این کتاب به ایماندارانی تقدیم میشود که در سراسر دنیا جلسات خانگی دارند، مخصوصاً کسانی که بهخاطر ایمانشان جفا میبینند.

پس، برادران عزیزم، ثابت و استوار بوده، همواره با تمام وجود به کار خداوند مشغول باشید، زیرا میدانید زحمت شما در خداوند بیهوده نیست.
(اول قرنتیان ۵۸:۱۵)

آیا مایلید که نسخههایی از این کتاب را برای توزیع رایگان پرینت کنید؟

یا مایلید که آنرا در دستگاههای الکترونیک خود دانلود کنید؟

دانلود رایگان این کتاب به فارسی و زبانهای دیگر در www.learnhisways.com موجود است.

همۀ نقل قولهای کتاب مقدس از ترجمۀ هزارۀ نو میباشد. ترجمۀ هزارۀ نو از زبانهای اصلی عبری و یونانی

چاپ ۲۰۱۴

انتشارات ایلام

۲۰۱۴ میلادی

حق چاپ محفوظ

www.kalameh.com

Following Jesus Together: A Guide for Christians Who Meet in Homes

© 2020, Life Resources

فهرست مطالب

1. نکته: این فصلها را میتوان بدون ترتیب خواند، اما توصیه میشود که اول فصل ۱ و ۲ را بخوانید.

2. ۱. کلیسای پرجلال عیسی مسیح شدن

3. ۲. مشارکت خانگی یک خانواده است

4. ۳. محبت، انگیزۀ رهبر

5. ۴. در ِک هدیۀ شگفتانگیز نجات از سوی خدا

6. ۵. تعمید در مشارکت خانگی

7. ۶. پرستش در روح و راستی با یکدیگر

8. ۷. کلام خدا: نان روزانۀ ما

9. ۸. انتقال انجیل به کودکان

10. ۹. برگزاری شام خداوند با شکرگزاری

11. ۱۰. رشد در ایمان بهوسیلۀ دعا

12. ۱۱. پی بردن به برکت هدیه دادن

13. ۱۲. شاگردان بالغ شدن

14. ۱۳. بخشش در مشارکت خانگی

15. ۱۴. نور و نمک جهان شدن

16. ۱۵. ایستادگی در جفاها

17. ۱۶. مشارکت خانگی وفادار شاهد رشد ملکوت خداست

18. ضمیمۀ الف: منابع

19. ضمیمۀ ب: داستانها

20. ضمیمۀ پ: بخشیدن و طلب بخشش کردن

۱. کلیسای پرجلال عیسی مسیح شدن

اّما شما ملتی برگزیده و مملکتی از کاهنان و اّمتی مقّدس و قومی که ملک خاص خداست هستید، تا فضایل او را اعلام کنید که شما را از تاریکی به نور حیرتانگیز خود فرا خوانده است. پیش از این قومی نبودید، ا ّما اکنون قوم خدایید...
(اول پطرس ۹:۲-۱۰)

این کتاب دربارۀ چیست؟

این کتاب دربارۀ کلیساای عیسای مسایح اسات. این دربارۀ "رفتن" به کلیساا نیسات، بلکه دربارۀ کلیساا بودن اسات، کلیساایی که عیسای برای آن مرد. اما این چه مفهومی دارد؟ ما چگونه میتوانیم کلیسا باشیم؟

بعضاااای از ایماانداران زندگی با خدا را بهعنوان چیزی میدانناد که بهتنهاایی و انفرادی انجاام میدهناد. بلاه، عیساااای فردا از ما دعوت میکند که از روش قدیمی زندگی خود توبه کرده و از او پیروی کنیم؛ هر یک از ما باید در این مورد تصاامیم بگیریم. اما عیساای فقط به من و شاااما بهصاااورت انفرادی نگاه نمیکند؛ او ما را با یکدیگر میبیند. کتاب مقدس تعلیم میدهد که ما همگی در یک بدن تعمید یافتهایم- یعنی بدن مسایح (اول قرنتیان ۱۳:۱۲). بدنی که کلیساای جهانی عیسای اسات و از همۀ ایمانداران در همۀ نسالها و از ساراسار جهان تشکیل شده است. همۀ ما بخشی از این بدن و اعضای یکدیگریم. زندگی ما در مسیح، زندگی با یکدیگر است.

عهدجدید یک تصاویر مهم دیگری را از این اتحاد به ما نشاان میدهد. عهدجدید کلیساای مسایح را عروس مسایح مینامد. خدای جهان هساااتی ما را برای رابطۀ عمیق با خودش آفریده، رابطهای زیباتر و رضاااایتبخشتر از آنچه بتوانیم تصاااور کنیمل قلب خدا مملو از عشاق و محبت به ماساتل رابطۀ زن و شاوهر در زمین توساط خدا آفریده شاده تا تصاویری از یکی بودن و آن خوشای باشاد که خدا در رابطه با قومش، یعنی کلیسا میخواهد. او از ما دلشاد میشود و ما از او دلشاد میشویم.

عیسای مرد تا ما را پاک ساازد که بتوانیم عروس پرجلال او باشایم. پولس رساول در خطاب به شاوهران، این مطلب را دربارۀ رابطۀ عیسی با کلیسا، یعنی عروسش بیان کرد:

ای شاوهران، زنان خود را محبت کنید، آنگونه که مسایح نیز کلیساا را محبت کرد و جان خویش را فدای آن نمود، تا آن را به آبِ کلام بشاوید و اینگونه کلیساا را طاهر سااخته، تقدیس نماید، و کلیساایی درخشاان را نزد خود حاضار ساازد که هیچ لک و چین و نقصی دیگر نداشته، بلکه مق ّدس و بیعیب باشد. (افسسیان ۲۵:۵-۲۷)

در پایان رویای شگفتانگیز یوحنای رسول در کتاب مکاشفه میبینیم که کلیسای عیسی با جلال خدا میدرخشد:

یکی از آن هفت فرشاته... به من گفت: "بیال من عروس، یعنی همسار بهره را به تو نشاان خواهم داد." آنگاه مرا در روح به فراز کوهی بزرگ و بلند برد و شاهر مق ّدس اورشالیم را به من نشاان داد که از آسامان از نزد خدا فرود میآمد. جلال خدا از آن میتابید و درخشندگیش مانند گوهری بسیار گرانبها، همچون یشم، و به شفافیت بلور بود. (مکاشفه ۹:۲۱-۱۱)

یوحنا در مکاشااافه ۲۱ ادامه داده و جزئیات بیشاااتری را دربارۀ منپرۀ پرجلالی که دید، بیان میکند. عروس مسااایح بهطور مرموز بهعنوان یک شاهر پرجلال دیده میشاود که از جواهرات ارزشامند سااخته شاده اسات. اما ساهالی که همۀ ما میتوانیم بپرسایم این اسات: "این چگونه اتفاق خواهد افتاد؟ چگونه ما، یعنی کلیسای او، به عروس پرجلالی که عیسی در مکاشفه دید تبدیل خواهیم شد؟"

البته که این کار خداساات. خداوند خودش کلیسااایش را بهصااورت یک شااهر ابدی بنا میکند، جایی که او در آن ساااکن خواهد شااد. (مراجعه کنید به متی ۱۸:۱۶ و مکاشفه ۳:۲۱)

اما یکی از طریقهایی که او ما را شاهر زیبا و عروس بیلکۀ خود میساازد، از طریق یادگیری پیروی از عیسای با یکدیگر اسات- در جماعت- یعنی در کلیسااهای محلی خود. و این کتاب دربارۀ این موضاوم میباشاد. عیسای به ما گفت که اگر او را دوسات داریم، از تعاالیمش پیروی خواهیم کرد. (یوحناا ۲۳:۱۴) این کتااب باه شااااماا کماک خواهاد کرد کاه این تعاالیم را بیااموزیاد و باهعنوان قوم خادا باا یکدیگر از آنها پیروی کنید.

این کتاب برای رهبران و اعضای کلیسای خانگی است

فصااالهای این کتاب برای کمک به کلیسااااهای خانگی نوشاااته شاااده تا بهطور عمیقتر دربارۀ رایجترین چیزهایی که همۀ کلیسااااها و رهبرانشان باید باشند و انجام دهند، فکر کنند.

آیا میخواهیاد بهطور عمیقتر کلام خدا را با یکادیگر مطاالعاه کنیاد؟ آیا میخواهیاد بدانیاد که چگونه خدا را آنطور که برای او خوشااااایناد اسات، پرساتش کنید؟ شااید در رابطه با نحوۀ تعمید دادن و زمان تعمید نوایمانان یا مفهوم شارکت در شاام خداوند ساهارتی دارید. آیا به این فکر افتادهاید که چطور گروه خانگی شااما میتواند ملکوت خدا را از طریق هدایا بنا کند؟ آیا در بین اعضااای مشااارکت خانگیتان مشااجراتی وجود دارد؟ این موضاوعات و مطالب بیشاتر در این کتاب تحت پوشاش قرار گرفته اسات. هر فصال چیزهایی را میآموزد که عیسی و رسورن به شاگردان عیسی تعلیم دادند که آنها را انجام دهند.

هر فصل چگونه تنظیم شده است:

هر فصل، غیر از فصل یک، ۴ بخش دارد:

۱) مطالعۀ کتاب مقدس

کلام خدا پایۀ همۀ مطالب ارائه شاده در این کتاب اسات. گاهی اوقات این درساها مساتقیما رهبران گروه خانگی را مخاطب قرارّ میدهناد، اماا بهتر اساااات باا کا ّل گروهتاان آنهاا را مطاالعاه کنیاد. وقتی این عباارات را باا دقات مطاالعاه میکنیاد، روحالقادس در تعاالیم کلیدی کتاب مقدس دربارۀ این موضوم به شما مشورت خواهد داد.

۲) داستانی از تاریخ مسیحی

اینها داسااتانهای الهامبخشاای از ایمانداران در طول قرنهاساات که به نشااان دادن موضااوم مورد بحک کمک میکنند. حتما آنها را برای تشویق و دلگرمی با گروه خانگی خود در میان بگذارید.

۳) سؤالاتی که بارها مطرح میشوند

این بخش به همۀ ساهارت گروهتان پاسان نخواهد داد، اما پاساخهای داده شاده به شاما کمک خواهد کرد که بعضای از جوانب عملی موضوم ارائه شده در آن فصل را بهتر درک کنید.

۴) کاربرد و دعا

"بهجایآورندۀ کلام باشاید، نه فقط شانوندۀ آن؛ خود را فریب مدهید." (یعقوب ۲۲:۱) این ساهارت بحک و گفتگو را حذف نکنید. این به گروهتان کمک خواهد کرد که با یکدیگر دعا کنند، اقدام کنند و درنتیجه رشد کنند.

تصاور کنید چه میشاد اگر همۀ کلیسااهای خانگی کشاورتان در سارساپردگی به خداوند، محبت به یکدیگر و محبت و خدمت به دنیا قوی میشدند. این میتواند زمانی آغاز شود که گروهتان اولین قدم را در بکارگیری تعالیم این کتاب بردارد.

لزومی ندارد که فصلهای این کتاب را بهترتیب مطالعه کنید

بههرحال توصایه میشاود که فصال ۲ را بعد از فصال یک بخوانید، چون این پایهای برای بقیۀ کتاب اسات. بعد از آن به فهرسات مطالب مراجعه کرده و هر فصلی که احساس میکنید گروهتان در این زمان نیاز بیشتری به آن دارد را انتخاب کنید.

درحالیکه با یکدیگر در طل ِب پیروی از عیسی هستید، خدا شما را برکت دهد.

نکته: این کتاب طوری طراحی شده که بههمراه کتاب ۵۰ درس حیاتی مورد استفاده قرار گیرد

شاما متوجه خواهید شاد که در بسایاری از فصالها مراجعی وجود دارد که مربوط به یک یا چند درس کتاب مقدس در ۵۰ درس حیاتی از تعالیم عیسیی مسییح اسات. برای کساب اطلاعات در رابطه با دساتیابی به نساخۀ رایگان این منبع و منابع دیگر به ضمیمۀ الف، "منابع"، در انتهای این کتاب مراجعه کنید.

۲. مشارکت خانگی یک خانواده است

پس دیگر نه بیگانه و اجنبی، بلکه هموطن مقدسین و عضو خانوادۀ خدایید.
(افسسیان ۱۹:۲)

مقّدمه

عیسی یک خانواده تشکیل داده، نه یک مذهب

امروزه در قرن ۲۱، پیروان عیسای در ساراسار دنیا با یکدیگر جمع میشاوند. بعضایها در سااختمانهای کلیساایی بزرگ و زیبا جمع میشاوند. بسایاری از ایمانداران در خانهها جمع میشاوند. گاهی اوقات دو یا ساه ایماندار، پرساتش عیسای را با صادای آهساته در زندان زمزمه میکنند.

بعضای از کلیسااها با شامع و رهبرانی که ردای بلند پوشایدهاند، پرساتش میکنند. بعضای دیگر شالوار جین آبی پوشایده و پرساتش را با گیتار رهبری میکنند. بعضای از جلساات بهصاورت رسامی و با دعاهای مکتوب اسات. بعضای دیگر غیر رسامی و با ایماندارانی اسات که کلام خدا را با یکدیگر در حا ِل نوشیدن چای در یک آپارتمان مطالعه میکنند.

در طول قرنها، ایدههای بسایاری دربارۀ مفهوم "کلیساا" پاهر شاده اسات. دربارۀ ایدههای خود فکر کنید. چه تصااویری در مورد کلیساا به ذهنتان میرساد؟ آیا ایدههای شاما برگرفته از دیدارتان از یک جلساۀ کلیساایی اسات؟ شااید برگرفته از فیلمها یا حتی یوتیوب اسات. اما همۀ ما وقتی به این فکر میکنیم که یک کلیساا باید چگونه باشاد، باید این ساهال را بپرسایم: چیزهای مرکزی که عیسای در کلیساایش میخواست، چیست؟

از زمانی که مسایح بر روی زمین بود تا بحال، سانّتهای کلیساایی بسایار متفاوتی شاکل گرفتهاند. اما روش "صاحیح" پرساتش چیسات؟ هدف این کتاب تمرکز بر کارهایی که کلیسااهای امروزی انجام میدهند یا سانّتهایی که کلیسااها مدتها بعد از بازگشات عیسای به آسامان آغاز کردند، نیسات. بلکه تمرکز بر این اسات که دریابیم عیسای در عهدجدید چه تعلیمی داد. آیا عیسای برای زمانهایی که با هم برای پرساتش جمع میشاویم، قوانینی را به ما داد؟ در واقع، عیسای دربارۀ کلیسااهای سااختمانی یا شامعها یا ساازهای موسایقی صاحبت نکرد. سادهترین تصویر او از اجتمام ایمانداران با یکدیگر این بود:

"زیرا جایی که دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من آنجا در میان ایشان حاضرم". (متی ۲۰:۱۸)

مهم اسات که به یاد داشاته باشاید عیسای نیامد تا یک مذهب با یک ِساری آیینها و قوانین را پایهگذاری کنید. او آمد تا رابطۀ ما با خدا و دیگران را احیا کند. در واقع عیساای یک خانواده تشااکیل داد، نه یک مذهبل این خانواده با یکدیگر یاد میگیرند که چگونه در محبت مسیح بهعنوان قوم ایمانی در یک دنیای تاریک و غیرایماندار زندگی کنند.

مطالعۀ کتاب مقدس

مشارکت خانگی ما باید به چه صورت باشد؟

بحث ابتدایی: به نپرتان وقتی ایمانداران هر هفته در کنار هم جمع میشااوند، مهمترین کارهایی که باید انجام دهند چیساات؟ (پیش از انجام مطالعۀ زیر، دقایقی را به بحک و گفتگو دربارۀ این سهال اختصاص دهید).

کل اعمال باب ۲ را بخوانید

در اعمال ۲، دربارۀ تولد شااگفتانگیز کلیسااا در روز تعطیل یهودی، یعنی پنطیکاساات میآموزیم. روحالقدس مانند تندباد و آتش آمد. شاااگردان عیساای قدرت یافته و به زبانهای مختلف بساایاری سااخن گفتند. یهودیان از بساایاری از ملتها شاانیدند که خدا را به زبان آنها ستایش میکنند و شگفتزده شدند. بعد پطرس در مقابل این جمعیت موعپه کرد و کمک کرد تا بفهمند که عیسی که آنها او را بهتازگی مصاالوب کردند، همان کساای بود که روحالقدس را ریخت. خدا از همه دعوت میکرد که برای بخشااش گناهانشااان به عیساای مساایح متوسل شوند.

در این درس ما بر آیات آخر اعمال ۲، مخصوصا آیات ۳۶–۴۷ تمرکز میکنیم.

۱. چند نفر به پیغام پطرس پاسن داده و تعمید یافتند؟ (آیۀ ۴۱)

به باب ۱ اعمال بازگردید. اعمال ۴:۱-۸ را بخوانید. عیسی در آیۀ ۸ چه وعدهای داد؟

در محاکمۀ عیساای پیش از مصاالوب شاادن، پطرس منکر شااناخت عیساای شااد. حار بعد از چهل روز، وقتی روحالقدس بر پطرس میآید، او دلیرانه در مقابل جمعیت موعپه میکند که عیسای خداوند و مسایح اسات. دربارۀ اینکه چگونه روحالقدس پطرس را تبدیل کرد، گفتگو کنید.

۲. اعمال ۴۲:۲ را بخوانید. ۴ چیزی که نوایمانان خود را وقف آن کردند، چه بود؟

به چه طریقی این ۴ چیز برای یک مشااارکت سااالم در قرن ۲۱ مهم اساات؟ (نکته: ما امروزه میتوانیم با مطالعۀ اناجیل و نامههای عهدجدید، از رسورن درس بگیریم).

۳. آیۀ ۴۳ را بخوانید. رسورن چه کار میکردند؟ این چه نوم نگرشی را در مردم ایجاد کرد؟

آیا به نپرتان امروز ما باید از خدا عجایب و آیات بخواهیم؟ پاسختان را توضیح دهید.

۴. در آیات ۴۴-۴۵، ایمانداران چه نگرشی نسبت به داراییهای خود داشتند؟

درحالیکه ممکن نیساات همیشااه چیزهای مشااترکی داشااته باشاایم، اما چگونه نگرش و اعمال گروهتان میتواند در توجه به نیازهای کاربردی یکدیگر بهبود یابد؟

۵. به آیۀ ۴۶ نگاه کنید. آنها چند وقت یکبار با هم جمع میشادند؟ در خانههایشاان چه کار میکردند؟ آیا به نپرتان جمع شادن با یکدیگر برای آنها یک بار سنگین بود یا یک خوشی؟

به نپر میرسد که ایمانداران کلیسای اولیه خود را یک خانوادۀ جدید میدانستند. آنها فقط هفتهای یکبار برای جلسۀ پرستشی باا یکادیگر جمع نمیشاااادناد؛ بلکاه اغلاب اوقاات باا یکادیگر وقات گاذاشااااتاه و باه یکادیگر توجاه میکردناد. امروزه گااهی اوقات میبینیم که ایمانداران بهخاطر ایمانشاان به مسایح از ساوی خانوادههایشاان طرد میشاوند. اگر خانوادۀ شاما بهخاطر ایمان به عیسای شاما را طرد میکرد، چقدر برای شاما مهم بود که در یک مشاارکت خانگی از شاما اساتقبال کنند؟ دلیل خود را توضایح دهید. (شاید افرادی در گروهتان چنین تجربهای را داشتهاند).

۶. بر اساس بخش آخر آیۀ ۴۷، نتیجۀ فرو ریختن روح چه بود؟

۷. بهطور خلاصاه به آیات ۴۲-۴۷ مراجعه کنید. امروزه چه عناصاری باید بخشای از یک مشاارکت ساالم باشاند؟ مسائولیت شاما بهعنوان یک رهبر چیست تا مطمئن شوید که اینها بخشی از مشارکت خانگی شماست؟

با دعا خاتمه دهید: برای مشارکت خانگی خود دعا کنید که حیات، خوشی و قدرت کلیسای اولیه را تجربه کنید.

در این موضوع عمیقتر شوید: افسسیان ۱:۴-۱۶ و اول قرنتیان بابهای ۱۲، ۱۳ و ۱۴.

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن یکم، روم و آسیای صغیر

یک برده به یک برادر تبدیل میشود

پیش از مطالعۀ داستان زیر، نامۀ پولس به فیلیمون را در عهدجدید بخوانید. این فقط یک باب دارد.

*******

اگرچه این نامه کوتاه اسات، اما مانند یک جواهر ارزشامند در کتاب مقدس اسات. این نامه به ما تعلیم میدهد که چگونه انجیل همۀ ما را وارد یک خانواده میکند- یعنی خانوادۀ خدا. همچنین به ما تعلیم میدهد که آزادانه در مشااارکتهای خود از همۀ ایمانداران بهعنوان برادران و خواهران در مسیح استقبال کنیم.

نامه به فیلیمون توسط پولس رسول در زمانی نوشته شد که در حدود ۲۵-۳۰ سال بعد از مرگ و رستاخیز عیسی در روم زندانی بود. در آن زمان فیلیمون در کولسای رهبر یک کلیساای خانگی بود. کولسای یک شاهر باساتانی در نزدیکی افساس (در ترکیۀ امروزی) بود. بر اساس این نامه میدانیم که پولس، فیلیمون را میشناخت و احتمار در هدایت او در ایمان به عیسی تأثیرگذار بوده است (آیۀ ۱۹)).

در آیۀ ۱۰ میخوانیم که پولس بردۀ جوانی به نام او ِنسیموس را هدایت کرد تا پیرو عیسی شود. تصور کنید چقدر پولس متعجب شد که فهمید این نوایمان از کولسای، از فاصالۀ دور و از اربابش فرار کرده و اربابش، فیلیمون، دوسات پولس اساتل خدا با حاکمیت مطلقش پولس را در کنار این بردۀ جوانی قرار داد که قلبش برای انجیل باز بود.

برای درک شارایط او ِنسایموس بهتر اسات مطالبی را دربارۀ بردهداری در امپراطوری روم، در قرن یکم بدانید. این روش پذیرفته شادۀ زندگی برای ک ّل جامعه، از جمله میلیونها برده بود. بردگان در انوام مشاااغل کار میکردند. بعضاایها در مزرعهها، معادن یا مشاااغل ساختمانی کار میکردند. غالبا این کار بسیار دشوار بود و اربابان میتوانستند خشن و بیرحم باشند. عدهای دیگر در خانۀ صاحبانشان کار میکردند و با آنها خوشرفتاری میشاد، تقریبا مانند عضاوی از خانواده بودند. اما همگی بهعنوان دارایی اربابشاان در نپر گرفته میشدند تا هر طوری که بخواهد با آنها رفتار کند.

هر بردهای که فرار میکرد، میتوانسات هر طوری که اربابش میخواسات، مجازات شاود. ممکن بود نشاانی را بر روی پیشاانی او نقش کنند تا نشاان بدهند که او یک فراری بود؛ میتوانسات کتک بخورد یا مورد بدرفتاری قرار گیرد؛ حتی میتوانسات کشاته شاود. اگر دستگیر شده و بازگردانیده میشد، بقای او وابسته به رحمت اربابش بود.

اگرچه عیساای برعلیه عمل بردهداری در زمان خود چیزی نگفت، اما تعالیمش نشااان میدهند که او همۀ آدمهای دنیا را به یک اندازه محبت کرد. او زندگیش را فدای همۀ انساانها کرد- برده و آزاد. و به ما فرمان میدهد که همۀ انساانها را به اندازۀ خودمان محبت کنیم. پولس رسول این مطلب را دربارۀ همۀ پیروان عیسی گفت:

دیگر نه یهودی معنی دارد نه یونانی، نه غلام نه آزاد، نه مرد نه زن، زیرا شاااما همگی در مسااایح عیسااای یکی هساااتید. (غلاطیان ۲۸:۳)

این در زمان فیلیمون یک تعلیم کاملا جدید و انقلابی بود. بیایید روزی را تصاور کنیم که او ِنسایموس فرار کرد. به خشامی که فیلیمون احساااس کرده بود، فکر کنید. او این برده را با پول خودش خریده بود. حار این برده فرار کرده اساات. به نپر میرسااد که احتمار او حتی از اربابش پول دزدیده اساااات (آیۀ ۱۸). نام "او ِنساااایموس" یعنی "مفید" اما حار فیلیمون احتمار فکر میکند که این بردۀ فراری "بیفایده" اسااات (آیۀ ۱۱). طبیعی بود که فیلیمون دربارۀ نحوۀ مجازات او ِنسااایموس بعد از دساااتگیری و بازگردانده شااادن فکر کند. فیلیمون نمیتواند تصاور کند که او ِنسایموس، بردۀ "بیفایدۀ" او بهوسایلۀ همان انجیلی نجات خواهد یافت که او و خانواده و دوساتانش را نجات داد. او نمیتواند تصور کند که او ِنسیموس توسط پولس رسول به نزد او بازگردانده شود؟

اما خدا بهطور مرموز عمل میکند. پولس، او ِنسایموس را بازپس میفرساتد، از فیلیمون درخواسات میکند که او را بپذیرد، نه بهعنوان یاک برده، بلکاه اکنون باهعنوان یاک برادر (آیاۀ ۱۶). پولس باه فیلیمون میگویاد: "...او را هماانگوناه بپاذیر کاه مرا میپاذیری". (آیاۀ ۱۷). پولس رساول که پر از فی و صالحجوسات، حتی میگوید که اگر او ِنسایموس به او بدهکار اسات، خودش آن را خواهد پرداخت (آیات ۱۸-۱۹).

در آیۀ ۲ میبینیم که این نامه فقط به فیلیمون نوشااته نشااده بود؛ بلکه خطاب به " کلیسااایی که در خانهات برپا میشااود" نیز بود. باید برای همۀ ایمانداران خوانده میشاد. تصاور کنید که فیلیمون و خانواده و دوساتانش در کلیساای خانگی به درخواسات پولس از فیلیمون گوش میکردند، درحالیکه بردۀ فراری "بیفایده"، یعنی او ِنسیموس در بین آنها ایستاده بودل (آیۀ ۱۲)

آیا فیلیمون و کلیسااای خانگی، او ِنساایموس را بهعنوان یک برادر پذیرفتند؟ کتاب مقدس چیزی به ما نمیگوید، اما به نپر میرسااد که احتمار این کار را کردند. این نامه بارها تکثیر شاد و به کلیسااها در همه جا فرساتاده شاد تا خوانده شاود. اگر فیلیمون از درخواسات پولس پیروی نکرده بود، آیا او این نامه را پاره نمیکرد؟

پولس در نامهاش نوشت که او ِنسیموس برای او هم "مفید" بود (آیات ۱۱-۱۳). پولس نوشت:

"میخواساااتم نزد خود نگاهش بدارم تا در مدتی که بهخاطر انجیل در بندم، ساااهم تو را در خدمت به من بر عهده گیرد..." (آیۀ ۱۳).

احتمار فیلیمون عمیقا تحت تأثیر نامۀ پولس قرار گرفت، او ِنسایموس را بخشاید و بهعنوان یک برادر پذیرفت. چه میشاد اگر بعد از آن او ِنسایموس را آزاد میکرد و به نزد پولس بازپس میفرساتاد تا عضاوی از گروه سافرهای بشاارتی پولس شاود؟ او ِنسایموس، یعنی یک مرد جوان را در هنگام نوشاته شادن این نامه تصاور کنید که ساال به ساال در حا ِل خدمت در کنار پولس رساول و میسایونرهای دیگر در مسیح رشد میکرد.

ما مطمئن نیساتیم که آیا فیلیمون، او ِنسایموس را آزاد کرد تا به پولس بپیوندد، اما محتمل به نپر میرساد. یک نامۀ دیگر در حدود ۴۰ سال بعد از مرگ پولس رسول نوشته شد، وقتی احتمار او ِنسیموس ۷۰ ساله بود. این توسط یک رهبر کلیسا به نام ایگناتیوس به اسقف افساس نوشاته شاده بود. نام این اساقف، او ِنسایموس بودل اگرچه هیچکس مطمئن نیسات که این همان او ِنسایموس باشاد، اما احتمار همان اسات. چه داساتان زیبایی از اینکه عیسای میتواند یک زندگی را تبدیل کند- یک بردۀ سارکش را برخیزاند تا رهبر کلیساا شاود. اما اگر مشارکت خانگی فیلیمون از او استقبال نکرده بود، چنین چیزی نمیتوانست اتفاق بیفتد.

به این فکر کنید که مشاارکت خانگی شاما از این داساتان قرن یکم چه چیزی را میتواند بیاموزد. فیلیمون و کلیساا در خانهاش باید یاد میگرفتند که همۀ انساانها در مسایح با هم برابرند و باید یک بردۀ فراری را بهعنوان برادرشاان میپذیرفتند. داساتان او ِنسایموس، داساتان همۀ ماسات، اینطور نیسات؟ ما که بردگان گناه بودیم با فی عیسای مسایح آزاد شادیم و در ملکوت و کار او پذیرفته شادیم. باشاد که خدا باه هماۀ ماا کماک کناد تاا بیااموزیم کاه باه یکادیگر باهعنوان یاک خاانواده، محبات و توجاه کنیم- بادون توجاه باه ن اد، ثروتمناد یاا فقیر، جوان یا پیر، مرد یا زن بودن.

سؤالاتی که بارها مطرح میشوند

۱. اگر ما فقط یک گروه کوچکی هستیم که در یک خانه با هم جمع میشویم، آیا واقعاً یک کلیسا هستیم؟

شاید آگاهی از این اطلاعات تاریخی مفید باشاد: در ۳۰۰ سال اول بعد از صاعود عیسای به آسامان، کلیسای اولیه اکثرا در خانهها جمع میشادند. کلیسا در ساراسار خاورمیانه و اروپا و شامال آفریقا رشاد میکرد. بهخاطر جفاها و بهخاطر اینکه ایمانداران پولی برای بنای ساختمانها نداشاتند، از خانهای به خانۀ دیگر جمع میشادند. چون گروهها کوچک بودند و با هم رنم میکشایدند، مشارکت شایرین و محبت در میانشان بود که به کلیسا کمک میکرد تا در خانههای بیشاتری گساترش یابد. جنبش کلیسای خانگی در آن قرنها باعک شاد که انجیل در همه جا گسترش یابد. کلیساها در ساختمانهای عمومی نبودند.

وقتی فصالهای دیگر این کتاب راهنما را مطالعاه میکنیاد، خواهیاد دیاد کاه حتی یاک گروه بسایار کوچاک هم میتواناد باهعنوان یاک مشارکت از تمام دساتورالعملهای مسایح پیروی کند. و شاما از این م ّزیت برخوردارید که یکدیگر را بهخوبی بشاناساید تا بتوانید مانند پولس رسول در غلاطیان ۲:۶ بگویید: "بارهای سنگین یکدیگر را حمل کنید که اینگونه شریعت مسیح را به جا خواهید آورد."

به یاد داشاته باشاید که کلیسا انسانها هساتند، نه یک ساختمان یا جلساه. همۀ پیروان عیسای در ساراسار جهان با یکدیگر کلیسا، یعنی بدن مسیح را تشکیل میدهند.

۲. علاوه بر جلسات هفتگی با یکدیگر، چه کاری میتوانیم بکنیم تا بیشتر مانند یک خانواده باشیم؟

در یک خانوادۀ سالم، اعضا به یکدیگر توجه میکنند. به همین ترتیب، یک رهبر خوب نگران نیازهای اعضای مشارکت اسات. مرتبا در طول هفته به آنها رسایدگی میکند و تشاویقشان میکند که به دیگران رسایدگی کنند. آیا کسای بیمار اسات یا از کار بیکار شاده و به چیزی نیاز دارد؟ آیا عضاوی از خانوادۀ یک نفر از دنیا رفته اسات؟ آیا کسای در شارایط ساختی اسات و به دعا نیاز دارد؟ گاهی اوقات یک تماس تلفنی یا ملاقات بیدلیل، فقط برای اینکه بگویید: "من به فکر تو هساتم"، میتواند برای یک نفر بسایار ارزشامند باشاد. ما باید از خودمان بپرسایم: "آیا من واقعا به اعضای مشارکت توجه میکنم؟ آیا آنها واقعا به یکدیگر توجه میکنند؟" اگر همه در توجه به دیگران کمک کنند، در این صورت هیچکس بار سنگینی برای حمل کردن ندارد.

۳. خانمی که در خانهاش جمع می شییویم، قلبی خدمتگذار دارد، اما گاهی اوقات خسییته می شییود که هر هفته میزبان مشییارکت خانگی باشیید. این بار سیینگینی برای اوسییت که همیشییه باید اذا تهیه کند و البته باید خانه را قبل از ِآمدن همۀ افراد و بعد از رفتن آنها تمیز کند. آیا مشارکت خانگی همیشه باید در یک خانه جمع شود؟

کتاب اعمال به ما میگوید ایمانداران در "خانهها" جمع شدند (اعمال ۴۲:۵). اگر خانههای دیگری موجود است، قطعا میتوانید بار را از دو ِش یک نفر یا خانواده بردارید و در مکانهای دیگر جمع شوید.

همچنین کماک کنیاد کاه اعضا باری را کاه میزبان خاناه برعهاده میگیرد، درک کنناد. از برادران و خواهران کماک بگیریاد تا چای بیاورند یا پرفها را بشاویند. مانند عیسای که "نیامد تا خدمتش کنند، بلکه آمد تا خدمت کند" (متی ۲۸:۲۰)، همه -مردان و زنان- باید یاد بگیرناد کاه باهطور عملی کماک کنناد. بعضایها میتوانناد کمی زودتر بیایناد (یا بیشاتر بمانناد) تا برای نپافات کماک کنناد. همچنین همیشه مجبور نیستید با هم غذا بخورید. اما وقتی با هم غذا میخورید، همۀ افراد را تشویق کنید که غذا بیاورند و با هم قسمت کنند.

۴. ایماندارانی هسیتند که دیگر در مشیارکت ما شیرکت نمیکنند و به مشیارکتهای دیگر نمیروند. آنها هنوز خودشیان را پیروان عیسی مینامند، اما نیازی نمیبینند که با یکدیگر جمع شوند. ما چه کار کنیم؟

دریل بسیاری وجود دارد که یک نفر مشارکت ایمانداران را ترک میکند و تصمیم میگیرد بهتنهایی به زندگی مسیحی خود ادامه دهد. مهم اسات که به یاد داشاته باشاید احتمار کلمات خشان و عیبجویی باعک نخواهد شاد که در آنها اشاتیاقی برای بازگشات ایجاد شاود. آنها باید بدانند که مورد محبت قرار گرفتهاند. به دنبال راههایی باشاید که نشان بدهید به آنها و نیازهایشان اهمیت میدهید. زمانی را به ملاقات آنها اختصاص دهید؛ به حرفهایشان گوش کنید و برای آنها دعا کنید. باید با ملایمت به آنها یادآوری شاود که به بدن ایمانداران نیاز دارند. (عبرانیان ۲۴:۱۰-۲۵) بله، مشارکتهای خانگی ما ناکاملند، اما ما همچنان به یکدیگر نیاز داریم. اغلب اوقات برای آنها دعا کنید.

همچنین ما رهبران باید به نوایمانان تعلیم دهیم که کتاب مقادس دربارۀ تولد ما در بدن ایمانداران چه میگوید. (به آیات کتاب مقادس در زیر مراجعه کنید.) نقشههای خدا بزرگتر از آن است که ما را فقط بهطور انفرادی نجات دهد. مرکز نقشۀ خدا، روابط محبتآمیز با او و با برادران و خواهران است.

۵. آیا راهی هسیت که مشیارکت خانگی ما بتواند بیشیتر احسیاس کند که ما بخشیی از بدن بزرگتر مسییح در کشیورمان و در دنیا هستیم؟

هر ایمانداری باید خود را نهتنها عضاو یک مشارکت خانگی محلی، بلکه بخشای از بدن جهانی مسایح ببیند. شاما میتوانید با تعلیم دادن آیات کتاب مقدس که در زیر ذکر شده، به آنها کمک کنید.

همچنین مفید اسات که به دنبال راههایی باشاید تا برای زمانهای خاص دعا، جشان، کنفرانس، اردو و غیره به مشارکتهای دیگر در اجتمام خود و حتی به مشارکتهای کشورهای دیگر بپیوندید.

آیات کتاب مقدس برای تفکر عمیق و تعلیم:

یوحنا ۲۰:۱۷-۲۱

کولسیان ۹:۳-۱۷

افسسیان ۱:۴-۱۶

اول قرنتیان ۱۲:۱۲-۲۷

یوحنا ۱۴:۱۰-۱۶

رومیان ۳:۱۲-۸

افسسیان ۱۱:۲-۲۲

گروه شما چگونه میتواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. با دقت به اعمال ۴۲:۲-۴۷ نگاه کنید. جداگانه به هر یک از این سهارت پاسن دهید:

- در کلیسای اولیه چه اتفاقی افتاد که گروه شما نیز آن را تجربه میکند؟

- کلیسای اولیه چه چیزی را تجربه کرد که شما در گروهتان شاهد چنین اتفاقی نیستید؟

- آیا گروهتان نسبت به یکدیگر خوشی و محبت دارند و یک ح ّس شگفتی که خدا هر هفته در بین شما حرکت میکند؟ خواهان تغییر چه چیزهایی هستید؟

۲. چه چیزی باید تغییر کند تا مشااارکت خانگیتان بیشااتر مانند خانوادهای باشااد که در آن همۀ افراد پذیرفته شااده و مورد توجه قرار میگیرند؟ (مثلا: آیا باید در نگرشتان نسبت به بعضی از شرکتکنندگان تغییری ایجاد شود؟)

۳. اکنون زمانی را به دعا برای مشاارکت خانگی خود اختصااص دهید. در حالیکه دعا می کنید، با صادای آهساته اعمال ۴۲:۲-۴۷ را بخوانید. آن را بهعنوان راهنمایی برای کمک به دعایتان بکار ببرید. از خداوند بخواهید که شاما را با حیات و قدرت کلیسای قرن یکم پر سازد.

۳. محبت، انگیزۀ رهبر

عیسی ایشان را فرا خواند و گفت: "شما میدانید آنان که حاکمان دیگر قومها شمرده میشوند بر ایشان ِسروری میکنند و بزرگانشان بر ایشان فرمان میرانند.

ا ّما در میان شما چنین نباشد.

هر که میخواهد در میان شما بزرگ باشد، باید خادم شما شود. و هر که میخواهد در میان شما ا ّول باشد، باید الام همه گردد. چنانکه پسر انسان نیز نیامد تا خدمتش کنند، بلکه آمد تا خدمت کند و جانش را چون بهای رهایی در راه بسیاری بنهد." (مرقس ۴۲:۱۰-۴۵)

مقّدمه

رهبران مسیحی، محبت صادقانه را از عیسی میآموزند

عیساااای ما را به روش زندگی کاملا متفاوتی دعوت میکند. او ما را به ملکوتش دعوت میکند. یک چیزی که در ملکوت او بساااایار متفاوت از این دنیاست، شیوۀ رهبری رهبران است.

وقتی رهبران کلیساا از مردم برای رسایدن به اهداف خود اساتفاده میکنند، این کاملا برخلاف شایوۀ تعلیم عیسای اسات. چنین رهبرانی منیّت و جاهطلبیهای زیادی برای بنای ملکوتشاان دارند. یا میخواهند از طریق خدمتشاان به ثروت مالی دسات یابند. در تارین کلیساا (با شارمندگی بسایار) گاهی اوقات رهبران حتی به دلیل تمایلات جنسای از دیگران ساو اساتفاده کردهاند. مهم اسات که بدانید عیسای ما را به مسیر کاملا متفاوتی دعوت میکند- یعنی مسیر محبت صادقانه نسبت به مردم.

همۀ ما به یک عمر زمان نیاز داریم تا محبت کردن را یاد بگیریم. هیچکس بهطور طبیعی در این مسااایر محبت متولد نمیشاااود. این سال به سال با تبدیل شدن در عیسی حاصل میشود.

عیسای نمونۀ کامل محبت صاادقانه بود. مردم دیدند که او آنها را زیر پا نمیگذارد تا خودش به جایگاه بارتر برساد. عیسای یک خادم مهربان بود.

ما در درساهای بعدی به خدمت پولس رساول خواهیم پرداخت. عیسای، ساولس (جفاکننده بر مسایحیان) را به پولس تبدیل کرد و از آن به بعد دنیا هرگز مانند گذشاته نبود. وقتی ساولس با عیسای ملاقات کرد، محبت، انگیزۀ ک ّل زندگیش شاد. او بعدا اول قرنتیان ۱۳، این باب معروف دربارۀ محبت را نوشت.

نگاهی بر زندگی پولس رسول به ما امید میبخشد که ما هم میتوانیم تغییر کنیم و رهبرانی باشیم که با تمام دل به دیگران محبت کنیم.

مطالعۀ کتاب مقدس

نمونۀ پولس رسول برای همۀ رهبران

بحث ابتدایی: درحالیکه در رهبری مشاااارکت خانگی رشاااد میکنید، به گروه توضااایح دهید که از خداوند میخواهید کدام وی گیهای شخصیتی را در قلبتان شکل دهد.

پولس رسااول در ساافرهای بشااارتی خود به ترکیۀ امروزی، به بخشااهایی از یونان و مناطق دیگر ساافر کرد. او نامههای متع ّددی به تساالونیکیان نوشات، قومی که در یونان امروزی زندگی میکردند. او در نامۀ اولش دربارۀ خدمت در تساالونیکی صاحبت کرد، وقتی برای اولین بار انجیل را به آنها رساند. بیایید به نگرش او نسبت به این افراد بپردازیم.

با یکدیگر اول تسالونیکیان باب ۲ را بخوانید

۱. پیش از آنکه پولس به تسالونیکی برود، در فیلیپی برای او چه اتفاقی افتاد؟ ((آیۀ ۲)

پولس به تساالونیکیان یادآوری میکند که وقتی به نزدشاان آمد، جرتت کرد با وجود کشامکشاهای موجود در آنجا، انجیل را به آنها هم اعلام کند. (شما میتوانید در اعمال ۱۶ و ۱۷ دربارۀ اعلام انجیل توسط پولس در فیلیپی و تسالونیکی بخوانید).

۲. دوباره به آیات ۳-۵ نگاه کنید. وقتی پولس انجیل را به تسالونیکیان رساند، سعی میکرد چه کسانی را خشنود کند؟

پولس گفت در حا ِل خدمت به تسالونیکیان چه کارهایی را نکرد؟ (آیۀ ۵-۶)

چرا گاهی اوقات ستایش انسانها ما را وسوسه میکند؟

پولس این را هم میگویاد کاه انگیزهاش طمعورزی نبود. اگر یاک رهبر انگیزههاای مخفیااناۀ طمعورزی را دارد، این چگوناه میتواند یک مشارکت را نابود کند؟

۳. دوباره آیات ۷-۱۰ را بخوانید. با کلمات خود توصایف کنید که پولس چقدر تساالونیکیان را دوسات داشات و چگونه این محبت را به آنها نشان داد.

۴. در آیات ۱۱ و ۱۲، پولس خود را بهعنوان یک پدر برای آنها توصاایف میکند. چه رفتاری با تسااالونیکیان داشاات که مانند یک پدر نیکو بود؟

اگر مشااارکتهای خانگی ما تحت رهبری مردان و زنانی باشااد که مانند والدین مهربان عمل میکنند، این بر شاارکتکنندگان چه تأثیری خواهد گذاشت؟

۵. نتیجۀ کار پولس در تسالونیکی چه بود؟ (آیۀ ۱۳)

آیا در مشارکت خانگی شما، مردم کلام خدا را بهعنوان کلام شما میپذیرند یا بهعنوان کلام خدا؟

۶. آیا پیروی از عیسی برای تسالونیکیان کار راحتی بود؟ (آیۀ ۱۴-۱۶)

اگر ما بهعنوان رهبر محبت عمیقی نسبت به مردم داشته باشیم، این در تح ّمل جفاها چه کمکی به آنها خواهد کرد؟

با دعا خاتمه دهید: پولس الگوی شاگفتانگیز محبت صاادقانه و انگیزههای خالصاانه در خدمت به بدن ایمانداران اسات. اکنون زمانی را به دعا برای مشارکت خانگی خود اختصاص دهید تا بتوانید همان قلب محبتآمیزی را داشته باشید که پولس داشت.

در این موضوع عمیقتر شوید: بر روی مرقس ۳۵:۱۰-۴۵ و فیلیپیان ۱:۲-۱۱ تع ّمق کنید.

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن ۲۰، ایالات متحدۀ آمریکا

رهبران به یک عضو سرگردان کلیسا محبت میکنند

جین ِگتز، یک کشایش آمریکایی، داساتانی را دربارۀ یک مرد مسایحی در مشاارکتش تعریف میکند. مردی که زنش را بهخاطر زنا با زنی دیگر ترک کرد. جین این مرد را بهخوبی میشاناخت و بهخاطر گناه این برادر بسایار مشا ّوش بود. او با یکی از مشااین به دیدار این مرد رفت. آنها به دفتر کارش رفته و گفتند که برای کمک به او آمدهاند تا فکرش را عو کرده و به نزد زنش بازگردد. این مرد خیلی عصبانی شد و گفت از آنجا بروند. جین و این شین محکم ایستاده و با محبت اصرار کردند که خواهان زمانی برای صحبت با او هستند.

گفتگو طورنی و دشااوار بود- حدودا دو ساااعت طول کشااید. او م ّصاامم بود که در پی خواسااتههای گناهآلودش باشااد و این رهبران نمیدانساتند که آیا موفق خواهند شاد که او را به ساوی زنش و به ساوی تفکر واضاح و روشان بازگردانند. جین مینویساد: "یک لحپه شایخی که با من بود- خودش یک تاجر بود- دساتش را بر بازوی این مرد گذاشات و درحالیکه اشاک از صاورتش جاری میشاد، از او درخواست کرد که در مورد تصمیمش تجدید نپر کند".

جین و این شاین دیدند که قلب این مرد کمی نرم شاد. نهایتا او قبول کرد که بیشاتر با آنها صاحبت کند. جین میگوید: "اگرچه او آماده نبود که این زن را ترک کند و به سوی زنش بازگردد، اما قبول کرد که او و زنش به یک مشاور مسیحی مراجعه کنند."

بعد از چند هفته صاحبت با این مرد، گوش دادن به چالشاهایش، اعلام کلام خدا به او، در یک صابح یکشانبه، او به مشاارکت آنها آمد. باِ چشاامان اشااکآلود، جین را در آغوش گرفت و گفت: "خدا را شااکر که تو مرا رها نکردی." او به نزد زنش بازگشااته بود. به مرور زمان، با دعاهای بسیار و مشاورۀ شبانی، رابطهاش با زنش کاملا احیا شد.

بعدها این مرد گفت: "جین، من تا آخر عمر مدیون تو خواهم بود." جین مینویساااد: "البته همین باعک میشاااود "شااابان" بودن ارز ِش صرف وقت، تلاش و حتی طردشدگی اولیه را داشته باشد."

جین دربارۀ این نوم محبت فداکارانه مینویسد:

پس چه چیزی باید وی گی یک رهبر با قلب شاابانی باشااد؟ او میخواهد خود را فدای اعضااای بدن مساایح کند که در گلهاش ساکن هستند. او به هر بهایی در کنارشان میایستد. او گوسفندانش را میشناسد. او آنها را به نام میخواند!

جین به عیساای اشاااره میکرد که در یوحنا ۱۴:۱۰ دربارۀ خودش صااحبت میکند. عیساای الگوی همۀ کسااانی اساات که میخواهند شبانهای مراقب و مهربانی در کلیسا باشند.

ما باید با گلّۀ خود باشیم، نه جدا از آنها. باید آنها را شخصاً بشناسیم- نیازها، نگرانیها و مشکلاتشان! باید خواهان ترکِ نود و نه گوسفند در گلّه باشیم و در تاریکی شب به دنبال برّۀ گمراهی باشیم که از امنیت جماعت منحرف شده و در بیشۀ سَرخوردگی و گناه گرفتار شده است. (متی ۱۲:۱۸-۱۳)

کشیش گِتز در ادامه می‌گوید که زندگی ما، نه فقط کلام ما، باید به افراد در مشارکت ما بگوید:

"ما شما را دوست داریم، به شما اهمیت می‌دهیم و اینجا در کنارتان هستیم؛ شما می‌توانید در هر زمان، در هر کجا و دربارۀ هر چه می‌خواهید با ما صحبت کنید. ما محکومتان نخواهیم کرد! ما به شما کمک خواهیم کرد تا همان کسی شوید که واقعاً می‌خواهید باشید: یک عضو بالغ و کارامد در بدن او، یعنی کلیسا."

رهبرانی که از الگوی مسیح پیروی کرده و سالها پایداری می‌کنند، می‌دانند که همۀ داستانها مانند این داستان به شادی ختم نمی‌شود. بعضیها قلبشان را سخت کرده و از خداوند دور می‌شوند. گاهی اوقات هیچ چاره‌ای نداریم، جز اینکه اجازه بدهیم آنها بروند. اما یک قلب شبانی حقیقی همیشه بیشتر دربارۀ محبت مسیح می‌آموزد، محبتی که "با همه چیز مدارا می‌کند، همواره ایمان دارد، همیشه امیدوار است و در همه حال پایداری می‌کند." (اول قرنتیان ۷:۱۳) این محبت عیسی مسیح، نجات دهندۀ ماست.۱

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. ما رهبران چگونه در مشارکتهای خانگی خود محبت ایجاد کنیم؟

همانطور که جین گِتز در مطالب بالا گفت، محبت اول از طریق اعمالمان به مردم نشان داده می‌شود. اما این مسئولیت را هم داریم که دربارۀ محبت تعلیم دهیم. مسیح به ما فرمان داده که به یکدیگر محبت کنیم. او به ما تعلیم داد که بزرگترین حکم این است که با تمامی دل، فکر و قوّت خود خدا را محبت کنیم و همسایه‌مان را همچون خویشتن محبت کنیم. شما مسئول هستید که اغلب اوقات این مهمترین حکم را به مشارکت خانگی خود بیاموزید. این مرکز ایمان ماست.

ما با اختصاص دادن زمانی برای انجام این کار، دانه‌هایی را در قلب مردم می‌کاریم. ما می‌توانیم به خداوند اعتماد کنیم که این دانه‌ها را رشد دهد. تصور کنید که مسیحیان در این کشور توسط همۀ انسانها به‌عنوان قوم محبت شناخته شوند! اینها عباراتی دربارۀ محبت است که می‌توانید در مشارکت خانگی خود مطالعه کنید:

۱) عیسی توضیح می‌دهد که محبت واقعی چیست:

یوحنا ۹:۱۵-۱۷

یوحنا ۱:۱۳-۱۷

یوحنا ۱۵:۱۴-۲۴

۲) سه مَثَل محبت عظیم خدا به انسانهای گناهکار:

لوقا ۱:۱۵-۷ (گوسفند گمشده)

لوقا ۸:۱۵-۱۰ (سکّۀ گمشده)

لوقا ۱۱:۱۵-۳۲ (پسر گمشده)

۳) مَثَل محبت در عمل:

لوقا ۲۵:۱۰-۳۷ (سامری نیکو)

۴) توصیف زیبای پولس رسول دربارۀ محبت:

اول قرنتیان ۱۳

۵) میوۀ روح خدا در زندگی ما (برخلاف زندگی در جسم):

غلاطیان ۱۶:۵-۲۶

اول یوحنا ۱۱:۳-۱۸ و ۷:۴-۲۱

۲. به‌عنوان رهبر مشارکت خانگی، چگونه باید به جنس مخالف کمک کنم؟

وسوسه‌های جنسی بسیار واقعی هستند و رهبران مستثنی نیستند. اگرچه شما باید در مشارکت خود به مردم محبت و کمک کنید، اما هرگز نباید با جنس مخالف به‌تنهایی ملاقات کنید، حتی وقتی می‌خواهند برای دعا، مشکلاتشان را با شما مطرح کنند. شیطان بارها از این جلسات برای نابودی زندگی رهبران مسیحی و کلیساهای تحت خدمتشان استفاده کرده است. همیشه با یک عضو بالغ دیگر، شاید با شوهر یا زنِ خود یا یک برادر یا خواهر دیگر بروید. از اتاقهایی با درهای بسته خودداری کنید. محبت واقعی مسیحی مانند مار حکیم و مانند کبوتر بی‌آزار است.

۳. معنی کلمۀ "کشیش" چیست؟

کلمه‌ای که به‌عنوان "کشیش" ترجمه کرده‌ایم، در عهدجدید یعنی "شبان". وقتی به کلام عیسی به پطرس، بعد از رستاخیز نگاه می‌کنیم، درک می‌کنیم که "کشیشی کردن" چه مفهومی دارد. او به پطرس گفت: "از گوسفندان من مراقبت کن و به آنها خوراک بده". (مراجعه کنید به یوحنا ۱۵:۲۱-۱۷) کار شبانی قوم خدا به پطرس سپرده شد. در آن زمان کشیش بودن یک "مقام کلیسایی" نبود، بلکه یک خدمت بود.

پطرس از مدرسۀ کتاب مقدس دیپلم نگرفته بود. او هرگز در کلیسای ساختمانی موعظه نکرد! او یک ماهیگیر ساده بود که یاد گرفت از قوم خدا مراقبت کند، چون با محبت عیسی تبدیل شده بود.

این را فراموش نکنید: شما هر که هستید، اگر از گوسفندان عیسی مراقبت می‌کنید، مانند یک کشیش حقیقی عمل می‌کنید.

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. اگر همۀ رهبران مسیحی صادق باشند، می‌دانند که برای کار رهبری قوم خدا ناشایسته‌اند. در چه قسمتهایی از زندگیتان می‌دانید که باید تغییر کنید تا صادقانه به مردم محبت کنید؟

۲. زمانی را به دعا برای خود اختصاص دهید. شاید بتوانید از اعضای مشارکت خود بخواهید که برای شما دعا کنند. درحالِ مرور صفحات قبلی دربارۀ یادگیری اینکه رهبران محبت باشید، از خداوند بخواهید در آن قسمت از زندگیتان که نیاز به رشد دارید، شما را تبدیل کند.

۳. فهرست آیات کتاب مقدس را در بخش سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند، در سؤال ۱ مرور کنید. یک یا دو عبارت را انتخاب کنید تا به‌زودی با اعضای مشارکت خود مطالعه کنید.

۴. درکِ هدیۀ شگفت‌انگیز نجات از سوی خدا

همۀ ما چون گوسفندان، گمراه شده بودیم، و هر یک از ما به راه خود رفته بود، اما خداوند تقصیر جمیع ما را بر وی نهاد. (اشعیا ۶:۵۳)

زیرا خدا جهان را آنقدر محبت کرد که پسر یگانۀ خود را داد تا هر که به او ایمان آوَرَد هلاک نگردد، بلکه حیات جاویدان یابد. زیرا خدا پسر را به جهان نفرستاد تا جهانیان را محکوم کند، بلکه فرستاد تا به واسطۀ او نجات یابند. (یوحنا ۱۶:۳-۱۷)

نیز به یهودیان و یونانیان هر دو، اعلام داشته‌ام که باید با توبه به سوی خدا بازگردند و به خداوند ما عیسی مسیح ایمان آورند. (اعمال ۲۱:۲۰)

مقّدمه

خبر خوشی که دنیا را نجات می‌دهد

انجیل، "خبر خوش" برای گناهکاران است. توسط کسانی موعظه می‌شود که می‌دانند آنها هم بدون عیسی گمشده‌اند. در هر جایی که این خبر خوش عیسی با امانتداری نسبت به کلامش موعظه می‌شود، زنجیرهای قلب مردم پاره می‌شوند. محبوسان گناه و تاریکی که امیدی نداشتند، اکنون از سیاهچال تاریک و سردشان به سوی تابش آفتاب گرم محبت خدا می‌آیند. به‌خاطر هدیۀ نجات عیسی، قلبشان با خوشی و شکرگزاری عمیق نسبت به عیسی پُر شده است. در تمام عُمرشان، دائماً به ایمان به قربانی ابدی عیسی بر روی صلیب که برای آنها بود، می‌چسبند و در عیسی که نان حیات است، قوّت و حیات خواهند یافت.

این فصل به پایۀ ایمانمان می‌پردازد- سرچشمۀ حیات که هر گروه خانگی را برکت می‌دهد. اگر ما نجات مسیح را درک کنیم و اغلب اوقات خود را در آن شستشو دهیم، حیات از گروه خانگیمان جاری خواهد شد. جلساتمان کسل‌کننده نخواهد بود. با قلبهای مشتاق به یادگیری بیشتر دربارۀ خدایی که این فیض باورنکردنی را به ما نشان داده، کتاب مقدس را خواهیم خواند. محبتمان به یکدیگر و دنیای گمشده بیشتر خواهد شد.

سپس متوجه خواهیم شد که روح‌القدس ما را با اشتیاق قوی برای اعلام این خبر خوش به دیگران پُر می‌سازد. وقتی عاشق عیسی هستیم، صحبت دربارۀ ایمانمان یک بارِ سنگین نیست. روح‌القدس قلبمان را با قدرت و شجاعت پُر می‌سازد و ما از کمک به دیگران برای یافتن این آزادی که خود یافته‌ایم، بسیار شادمان می‌شویم.

هر چند که همیشه صحبت دربارۀ عیسی با دیگران آسان نیست. شیطان، چشم غیرایمانداران را کور کرده است. آنها نمی‌توانند محبت عمیق خدا را که از طریق قربانی مسیح بر روی صلیب نمایان شد، درک کنند. اما خدا را شکر که ما به‌تنهایی کار نمی‌کنیم. روح‌القدس از طریق ما و در قلب غیرایماندارانی که با آنها صحبت می‌کنیم، کار می‌کند. او گناه را محکوم می‌کند. او آنها را فرامی‌خواند که این گناهان را پای صلیب عیسی بگذارند. او فیض پُربهای پدر را برای آنها نشان می‌دهد.

بیایید این را فراموش نکنیم: انجیل به این دلیل به دست ما رسیده که ایمانداران وفادار در طول قرنها مانع از تباهی پیغام انجیل شده و آن را به دیگران اعلام کرده‌اند. اکنون در قرن ۲۱، پیغام انجیل به ما تعلّق دارد تا آن را به دیگران برسانیم. هر مشارکت خانگی از این توانایی بالقوه و عظیم برخوردار است که به سراغ دنیای اطرافش برود. فقط خدا می‌داند دانه‌هایی که شما می‌کارید تا کجا خواهد رفت.

مطالعۀ کتاب مقدس

عیسی به یک رهبر مذهبی کمک می‌کند که نجات حقیقی را درک کند

بحث ابتدایی: آیا می‌توانید با کلام خود یا با استفاده از آیات کتاب مقدس، مفهوم نجات را توصیف کنید؟

یوحنا ۱:۳-۲۱ را بخوانید.

۱. دریۀ ۳ عیسی به نیقودیموس چه گفت؟

آیا نیقودیموس متوجه شد که عیسی دربارۀ چه چیزی صحبت می‌کرد؟ (آیۀ ۴)

۲. آیات ۵-۷ را دوباره با دقّت بخوانید.

بسیاری از محققان کتاب مقدس در پی درک مفهوم "زاده شدن از آب" بوده‌اند (آیۀ ۵). بعضیها می‌گویند که آب در این آیه به معنای تعمید است. عده‌ای دیگر آیۀ ۵ را با آیۀ ۶ مرتبط کرده و می‌گویند "زاده شدن از آب" اشاره به تولد طبیعی، یعنی آب در رَحِم مادر است.

هر مفهومی که داشته باشد، به هرحال عیسی در آیۀ ۶ تصویری از تولد طبیعی را به ما می‌دهد. او می‌گوید که ما باید درک کنیم که زاده شدن "از جسم" کافی نیست. ما به یک تولد دوم نیاز داریم. ما باید از روح و از نو زاده شویم. (آیۀ ۷) نکتۀ اصلی عیسی به این رهبر یهودی این است که او نمی‌تواند به تولد طبیعی خود به‌عنوان یک یهودی اعتماد کند. میراث یهودی که به آن افتخار زیادی می‌کرد و اعتماد داشت، هرگز او را در نزد خدا عادل نمی‌سازد. او باید حیات جدیدی را دریافت کند که از درون تبدیلش کند.

۳. با صدای آهسته آیۀ ۸ را چند مرتبه بخوانید و بعد مفهوم آن را با کلمات خود توصیف کنید.

۴. آیات ۱۴ و ۱۵ را دوباره بخوانید. بعد توضیح زیر را بخوانید.

عیسی تصویری از تاریخ یهودی را به این معلم یهودی یادآوری می‌کند تا در درک این حیات تازه در روح به او کمک کند. اگر شما عهدعتیق را دارید، دقایقی را به مطالعۀ آن در اعداد ۴:۲۱-۹ اختصاص دهید.

این قوم به‌خاطر سرکشی از خدا و موسی که نبی بود و شریعت خدا را به آنها داده بود، توسط مارهای سمّی گزیده شدند. اگرچه سرکش بودند، اما خدا نشان داد که همچنان دوستشان دارد. خدا به موسی گفت که یک نسخه از یک مار سمّی بسازد و آن را بر تیرکی بیاویزد. قوم می‌توانستند به این مار نگاه کنند و شفا یابند. آنها به‌خاطر سرکشی لایق مرگ بودند، اما خدا حیات تازه‌ای به آنها بخشید. این تصویر غیرعادی فیض شفابخش خدا، به قوم باستانی و قبیله‌ای اسرائیل داده شد. او آن را داد تا به روز آمدنِ عیسی اشاره کند.

اکنون بعد از سالهای بسیار، عیسی این داستان را از تاریخ یهودی باز می‌کند تا در درک نجات به نیقودیموس کمک کند. آیا دروغهای مار به حوا را در باغ عدن به یاد می‌آورید؟

آدم و حوا انتخاب کردند که به جای خدا به او گوش کنند. بنابراین، سمّ ابلیس از طریق آنها وارد جهان شد. گناه و مرگ از طریق آدم و حوا آمد و از آن زمان به بعد همه زیر لعنت آدم متولد شده و به سرکشی از خدا ادامه داده‌اند. ماری که آدم و حوا را گزید، من و تو را هم گزیده است.

اما عیسی همه چیز را عوض کرد. عیسی آمد تا مارگزیدگی را از ما بردارد. او آمد تا قدرت مار را نابود کند. چگونه؟ عیسی به‌عنوان قربانی ابدی بر روی صلیب رفت.

عهدجدید به ما می‌گوید: "او خودْ گناهان ما را در بدن خویش بر دار حمل کرد". (اول پطرس ۲۴:۲) او که کاملاً عاری از گناه بود، سمّ گناه را دریافت کرد. او گناه و مرگ ما را بر بدن خویش گرفت و آنها را به سوی مرگ بُرد تا ما بتوانیم از سمّ سرکشی از خدا شفا یابیم.

وقتی به مفهوم مرگ عیسی و پیروزی او بر مرگ در رستاخیز پی می‌بریم، با ایمان به او می‌نگریم، همانطور که قوم باستانی یهود به مار بر روی تیرک نگریستند تا شفا یابند. ما به عیسی ایمان می‌آوریم که به جایِ ما مُرد. قدرت مرگ از بین رفت. ما حیات و عدالت عیسی را دریافت می‌کنیم.

۵. یوحنا ۱۶:۳-۱۷ با سادگی بسیار، نجات را توضیح می‌دهد. به همین دلیل نوایمانان عاشقِ حفظ کردن این آیات هستند. آیا تابحال آیۀ ۱۶ و ۱۷ را حفظ کرده‌اید؟ آیا می‌توانید همین الان آنها را بگویید و مفهوم هر بخش را با کلمات خود بیان کنید.

شما چگونه می‌توانید با استفاده از یوحنا ۱۶:۳-۱۷ به غیرایمانداران و نوایمانان کمک کنید که انجیل را درک کنند؟ برای کمک به درک نجات چه کار دیگری می‌توانید انجام دهید؟

۶. افسسیان ۱:۲-۱۰ را بخوانید.

در یۀ ۱، پولس دربارۀ وضعیت ما قبل از شناخت مسیح صحبت می‌کند. او چگونه ما را توصیف کرد؟

در یۀ ۲، او می‌گوید که ما از یک نفر پیروی کردیم. ما از چه کسی پیروی کردیم؟

اعمال ما را در آیۀ ۳ توصیف کنید.

۷. در آیات ۴-۵ پولس می‌گوید که خدا برای ما یک کاری کرد. او چه کار کرد؟

در آیۀ ۶ می‌گوید که او ما را برخیزانید. ما را در کجا برخیزانید؟ چرا این کار را کرد؟ (آیۀ ۷)

۸. دقایقی را به حفظ آیات ۸-۱۰ اختصاص دهید.

آیا اکنون بدون نگاه کردن به عهدجدید می‌توانید آیات ۸-۱۰ را بگویید؟

اکنون به آنچه حفظ کرده‌اید، فکر کنید. پولس می‌گوید که ما توسط یک چیزی نجات نیافته‌ایم. چه چیزی ما را نجات نمی‌‌دهد؟ بعد او به ما می‌گوید که چگونه نجات یافته‌ایم. با کلمات خود توضیح دهید که پولس در آیات ۸-۱۰ چه می‌گوید.

۹. وقتی دربارۀ فیض عظیم خدا نسبت به خودتان فکر می‌کنید، چه احساسی می‌کنید؟

با دعا خاتمه دهید: اکنون زمانی را به دعا اختصاص دهید که مشارکت خانگی شما توسط خدا تقویت شود تا این فیض را به عدۀ زیادی برساند.

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن ۱۶، آلمان

یک راهب آلمانی انجیل را کشف کرده و دنیا را عوض می‌کند

وقتی عیسی شاگردانش را به سراسر جهان فرستاد، به آنها گفت به هر جایی که می‌روند، خبر خوش نجات را اعلام کنند. آنها تعلیم دادند که چگونه مرگ و رستاخیز او، بخشش گناهان و حیات ابدی را برای همۀ کسانی که به او ایمان دارند، به ارمغان آورد. عدۀ زیادی از طریق موعظۀ آنها ایمان آوردند و انجیل به‌سرعت گسترش یافت، اگرچه غالباً با جفاهای زیادی همراه بود. کلیسا آنقدر رشد کرد که هزاران نفر در سراسر خاورمیانه، اروپا، شمالِ آفریقا و دور دستها از نجات‌دهنده پیروی می‌کردند.

به هرحال، به مرور زمان سنّتهای کلیسایی مهمتر از کتاب مقدّس شد و بسیاری از رهبران کلیسا شروع به تعلیم یک انجیل دروغین کردند که توجه انسانها را به سوی عیسی، به‌عنوان تنها امید نجاتشان جلب نمی‌کرد. به نظر می‌رسید که پیغام زنده و حیات‌بخش نجات که فقط از طریق مسیح حاصل می‌شد، در حال از بین رفتن بود.

اکثر افراد در آن روزها بیسواد بودند و به کلام خدا دسترسی نداشتند. در واقع، کلام خدا حتی به زبان خودشان موجود نبود. همه چیز در کلیسا به لاتین خوانده می‌شد که فقط کشیشان می‌توانستند درک کنند. افراد عادی به هیچ طریقی نمی‌توانستند بفهمند که تعلیم واقعی کتاب مقدس چه بود. آنها انجیل نجات فقط به‌وسیلۀ ایمان به عیسی را نمی‌شناختند.

در این زمان، در آغاز قرن شانزدهم در آلمان امروزی، خدا مرد جوانی را برخیزانید، کسی که افراد زیادی را به سوی حقیقت انجیل بازمی گرداند. نام او مارتین لوتر بود.

مارتین در ۱۵۰۵، در ۲۱ سالگی وارد یک صومعه شد تا به عهدی که بسته بود، عمل کند و سعی کند به صلح و آرامش با خدا دست یابد. چیزی که او در صومعه یافت، قوانین بسیار برای هدایت راهبان در همۀ جوانب زندگیشان بود: چگونه باید صحبت کنند، راه بروند، غذا بخورند، به اطراف نگاه کنند، در مقابل بالادستان تعظیم کنند و خیلی چیزهای دیگر. همه چیز یک قانون داشت!

مارتین سخت تلاش کرد تا از همۀ قوانین پیروی کند و امیدوار بود که به‌نوعی، این کارها او را در نزد خدا قابل قبول خواهد ساخت. علاوه بر اینها، او لباسهای زِبری می‌پوشید که راحت نبود و غالباً در زمستان بر روی زمین بسیار سرد می‌خوابید. او فکر کرد که رنج کشیدن به پاکسازی او از گناهانش کمک می‌کند. او دعا کرد و روزه گرفت و هر گناهی را که به فکرش می‌رسید در نزد کشیش اعتراف می‌کرد، اما هیچ چیزی به او آرامش نداد. هر چه بیشتر به جان تاریکش نگاه می‌کرد، بیشتر مأیوس می‌شد. او چطور می‌توانست خدای قدوس را خشنود کند؟ مارتین از خودش پرسید: "آیا من خدا را دوست دارم؟" "گاهی اوقات از او متنفّرم!" او احساس کرد که خدا کار غیرممکنی را از او می‌خواست و بعد وقتی نمی‌توانست آن را انجام دهد، او را محکوم می‌کرد.

مارتین در این یأس و نومیدی، با جدّیت مطالعۀ کتاب مقدس را آغاز کرد. او با زبان لاتین آشنا بود، بنابراین توانست کتاب مقدس زمان خود را بخواند و او یک ذهن قوی داشت. همچنین برای خشنود ساختن خدا و آرامش جانِ رنجدیدۀ خود، اشتیاق عمیقی داشت.

وقتی مارتین نامۀ پولس رسول به رومیان را خواند، نوری در قلبش درخشید. پولس قبل از ملاقات با عیسی، مانند مارتین بسیار مذهبی بود، با دقت از همۀ شریعت یهود پیروی می‌کرد تا در نزد خدا قابل پذیرش باشد. بعد یک ملاقات شگرفی با عیسی داشت.

سالها بعد، پولس در کتاب رومیان نوشت که هیچ انسانی نمی‌تواند با عدالت خود در برابر قدّوسیت خدا بایستد. مهم نیست که چقدر اعمال عادلانه انجام داده است. همۀ ما گناهکاریم؛ همۀ ما شریعت خدا را زیر پا گذاشته‌ایم. اما خدا خودش در شخص عیسی مسیح جزای گناه را پرداخت.

مارتین شروع به کشف کارهایی کرد که خدا برای همۀ مردم انجام داده، کاری که هیچ‌کس نمی‌تواند برای خودش انجام دهد. او دید که عدالت، هدیۀ رایگان خدا بود که به‌وسیلۀ ایمان به عیسی، یعنی مسیحا، به همه عطا شده بود.

چه آزادی و خوشی عظیمی در قلب مارتین ایجاد شد! او مجبور نبود خود را مقدس سازد؛ بلکه به عیسی و مرگ و رستاخیز او نگاه کرد. او کاملاً به آن هدیۀ فیض خدا در سراسر زندگیش و تا ابد اعتماد می‌کرد. دیگر از سوی شیطان هیچ محکومیت، اتهام و شرمی نمی‌توانست وجود داشته باشد، چون خدا اعلام کرده بود که او پاک است. عیسی با مرگش، جزای گناهان مارتین را پرداخته بود.

سالها بعد، مارتین دربارۀ زمان آغاز درک انجیل پُرجلال عیسی مسیح صحبت کرد. او نوشت: "...من احساس کردم که از نو متولد شدم و از طریق درهای باز وارد فردوس شدم."

مارتین لوتر در تمام عُمرش توسط خدا بکار گرفته شد تا مردم را از تاریکی تعلیم دروغین به نور انجیل حقیقی دعوت کند. کلیسای رسمی، او را مرتد اعلام کرد و تهدید به مرگ کرد. اما مارتین نمی‌ترسید. او با وجود بیماریهای بسیار و مبارزه با افسردگی، با انرژی زیادی کار کرد. او موعظه کرد، کتابهای زیادی نوشت، کتاب مقدس را به زبان آلمانی- زبان رایج قومش- ترجمه کرد. بسیار مشتاق بود که همه با آزادی نجاتی که او یافته بود، آشنا شوند.

پیروان زیاد مارتین لوتر، "اصلاح‌طلبان" نامیده شدند و جنبشی که او آغاز کرد، "اصلاحات" نامیده شد. عدۀ زیادی به‌خاطر موعظۀ حقیقت، متحمّل رنج و عذاب شده و عده‌ای کُشته شدند، اما انجیل حیات‌بخش نجات به‌وسیلۀ فیض و فقط از طریق ایمان، در سراسر اروپا و جهان گسترش یافت. پولس رسول نوشت:

زیرا از انجیل سرافکنده نیستم، چرا که قدرت خداست برای نجات هر کس که ایمان آوَرَد... (رومیان ۱۶:۱)

باشد که امروز خدا به ما کمک کند تا قدمهای پولس و مارتین لوتر را دنبال کرده و جسورانه این انجیل شگفت انگیز را اعلام کنیم!

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

سؤالات زیر به ما کمک خواهند کرد که عمیقتر دربارۀ نحوۀ رهبری مردم به سوی یک ملاقات واقعی با عیسی مسیح فکر کنیم.

۱. "من باید چه کار کنم تا نجات یابم؟"

وقتی کسی چنین سؤالی را می‌پرسد، می‌توانیم شاد باشیم. این سؤال به طریقهای بسیار توسط افرادی از تمام ملّیتها مطرح می‌شود: "من باید چه کار کنم تا به آسمان بروم؟" "من چگونه می‌توانم بخشش گناهانم را دریافت کنم؟" "چگونه مسیحی شوم؟"

گاهی اوقات سؤالات کلّی‌تری می‌پرسند: " آیا زندگی معنا و مفهومی دارد؟" "چرا من اینجا بر روی زمین هستم؟"همۀ این سؤالات نشان می‌دهند که مردم از لحاظ روحانی گرسنه‌اند. آنها گمشدگی خود را احساس می‌کنند.

اساساً سؤالشان این است که چگونه می‌توانند با خدا آشتی کنند و به هدف زندگی دست یابند. ما به‌عنوان پیروان عیسی فراخوانده شده‌ایم تا در درک خبر خوش به آنها کمک کنیم. بسیاری معتقدند که باید یک کار مذهبی انجام دهند، مانند روشن کردن شمع در کلیسا، قربانی کردن حیوان، پول دادن به فقرا یا بازدید از یک مکان مقدّس. هیچ‌یک از اینها نجاتشان نخواهد داد.

پرسش و پاسخهای زیر به شما کمک خواهد کرد تا بیشتر بدانید که چگونه یک نفر را به سوی ایمان به عیسی به‌عنوان نجات‌دهنده‌شان رهبری کنید.

۲. من چگونه بدانم که یک نفر برای پذیرش عیسی آماده است؟

گاهی اوقات یک نفر قبول خواهد کرد که با شما دعا کند، چون فکر می‌کند دعا راهی برای این است که خدا را آلت دست خود سازد تا نیاز یا خواسته‌اش را به او بدهد. چیزهایی مانند پول برای اجاره یا نمرۀ خوب در دانشگاه، یا از خدا می‌خواهد که او را از یک شرایط بد خارج کند. اما درک نمی‌کند که توبۀ حقیقی چیست. باید درک کند که خدا او را فرامی‌خواند تا از زندگی گناه‌آلودش بازگردد و برای بخشش و زندگی کاملاً جدید به عیسی مسیح ایمان آورد.

برای هدایت او به سوی توبه عجله نکنید؛ از روح‌القدس کمک بطلبید تا بدانید که او چه زمانی آماده است. باید شواهدی موجود باشد که او از گناهکار بودن خود و نیاز به نجات آگاه است. زمانی را به تعلیم از کلام خدا اختصاص دهید و اجازه بدهید که روح‌القدس در قلبش کار کند و او را به گناه ملزم کند. در ۵۰ درس حیاتی، در بخشی با عنوان "توبه کنید و ایمان بیاورید"، ۱۰ درس از کتاب مقدس موجود است که می‌تواند به شما کمک کند که کلام خدا را برای آنها آشکار کنید.

۳. من چگونه می‌توانم به مردم کمک کنم تا به تولد جدیدی که عیسی عرضه می‌کند، راه یابند؟

ما باید بدانیم که مردم از لحاظ روحانی مُرده‌اند. جدایی آنها از خدا، آنها را در برابر حقایق روحانی نابینا می‌سازد. کلام ما به‌تنهایی، مردم را وارد ملکوت خدا نخواهد کرد؛ فقط کار روح خدا در قلبشان، حیات جدید را به آنها عطا خواهد کرد. شاید در یک مباحثۀ روحانی با آنها برنده شویم، اما ممکن است که همچنان نیاز شخصی خود برای نجات را نبینند. فقط خداوند می‌تواند چشمانشان را باز کند تا گناهشان و عیسی را که برای آنها مُرد، ببینند. به همین دلیل دعا در بشارت بسیار مهم است.

بنابراین هر بار که به‌عنوان مشارکت با هم جمع می‌شوید، زمانی را به دعا برای گمشدگان و فرصتهایی برای اعلام انجیل به آنها اختصاص دهید. از خدا بخواهید قلبشان را باز کند و آنها را برای دریافت خبر خوش آماده کند. از او بخواهید برای صحبت دربارۀ عیسی به شما محبت و جسارت بدهد.

البته ما هم باید در درک پیغام نجات در عیسی مسیح رشد کنیم تا بتوانیم آن را به‌درستی به دیگران اعلام کنیم. زمانی را به تفکر عمیق دربارۀ موعظۀ پطرس در اعمال ۲، مخصوصاً آیۀ ۳۸ و همچنین توضیح پولس دربارۀ نجات در افسسیان ۱:۲-۱۰ اختصاص دهید. افسسیان توضیح می‌دهد که خدا چه کار کرده و اعمال ۲ توضیح می‌دهد که ما باید چه کار کنیم تا نجات یابیم.

هدیۀ نجات خدا رایگان است، اما همانطور که پطرس در روز پنطیکاست به مردم تعلیم می‌دهد، خدا همۀ افراد را فرامی‌خواند که به نام عیسی مسیح و برای بخشش گناهان " توبه کنید و... تعمید گیرید"(آیۀ ۳۸). یعنی باید زندگی گناه‌آلود گذشته را ترک کنیم و کاملاً به قربانی مسیح برای گناهانمان اعتماد کنیم که نماد آن، تعمید است. عیسی خداوند و نجات‌دهندۀ ما می‌شود.

همۀ کسانیکه به عیسی ایمان می‌آورند، یک خلقت تازه می‌شوند، در خانوادۀ خدا متولد می‌شوند. ما عدالت مسیح را می‌گیریم که به‌وسیلۀ فیض- یک هدیۀ رایگان از سوی خدا- به ما عطا شده است. این چیزی نیست که خودمان با اعمال نیکو خلق کنیم؛ بلکه برای دریافت آن به خدا اعتماد می‌کنیم. این چیزی است که خودتان باید بدانید و باید به کسانی که انجیل را به آنها اعلام می‌کنید، کمک کنید که آن را ببینند.

۴. آیا می‌توانید برای آغاز آشنایی مردم با عیسی، نظرات عملی ارائه کنید

۱) با بیان داستانهایی از زندگی عیسی، مردم را با عیسی آشنا کنید. یا می‌توانید عهدجدید را باز کنید و داستانها را با هم بخوانید. هر داستانی از عیسی، چیزی را دربارۀ اقتدار، قدرت الهی، مهربانی و رحمت او نشان می‌دهد. شاید مفید باشد که از کتابی مانن ۵۰ درس حیاتی استفاده کنید تا شما را برای مطالعۀ زندگی و تعالیم عیسی با آنها راهنمایی کند. حتماً به آنها هم یک کتاب مقدس بدهید و تشویقشان کنید که در خانه دربارۀ عیسی مطالعه کنند.

۲) یا شاید تصمیم بگیرید که از کتاب پیدایش، اولین کتاب در کتاب مقدس آغاز کنید. داستان خلقت را بخوانید یا تعریف کنید. یا می‌توانید از راهنمای مطالعۀ کاوش در کتاب کهن پیدایش استفاده کنید. به آنها نشان دهید که انسان به‌صورت خدا آفریده شد. بعد به آنها نشان دهید که چگونه رابطه با خدا به‌وسیلۀ گناه آدم و حوا از بین رفت (پیدایش ۱-۳). این پایه‌ای برای صحبت دربارۀ نیازشان به یک نجات‌دهنده خواهد بود.

۳) یک نسخه از مزامیر را به آنها بدهید. این دعاهای زیبا و صادقانه را با آنها بخوانید. از این دعاها استفاده کنید تا به آنها تعلیم دهید که از طریق مسیح می‌توانند با خدا رابطۀ دوستی داشته باشند و دربارۀ همه چیز با او صحبت کنند.

۴) فراموش نکنید که از رسانه‌های الکترونیکی همچون فیلم عیسی، مجدلّیه، امید و نسخۀ صوتی کتاب مقدس استفاده کنید. همچنین اگر آنها دوست دارند که مطالعه کنند، یک کتاب مسیحی خوب دربارۀ کسی که به مسیح ایمان آورده به آنها بدهید.

(نکته: اطلاعات مربوط به نحوۀ دانلود همۀ کتابها و ویدئوهای مذکور را می‌توانید در ضمیمۀ الف، "منابع" بیابید.)

۵) شاید یکی از قدرتمندترین راههای کمک به مردم برای هدایتشان به سوی عیسی این باشد که داستان خودتان را برای آنها تعریف کنید، اینکه چگونه به عیسی ایمان آوردید. به آنها بگویید که چگونه عیسی نورش را در تاریکی شما تابید.

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. زمانی را اختصاص داده و از افراد مشارکت خانگی خود (کسانیکه خود را در عیسی ایماندار می‌خوانند) بخواهید که درکشان را از نجات در عیسی، بر اساس تعالیم عهدجدید بیان کنند. درحال گوش دادن به داستانشان، آیا می‌بینید که آنها مطابق توضیح مذکور در داستان مارتین لوتر در مطالب قبلی، درک می‌کنند که ما به‌وسیلۀ فیض خدا، از طریق ایمان به قربانی عیسی برای گناهانمان نجات می‌یابیم؟ یا به عدالت خودشان برای نجات اعتماد می‌کنند؟

۲. در هفته‌های آینده وقتی با گروه خانگیتان جمع می‌شوید، این عبارات را دربارۀ نجات مطالعه کنید:

- لوقا ۹:۱۸-۱۴: این مَثَلِ عیسی دربارۀ رحمت خدا نسبت به گناهکاران، به‌عنوان یک درس از کتاب مقدس د ۵۰ درس حیاتی، درس ۳ یافت می‌شود.

- غلاطیان ۱۱:۲-۲۱: در این عبارت، پولس رسول توضیح می‌دهد که ما به‌وسیلۀ اعمال نجات نمی‌یابیم، بلکه به‌وسیلۀ ایمان به عیسی نجات می‌یابیم.

- اعمال ۲۹:۲-۴۱: در این عبارت، پطرس رسول به یهودیان اورشلیم دربارۀ نحوۀ نجات از گناهشان موعظه می‌کند.

۳. زمانی را به ایمانداران مشارکت خود اختصاص دهید تا آنها تعریف کنند که چطور به عیسی ایمان آوردند. به آنها کمک کنید که ببینند شهادت شخصیشان می‌تواند ابزارهای قدرتمندی برای در میان گذاشتن ایمانشان با غیرایمانداران باشد.

۴. اغلب اوقات در مشارکت خانگی خود زمانی را به دعا اختصاص دهید که هر یک از شما با قدرت روح پُر شوید تا انجیل را به غیرایمانداران اعلام کنید. به‌طور خاص برای کسانیکه اعضای گروهتان می‌شناسند (اعضای خانواده، دوستان و غیره) دعا کنید، کسانیکه به شنیدن انجیل نیاز دارند. دربارۀ این صحبت کنید که چگونه افراد گروهتان می‌توانند انجیل را به این غیرایمانداران اعلام کنند. دربارۀ اینکه چطور می‌توانید انجیل را به دیگر شهرهای کشورتان برسانید، بحث و گفتگو کنید.

۵. زمانی را به یافتن ابزارهای بشارتی موجود در زبان خود اختصاص دهید، به‌عنوان مثال: فیلم عیسی، مجدلّیه، امید، کتاب مقدس صوتی، یک نسخه از عهدجدید و غیره. از کجا می‌توانید آنها را تهیه کنید؟ آیا شما تعدادی از آنها را نگه می‌دارید؟ آیا می‌دانید چگونه به مردم کمک کنید که نسخه‌های دیجیتال را بر روی تلفنهای خود دانلود کنند؟ آیا گروهتان از این ابزارها برای غیرایمانداران استفاده می‌کند؟ (به "منابع"، ضمیمۀ الف مراجعه کنید).

۵. تعمید در مشارکت خانگی

(کلام نهایی موعظۀ پطرس در روز پنطیکاست، روزی که کلیسا متولد شد)-

"پس قوم اسرائیل، جملگی به‌یقین بدانند که خدا این عیسی را که شما بر صلیب کشیدید، خداوند و مسیح ساخته است".

چون این را شنیدند، دلریش گشته، به پطرس و سایر رسولان گفتند: "ای برادران، چه کنیم؟"

پطرس بدیشان گفت: "توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح برای آمرزش گناهان خود تعمید گیرید که عطای روح‌القدس را خواهید یافت. زیرا این وعده برای شما و فرزندانتان و همۀ کسانی است که دورند، یعنی هر که خداوندْ خدای ما او را فرا خوانَد"

پطرس با سخنان بسیار دیگر شهادت داد و ترغیبشان کرده، گفت: "خود را از این نسل منحرف برهانید!" پس پیام او را پذیرفتند و تعمید گرفتند. در همان روز حدود سه هزار تن بدیشان پیوستند.
(اعمال ۳۶:۲-۴۱)

مقّدمه

تعمید، حیات تازه می‌بخشد

روز تعمید در مشارکت خانگی مانند چشمۀ فرح‌بخش آب خنک در یک روز گرم است. این می‌تواند به هر کسی که شرکت می‌کند، حیات نو و قوّت ببخشد.

اول، کسانیکه تعمید یافته‌اند، تا آخر عُمر این روز را به‌عنوان روزی که در مقابل دیگران اعلام کردند که از عیسی مسیح شرمسار نیستند، به یاد خواهند آورد. آنها به‌وسیلۀ تعمید نشان می‌دهند که زندگی گناه‌آلود گذشته را ترک کرده و به کسی که زندگیش را به عنوان قربانی گناهشان تقدیم کرد، ایمان می‌آورند. آنها از آب بیرون می‌آیند تا در قدرت رستاخیز او زندگی کنند.

دوم، این در قلب ایماندارانی که قبلاً تعمید یافته‌اند، تازگی روحانی ایجاد می‌کند. آنها در دلشان به زندگی خود فکر می‌کنند. محبتشان به مسیح را به شکلهای متفاوتی تازه می‌کنند. بعضیها با صدای آهسته توبه می‌کنند از اینکه اجازه داده‌اند محبتشان نسبت به خدا و دیگران سرد شود. دیگران مفهوم تعمید را به یاد آورده و از روح‌القدس قدرت می‌یابند که هر روزه در حیات رستاخیز مسیح زیست کنند.

روح‌القدس با ایماندارانی که تعمید نیافته‌اند، صحبت می‌کند تا از فرمان عیسی برای تعمید یافتن اطاعت کنند.

نهایتاً، اگر غیرایمانداران حضور دارند (شاید اعضای خانواده یا دوستان کسانی که تعمید می‌یابند)، تفکر دربارۀ چیزهای ابدی را آغاز می‌کنند. آنها قدرت روح‌القدس را احساس می‌کنند. وقتی مرگ و رستاخیز عیسی را می‌بینند که در مقابل چشمانشان انجام می‌شود، دانه‌های توبه و ایمان در قلبشان کاشته می‌شود.

عیسی به همۀ پیروانش فرمان داد که تعمید یابند. ما نمی‌توانیم از لحاظ عقلانی همۀ چیزهایی را که در تعمید اتفاق می‌افتد، درک کنیم؛ روح‌القدسِ خدا کارهای مرموزی را در قلبها انجام می‌دهد. به هرحال، می‌توانیم انتظار داشته باشیم که برکات عیسی بر کلیسایی جاری شود که از او اطاعت می‌کند.

مطالعۀ کتاب مقدس

مفهوم تعمید چیست؟

بحث ابتدایی: دربارۀ روز تعمید خود صحبت کنید؟ در آن زمان چه مفهومی برای شما داشت؟ اکنون چه مفهومی برای شما دارد؟

رومیان ۱:۶-۱۴ را با یکدیگر بخوانید.

۱. شیطان می‌خواهد که ما در برابر گناه شکست خورده باشیم. پولس این موضوع را درک می‌کند. او از ما می‌خواهد که درک کنیم وقتی به عیسی مسیح ایمان آوردیم و در تعمید از او اطاعت کردیم، چه اتفاقی افتاد. در آیات ۱-۴ می‌گوید دو چیز بسیار مهم در تعمید ما اتفاق افتاد. این دو چیز چیست؟

۲. دوبارهآیات ۵-۷ را با یکدیگر بخوانید. نتیجۀ مصلوب شدن انسانیّت کهنۀ ما با مسیح چیست؟ (آیۀ ۶-۷)

به‌طور کلّی، آیا به نظرتان ایمانداران مطمئن هستند که قدرت گناه در زندگیشان از بین رفته است؟ اگر پاسخ "خیر" است، چه چیزی لازم است تا به این اطمینان دست یابند؟

۳. پولس دوباره در آیۀ ۸ می‌گوید که تعمید ما در مسیح یعنی ما با او می‌میریم و بعد با او برمی‌خیزیم آیات ۸-۱۰ را دوباره بخوانید تا هدف مرگ و رستاخیز مسیح را مرور کنید.

۴. درآیۀ ۱۱، پولس به ما می‌گوید که ما هم باید خود را نسبت به گناه مُرده انگاریم و در مسیح عیسی نسبت به خدا، زنده. به نظرتان منظورش از این مطلب چیست؟

۵. منظور پولس را که به ما می‌گوید اجازه ندهیم گناه در بدنهای ما فرمان براند و از امیال آن اطاعت نکنیم، توضیح دهید. (آیۀ ۱۲)

اکثر ما آرزو می‌کنیم که ای کاش هرگز وسوسه نمی‌شدیم. توجه کنید که پولس به ما نمی‌گوید که اکنون از وسوسه آزادیم. بلکه پولس به ما می‌گوید که چون در مسیح زندگی جدیدی داریم، اکنون این قدرت و مسئولیت را داریم که به شریر"نه" بگوییم.

۶. ما نه‌تنها به شریر"نه" می‌گوییم، بلکه به خدا "بله" می‌گوییم. پولس چگونه این "بله" را در آیات ۱۳ و ۱۴ توصیف می‌کند؟

عیسی در وحنا ۱۰:۱۰ به شاگردانش گفت: "دزد نمی‌آید جز برای دزدیدن و کشتن و نابود کردن؛ من آمده‌ام تا ایشان حیات داشته باشند و از آن به فراوانی بهره‌مند شوند."

وقتی ما جسممان را به‌عنوان ابزارهای عدالت به خدا تقدیم می‌کنیم، این چگونه حیات کامل و شادی را به ما عطا می‌کند؟

۷. آیا ایماندارانی در مشارکت خانگی شما هستند که تعمید نیافته باشند؟ آیا شما به‌عنوان رهبر به آنها تعلیم داده‌اید که از فرمان عیسی مسیح برای تعمید یافتن اطاعت کنند؟ (به بخش "کاربرد و دعا" در پایان این فصل مراجعه کنید.)

با دعا خاتمه دهید: این درس را با اختصاص دادن زمانی به دعا برای درک عمیقتر نماد تعمید خاتمه دهید: اینکه ما نسبت به انسانیّت گناه‌آلود گذشته‌مان مُردیم و در یک حیات جدید در مسیح برخاستیم.

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن ۲۱، آسیای مرکزی

یک تعمید شادی‌بخش در عید قیام

آن روز صبح، مشارکت خانگی کوچک به‌خاطر پرستش با یکدیگر، هیجان خاصی داشتند. عید قیام بود و آنها رستاخیز عیسی مسیح از مردگان را جشن می‌گرفتند! آنها در آپارتمان دو خواهر مجرّد، یعنی مریم و سارا جمع شدند.

آن روز صبح، یکی از شرکت‌کنندگان، مادر مسّن این دو خواهر بود. او سالهای متعدّدی به انجیل گوش داده بود، اما این زن ساکت هرگز به‌وضوح به دخترانش نگفته بود که ایمان در قلبش رشد می‌کند. بعد از زمان پرستش، او و دخترانش با هم در آشپزخانه چای آماده می‌کردند.

این مادر به دخترانش گفت: "من می‌خواهم امروز صبح تعمید بگیرم". مریم و سارا شگفت‌زده به یکدیگر نگاه کردند! بعد از سؤال کردن از مادرشان برای اطمینان از اینکه انجیل را درک کرده و به آن ایمان دارد، متوجه شدند که ایمانش واقعی بود. سارا گفت: "اما مادر اجازه بده یک روز دیگر این کار را انجام دهیم".

او پاسخ داد: "نه، من از ته دل به عیسی ایمان دارم و می‌خواهم امروز تعمید بگیرم".

آنها با این آگاهی که مادرشان مفهوم تعمید را درک کرده و دلیل خوبی برای انتظار ندارند، به اتاق پذیرایی بازگشته و تصمیم مادرشان را به گروه اعلام کردند. همه شاد شدند.

اما یک مشکلی بود. مریم گفت: "مادر خیلی پیر است و نمی‌تواند در آب فرو رود". "او هرگز شنا نکرده است. حتی نمی‌تواند در وان حمام، سرش را کاملاً زیر آب ببرد! او خیلی می‌ترسد".

سارا در ادامه گفت: "و ما در این آپارتمان وان حمام نداریم". "در واقع، حتی آب زیادی ذخیره نکرده‌ایم، چون امروز هیچ آبی به آپارتمان ما نیامده است! باید چه کار کنیم؟"

ایمانداران دربارۀ این مشکل به بحث و گفتگو پرداختند. آیا تعمید واقعی شخص را نجات می‌دهد یا فیض مسیح که با ایمان دریافت می‌شود؟ همه موافق بودند که کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که تعمید، ما را نجات نمی‌دهد.

یکی از آنها پرسید: "در مناطق بیابانی که آب بسیار کمیاب است، ایمانداران چه کار می‌کنند؟" "آیا آنها از فرمان عیسی برای تعمید یافتن نااطاعتی می‌کنند، چون آب کافی ندارند که در آن فرو روند؟" این کلیسای خانگی کوچک با این سؤال دربارۀ تعمید که قرنها توسط مسیحیان مطرح شده، در کشمکش بودند.

ایلدار یکی از رهبران گفت: "بیایید با هم دربارۀ آن فکر کنیم". "واقعاً چه اتفاقی در تعمید می‌افتد؟"

وقتی همۀ اعضا درباره‌اش فکر می‌کردند، او مکث کرد. بعد شروع کرد: "به نظرم در هر تعمید چیزهای متعددی اتفاق می‌افتد و این چیزها امروز در کلیسای خانگی ما هم اتفاق می‌افتد. اول، تعمید این فرصت را به مادرتان می‌دهد که از عیسی اطاعت کند. ما باید خیلی خوشحال باشیم که او فقط از لحاظ فلسفی به عیسی ایمان ندارد. بلکه می‌داند که عیسی گفت، "اگر من را دوست دارید، از احکام من اطاعت خواهید کرد". او امروز زندگی در اطاعت از عیسی را آغاز می‌کند. بیایید مانع از انجام این کار نشویم!

دوماً، کسیکه به‌عنوان یک مسلمان بزرگ شده، می‌گوید از اینکه پیرو عیسی خوانده شود، شرمسار نیست. این قدم بزرگی برای اوست، مخصوصاً در سنّ و سال او."

او به‌وضوح به ما به‌عنوان ایمانداران و به کلیساها در سراسر جهان می‌پیوندد. تا امروز، ما نمی‌دانستیم که او ایمان حقیقی داشت یا خیر. درخواست او برای تعمید به ما نشان می‌دهد که او واقعاً ایمان دارد."

ایلدار ادامه داد: "یک چیز دیگر". "امروز عید قیام است. تعمید او همیشه به او یادآوری خواهد کرد که با مسیح مُرده و با او در رستاخیزش نیز شریک شده است".

وقتی حرفهای ایلدار تمام شد، گروه آماده بود که او را تعمید دهد. آنها پرسیدند: "اما چگونه؟"

ایلدار گفت: "من قطعاً تعمید با فرو رفتن در آب را ترجیح می‌دهم". "اما در این مورد، بیایید او را روی یک صندلی در حمام بگذاریم. بعد من یک پارچ آب روی سرش می‌ریزم."

مریم با صدای بلند گفت: "چی!" "مادر هرگز اجازه نمی‌دهد که یک مرد در حمام با او باشد، حتی وقتی که کاملاً لباس به تن دارد."

ایلدار به‌آرامی مکث کرد. "باشه، قبل از اینکه او به حمام برود، بیایید دربارۀ ایمانش از او سؤال کنیم تا بتواند به کلّ گروه شهادت دهد. بعد خانمها به حمام رفته و او را تعمید خواهند داد."

خانمها دوباره مخالفت کردند. "هیچ‌یک از ما به‌عنوان کشیش منصوب نشده‌ایم. در کدام قسمت از کتاب مقدس می‌گوید که خانمها می‌توانند تعمید دهند؟"

ایلدار پاسخ داد: "من رهبر گروه خانگی هستم، اما من هم به‌عنوان کشیش منصوب نشده‌ام! در کدام قسمت از کتاب مقدس می‌گوید که چه کسی باید تعمید دهد؟ من با مطالعۀ عهدجدید معتقدم که به ما می‌گوید مهم نیست چه کسی شخص را در آب فرو می‌برد، یا در مورد مادر شما، چه کسی آب را بر سرش می‌ریزد. عامل اساسی این است که او به نام چه کسی تعمید می‌یابد! این مهمترین چیز برای همۀ ماست!"

بلافاصله مادر در اتاق پذیرایی ایمانش به مسیح را در مقابل کلّ گروه اعتراف کرد. بعد خانمها با مادر که بر روی صندلی نشسته بود، در حمام جمع شدند. "حالا، ما تو را به نام پدر، پسر و روح‌القدس تعمید می‌دهیم..."

اشکها آمیخته با آب بر صورت این خانم مسّن جاری شد و چشمانش از خوشی درخشید. او زمزمه کرد: "سپاسگزارم عیسی".

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. چه مدت بعد از توبۀ شخص باید او را تعمید دهیم؟

بیایید اول به تعالیم عیسی و کارهای رسولان بپردازیم. عیسی فرمان داد که همۀ پیروانش باید تعمید یابند. (مراجعه کنید به متی ۱۸:۲۸-۲۰؛ مرقس ۱۵:۱۶، ۱۶)

بعد از صعود عیسی به نزد پدر، وقتی رسولان دیدند که یک نفر توبه کرده و به مسیح ایمان آورده، بلافاصله او را تعمید دادند. رسولان، تعمید را به‌عنوان جشن فارغ‌التحصیلی برای ایمانداران کامل نمی‌دانستند. آنها می‌دانستند که تعمید جایی بود که مسیح گناهکاران را به توبه دعوت کرد. نوایمانان به‌عنوان گناهکارانی که به فیض خدا اعتماد می‌کردند، وارد آب شدند. تعمید یکی از اولین قدمهای زندگی جدیدشان در مسیح بود.

در کشورهایی که مسیحیان تحت جفا هستند، مرسوم است که کلیساها منتظر می‌شوند تا مطمئن شوند که این تازه‌وارد یک ایماندار حقیقی است. آنها نمی‌خواهند که یک جاسوس خواهان تعمید باشد و بعد از تعمید، آن را به پلیس گزارش دهد. در این شرایط، مهم است که مراقب باشیم. اما در عین حال نمی‌خواهیم به یک ایماندار حقیقی اجازۀ ورود ندهیم.

بعضی از گروهها می‌خواهند که یک یا چند سال منتظر شوید و درحالیکه نوایمانان انتظار می‌کشند، کتاب مقدس به آنها تعلیم داده می‌شود. رهبران معتقدند که نوایمانان باید ثابت کنند که ایمانشان واقعی است. جالب است که رسولان این کار را نکردند، عیسی هم این تعلیم را نداد.

به نمونه‌های زیر در کتاب اعمال نگاه کرده و توجه کنید که مردم با چه سرعتی تعمید می‌یافتند:

- اعمال ۴۱:۲: در پنطیکاست ۳۰۰۰ نفر موعظۀ پطرس را شنیدند، به عیسی ایمان آورده و تعمید یافتند.

- اعمال ۳۶:۸-۳۸: خواجه‌سرای حبشی توسط فیلیپُس تعمید یافت.

- اعمال ۴۴:۱۰-۴۸: اهل خانۀ کُرنِلیوس تعمید یافتند.

- اعمال ۲۲:۱۶-۳۴: زندانبان فیلیپی و اهل خانه‌اش تعمید یافتند.

همۀ این داستانها (و داستانهای بیشتر در کتاب اعمال) شامل تعمید فوری افراد بعد از پاسخ به انجیل از طریق توبه و ایمان بود. حتی جفاکنندۀ کلیسا، یعنی سولُس طرسوسی، چند روز بعد از توبه‌اش، تعمید یافت. حنانیا به او گفت:

حال منتظر چه هستی؟ برخیز و تعمید بگیر و نام او را خوانده، از گناهانت پاک شو. (اعمال ۱۶:۲۲)

۲. آیا نباید قبل از تعمیدِ نوایمانان، نوعی تعلیم به آنها داده شود؟

مهم است که نوایمانان مفهوم تعمید را درک کنند. برای این کار، آنها را به سوی کلام خدا هدایت کنید. به هرحال، چنین تعلیمی نباید ماهها طول بکشد. معمولاً چند کلاس دربارۀ تعمید کافی است. در ۵۰ درس حیاتی، ۲ درس از کتاب مقدس دربارۀ تعمید آب و ۳ درس دربارۀ عطیۀ شگفت‌انگیز روح‌القدس موجود است.

۳. ما چگونه برای تعمید برنامه‌ریزی می‌کنیم؟

خواه تعمید در ساحل دریا باشد یا رودخانه یا وان حمام، برنامه‌ریزی کردن مفید است. به آنها یادآوری کنید که یک دست لباس اضافه و یک حوله بیاورند. همچنین خوب است که از قبل به نوایمانان نشان دهید که چگونه تعمید خواهید داد، یعنی وقتی وارد آب می‌شوند و از آب بیرون می‌آیند. به هرحال، عهدجدید هیچ دستورالعمل مفصّلی نمی‌دهد، فقط فرمان می‌دهد که شاگردان را به نام پدر، پسر و روح‌القدس تعمید دهید. بنابراین، کلیساهای سراسر دنیا، شیوه‌های مختلفی برای تعمید دارند.

یک شیوه که غالباً اجرا می‌شود، این است که به نوایمان فرصت بدهید که ایمانش را به مسیح در ملأعام اعلام کند. عیسی در متی ۳۲:۱۰ گفت: "هر که نزد مردم مرا اقرار کند، من نیز در حضور پدر خود که در آسمان است، او را اقرار خواهم کرد." شما می‌توانید قبل از تعمید از آنها بخواهید که داستانشان را دربارۀ نحوۀ ایمان آوردن به عیسی، با گروه در میان بگذارند و به این ترتیب این کار را انجام دهید. همچنین می‌توانید چند سؤال ساده را در مقابل کلّ گروه از آنها بپرسید، از جمله:

- آیا اعتراف می‌کنید که گناهکارید و نیازمند بخشش و نجات از جانب خدا هستید؟

- آیا ایمان دارید که عیسی مسیح نجات دهنده‌ای است که خدا به جهان فرستاد؟ آیا ایمان دارید که قربانی او بر روی صلیب برای شما بود؟

- آیا برای بخشش گناهان و حیات ابدی فقط به او ایمان دارید؟

بعد از تعمید، زمان خوبی است که با یکدیگر در شام خداوند شرکت کنید (مراجعه کنید به فصل ۹) و به‌عنوان یک گروه، برای کسانیکه تعمید یافته‌اند، دعا کنید.

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. آیا تابحال در گروه خانگی خود دربارۀ تعمید تعلیم داده‌اید؟ آیا اعضای گروهتان مفهوم آن را درک می‌کنند؟ اگر مفهوم آن را درک نمی‌کنند، شما می‌توانید با کلّ مشارکت خود به مطالعۀ کتاب مقدس دربارۀ تعمید که در این فصل است، بپردازید.

در عهدجدید، تعمید آب غالباً با تعمید روح‌القدس ذکر شده است. یحیی تعمید دهنده گفت:

من شما را با آب تعمید می‌دهم، امّا کسی تواناتر از من خواهد آمد که من حتی شایسته نیستم بند کفشهایش را بگشایم. او شما را با روح‌القدس و آتش تعمید خواهد داد. (لوقا ۱۶:۳)

وقتی نوایمانان را تعمید داده و برای آنها دعا می‌کنید، مطمئن شوید که حتماً حضور و قدرت روح‌القدس را که در اختیارشان است، درک می‌کنند. همانطور که در بالا ذکر شد، ۲ درس دربارۀ تعمید آب و ۳ درس دربارۀ روح‌القدس در ۵۰ درس حیاتی موجود است.

۲. آیا ایماندارانی در مشارکت شما هستند که برای تعمید یافتن آماده‌اند؟ شما به‌عنوان یک مشارکت باید چه کار کنید تا برای آن تدارک ببینید؟

۳. دعا کنید که از طریق این زمان تعمید، تازگی روحانی وارد گروهتان شود.

۶. پرستش در روح و راستی با یکدیگر

پس ای برادران، در پرتو رحمتهای خدا، از شما استدعا می‌کنم که بدنهای خود را همچون قربانی زنده و مقدّس و پسندیدۀ خدا تقدیم کنید که عبادت معقول شما همین است. (رومیان ۱:۱۲)

مقّدمه

پرستش حقیقی: تقدیم خودمان به خدا

خدا همۀ انسانها را برای پرستش آفرید. بنابراین، همۀ انسانها در سراسر دنیا به‌نوعی، یک چیزی را پرستش می‌کنند. کسانیکه خدای حقیقی، یعنی خالق جهان را پرستش نمی‌کنند، چیزی را پرستش خواهند کرد که او خلق کرده است. عدۀ زیادی خودشان را پرستش می‌کنند، فقط به دنبال شادی خودشان هستند. پرستش هر چیزی غیر از خودِ خدا، بُت‌پرستی است.

کلام خدا به ما تعلیم می‌دهد که بر هرچه تمرکز کنیم (پرستش)، مانند آن خواهیم شد (مزامیر ۴:۱۱۵-۸). اگر امیدمان را بر چیزهای این دنیای سقوط کرده بگذاریم، مرگ را به همراه خواهد داشت. اگر عیسی را مرکز زندگیمان سازیم، او را محبت و پرستش کنیم، بیشتر و بیشتر مانند او خواهیم شد. با قلبی مملو از خوشی و آرامش، حیات حقیقی را خواهیم شناخت.

پیش از ادامۀ مطالعه، دقایقی را به بحث و گفتگو دربارۀ پاسخ این سؤال اختصاص دهید: پرستش حقیقی خدا چیست؟

ما در این فصل به تعلیم کتاب مقدس دربارۀ پرستش گروهی و پرستش شخصی خدا خواهیم پرداخت. ما خواهیم دید که پرستش، چیزی بیش از آیینهای مذهبی، و بیش از سرود خواندن است. در واقع، بسیاری از اوقات، افراد در کتاب مقدس، بدون موسیقی خدا را پرستش کردند. پرستش آنها برخاسته از دلهایی مملو از شکرگزاری از خدا به‌خاطر کیستی او و کاری بود که او برای آنها انجام داده بود. غالباً پرستش در عهدعتیق توسط قربانی کردن یک حیوان ابراز می‌شد. از زمان مرگ و رستاخیز عیسی، پیروانش با تشکّر از قربانی او برای گناهشان، قربانی سپاس را به او تقدیم کرده‌اند. (مراجعه کنید به عبرانیان ۱۵:۱۳)

ایمانداران فقط یکبار در هفته در جلسۀ کلیسایی پرستش نمی‌کنند. آنها هر روز پرستش می‌کنند. روح‌القدس کمکشان می‌کند که هر روزه زندگیشان را در پرستش به خدا تقدیم کنند، خواه وقتی در کلیسا سرود می‌خوانند یا در محل کار مشغول هستند، یا در اتوبوس نشسته‌اند. (مراجعه کنید به رومیان ۱:۱۲) آنها با اولویت دادن به خدا در زندگیشان، محبت کردن به او با تمامی دل، جان، ذهن و قوّت، بر اساس تعلیم عیسی پرستش می‌کنند.

در یوحنا ۴ عیسی به زن سامری گفت که پدر خواهان پرستندگانی است که در روح و راستی پرستش می‌کنند. یادگیری پرستش در روح و راستی، یکی از مهمترین کارهایی است که می‌توانیم در هنگام جمع شدن با یکدیگر در کلیساهای خانگیمان انجام دهیم. ما در صفحات بعدی بیشتر دربارۀ مفهوم آن صحبت خواهیم کرد.

بیش از هر چیزی، خدا قلبمان را می‌خواهد. درحالیکه هر روزه خود را به او تقدیم می‌کنیم، پرستش حقیقی را یاد می‌گیریم و از دوستی با خدا لذت می‌بریم.

مطالعۀ کتاب مقدس

کلیدی برای پرستش حقیقی: به یاد آوردنِ شکرگزاری

بحث ابتدایی: این آیه از مزامیر ۲۳:۵۰ چه مفهومی دارد؟

آن که قربانیهای تشکر تقدیم می‌کند، مرا حرمت می‌دارد؛ آن که راه خویش می‌پاید، نجات خدا را به او نشان خواهم داد!

شکرگزاری، وجه مهمی در پرستش حقیقی است. بیایید به دو عبارتی که این حقیقت را می‌آموزد، نگاه کنیم.

لوقا ۱۱:۱۷-۱۹ را بخوانید

۱. چند جذامی در نزد عیسی فریاد برآوردند؟ (آیۀ ۱۲) آنها به عیسی چه گفتند؟ (آیۀ ۱۳)

نکته: بیایید سعی کنیم فرهنگ زمان عیسی را درک کنیم. جذام، بیماری وحشتناکی بود که هنوز هم بر مردم تأثیر می‌گذارد. اما ماورای جنبۀ جسمانی، یک زخم عمیقتری وجود داشت: طردشدگی اجتماعی. آنها شدیداً یاد گرفته بودند که نباید به مردم نزدیک شوند (مراجعه کنید به آیۀ ۱۲: "آنها دور ایستاده"). آنها به هر جایی که می‌رفتند، باید جذامی بودن خود را اعلام می‌کردند و فریاد می‌زدند: "ناپاک! ناپاک!" تا مردم به آنها نزدیک نشوند. آنها با طردشدگی و ناامیدی زندگی می‌کردند.

۲. تعدادی از جذامیها در عهدعتیق شفا یافتند. شریعت موسی برای اثبات شفایشان از آنها می‌خواست که به نزد کاهن بروند و آزمایش شوند تا ببینند که آیا واقعاً شفا یافته‌اند. مثل اینکه امروز به کسی که شفا یافته، بگویید که به دکتر برود تا این شفا را تأیید کند.

عیسی به آنها گفت که چه کار کنند؟ (آیۀ ۱۴) و در حالِ رفتن چه اتفاقی افتاد؟

به یاد داشته باشید که حالا آنها نه‌تنها از لحاظ جسمانی شفا یافتند؛ بلکه زندگیشان در طردشدگی نیز به پایان رسید. حالا مردم آنها را بغل خواهند کرده و خواهند بوسید. مردم در خانه‌هایشان از آنها استقبال خواهند کرد. مردم با مهربانی با آنها صحبت خواهند کرد.

۳. آیا برای هر ده جذامی اتفاق یکسانی افتاد؟

جذامی سامری چه کار کرد؟ (آیات ۱۵-۱۶)

نکته: سامریها ایمان یهودی را نداشتند. تعلیم آنها در پیروی از خدا آشفته بود، مانند تعلیم واضحی که یهودیان در آن پرورش می‌یافتند، نبود.

۴. آیات ۱۷-۱۸ را بخوانید. نُه نفر دیگر چه کار کردند؟

به نظر می‌رسد که نُه نفر دیگر اسرائیلی بودند. آنها طبق شریعت، تعلیم یافته بودند که به‌خاطر برکاتی که خدا می‌دهد، او را جلال دهند. اما آنها جلال دادنِ خدا به‌خاطر شفایشان را نادیده گرفتند. به نظرتان چه دلیلی داشت که آنها فکر نکردند برای تشکّر از عیسی بازگردند؟

مزامیر ۱۰۳ را بخوانید

۵. در آیات ۱-۲، داوود به خودش چه می‌گوید؟

۶. در آیات ۳-۵، داوود ۶ چیز متفاوت را می‌یابد که خدا را به خاطرش شکر کند. بعد از چند مرتبه مطالعۀ این آیات، آیا می‌توانید کتاب مقدس را ببندید و آنها را از حفظ بگویید؟

۷. آیا شما در زندگیتان برکات خداوند را به طریقهای مشابهی که در این آیات ابراز شده، دیده‌اید؟

دربارۀ این برکات غنی خدا فکر کنید. به زمانهای خاصی فکر کنید که بعضی از چیزهای مذکور در آیات ۳-۵ را تجربه کردید. آیا می‌توانید دربارۀ این چیزها با گروهتان صحبت کنید؟

۸. ما در طول زندگیمان، در درک اینکه خدا واقعاً چگونه است، رشد می‌کنیم.

دوباره آیات ۶-۱۴ را بخوانید. چگونه این آیات به شما کمک می‌کنند که شخصیت خدا را بهتر درک کنید؟

آیا گاهی اوقات گوشی تلفن همراهتان را خاموش می‌کنید و به یک اتاق ساکت (یا پیاده‌روی در پارک) می‌روید تا به‌خاطر برکات غنی خدا، او را شکر کنید؟ آیا فقط در مشارکت خانگی او را پرستش می‌کنید، یا از شکرگزاری او و جلال دادن او در تنهایی کامل نیز لذت می‌برید؟

با دعا خاتمه دهید: این درس را با اختصاص دادن زمانی به شکرگزاری خدا به‌خاطر برکات بسیارش به پایان برسانید. شاید بخواهید مزمور ۱۰۳ را باز نگه دارید. مطالعۀ آهستۀ آن می‌تواند به شما یادآوری کند که به نزد عیسی بازگردید (مانند آن یک جذامی) تا به خاطر کیستی او و بسیاری از کارهایی که برای شما انجام می‌دهد، از او تشکّر کنید.

داستانهایی از تاریخ مسیحی

سه داستان دربارۀ پرستش خدا در سختیها

قرن ۲۰، چین

فریاد چین (China Cry)، فیلمی که در ۱۹۹۰ تولید شد، داستان حقیقی نورا لَم که به مسیح ایمان می‌آورد. این در زمانی است که کلیسای چین تحت جفای شدیدی بود. نظام حاکمِ بی‌خدا، به‌شدت کسانی را که مدعی ایمان به خدا هستند، مجازات می‌کند. صحنۀ بسیار تأثیرگذار در این فیلم، زمانی است که ایمانداران مسیح که مخفیانه جمع می‌شوند، یک سرود ستایشی را به خدا تقدیم می‌کنند.

کشیش به آنها می‌گوید که چه سرودی بخوانند و بعد آنها را رهبری می‌کند و دستش را مانند رهبر ارکستر تکان می‌دهد. همۀ افراد در این جمع کوچک با اشتیاق، با خوشی در چهره‌هایشان، شروع به سرود خواندن می‌کنند... اما اصلاً هیچ صدایی نیست! هیچ نوع سازی نواخته نمی‌شود. فقط لبهای ایمانداران در سکوت کامل حرکت می‌کند... آنها به‌خاطر همسایگان و پلیسی که نزدیکشان است، می‌دانند که باید مراقب باشند. ایمانداران جفادیدۀ چینی، پرستش حقیقی و قلبی را به ما نشان می‌دهند!

***

قرن ۲۰، هند

در اواسط دهۀ ۱۹۰۰، یک مادر جوانی که میسیونر بود، از کوهی در هند شمالی بالا رفت. او دختر ۷ ساله‌اش را به یک مدرسۀ شبانه‌روزی می‌برد که در آنجا هر سال به مدت نُه ماه زندگی کرده و درس بخواند. در آن زمان، این تنها فرصت تحصیل برای این دختر کوچک بود. در حالیکه راه می‌رفتند، مادر از شدّت درد اشک می‌ریخت. "من چطور می‌توانم دختر کوچکم را اینقدر از خانواده‌اش دور کنم؟ چطور می‌توانم از او دست بکشم؟"

بعد خداوند در قلبش، کلام ابراهیم به خادمش را یادآوری کرد، وقتی او می‌رفت که اسحاق را به‌عنوان قربانی تقدیم کند: "من با پسر بدان جا برویم، و پرستش [کنیم]" (پیدایش ۵:۲۲) مانند ابراهیم که پسرش را تقدیم می‌کرد، تسلیم کردن دختر کوچک او برای خدمت به خدا هم یک عمل پرستشی بود. هدیه‌ای که می‌توانست برای نشان دادن محبتش به خدا تقدیم کند. او در دل، فرزندش را به خدا تقدیم کرد. ناگهان از خوشی و آرامش پُر شد.

سالها بعد، آن دختر به هند بازگشت تا به‌عنوان میسیونر به خدا خدمت کند.

***

قرن ۱، فیلیپی باستانی

ما در داستان سوم خود به قرن یکم بازخواهیم گشت تا زمان قابل توجه پرستش را که خدا با قدرت به زمین آمد، به یاد آوریم. پرستندگان اضطراب شدیدی داشتند. آن روز به‌خاطر ایمانشان به عیسی، به‌شدّت مضروب شده بودند. بعد به زنجیر کشیده شده و به زندان افتاده بودند. اما زندانیهای دیگر، دعاهای صادقانه و سرودهای آشکارشان برای خدا را شنیدند. بعد اتفاق شگفت‌انگیزی افتاد:

که ناگاه زمین‌لرزه‌ای عظیم رخ داد، آن‌گونه که اساس زندان به لرزه درآمد و درهای زندان در دم گشوده شد و زنجیرها از همه فرو ریخت. (اعمال ۲۶:۱۶)

شاید با داستان پولس و سیلاس در زندان فیلیپی آشنا باشید. درحالیکه به‌خاطر ضربات، درد می‌کشیدند و در زندان با زنجیر محبوس بودند، پرستش خالصانه‌شان در نزد خدا، داستانی است که در سراسر دنیا بیان می‌شود. روزِ بسیار تاریکی بود و پولس و سیلاس دلایل زیادی داشتند که افسرده باشند و مغلوبِ ترسها و شکّها شوند. شاید سرودهایشان زنده و مملو از خوشی عاطفی زیادی نبود. شاید سرودهای یهودی بود که در شرایط بسیار سخت فریاد برآورده و از خدا کمک می‌خواست، مانند بعضی از مزامیر غم‌انگیز. ما مطمئن نیستیم. شاید پولس و سیلاس با خوشی ستایش می‌کردند، اگرچه نمی‌توانستند دست کمک خدا را ببینند. هر نوع سرودی که بود، خدا پرستش و ایمانشان را دید. او از زمین‌لرزه استفاده کرد و زنجیرهایشان را پاره کرد و درهای زندان را باز کرد!

از این طریق، کلّ خانوادۀ زندانبان به مسیح ایمان آوردند. احتمالاً بعضی از زندانیها هم ایمان آوردند! شما می‌توانید این داستان شگفت‌انگیز را در اعمال ۲۲:۱۶-۴۰ بخوانید.

***

ما در سراسر کتاب مقدس، پرستش خدا را خارج از محیط کلیسایی و سنتّی می‌بینیم. اینها چند داستان دیگر از کتاب مقدس برای گروه شما هستند که با هم بخوانید تا بهتر مفهوم پرستش حقیقی را درک کنید:

دانیال ۳

در این داستان، نبوکدنصر قومش را مجبور کرد که در مقابل مجسمه‌ای که برپا کرده بود، تعظیم کرده و پرستش کنند. اگر آنها اطاعت نمی‌کردند، با مرگ تهدید می‌شدند. اگرچه مردم تعظیم کردند، اما این پرستش حقیقی و قلبی نبود. برخلاف آن، یک نمونۀ زیبایی از پرستش حقیقی را می‌بینیم. سه مرد جوان عبری، اگرچه هیچ کلام ستایشی را اعلام نکردند، هیچ سرودی را در نزد خدا نخواندند، اما با انتخابِ اینکه فقط خدای حقیقی را پرستش کنند، زندگیشان را تقدیم کردند. این همان پرستشی است که در رومیان ۱:۱۲ برای انجام آن فراخوانده شده‌ایم.

دوم تواریخ ۲۰

در اینجا می‌خوانیم که چگونه یهوشافاط پادشاه، قوم اسرائیل را هدایت کرد که در برابر یک دشمن بسیار قدرتمند از خدا کمک بطلبند. وقتی خدا به آنها گفت که نترسند، چون او با آنها خواهد بود،

آنگاه یِهوشافاط خم شده، روی بر زمین نهاد، و تمامی یهودا و ساکنان اورشلیم به حضور خداوند افتاده، خداوند را پرستش کردند. و لاویان نیز که از قُهاتیان و قورَحیان بودند، به پا خاستند و یهوه خدای اسرائیل را به آواز بسیار بلند ستایش کردند. (دوم تواریخ ۱۸:۲۰-۱۹)

وقتی اسرائیل خدا را ستایش می‌کردند، خدا به‌طور معجزه‌آسایی برای شکست دشمنانشان مداخله کرد. در این داستان می‌بینیم که آنها قبل از اینکه پاسخ دعایشان را دریافت کنند، خدا را ستایش و پرستش کردند!

لوقا ۳۶:۷-۵۰

در اینجا دربارۀ شیوۀ غیرعادی پرستش عیسی توسط یک زن می‌خوانیم. او با قلبی لبریز از محبت و سپاسگزاری، پاهای او را با اشکهایش شست و با عطر مسح کرد.

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. قبلاً پرستش ما مملو از خوشی و حیات بود. اخیراً به نظر می‌رسد که قلبمان نسبت به خدا سرد شده و دعاهایمان هیچ حیاتی در خود ندارند. ما سرود می‌خوانیم، اما نه با شادمانی قبلی. مشکل چیست؟

آنچه شما تجربه می‌کنید، می‌تواند در هر کلیسا یا گروه خانگی اتفاق بیفتد. یک آتش شعله‌ور می‌تواند سرد شود. وقتی دلمان در پرستش حقیقی نیست، این خطر وجود دارد که ایمانمان را به‌طور سطحی "نشان دهیم". عیسی با نقل قول از اشعیای نبی، رهبران مذهبی را به‌‌خاطر چنین چیزی توبیخ می‌کند:

این قوم با لبهای خود مرا حرمت می‌دارند، امّا دلشان از من دور است. آنان بیهوده مرا عبادت می‌کنند...(متی ۸:۱۵-۹)

همۀ ایمانداران از دورانهایی عبور می‌کنند که به نظر می‌رسد خدا دور است و آن خوشی را که در آغاز زندگیشان با خدا داشتند، تجربه نمی‌کنند. در این زمانها لازم است که در ایمان پایدار بمانند، ایمان داشته باشند که خدا ترکشان نکرده، حتی وقتی حضورش را احساس نمی‌کنند. آنها باید ذهنشان را از حقایق کلام خدا پُر کنند. باید از روح‌القدس بخواهند که به آنها قوّت ببخشد تا با دروغهای دشمن بجنگند. بعد می‌توانند با وجودِ این احساس که خدا دور است، قربانی خالصانۀ ستایش و پرستش را به او تقدیم کنند.

اما شاید دلایل دیگری باعث شده که ایمانداران پرستش عاری از خوشی را تجربه کنند. این دو دلیل متداول است:

۱) ما گناه را در قلبمان مخفی کرده و فکر می‌کنیم که بر پرستشمان تأثیر نمی‌گذارد. مزامیر ۶۶:۱۸ می گوید: "اگر بدی را در دل خود منظور می‌داشتم، خداوندگار نمی‌شنید." آیا زمان پرستش گروهی شما شامل لحظاتی برای سکوت و اعتراف به گناه است؟ این اجازه می‌دهد که هر پرستنده، گناهش را به مسیح بدهد تا پاک شود و خوشی مشارکت با خدا بازگردد.

یک نوع رایج از نگه داشتن گناه در قلب، زمانی است که برادران و خواهران به یکدیگر خطا ورزیده‌اند، اما خالصانه طلب بخشش نکرده‌اند (یا نبخشیده‌اند). عیسی این را به ما تعلیم داد:

پس اگر هنگام تقدیم هدیه‌ات بر مذبح، به یاد آوردی که برادرت از تو چیزی به دل دارد، هدیه‌ات را بر مذبح واگذار و نخست برو و با برادر خود آشتی کن و سپس بیا و هدیه‌ات را تقدیم نما. (متی ۲۳:۵-۲۴)

آیۀ بالا را مجدداً آهسته بخوانید و به این فکر کنید که چقدر روابط انسانی برای خدا مهم است، مخصوصاً در بین برادران و خواهران. خدا اولویت بیشتری را به آنها می‌دهد تا به هدایای ما در پرستش به او.

۲) دلیل دیگر برای خاموش شدن آتش در گروههای خانگی ما این است که ما کم‌ کم از انجیل فیض دور شده‌ایم. کتاب مقدس به ما تعلیم می‌دهد که زندگی ما با خدا، از اول تا آخر، با ایمان به فیض اوست. گاهی اوقات کلیساها آنقدر دربارۀ قوانین صحبت می‌کنند که "شریعتگرا" می‌شوند- به عبارت دیگر، مردم فکر می‌کنند که ایمان مسیحی فقط دربارۀ این تعلیم است که باید چه کار کنیم و چه کار نکنیم.

وقتی چنین تفکر و عملی را آغاز می‌کنیم، اوقات پرستش ما از ابراز سپاسگزاری خالصانۀ هر یک از افراد به خدا، به خاطر رحمت و فیضش، دور می‌شود. افکارمان از عظمت و قدّوسیت خدا و محبت عمیقش به بشرّیت گمشده که با قربانی پسرش برای گناه ما نمایان شده، دور می‌شود. خواه در سکوت به خود می‌بالیم که بهتر از اطرافیانمان هستیم، یا در محکومیت و ترس از تجربه کردن خشم خدا زندگی می‌کنیم. ما به مذهبی که بر پایۀ اعمال است، بازگشته‌ایم. ما به خودمان ایمان داریم، نه به نجات مسیح. این تفکر مسیحی نیست.

برگزاری مرتب شام خداوند در گروههای خانگیمان، یکی از راههای تأکید مجدّد بر زیبایی انجیل و طراوت بخشیدن به ایمانمان است. همچنین وقتی نوایمانان را تعمید می‌دهیم، فیض شگفت‌انگیز خدا به همۀ ما یادآوری می‌شود.

برای درک عمیقتر مفهوم نجات حقیقی، به فصل ۴ مراجعه کنید، "درک هدیۀ شگفت‌انگیز نجات از سوی خدا".

۲. گروه جدید ما کسی را ندارد که برای زمان پرستش ما، پیانو یا گیتار بنوازد. ما باید چه کار کنیم؟

در عهدجدید هیچ ذکری از بکارگیری سازهای موسیقی در پرستش نیست، احتمالاً به خاطر اینکه اکثر مشارکتهای خانگی هیچ سازی نداشتند. ما می‌دانیم که ایمانداران اولیه سرود می‌خواندند (مراجعه کنید به اول قرنتیان ۲۶:۱۴). در عهدعتیق، بسیاری از مزامیر دربارۀ ستایش خدا با سازهای موسیقی است و فوق‌العاده است که افرادی در مشارکت ما از استعداد موسیقایی برخوردارند و می‌توانند آن را به‌عنوان بخشی از پرستش گروهی ما ارائه کنند. به هرحال، اعضای گروه باید درک کنند که پرستش حقیقی وابسته به موسیقی نیست. یوحنا ۴ می‌تواند به ما کمک کند که بفهمیم چه نوع پرستشی خدا را خشنود می‌سازد.

در یوحنا ۴، زنی که در کنارِ چاه بود، فکر می‌کرد مهمترین چیز این است که خدا را در مکان درست پرستش کند.

پدران ما در این کوه پرستش می‌کردند، امّا شما می‌گویید جایی که در آن باید پرستش کرد اورشلیم است. (یوحنا ۲۰:۴)

عیسی با این کلمات سودمند به او پاسخ داد:

ای زن، باور کن، زمانی فرا خواهد رسید که پدر را نه در این کوه پرستش خواهید کرد، نه در اورشلیم. شما آنچه را نمی‌شناسید می‌پرستید، امّا ما آنچه را می‌شناسیم می‌پرستیم، زیرا نجات به واسطۀ قوم یهود فراهم می‌آید. امّا زمانی می‌رسد، و هم‌اکنون فرا رسیده است، که پرستندگانِ راستین، پدر را در روح و راستی پرستش خواهند کرد، زیرا پدر جویای چنین پرستندگانی است. خدا روح است و پرستندگانش باید او را در روح و راستی بپرستند. (یوحنا ۲۱:۴-۲۴)

گروههای خانگی ما نیاز دارند که بفهمند این دو مورد برای پرستش حقیقی، ضروری است:

۱) پرستش خدا در روح- مکان پرستش ما (یک شهر خاص، ساختمان خاص یا مکان مقدس)، یک چیز جسمانی است. بسیاری از کارهای دیگری که در پرستش انجام می‌دهیم نیز جسمانی هستند: روشن کردن شمع، زانو زدن، نواختن گیتار یا بلند کردن دستهایمان. این اعمال می‌توانند در پرستش به ما کمک کنند، اما خدا به قلب نگاه می‌کند. پرستندگان حقیقی درک می‌کنند که پرستش در روح، یعنی ما نه‌تنها در روز یکشنبه با لبهایمان خدا را جلال دهیم؛ بلکه هر روزه زمان، انرژی، داراییها، افکار و اعمالمان را به او تقدیم کنیم.

به این آیه در رومیان نگاه کنید، جاییکه پولس رسول توضیح می‌دهد که پرستش روحانی یعنی خود را با تمام دل به خدا تقدیم کنیم:

پس ای برادران، در پرتو رحمتهای خدا، از شما استدعا می‌کنم که بدنهای خود را همچون قربانی زنده و مقدّس و پسندیدۀ خدا تقدیم کنید که عبادت معقول شما همین است. (رومیان ۱:۱۲)

۲) خدا را در راستی پرستش کنید- ما باید خدا را همانطور که در کلامش بر ما آشکار کرده، پرستش کنیم- همانطور که واقعاً هست. این شامل وجود ازلی او قبل از خلقت است، قدرت و حکمت نامحدود او در خلقت همۀ چیزها، توانایی او در اینکه در همه جا باشد و همه چیز را ببیند، و کمال او در قدّوسیت و محبت، این به این معناست که او کاملترین داور است. خدای جهان هستی، همه چیز را به‌طور کامل انجام می‌دهد، اگرچه ممکن است همه چیز را در این زندگی درک نکنیم. در المپیکها، یک تماشاچی بالا و پایین می‌پرد تا برای ژیمناستی که مدال طلا بُرده و به‌طور کامل برنامۀ روزانه‌اش را انجام می‌دهد، دست بزند. "آفرین! باور نکردنیه! هورا!" چقدر بیشتر ما باید خدا را به خاطر کمال مطلقش در همۀ چیزهایی که او هست و انجام می‌دهد، پرستش کنیم.

ما برای پرستش خدا در راستی، باید این را هم بدانیم که فقط با قربانی عیسی برای پرداخت بهای گناهمان به حضور خدای قدوس می‌رویم. ما در خودمان چیزی نداریم که تقدیم کنیم تا ما را سزاوار سازد. پس با قلب فروتن و شکرگزار برای پرستش پدر و پسر حاضر می‌شویم، یعنی پرستش کسی که چنین محبت شگفت‌انگیزی را به ما نشان داده است. (مراجعه کنید به عبرانیان ۱۹:۱۰-۲۳)

در سراسر کتاب مقدس، خداوند به‌وضوح اعلام می‌کند که می‌خواهد ما درک صحیحی از او داشته باشیم. (مراجعه کنید به ارمیا ۲۳:۹، ۲۴ و به‌طور شگفت‌انگیزی می‌خواهد که ما شخصاً او را بشناسیم! (مراجعه کنید به یوحنا ۳:۱۷) هر چه بهتر خدا را بشناسیم، بیشتر با تمامی دل به او اعتماد کرده و با راستی پرستش خواهیم کرد. برای مطالعۀ عمیقتر این موضوع، به درس کتاب مقدس ۳۴ در ۵۰ درس حیاتی دربارۀ پرستش خدا در روح و راستی مراجعه کنید.

۳. مسیحیان سراسر دنیا به شکلهای بسیار متفاوت پرستش می‌کنند. ما چگونه بدانیم که کدام روش صحیح است؟

بله، درست است که مردم در فرهنگهای سراسر دنیا، عیسی را به روش متمایز خود پرستش می‌کنند. نه‌تنها فرهنگها، بلکه سنّتهای کلیسایی (از جمله: فرقه‌ها) معمولاً سبک پرستش خود را دارند. بعضیها با سرودها و رقص پرستش می‌کنند، درحالیکه ستایشهای خود را به حضور خدا فریاد می‌زنند. عده‌ای دیگر با صدای آهسته و موسیقی ملایم و تعمّق پرستش می‌کنند، گاهی اوقات مردم بر روی زانوهایشان هستند، گاهی اوقات با سکوت بیشتر پرستش می‌کنند، چون به عظمت خدا فکر می‌کنند. البته، جفا نیز می‌تواند ما را تحت فشار قرار دهد تا با سکوت بیشتر پرستش کنیم.

ما در کتاب مقدس، روشهای بسیار متفاوت پرستش خدا توسط مردم را می‌بینیم. (به‌عنوان مثال، به بخش داستان در بالا مراجعه کنید.) درحالیکه ممکن است هر یک از ما نوع خاصی از پرستش را ترجیح دهیم، چون آنها عمیقاً و شخصاً با ما صحبت می‌کنند، اما می‌توانیم از افراد دیگری که به طریقهای متفاوت پرستش می‌کنند نیز یاد بگیریم.

هر روشی را که برای پرستش انتخاب می‌کنیم، باید مراقب باشیم که دیگران را در سبک پرستششان قضاوت نکنیم. کتاب مقدس دربارۀ جدّیت عواقب آن به ما هشدار می‌دهد. (مراجعه کنید به دوم سموئیل ۱۴:۶-۲۳، جاییکه زن داوود به خاطر نحوۀ پرستش خدا از داوود انتقاد کرد.) نگرش قلبی افراد برای خدا از همه مهمتر است و فقط خدا از قلبها آگاه است. ما باید به یاد داشته باشیم که در طول سالها، سبکهای پرستش می‌تواند به سنّتهایی تبدیل شود که می‌تواند ما را به سوی پرستش خدا با لبهایمان هدایت کند، درحالیکه قلبمان از خدا دور است. عیسی فریسیان را به چنین چیزی متهم کرد. (مراجعه کنید به متی ۸:۱۵-۹).

در اول قرنتیان ۱۴، دستورالعملهایی برای پرستش در محیط گروههای کوچک، همچون مشارکت خانگی را می‌یابیم. شاید این در کلیسای بزرگ امکانپذیر نباشد، اما در اینجا پولس از قرنتیانی که در خانه‌ها پرستش می‌کنند، استدعا می‌کند که به همۀ افراد گروه فرصت بدهند تا یکدیگر را خدمت کنند. نیازی نیست که کلّ جلسه تحت تسلّط یک یا دو نفر باشد. پولس اینطور دستورالعملهایش را خلاصه می‌کند:

پس مقصود چیست، ای برادران؟ هنگامی که گرد ‌هم می‌آیید، هر کس سرودی، تعلیمی، مکاشفه‌ای، زبانی و یا ترجمه‌ای دارد. اینها همه باید برای بنای کلیسا به کار رود. (اول قرنتیان ۲۶:۱۴)

به نظر می‌رسد که تمرکز خداوند بر نوع موسیقی سراییده شده نیست، یا اینکه مردم نشسته یا ایستاده یا زانو زده‌اند و غیره. آیۀ بالا به ما می‌گوید که او می‌خواهد هر عضوی عطایایی را که خدا برای رشد کلّ بدن به او داده بکار ببرد.

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. به جمعهای هفتگی خود فکر کنید و با یکدیگر دربارۀ سؤالات زیر بحث و گفتگو کنید:

آیا به نظرتان پرستش خداوند در روح و راستی، در جلسات هفتگی شما اتفاق می‌افتد؟ (شاید مایل باشید دوباره سؤال ۲ را در بالا، در سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند، بخوانید. این سؤال توضیح می‌دهد که عیسی در این مورد چه تعلیمی داد.)

آیا به نظرتان واقعاً با تمامی دل خدا را پرستش می‌کنید، یا این فقط یک زمانی برای سرود خواندن است؟ آیا گروه شما درک می‌کند که وقتی به تعلیم کلام خدا توجه می‌کنند یا هدایا می‌دهند، در واقع پرستش هم می‌کنند؟

۲. از اعضای گروه بپرسید که آیا وقتی در طول هفته تنها هستند، در پرستش رشد می‌کنند یا خیر. آیا از شکرگزاری و ستایش خدا به خاطر مهربانی و رحمتش نسبت به آنها لذت می‌برند؟ آیا مرتباً خود را به خداوند تقدیم می‌کنند، همانطور که در رومیان ۱:۱۲ می‌گوید؟

۳. بحث و گفتگو کنید:

گروه شما چگونه می‌تواند در پرستش رشد کند تا وقتی هر هفته با هم جمع می‌شوید، خداوند را به خاطر عظمت و نیکویی او جلال دهید؟

این فصل را مرور کنید، مخصوصاً عبارات کتاب مقدس که ارائه شده است. به نظرتان کدام عبارت می‌تواند مفیدترین عبارت برای چیزی باشد که گروهتان در حال حاضر تجربه می‌کند؟ در هفته‌های آینده، برای مطالعۀ این عبارات با یکدیگر به‌عنوان یک مشارکت، برنامه‌ریزی کنید.

۴. دربارۀ تمام چیزهایی که بحث و گفتگو کردید، زمانی را به دعا با یکدیگر اختصاص دهید.

۷. کلام خدا: نان روزانۀ ما

عیسی در پاسخ گفت: "نوشته شده است که: "انسان تنها به نان زنده نیست، بلکه به هر کلامی که از دهان خدا صادر شود." (متی ۴:۴)

(عیسی قبل از مصلوب شدن برای شاگردانش دعا می‌کرد)-

"آنان را در حقیقت تقدیس کن؛ کلام تو حقیقت است." (یوحنا ۱۷:۱۷)

(دربارۀ نوایمانانی که در روز پنطیکاست ایمان آوردند)-

"آنان خود را وقف تعلیم یافتن از رسولان...کردند" (اعمال ۴۲:۲)

مقّدمه

یادگیری کلام خدا با یکدیگر

خبر خوش عیسی مسیح زندگی شاگردانش را چنان تغییر داد که آنها این خبر خوش را به همه جا رساندند. آنها با قدرت موعظه کردند و گمشدگان به نجات‌دهنده ایمان آوردند. آنها به نام عیسی بیماران را شفا دادند و مردم را از دیوها آزاد کردند. آنها حتی به‌خاطر ایمان به اینکه عیسی مسیح، رب‌الارباب است و به‌خاطر موعظۀ آن، متحمل جفا و مرگ شدند.

این کلام دربارۀ عیسی مسیح، قدرتِ آغازگر جنبشی بود که اکنون در تمام ملتهای جهان منتشر شده است. ما کلام یکسانی را در نامه‌های رسولان اولیه داریم که در واقع به ما می‌گویند که انجیل عیسی مسیح چیست. همین پیغام می‌تواند جنبش ایمان را در ملت شما هم آغاز کند و گروه کوچک شما می‌تواند بخشی از این جنبش باشد.

کتاب مقدس را اینطور در نظر بگیرید: وقتی کلام خدا را با یکدیگر در مشارکت خانگیتان می‌خوانید و مطالعه می‌کنید، از مردان و زنان ایمان در گذشته دعوت می‌کنید که به دیدار گروه خانگی شما بیایند و آموخته‌هایشان را با شما در میان بگذارند. مثل اینکه نزد پاهای عیسی نشسته‌اید و تعلیم او را می‌شنوید و می‌بینید که او با اقتدار شفا می‌دهد. همان ایمانی که به کلیسای اولیه قدرت بخشید، می‌تواند در گروه شما نیز لبریز شود.

مهم است که هر هفته، کلام خدا در مرکز گردهمایی شما باشد. هر عضوی از گروهتان نیاز دارد که کلام را بشنود، در آن تعمّق کند، دربارۀ حقایقش گفتگو کند و از آموخته‌ها اطاعت کند. وقتی از کلام خدا می‌آموزید، خدا خودش از طریق روح‌القدس، معلم شماست.

پولس به تیموتائوس نصیحت می‌کند:

تا آمدنم، به قرائت کلام خدا و اندرز و تعلیم مشغول باش. (اول تیموتائوس ۱۳:۴)

هر هفته وقتی با دقت به کلام خدا در جلسات خود توجه می‌کنید، متوجه خواهید شد که بالغتر شده و به‌صورت مسیح تبدیل می‌شوید.

پس ایمان از شنیدنِ پیام سرچشمه می‌گیرد و شنیدنِ پیام، از طریق کلام مسیح میسّر می‌شود. (رومیان ۱۷:۱۰)

این فصل به گروهتان کمک خواهد کرد که کلام خدا را عمیقتر بیاموزند. درحالِ رشد با یکدیگر، خدا به شما برکت بدهد!

مطالعۀ کتاب مقدس

قدرت کلام خدا برای تغییر زندگیها

بحث ابتدایی: شنیدن کلام خدا و ایمان داشتن به آن، چه تأثیری در زندگیتان داشته است؟

اعمال ۱۰:۱۷-۱۲ را بخوانید.

۱. چگونه بیریه‌ایها در پذیرش کلام پولس کوشاتر از تسالونیکیان بودند؟ (آیۀ ۱۱)

پولس و سیلاس به یهودیان در کنیسه اعلام می‌کردند که مسیحایی که مدتها منتظرش بودند، آمده است و این عیسی همان مسیحا بود. بیریه‌ایها این کلام را بلافاصله نپذیرفتند. بلکه نبوّتهای عهدعتیق را دربارۀ مسیحا بررسی کردند تا دریابند که آیا پولس حقیقت را از کلام خدا تعلیم می داد.

وقتی کتاب مقدس را مطالعه می‌کنید، چگونه در مشارکت خانگیتان می‌توانید نشان بدهید که مانند بیریه‌ایها کوشا هستید؟

دوم تیموتائوس ۱۴:۳-۵:۴ را بخوانید.

۲. حیات کتاب مقدس از کجا نشأت می‌گیرد؟ (۱۶:۳) ۴ هدف کتاب مقدس که پولس ذکر می‌کند، چیست؟ (آیۀ ۱۶)

۳. پولس به تیموتائوس می‌گوید که همۀ اوقات برای انجام کاری آماده باشد. او باید چه کار کند؟ (۱:۴-۲) تیموتائوس باید با چه نگرشی موعظه کند؟ (آیۀ ۲)

۴. ۴-۳:۴ را دوباره بخوانید.

چگونه این دو آیه، دوران زندگی کنونی ما را توصیف می‌کنند؟ چگونه مطالعۀ کلام خدا در مشارکتهای خانگیمان باعث نجات بعضیها از این روح سرکشی خواهد شد؟

۵. در آیۀ ۵ پولس به تیموتائوس می‌گوید که چگونه با این روحی که حقیقت خدا را رد می‌کند، مقابله کند. چگونه تیموتائوس می‌تواند محکم بایستد؟

عبرانیان ۱۲:۴-۱۳ را بخوانید.

۶. نویسنده، کلام خدا را با چه چیزی مقایسه می‌کند؟ (آیۀ ۱۲)

چگونه کلام خدا سنجشگر افکار و نیّتهای دل شما بوده است؟

وقتی کلام خدا را در مشارکت خانگیتان مطالعه می‌کنید، آیا قدرت آن را برای جستجوی عمیق قلب افراد و آشکار ساختن چیزهای مخفی در نظر دارید؟

لوقا ۴۶:۶-۴۹ را بخوانید.

۷. به نظرتان چرا لازم است که ما حقیقت ارائه شده در این مَثَل را در گروه خانگیمان بیاموزیم؟

ما چگونه می‌توانیم به اعضای گروهی که فقط به کلام خدا گوش می‌کنند، اما از آن اطاعت نمی‌کنند، هشدار بدهیم؟

با دعا خاتمه دهید: درحالیکه این درس را به پایان می‌رسانید، زمانی را به دعا اختصاص دهید که شما و اعضای گروهتان، کسانی باشید که کلام خدا را می‌دانید و از ته دل از آن اطاعت می‌کنید.

در این موضوع عمیقتر شوید: این سه درس از کتاب ۵۰ درس حیاتی است که می‌توانید با گروهتان انجام دهید تا به شما کمک کند که به اهمیت کلام خدا پی ببرید:

- درس ۹: "کلام را در قلبی خوب، شریف و نجیب دریافت کنید"

- درس ۲۶: "برای شناخت خدا باید وقت گذاشت"

- درس ۳۶: "با استفاده از کلام خدا بر وسوسه غلبه کنید"

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن ۱۶، انگلیس

نبردی برای کلام خدا در زبان انگلیسی

مردی که کلام خدا را حتی بیش از جان خود دوست می‌داشت و برای آن ارزش قائل بود، ویلیام تیندِل بود. او در سال ۱۴۹۴ در انگلیس متولد شد، در دورانی از تاریخ بزرگ شد که عمدتاً حقیقت کتاب مقدس در سراسر انگلیس ناشناخته بود. اگرچه اکثر افراد، عضو کلیسا بودند، اما دربارۀ انجیل حقیقی نمی‌شنیدند، چون کشیشان هم غالباً آن را نمی‌شناختند.

کلام خدا در آلمان (به داستان مارتین لوتر در فصل ۴ مراجعه کنید) و همچنین در کلیساهای انگلیس به زبان لاتین خوانده و موعظه می‌شد، زبانی که افراد عادی با آن آشنایی نداشتند. کتاب مقدس به زبان انگلیسی در دسترس نبود؛ در واقع، ترجمۀ کتاب مقدس به زبان انگلیسی- یا حتی داشتنِ این کتاب به زبان انگلیسی- با مجازات مرگ مواجه می‌شد. حقیقت خدا برای مردم انگلیس در پشت درهای بسته حبس شده بود و آنها هیچ کلیدی نداشتند.

اما خدا می‌خواست دری را برای آنها باز کند. ویلیام تیندِل مرد جوانی بود که خدا به شکل بی‌نظیری، عطیه‌ای را برای تکلیف ترجمۀ کتاب مقدس به او داده بود. او در یادگیری زبانها یک نابغه بود. در واقع، بسیار فصیح و روان به هشت زبان صحبت می‌کرد، طوری‌که مردم می‌گفتند به‌سختی می‌شد گفت که کدام زبان، زبان مادری او بود! در بین این زبانها، عبری و یونانی باستانی را هم یاد گرفت تا بتواند کلام خدا را به زبانهای اصلی مطالعه کند.

هرچه بیشتر عهدعتیق و عهدجدید را می‌خواند و مطالعه می‌کرد، بیشتر به آن حیات و آزادی پی می‌برد که فقط مسیح می‌توانست فراهم کند. هرچه بیشتر حیات و آزادی را می‌یافت، آتشِ درونش شعله‌ورتر می‌شد که این خبر خوش را به افراد عادی برساند. شور و شوق تیندِل برای ترجمۀ کتاب مقدس به زبان انگلیسی و رساندن آن به دست همۀ افراد، یعنی غنی یا فقیر، افزایش یافت.

به هرحال، رهبران کلیسای زمان او، مانند ویلیام عاشقِ کلام خدا نبودند. یکبار او با رهبر کلیسایی که اصرار داشت شریعت پاپ مهمتر از شریعت خداست، مشاجره کرد. ویلیام با خشونت پاسخ داد: "من پاپ و همۀ شریعتهای او را رد می‌کنم! اگر خدا به من عُمر طولانی بدهد، کاری می‌کنم که پسری که در مزرعه شخم می‌زند، کتاب مقدس را بیشتر از شما بداند!"

البته چنین بیانیه‌هایی، تیندِل را دوست رهبران کلیسا نساخت. وقتی در پی کسب اجازه از صاحب منصبان کلیسایی بود تا کتاب مقدس را به زبان انگلیسی ترجمه کند، آنها درخواستش را رد کردند. در طول سالهای آتی، کلیسا و صاحب منصبان سیاسی، بیشتر و بیشتر دشمن او شدند.

وقتی ویلیام تیندِل متوجه شد که هرگز نمی‌تواند آشکارا در انگلیس کار کند، به آلمان نقل مکان کرد و در آنجا مخفی شد. در آنجا با سختکوشی به ترجمۀ کتاب مقدس پرداخت. اغلب اوقات باید از یک شهر به شهر دیگر می‌رفت تا از دست مردانی که از طرف پادشاه انگلیس فرستاده می‌شدند تا او را پیدا کرده و بکُشند، فرار کند. با وجودِ این مشکلات، کمی بیش از یک سال طول کشید تا ترجمۀ عهدجدید به زبان انگلیسی را تمام کند.

صدها نسخه در انتشارات گوتِنبرگ چاپ شد، انتشاراتی که کمتر از ۱۰۰ سال پیش از آن، اختراع شده بود. سپس آنها با کشتیهای بازرگانی به‌صورت قاچاق به انگلیس فرستاده شدند. وقتی بازرگانان، عهدجدید را به زبان انگلیسی فروختند، بسیاری از آنها توسط مأموران کلیسایی خریداری و سوخته شد. اما پول حاصل از خرید آنها به آلمان فرستاده شد و عهدجدیدهای بیشتری چاپ شد! به این ترتیب، کم کم انتشار کلام خدا در سراسر انگلیس آغاز شد.

بعد تیندِل با انرژی زیاد، خود را وقف ترجمۀ عهدعتیق کرد. او از زبان باستانی عبری ترجمه می‌کرد (زبان اصلی عهدعتیق) و این یک کار طولانی و خسته‌کننده بود. فقط تصور کنید که هر روز به‌تنهایی به ترجمۀ طولانی و غالباً سردرگم‌کنندۀ کتابهای عهدعتیق بپردازید. اما عشق عمیقش به خدا و کلامش، انگیزۀ او برای ادامۀ کار بود.

در این هنگام، ویلیام تیندِل در آنتوِرپ، بلژیک زندگی می‌کرد، جاییکه فکر کرد می‌تواند از آزادی بیشتری لذت ببرد. متأسفانه اشتباه می‌کرد. او اکثر دوران بلوغش را با این آگاهی که تحت تعقیب مردانی بود که از او متنفر بوده و قصد جانش را داشتند، سپری کرده بود.

بالاخره در سال ۱۵۳۵ توسط مردی که فکر می‌کرد یک دوست نزدیک است، مورد خیانت قرار گرفت. تیندِل دستگیر و زندانی شد. به مدت شانزده ماه در آنجا به‌شدت رنج کشید. سلول زندانش، سرد، مرطوب و تاریک بود (او اجازه نداشت که چراغ داشته باشد) و از سلامتی خوبی برخوردار نبود. علاوه بر این، چون اجازه نداشت که هیچ‌یک از کتابهای ارزشمندش را داشته باشد، از احساس تنهایی و ملالت وحشتناک رنج می‌برد.

در اُکتبر سال ۱۵۳۶، ویلیام تیندِل متحمّل رنج و عذاب نهایی خود شد. سلول زندانش باز شد و برای اولین بار در طول ماههای بسیار، نگهبانان او را به فضای باز هدایت کردند. در آنجا انبوه مردم جمع شده بودند تا درحالیکه به سوی تودۀ چوب هدایت شده و به یک تیرک بسته می‌شد، تماشایش کنند. یک جارچی جُرم ویلیام را در مقابل تماشاچیان فریاد زد. جُرم؟ او کلام خدا را به زبان انگلیسی ترجمه کرده بود. بعد مشعل بر تودۀ چوب قرار گرفت و ویلیام تیندِل، زنده در آتش سوخت.درحالیکه شعله‌ها مشتعل می‌شد، او کلام نهایی خود را با فریاد اعلام کرد: "خداوندا، چشم پادشاه انگلیس را باز کن!"

در کمتر از سه سال، یک نسخه از کتاب مقدس به زبان انگلیسی، به فرمان پادشاه هِنری هشتم در همۀ کلیساهای سراسر انگلیس قرار داده شد. اگرچه این به دلایل سیاسی انجام شد، نه به‌خاطر عشق به خدا، اما به هرحال این آغازی برای تحقّق رویای ویلیام تیندِل بود.

در سالهای بعدی، صدها، بعد هزارها، بعد میلیونها نفر در سراسر دنیای انگلیسی زبان، کتاب مقدس را به زبان خودشان می‌خواندند و با خدای ویلیام تیندِل آشنا شده و عاشق او می‌شدند. هیچ کتابی بیش از کتاب مقدس بر انگلیسیها تأثیر نگذاشته است.

در مزامیر ۱۶۲:۱۱۹، داوود این را نوشت: "من در وعدۀ تو شادی می‌کنم همچون کسی که غنیمت فراوان یافته باشد."ویلیام تیندِل عاشق خدا بود و کلام او را ارزشمندتر از زندگی می‌دانست.

آیا شما کلام خدا را به زبان خودتان در اختیار دارید؟ آیا این برای شما مانند یک گنج عظیم است؟

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. چرا کتاب مقدس در مشارکت خانگی بسیار مهم است؟

کتاب مقدس- عهدعتیق و عهدجدید (انجیل)- پایۀ ایمان مسیحی است. اگر می‌خواهیم پیروان حقیقی عیسی باشیم، باید کتاب مقدس را شناخته و از آن پیروی کنیم. کسانیکه کتاب مقدس را نمی‌شناسند، به‌راحتی می‌توانند شروع به تعلیم نظرات خود کرده و از پیغام حقیقی انجیل منحرف شوند.

ما در مطالعۀ کتاب مقدس در بالا، به نصیحت پولس رسول به تیموتائوس پرداختیم. اکنون بیایید به‌طور دقیقتر آنرا بررسی کنیم تا به چهار دلیل اهمیت کلام خدا پی ببریم.

دوم تیموتائوس ۱۴:۳-۱۷:

۱۴] امّا تو در آنچه آموخته و بدان ایمان آورده‌ای پایدار باش، چرا که می‌دانی آنها را از چه کسان فرا گرفته‌ای، ۱۵ و چگونه از کودکی کتب مقدّس را دانسته‌ای که می‌تواند تو را حکمت آموزد برای نجاتی که از راه ایمان به مسیحْ عیسی است. ۱۶تمامی کتبِ مقدّس الهام خداست و برای تعلیم و تأدیب و اصلاح و تربیت در پارسایی سودمند است، ۱۷تا مرد خدا به کمال برای هر کارِ نیکو تجهیز گردد.

۱) وقتی ما کُتبِ مقدس را می‌آموزیم، این به ما "حکمت می‌آموزد برای نجاتی که از راه ایمان به مسیح عیسی است.". (آیۀ ۱۵ را دوباره بخوانید.)

کلّ هدف کتاب مقدس را می‌توان در آیۀ ۱۵ خلاصه کرد. عیسی مسیح به جهان آمد تا ما را از گناه و تاریکی نجات دهد و ما را نزد خدا بازگرداند. او راه، راستی و حیات است. (یوحنا ۶:۱۴) ما این را از کتاب مقدس می‌آموزیم.

۲) تمام کُتب مقدّس الهام خداست تا به ما بیاموزد که چگونه در پارسایی خدا زندگی کنیم.. (آیۀ ۱۶ را دوباره بخوانید.)

ما علاوه بر اینکه در آغاز زندگی مسیحی خود به نزد مسیح می‌رویم، باید طریقهای خدا برای زندگی روزانه‌مان را نیز یاد بگیریم. پولس به تیموتائوس تعلیم می‌دهد که همۀ ما به تعلیم نیاز داریم. گاهی اوقات ما به توبیخ و اصلاح نیاز داریم. باید مانند یک ورزشکار، در شیوۀ زندگی پارسایانه تربیت شویم.

۳) کتاب مقدس (از طریق خدمت روح‌القدس) همۀ چیزهای مورد نیاز برای خدمت به خدا و ملکوتش را برای ما فراهم می‌کند. (آیۀ ۱۷ را دوباره بخوانید.)

ما قبلاً به شیطان و ملکوت تاریکی او خدمت می‌کردیم. اکنون خداوند، ما را فراخوانده تا به ملکوت نور خدمت کنیم. خداوند کارهای نیکوی بسیاری دارد که می‌خواهد ما را به سوی آنها هدایت کند، و کتاب مقدس راهنمای ما خواهد بود.

۴) به‌خاطر سه حقیقت بالا، ما نیاز داریم که به یادگیری و اطاعت از تعالیم مسیح ادامه دهیم. (آیۀ ۱۴ را دوباره بخوانید.)

این نصیحت فقط برای افراد مجزا نیست، بلکه برای گروههای خانگی است که پیغام عیسی را هر هفته ارائه می‌کنند. عیسی تعلیم داد که شاگردان حقیقی او به تعالیمی که او به آنها داده، ادامه خواهند داد. به همین دلیل پولس این چیزها را به تیموتائوس تعلیم می‌دهد.

۲. من چگونه می‌توانم کتاب مقدس را در یک مشارکت خانگی تعلیم دهم، وقتی خودم به‌خوبی آن را نمی‌دانم؟

مهم است که به یاد داشته باشید روح‌القدس مهمترین معلم ماست. ما باید هر درس از کلام خدا را با این درخواست آغاز کنیم که او ما را هدایت کند و با ما صحبت کند. او وفادار و امین خواهد بود تا قلبهای گرسنه را سیر کند، حتی اگر رهبر، چیزهای زیادی نداند.

همچنین لزومی ندارد که هر هفته یک نفر پیغامی را به گروه موعظه کرده یا تعلیم دهد. در مشارکت خانگی، این فرصت را در اختیار دارید که همه کلام خدا را با یکدیگر بخوانند و درحالیکه پشت میز یا دورِ هم نشسته‌اند، دربارۀ آن بحث و گفتگو کنند.

در زیر ۳ روش برای کمک به مطالعۀ گروهی کتاب مقدس با یکدیگر مطرح شده است. وقتی آنها را می‌خوانید، از خدا کمک بطلبید تا تشخیص دهید که چه چیزی می‌تواند به‌خوبی در گروه شما کار کند. شاید بخواهید یک روش را مدتی بکار ببرید و بعد آن را عوض کنید و برای یک مدت، از روش متفاوتی استفاده کنید. نحوۀ مطالعۀ کلام خدا مهم نیست، بلکه مهم این است که یاد می‌گیریم و اجازه می‌دهیم که خدا از طریق آموخته‌هایمان ما را تبدیل کند.

۱.  کتاب مقدس را با یکدیگر بخوانید و سؤال کنید

با خواندن عبارتی از کتاب مقدس، به‌طور گروهی و با یکدیگر آغاز کنید. آن را چند بار آهسته بخوانید و دربارۀ آنچه یاد می‌گیرید، صحبت کنید. بپرسید: "نویسنده سعی می‌کند چه چیزی را بگوید؟"، به جای اینکه فقط یک نفر متن را موعظه کند و همه در سکوت و منفعل بنشینند. درک بیشتر، ب بیان سؤالات دربارۀ متن حاصل می‌شود و اینکه به اشخاص اجازه بدهید که فکر کنند و دربارۀ آنچه که می‌آموزند، صحبت کنند.

اینها سؤالات ساده‌ای هستند که توسط سبک اکتشاف در مطالعۀ کتاب مقدس پیشنهاد شده است:

- این عبارت چه چیزی را دربارۀ خدا به ما می‌آموزد؟

- این عبارت چه چیزی را دربارۀ خودمان به ما می‌آموزد؟

- چه چیزی را در این متن دوست دارید؟

- چه چیزی در این آیات، شما را آزار می‌دهد؟ (شاید چیزی در این آیات شما را به گناه ملزم می‌کند یا نشان می‌دهد که از ته دل دیگران را محبت نمی‌کنید؟)

البته که گروه شما باید سؤالاتی را بپرسند که به‌طور طبیعی توسط اعضای گروهتان مطرح می‌شود (ایمانداران و غیرایمانداران). هر بار که کلام خدا را در گروهتان باز می‌کنید، می‌تواند به‌طور متفاوتی انجام شود، اما موضوع مهم این است که همه اجازه دارند که فکر کنند، سؤال کنند و دربارۀ آنچه که می‌آموزند، بحث و گفتگو کنند.

دو سؤال نهایی که همیشه باید در گروهتان مطرح کنید:

- با آموخته‌های خود چه کار خواهید کرد، یعنی چگونه تغییر خواهید کرد؟

رهبران مذهبی زمان عیسی دوست داشتند که کلام خدا را به دیگران تعلیم دهند، اما خودشان از آن اطاعت نمی‌کردند. این ریاکاری نامیده می‌شود. این رهبران، مذهبی به نظر می‌رسیدند، اما در دلشان مُرده بودند.

ایمان مسیحی به معنای رشد بیشتر قلبمان در محبت و ایمان است، نه اینکه سرمان با علم و دانش پُر شود. درحالِ پیروی از تعالیم خدا، ایمانمان در قدرت انجیل رشد کرده و خوشی ما افزایش خواهد یافت. ما به‌عنوان پیروان عیسی باید بدون توجه به سنّمان، همیشه قلبمان برای یادگیری بیشتر از خدا و دیگران لطیف باشد!

- آموخته‌های خود را با چه کسی در میان خواهید گذاشت؟

اگر هر یک از اعضای گروهتان قدم برداشته و با دیگران دربارۀ آموخته‌هایشان از کلام خدا صحبت کنند، افراد جدیدی را برای هدایت به سوی مسیح خواهند یافت. همه می‌توانند یاد بگیرند که دیگران را شاگرد سازند. به این ترتیب، مشارکتهای خانگی جدید آغاز می‌شود!

۲.  از منابع درسهای کتاب مقدس در این وب‌ سایت استفاده کنید
www.learnhisways.com

بسیاری از مشارکتهای خانگی در سراسر دنیا از درسهای آمادۀ کتاب مقدس استفاده می‌کنند که آنها را به سوی مطالعۀ گروهی رضایت‌بخش هدایت می‌کند. وب سایت بالا، این نوع از درسهای کتاب مقدس را ارائه می‌کند.

با این درسها، رهبر به‌سادگی می‌تواند از گروه بخواهد که متن کتاب مقدس را بخوانند و قدم به قدم سؤالات درس کتاب مقدس را دنبال کنند. این مانند روش اول در بالاست، اما سؤالات به‌طور خاص برای این عبارات از کتاب مقدس طراحی شده‌اند.

دو کتاب در این وب سایت، به‌طور خاص برای گروههای جدید مفید است:

- از تعالیم عیسی مسیح: ۵۰ درس حیاتی

- کاوش در کتاب کُهن پیدایش (۱۴ درس)

برای کسب اطلاعات بیشتر دربارۀ این وب سایت، به ضمیمۀ الف، "منابع" مراجعه کنید.

۳.  داستانهای کتاب مقدس را تعریف کنید.

اکثر کتاب مقدس شامل داستانهایی است که نشان می‌دهد خدا چگونه در زندگی انسانها در سراسر تاریخ کار کرد. این داستانها، حقایق او را به ما تعلیم می‌دهند و ما را به سوی عیسی هدایت می‌کنند، که تمرکز کلّ کتاب مقدس بر اوست. این داستانها در ذهن و قلب ما می‌مانند و به ما ایمان می‌بخشند که خدا به ما هم اهمیت می‌دهد. در دوران عهدعتیق و عهدجدید، افراد بسیار کمی به کتاب مقدس مکتوب دسترسی داشتند. بنابراین، غالباً حقیقت با بیان داستانهای کتاب مقدس، از نسلی به نسل بعدی منتقل می‌شد.

حتی در دنیای امروز، بسیاری از افراد، گوش دادن و یادگیری از داستانهای کتاب مقدس را یک روش لذت بخش برای رشد در کلام خدا می‌دانند. مخصوصاً اشخاص یا گروههایی که به‌سختی می‌توانند بخوانند یا اصلاً نمی‌توانند بخوانند.

در ضمیمۀ ب، فهرست داستانهایی از عهدعتیق و عهدجدید را خواهید یافت که می‌توانید در گروهتان بکار ببرید. در آنجا پیشنهاداتی برای نحوۀ بکارگیری این داستانها نیز ارائه شده است.

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

زمانی را به بحث و گفتگو دربارۀ سؤالات زیر اختصاص دهید:

۱. آیا شما شخصاً عاشق کلام خدا هستید؟ چقدر برای شما مهم است که در طول هفته زمانی را به خواندن و مطالعۀ آن اختصاص دهید؟ آیا آموخته‌های خود را در زندگی بکار می‌برید؟

۲. شما مایل هستید که چه چیزی را در زندگیتان تغییر دهید تا به شما کمک کند که در شناخت کلام خدا رشد کنید؟ زمانی را به دعا در این مورد اختصاص دهید.

۳. چگونه به اعضای مشارکت خود کمک می‌کنید که در عشق به کلام خدا رشد کنند؟ زمانی را به تفکر دربارۀ هر یک از سؤالات زیر اختصاص دهید:

- آیا مطالعۀ کلام خدا بخش مهمی از جلسات شماست؟

- آیا آنها را تشویق می‌کنید که خودشان عمیقاً دربارۀ آنچه با هم مطالعه می‌کنید، فکر کنند، یا فقط افکار خودتان را به آنها می‌گویید؟

۴. به سه روش پیشنهادی مطالعۀ کتاب مقدس در بالا، در سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند، مراجعه کنید. یک یا چند مورد را انتخاب کنید تا به مشارکت خود کمک کنید که در کلام خدا عمیقتر شوند.

۵. زمانی را به دعا برای همۀ اعضای گروهتان، ازجمله خودتان اختصاص دهید. دعا کنید که خدا به همۀ شما کمک کند تا در شناخت و بکارگیری کلام او رشد کنید.

۸. انتقال انجیل به کودکان

مردم کودکان را نزد عیسی آوردند تا بر آنها دست بگذارد. امّا شاگردان مردم را برای این کار سرزنش کردند. عیسی چون این را دید، خشمگین شد و به شاگردان خود گفت: "بگذارید کودکان نزد من آیند؛ آنان را بازمدارید، زیرا پادشاهی خدا از آن چنین‌کسان است. آمین، به شما می‌گویم، هر که پادشاهی خدا را همچون کودکی نپذیرد، هرگز بدان راه نخواهد یافت." (مرقس ۱۳:۱۰-۱۵)

مقّدمه

آیا شما به کودکان تعلیم خواهید داد؟

شاید یک نفر بپرسد: "یک سیب چند تا هسته دارد؟" کشف این موضوع، کار دشواری نیست، درست است؟ اما این یک سؤال مرموز است: "چه تعداد سیب در یک هسته است؟" پتانسیل یک هسته بسیار زیاد است.

ما می‌توانیم این مقایسه را در گروههای خانگیمان انجام دهیم. "چند تا بچه در گروه خانگی خود دارید؟" اگر گروهتان خانواده‌های متعددی دارد، شاید پنج بچه یا بیشتر داشته باشید. شمارش آنها دشوار نیست.

اما یک سؤال دشوارتر: "آیا می‌توانید تأثیر این کودکان در این دنیا را برای ملکوت خدا در سالهای آینده اندازه‌گیری کنید؟"

آیا تابحال فکر کرده‌اید که کودکان در گروه خانگیتان و در کلیساها، چه گنجی هستند؟ آیا آن را به‌عنوان امتیاز و مسئولیت می‌بینید که آنها را طوری بزرگ کنید که از عیسی پیروی کنند؟

عیسی به ما تعلیم داد که باید ناظران خوب هدایایی باشیم که او به ما عطا کرده است. کودکان هدایای گرانبهایی از جانب خدا هستند. عیسی از ما انتظار دارد که کودکان را در گروههای خانگیمان به‌عنوان انسانهای واقعی بپذیریم که مانند ما به نجات او احتیاج دارند. شما چگونه آنها را در طریقهای خدا پرورش خواهید داد؟ آیا آنها را به‌عنوان دانه‌های عدالت می‌بینید که بعداً در زمینهای این دنیا کاشته خواهند شد؟

دقایقی را به مطالعه و بحث و گفتگو دربارۀ قس ۱۳:۱۰-۱۵ در صفحۀ قبل اختصاص دهید. آیا شما گاهی اوقات طرز فکر شاگردان عیسی را نسبت به کودکان دارید؟

این فصل به شما و گروه خانگیتان کمک خواهد کرد تا برای کودکانی که خدا به شما عطا کرده، ارزش قائل شوید و آنها را تعلیم دهید.

مطالعۀ کتاب مقدس

خدا پسربچه ای به نام سموئیل را صدا می‌کند

بحث ابتدایی: آیا به نظرتان کودکان ظرفیت رابطه با خدا را دارند؟ پاسختان را توضیح دهید.

شاید بخواهید دربارۀ تجربیاتی صحبت کنید که در جوانی با خدا داشتید یا دربارۀ مکالماتی که دربارۀ شناخت خدا با کودکان داشتید.

درس ما بر اول سموئیل ۳ تمرکز خواهد کرد، اما در ابتدا اول سموئیل ۱ را خواهیم خواند تا پیش زمینۀ این داستان را درک کنیم.

اول سموئیل ۱:۱-۲۸ را بخوانید.

۱. به چه دلیل حنّا محزون است؟ (آیۀ ۶)

۲. آیات ۱۰ و ۱۱ را دوباره بخوانید. حنّا چه درخواستی کرد، و به خداوند چه وعده‌ای داد؟

اگر ایمانداران، فرزندانشان را از کودکی به خداوند تقدیم می‌کردند، چه اتفاقی در ملّت ما می‌افتاد؟

۳. خدا دعای حنّا را شنید و به او یک پسر داد. او نامش را چه گذاشت؟ (مراجعه کنید به آیۀ ۲۰)

۴. آیات ۲۴-۲۸ را بخوانید. او چه زمانی سموئیل را به خانۀ خداوند برد؟ او به عیلی کاهن چه گفت؟

اول سموئیل ۱:۳-۲۱ را بخوانید.

سموئیل در معبد خدا، تحت رهبری عیلی چه کار می‌کرد؟ ((آیۀ ۱)

سموئیل با وفادارای وظایفش را در معبد انجام می‌داد، با هدایت عیلی،"خداوند را خدمت می‌کرد". مسئولیتهای پرستش خدا به این پسر جوان سپرده شده بود.

آیا کودکان در مشارکت خانگیتان اجازه دارند که در پرستش شرکت کنند؟ آیا آنها را در خواندن کتاب مقدس، کمک به رهبری پرستش، یا شهادت دادن دربارۀ وفاداری خدا شرکت می‌دهید؟

چرا مهم است که کودکان بدانند که ما برای مشارکتشان در گروه خانگیمان ارزش قائلیم؟

۶. در طول شب چه اتفاقی افتاد؟ (آیات ۳-۴ را بخوانید)

وقتی خدا ابراهیم را صدا کرد (پیدایش ۱:۲۲)، پاسخ او این بود: "لبیک". بقیۀ افراد در سراسر کتاب مقدس به همین شکل پاسخ دادند: بعضی از نمونه‌ها شاملِ موسی (خروج ۴:۳) و اشعیا (اشعیا ۸:۶) در عهدعتیق، و حَنانیا (اعمال ۱۰:۹) در عهدجدید است. در اصل یعنی "من برای خدمت به تو آماده ام."

۷. در اینجا سموئیل نمی‌داند که این صدای خداوند است، پس به سراغ عیلی کاهن می‌رود. در این دو مورد، عیلی به او چه می‌گوید؟ (آیات ۵-۶ را بخوانید).

دفعۀ سوم، عیلی به سموئیل چه می‌گوید؟ (آیات ۸-۹)

آیا والدین در گروه خانگیتان به اتفاقات روحانی فرزندانشان توجه می‌کنند؟ آیا به پذیرش روحانی آنها دربارۀ خدا پی می‌برند؟ در صحبت با فرزندان، آیا والدین با دقت گوش می‌کنند تا ببینند که آیا خدا در زندگی فرزندانش کار می‌کند؟

۸. سموئیل بازگشت و کاری را که عیلی گفته بود، انجام داد. وقتی خداوند دوباره او را صدا کرد، سموئیل گفت: "بفرما که خدمتگزارت می شنود."خداوند به سموئیل گفت که قرار بود چه اتفاقی بیفتد؟ (آیات ۱۱-۱۴)

عیلی قبلاً در باب ۲ این کلام داوری را شنیده بود. آنچه سموئیل به او گفت، با قطعیت بیشتر آن را تأیید کرد.

آیا سموئیل اولین باری که صدای خدا را شنید، یک کلام آسان از خدا دریافت کرد یا یک کلام دشوار؟ آیا شما چنین کلامی را به یک بچه می‌دادید؟ (جوزفوس، یک موّرخ یهودی که سالها بعد از آن زندگی می‌کرد، می‌گوید که وقتی این اتفاق افتاد، سموئیل ۱۲ ساله بود. اما این متن سنّ دقیق او را نمی‌گوید.)

۹. با نگاه دقیقتر به آیات ۱۹-۲۱، توصیف کنید که چگونه سموئیل در شنیدن صدای خدا و اعلام کلام خدا به قوم رشد کرد؟

پاسخ قوم چه بود؟ (آیۀ ۲۰)

۱۰. در آیۀ آخر از باب ۳ (مراجعه کنید به آیۀ ۲۱)، نویسنده به ما می‌گوید که خدا خودش را به‌وسیلۀ کلامش بر سموئیل آشکار کرد. در اینجا می‌بینیم که سموئیل توسط کلامی که خدا به او اعلام می‌کرد، در شناخت خدا رشد می‌کرد. به همین طریق، ما و فرزندانمان، هر هفته در گروه خانگیمان یاد می‌گیریم که خدا چگونه است، مخصوصاً توسط تعالیم کتاب مقدس که او به ما عطا کرده است.

آیا ایمان دارید که کودکان در گروهتان می‌توانند طریقهای خدا را از طریق کتاب مقدس بیاموزند؟ چقدر برای گروهتان مهم است که مطمئن شود هر هفته کلام خدا به کودکان تعلیم داده می‌شود؟

با دعا خاتمه دهید: اکنون زمانی را به دعا برای کودکانی اختصاص دهید که در گروه خانگیتان شرکت می‌کنند.

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن ۲۰، یک یتیم‌خانه در چین

روح خدا به‌فراوانی بر کودکان نازل می‌شود

در سراسر تاریخ، از دوران کتاب مقدس تا عصر حاضر، نمونه‌هایی از نزول روح خدا به طریقهای غیرعادی برای احیا و بیداری قومش و آغاز امواج تازه از رشد ملکوت در دنیا رخ داده است. این امواج فقط بزرگسالان را لمس نکردند. بلکه روح در بین کودکان نیز حرکت کرد.

جاناتان ادواردز، دربارۀ بیداریهای قرن ۱۸ در آمریکا نوشت:

تأثیرات روح‌القدس خدا بر کودکان نیز بسیار چشمگیر بود.

مبشّر بزرگ، دی.اِل. مودی چنین گفت:

ابلیس بسیار موذیانه عمل کرده و باعث شده که ما باور کنیم کودکان نمی‌توانند مسائل مذهبی را درک کنند... چرا مسیح یک بچه را معیار ایمان قرار داد (لوقا ۱۸:۱۷)، اگر او می‌دانست که کودکان نمی‌توانند کلامش را درک کنند؟

کودکان می‌توانند مسائل مربوط به خدا را درک کنند! این یک نمونۀ شگفت‌انگیز است: در قرن ۲۰ یک بیداری قدرتمند در بین کودکان به ما نشان می‌دهد که کودکان می‌توانند مسائل عمیق روحانی را درک کنند و بیاموزند که در کودکی با شور و شوق از عیسی پیروی کنند. این بیداری در کتاب، رویاهای پشت پرده (Visions Beyond the Veil) نوشتۀ اِچ. اِی. بِیکِر ثبت شده است.۲

آقای بِیکِر و همسرش در اوایل قرن ۲۰ به ایالت یونان در چین سفر کردند. آنها یک یتیم‌خانۀ مسیحی را راه‌اندازی کرده و نامش را مأموریت نجات اَبدولام گذاشتند. کودکان یتیم، اکثراً پسرهایی از سنّ ۶ تا ۱۸ ساله بودند که گدایی می‌کردند. بسیاری از آنها عضو دستۀ کودکان تبهکار خیابانی بودند، دزدی کرده و راههایی برای بقا می‌یافتند، تحصیلات یا تربیت اخلاقی نداشتند.

در یتیم‌خانه، آقا و خانم بِیکِر، کتاب مقدس و پیغام خبر خوش عیسی مسیح را به کودکان تعلیم دادند. بعضی از کودکان زندگیشان را به مسیح تقدیم کردند. بعضی دیگر هنوز تولد دوباره نیافته بودند، اما در شناخت کتاب مقدس رشد می‌کردند.

بیداری در بین کودکان، در پایان یک جلسۀ دعای صبحگاهی آغاز شد. بعضی از کودکان برای آغاز دروس تحصیلی خود در کلاس درس، آنجا را ترک کرده بودند، اما بعضیها به دعای صادقانه ادامه دادند. حضور روح‌القدس با الزام شدید به گناه در بین پسرها به شدّت احساس شد.

طولی نکشید که بسیاری از دانش‌ آموزان با صورت روی زمین افتادند، در نزد خداوند برای بخشش گناهانشان فریاد می‌زدند. آقای بِیکِر از اتاق دعا بیرون رفت و به کلاس درس رفت تا به پسرهایی که آنجا را ترک کرده بودند، بگوید که در اتاق دعا چه اتفاقی افتاده است. او به آنها گفت که اگر مایل باشند، می‌توانند برای دعا بازگردند.

طولی نکشید که معلم چینی که در کلاس درس بود، تنها ماند و همۀ پسرها به جلسۀ دعا بازگشتند. معلم چینی، یعنی مردی که مسیح را نمی‌شناخت، در حالِ رفتن به خانه بود. اما طولی نکشید که آقای بِیکِر دید که این معلم بازگشته و در انتهای اتاق جلسۀ دعا بود. آقای بِیکِر می‌نویسد که او دید که این معلم "برای اولین بار در زندگی زانو زد و سعی کرد دعا کند." معلوم بود که روح خدا به‌شدّت در این مرد کار می‌کرد.

طولی نکشید که متوجه شدم این معلم دستهایش را بلند کرده و درحالیکه اشک بر چهره‌اش جاریست، از خداوند درخواست می‌کند که گناهانش را ببخشد، و من شنیدم که این گناهان "خیلی، خیلی زیاد" بود.

او مرد مغروری بود و به‌آسانی نمی‌توانست در حضور کودکان، خود را فروتن سازد. آقای بِیکِر می‌نویسد که این "الزام واقعی روح‌القدس نسبت به گناه" بود.

کودکان با اشک، سرودهای خودجوش و تسلیم قلبی به عیسی پرستش می‌کردند. روح‌القدس قلبها را با امواج پیوستۀ روح لمس می‌کرد و به آنها کمک می‌کرد که به درکی عمیقتر از یک درک ذهنی دربارۀ مرگ مسیح برای آنها، دست یابند. روح، چشم دلشان را لمس کرد، به آنها کمک کرد که عشق ابدی خدا را در مرگ عیسی برای آنها ببینند.

آقای بِیکِر ادامه می‌دهد،

جلسه تا ساعتها ادامه یافت، کودکان هیچ اشتیاقی به رفتن نداشتند. من کاری برای انجام دادن یا حرفی برای گفتن نداشتم؛ به نظر می‌رسید که خداوند کنترل کامل را در دست دارد؛ من فقط سعی کردم مانع کار او نشوم.

این تا هفته‌ها ادامه یافت. گاهی اوقات کودکان، شبها تا دیر وقت در اتاق دعا بودند و نمی‌خوابیدند.

گاهی اوقات، رهبران بزرگسالی که متوجه شدند این حرکت خاصی از جانب خداست، کلاسها را کمتر کردند. اما گاهی اوقات در طول این هفته‌ها، مدرسه ادامه یافت و کودکان مثل همیشه به کارهای روزمره‌شان پرداختند. در هفته‌های آتی، امواج روح، گاه و بیگاه در بین آنها ادامه یافت. در طول این مدت، کودکان، رویاها، مکاشفات و عطایای گوناگون روح را دریافت کردند. آقای بِیکِر می‌گوید که وقتی این تجلّیات مافوق‌طبیعی بر کودکان نازل شد، آنها به‌سادگی در طلبِ عیسی بودند تا او را بهتر بشناسند.

در طول هفته‌های متوالی، پسرها به میل خود به جلسۀ دعا می‌رفتند (در برنامۀ صبح، بعد از مدرسه و در هنگام عصر) تا روی خداوند را بطلبند و از مشارکت با عیسی لذت ببرند. حضور او بسیار سنگین و رضایت‌بخش بود.آنها هر روز از عیسی می‌نوشیدند، از او که نهرهای آب زنده را عطا می‌کند (یوحنا ۳۷:۷، ۳۸).

این بیداری فقط در یتیم‌خانه نماند. کودکان به خیابانها رفتند تا در جاییکه قبلاً دزدی می‌کردند، موعظه کنند. پسرها یکی یکی قدم برداشته و به بزرگسالان و کودکان دیگری که برای شنیدن توقف می‌کردند، انجیل عیسی را اعلام می‌کردند. آنها مردم را به توبه و ایمان به عیسی مسیح دعوت کردند. آنها با قدرت و اقتدار صحبت کردند.

در طول تاریخ بیداریها، خدا این کوچکان را فراموش نکرده است. چارلز اسپرجِن، واعظ بزرگ انگلیسی چنین گفت:

در دست روح خدا، ظرفیت یک بچه برای ایمان، از بعضی جهات، بیشتر از یک شخص بالغ است. کودکان ایمان دارند که کلام خدا همان حقیقت خداست. انجیل برای آنها حقیقت است و به نظر می‌رسد که آن را به‌وضوح در مقابل چشمشان می‌بینند.

وقتی برای کودکان در مشارکت خانگیتان دعا می‌کنید و به تعلیم کلام خدا و هدایت آنها در پرستش توجه می‌کنید، خواهید دید که خدا این "توانایی برای ایمان" را که چارلز اسپِرجن در بالا ذکر کرد، در آنها پرورش می‌دهد.

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. ما چگونه می‌توانیم به اعضای گروهمان کمک کنیم که به اهمیت تعلیم به کودکان پی ببرند؟

متأسفانه، بسیاری از گروههای خانگی، طریقهای خدا را به کودکان تعلیم نمی‌دهند؛ آنها فقط به بزرگسالان تعلیم می‌دهند. بزرگسالان معمولاً خودشان یک زمان بدون مزاحمت را برای شنیدن کلام خدا می‌خواهند و بنابراین کودکان به اتاق دیگری فرستاده می‌شوند تا یک فیلم تماشا کنند یا بازی کنند. این می‌تواند تا ماهها، حتی سالها اتفاق بیفتد و کودکان خیلی کم دربارۀ انجیل می‌شنوند.

کتاب مقدس به والدین تعلیم می‌دهد که آنها مسئول تعلیم و تربیت فرزندانشان برای زندگی با خدا هستند. به هرحال، اکثر والدین به‌طور خودکار نمی‌دانند که چطور این کار را انجام دهند، بنابراین به کمک نیاز دارند. مشارکت خانگی جایی است که این چیزها را خواهند آموخت. در زیر، نظراتی دربارۀ نحوۀ تعلیم به والدین مطرح شده است. افراد مجرّد در گروهتان نیز می‌توانند آن را بیاموزند!

تعلیم کلام خدا دربارۀ بزرگ کردن کودکان برای خدا را با بزرگسالان مطالعه کنید.

در ۵۰ درس حیاتی، درس ۴۹: "به کودکان خود یاد دهید که عیسی را دوست داشته و در مورد او با دیگران صحبت کنند" را خواهید یافت. شما می‌توانید این درس را در مشارکت خانگیتان یا در گروههای کوچک، در طول هفته انجام دهید. همچنین اگر این درس را در مشارکت هفتگی خود انجام نداده‌اید، می‌توانید آن را در این فصل دربارۀ پسربچه‌ای به نام سموئیل یاد می‌گیرد که صدای خدا را بشنود، انجام دهید. می‌توانید در گروهتان، داستان بالا را دربارۀ بیداری در بین کودکان در چین بخوانید تا الهام‌بخش آنها شود.

اینها عبارات دیگری برای کمک به ایمانداران است (والدین و مجرّدها) که اهمیت تعلیم به کودکان را در خانه‌ها و همچنین در گروه خانگی درک کنند:

- تثنیه ۴:۶-۹ و ۲۰:۶-۲۵

- مزامیر ۱:۷۸-۸

- افسسیان ۱:۶-۴

۲. ما در مشارکت خانگیمان کودکانی را از سنّ نوزادی تا نوجوانی داریم. چگونه می‌توانیم مطمئن شویم که همۀ سنین، به روشهایی که برای آنها قابل درک است، از کلام خدا درس می‌گیرند؟

اول، مهم است که بدانید در کتاب مقدس، قوانین مطلقی دربارۀ این موضوع وجود ندارد. به هرحال، در دوران عهدجدید، احتمالاً کلّ خانواده با هم در جمعها شرکت می‌کردند: پرستش با سرودها، زمان دعا و تعلیم. ما مطمئن نیستیم، اما احتمالاً جمعهای مشارکت خانگی در ابتدا بسیار غیررسمی بود. آنها یک خانواده بودند که با هم غذا می‌خوردند (و غالباً شام خداوند بخشی از این غذا بود) و با هم نوان یک خانواده، از جمله کودکان می‌نشستند تا کلام خدا را گوش کنند و بحث و گفتگو کنند و با هم دعا کنند. این به‌طور غیررسمی انجام می‌شد، مانند صحبتهایی که در خانه مطرح می‌شود.

اغلب اوقات می‌توان کودکان را تربیت کرد که به همراه بزرگسالان گوش کرده و یاد بگیرند. وقتی بزرگسالان برای خواندن کتاب مقدس یا اجرای نمایشی از داستان کتاب مقدس، از آنها کمک می‌گیرند، آنها احساس پذیرش خواهند کرد. وقتی سؤالات گروهی برای بحث و گفتگو مطرح می‌شود، رهبران می‌توانند بعضی از سؤالات را به‌طور ساده تنظیم کنند تا کودکان هم بتوانند شرکت کنند.

اگر شما انتخاب می‌کنید که در طول زمانی که به کلام خدا اختصاص می‌دهید، کودکان را به اتاق دیگری بفرستید، همۀ والدین باید تشویق شوند که در برعهده گرفتن مسئولیت تعلیم به کودکان کمک کنند. اگر هر هفته به نوبت زمانی را به کودکان اختصاص دهند، در این صورت هیچ‌کس، هر دفعه، مطالعۀ کتاب مقدس بزرگسالان را از دست نخواهد داد و همگی فرصت خواهند داشت که در یادگیری نحوۀ تعلیم طریقهای خدا به فرزندانشان رشد کنند.

۳. ما چه تعلیمی به بچه ها می‌دهیم و چگونه؟

داستانهای کتاب مقدس

در ضمیمۀ ب، فهرست داستانهایی را از کلام خدا خواهید یافت که می‌توانید آنها را بخوانید یا به‌عنوان داستان تعریف کنید یا به‌صورت نمایش اجرا کنید. بچه‌ها را در اجرای نمایش شرکت دهید؛ آنها عاشق آن خواهند شد! همچنین می‌توانید از هر یک از آنها بخواهید که از چیزهایی که یاد می‌گیرند، یک نقاشی بکشند. می‌توانید یک یا دو آیه از این داستان را انتخاب کنید و از هر یک از آنها بخواهید که آن را حفظ کنند.

دعا

همچنین به کودکان یاد بدهید که دعا کنند! اول به آنها یاد بدهید که عیسی دربارۀ دعا چه تعلیمی داد. برای کمک در این مورد، به ۵ درس در بخش دعا در ۵۰ درس حیاتی مراجعه کنید. به آنها کمک کنید که با خدا به‌عنوان پدر آسمانی مهربانشان صحبت کنند. از کودکان بپرسید که چه چیزی آنها را غمگین می‌کند یا از چه چیزی می‌ترسند. شاید نتوانند به‌طور عمیق دربارۀ مشکلاتشان فکر کنند، اما چیزهایی را دارند که باعث نگرانی آنها می‌شود.

به‌عنوان مثال:

وقتی کلام خدا را به کودکان تعلیم می‌دهیم، آنها هم مانند بزرگسالان، توسط روح‌القدس به گناهانشان ملزم می‌شوند. به آنها یاد بدهید که گناهانشان را اعتراف کنند، برای بخشش و طهارت به عیسی اعتماد کنند، از روح‌القدس بخواهند که بیاید و آنها را تبدیل کند.

کودکان هم مانند بزرگسالان، امیدها و خواسته‌هایی دارند، و یأس و ناامیدیهایی هم دارند. چه چیزی در ذهنشان است؟ ایمانداران بالغ می‌توانند به آنها کمک کنند که با ایمان دعا کنند، از تعالیم عیسی به‌عنوان راهنما استفاده کنند.

گاهی اوقات کودکان در مدرسه، توسط کودکان دیگر یا معلمها مسخره می‌شوند. این زخمها نیازمند شفا هستند و خدمت دعا برای هدایتشان به سوی عیسای شفادهنده، قدرتمند است. همچنین می‌توانید به آنها کمک کنید که برای کسانیکه به آنها جفا می‌رسانند، طبق تعلیم عیسی، دعا کنند.

گاهی اوقات کودکان مسائل دشواری همچون اعتیاد به الکل، اعتیاد به مواد مخدّر یا جنگ و دعوا را از نزدیک می‌بینند. آنها می‌دانند که این چیزها آن شخص را نابود می‌کند، اما نمی‌دانند که چطور کمک کنند. شما می‌توانید با آنها دعا کنید.

آنها چه نیازهای دیگری را در اطرافشان می‌بینند؟ آیا یک دوست یا خویشاوندی دارند که بیمار است یا نیاز دیگری دارد؟ همچنین به آنها کمک کنید که برای آشنایانی که به عیسی نیاز دارند، دعا کنند.

به یاد داشته باشید: وقتی کودکان جواب دعاهایشان را می‌بینند، ایمانشان رشد خواهد کرد!

سرودها

بچه ها عاشقِ سرود خواندن هستند! این یک روش عالی برای کمک به یادآوری حقایقی از محبت خدا نسبت به آنهاست. به کتابهای سرود یا اینترنت مراجعه کنید تا سرودهای ساده را پیدا کنید که بتوانید به آنها یاد بدهید. (به "منابع"، ضمیمۀ الف، مراجعه کنید.) البته، راههای بسیاری برای تعلیم حقایق کلام خدا به کودکان وجود دارد: از طریق بازیها؛ کاردستیهایی که درست می‌کنند؛ پیاده‌روی در طبیعت؛ پروژه‌های خاصی که با یکدیگر انجام می‌دهید. وقتی برای کودکان دعا می‌کنید، انتظار داشته باشید که خدا نظرات خلاقانه به شما بدهد.

۴. ما منابع بسیار کمی برای تعلیم کتاب مقدس به کودکان داریم. ما چه کار کنیم؟

اگر زبان شما در اقلّیت نیست، غالباً متوجه خواهید شد که بیش از تصوّرتان، منابع زیادی موجود است. حتی زبانهایی که در اقلّیت هستند، هر ساله ادبیات کتاب مقدس بیشتری را به زبان خود دریافت می‌کنند.

از ایمانداران دیگر کمک بگیرید تا منابعی را برای تعلیم به کودکان بیابید. غالباً ویدئوها، کتابهای داستان کتاب مقدس برای بچه‌ها و غیره موجود است. اگر نیاز به بودجۀ مالی دارید، مقداری از هدایای هفتگی خود را صرف خرید این ملزومات کنید. (به فصل ۱۱، "پی بردن به برکت هدیه دادن" مراجعه کنید.) البته فراموش نکنید که در اینترنت هم جستجو کنید. هر ساله چیزهای بیشتری برای کمک به این تکلیف مهمِ تعلیم و تربیت کودکان در دسترس قرار می‌گیرد. (برای دریافت پیشنهادات، به ضمیمۀ الف،"منابع" مراجعه کنید.)

منابع می‌تواند مفید باشد، اما قدرت تخیّل کودکان را کوچک نشمارید. این یکی از بزرگترین عطایای آنهاست. برای ایده‌هایی که هیچ هزینه‌ای نخواهد داشت یا هزینۀ اندکی خواهد داشت، سؤال بالا را مرور کنید ("ما چه تعلیمی به بچه‌ها می‌دهیم و چگونه؟").

۵. مهمترین هدف ما در تعلیم و تربیت کودکانمان چیست؟

مزمور ۷۸ دربارۀ چیزهای عظیمی صحبت می‌کند که خدا در گذشته انجام داد و چقدر مهم است که این داستانها را به فرزندانمان منتقل کنیم. توجه کنید که هدف ما در کلمات پُررنگ در زیر یافت می‌شود:

آنها را از فرزندان ایشان پنهان نخواهیم داشت، بلکه کارهای ستودۀ خداوند را، به نسل آینده باز خواهیم گفت؛ همچنین قدرت او را، و شگفتیهایی را که به انجام رسانده است. او... پدران ما را امر فرمود که آنها را به فرزندان خویش بیاموزند؛ تا نسل بعد آن را بدانند، یعنی فرزندانی که زین پس زاده می‌شوند، و ایشان نیز برخیزند، و آنرا به فرزندان خویش بازگویند؛ ؛ تا ایشان نیز بر خدا توکل کنند و کارهای خدا را از یاد نبرند، بلکه فرامین او را نگاه دارند... (مزمور ۴:۷۸-۷).

همۀ بزرگسالانی که با کودکان کار می‌کنند، باید به یاد داشته باشند: هر کودکی، مانند هر بزرگسالی، نیاز دارد که بداند خدا او را شخصاً دوست دارد. خدا آنها را به نام می‌شناسد. او از امیدها و رویاهایشان آگاه است. او به چیزهایی که آنها را غمگین می‌کند، اهمیت می‌دهد و دعاهایشان را می‌شنود. مهمتر از همه، او به شکل عیسی مسیح به این جهان آمد تا جانش را به‌عنوان قربانی برای گناهشان فدا کند.

فکر نکنید که کودکان گناهشان را احساس نمی‌کنند. وقتی ما خبر خوش عیسی مسیح را اعلام می‌کنیم، روح‌القدس در قلبشان کار خواهد کرد تا آنها را نسبت به گناه بیدار کند. انجیل در دلشان، ایمان به وجود می‌آورد تا به مسیح، قربانی آنها برای گناه نگریسته و نجات یابند.

هر مشارکت خانگی باید غالباً برای کودکانشان دعا کند تا انجیل را درک کنند و به مسیح اعتماد کنند. یک منبع خوب برای کمک به والدین و مشارکتهای خانگی در این زمینه، کتاب تربیت فرزندان برای زندگی با خدا است. این کتاب را می‌توان به‌رایگان و به‌صورت دیجیتال فراهم کرد. (به "منابع"، ضمیمۀ الف مراجعه کنید.)

۶. آیا توصیه می‌شود که به کودکان ادبیات مسیحی بدهیم؟

در کشورهایی که این کار غیرقانونی است، فقط باید ادبیات مسیحی (کتابها، ویدئوها و غیره) را به والدین بدهید- نه به کودکان. این به والدین کمک می‌کند که مسئولیت نگاه کردن به مطالب را برعهده گرفته و تصمیم بگیرند که آیا می‌خواهند فرزندانشان از این چیزها درس بگیرند. حتی والدینی که ایماندار نیستند، غالباً بسیار خوشحال می‌شوند که چنین منابعی را داشته باشند. گاهی اوقات خودشان این مطالب را خوانده و آن را برای فرزندانشان می‌خوانند. قانونی را که دادنِ ادبیات مسیحی به کودکان را منع می‌کند، به‌عنوان یک قانون کاملاً منفی ندانید. این به شما فرصت می‌دهد که انجیل را به والدین هم اعلام کنید! به این ترتیب، کلّ خانواده می‌توانند به مسیح ایمان آورند.

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. سؤال اول در بخش قبلی، سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند را مرور کنید.

آیا شما در گروه خانگیتان، اهمیت تعلیم طریقهای خدا توسط والدین به فرزندانشان را تعلیم داده‌اید؟

به درسهای کتاب مقدس که در سؤال اول توصیه شده که آنها را انجام دهید، مراجعه کنید. چه زمانی می‌توانید مطالعۀ آنها را در مشارکت خانگیتان یا در جلسۀ خاصی در طول هفته آغاز کنید؟

۲. سؤالات ۲، ۳ و ۴ در بخش سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند، برای کمک به شما نوشته شده تا به نحوۀ تعلیم و تربیت کودکان در مشارکت خانگیتان فکر کنید. اکنون برای انجام این کار برنامه‌ریزی کنید! سؤالات را دوباره بخوانید و امروز بحث و گفتگوی خود را آغاز کنید.

برای آغاز تعلیم و تربیت کودکانتان در زمان گروه خانگی چه کارهایی باید انجام شود؟ اینها جزئیات خاصی هستند که می‌توانید دربارۀ آنها تصمیم بگیرید:

- هر هفته در مشارکتمان، در زمانی که صرف کلام خدا می‌شود، آیا کودکان را در کنارمان نگه می‌داریم یا در اتاق دیگری به آنها تعلیم خواهیم داد؟ اگر آنها را در کنارمان نگه می‌داریم، چگونه کودکان را شرکت می‌دهیم تا آنها احساس کنند که پذیرفته شده‌اند و در عین حال این موضوع برای همه جالب باشد؟

- اگر آنها را جدا از بزرگسالان تعلیم می‌دهیم، چه کسی به آنها تعلیم خواهد داد؟ چگونه آنها را تعلیم خواهیم داد (با منابع، تعریف کردنِ داستانها، اجرای نمایش و غیره)؟

۳. چه کسی در مشارکت خانگی زمانی را صرف توضیح انجیل به کودکانی کرده که هر هفته شرکت می‌کنند؟ شرایط روحانی این کودکان چگونه است؟

ما نباید سعی کنیم کودکان را مجبور کنیم که ایمان بیاورند، همانطور که با بزرگسالان چنین کاری را نمی‌کنیم. بلکه باید با اعلام خبر خوش به آنها کمک کنیم که محبت خدا را ببینند.

آیا این کار در گروه خانگیتان انجام می‌شود؟ اگر انجام نمی‌شود، آیا آن را به‌زودی آغاز خواهید کرد؟ چه زمانی و چگونه؟

۴. زمانی را به دعا برای کودکان و والدینشان در مشارکت خانگیتان اختصاص دهید.

۹. برگزاری شام خداوند با شکرگزاری

زیرا من از خداوند یافتم آنچه را به شما نیز سپردم، که عیسای خداوند در شبی که او را تسلیم دشمن کردند، نان را گرفت و شکر نموده، پاره کرد و فرمود:

«این است بدن من برای شما. این را به یاد من به جای آورید.»

به همین‌سان، پس از شام، جام را گرفت و فرمود:

«این جام، عهد جدید است در خون من. هر بار که از آن می‌نوشید، به یاد من چنین کنید.»

زیرا هر گاه این نان را بخورید و از این جام بنوشید، مرگ خداوند را اعلام می‌کنید تا زمانی که بازآید. (اول قرنتیان ۲۳:۱۱-۲۶)

مقّدمه

ایمانداران سراسر دنیا، عهد تازه را جشن می‌گیرند

آیا تابحال فکر کرده‌اید که چقدر برای شاگردان عجیب بود که شبِ قبل از مصلوب شدن عیسی، شام پِسَخ را با عیسی بخورند؟ او نان و شراب را به آنها می‌دهد تا بخورند و بنوشند. او به آنها می‌گوید که این بدن و خون اوست، یک عهد تازه بین خدا و انسان.

روز بعد وقتی عیسی بر روی صلیب درحالِ مرگ بود، آنها نمی‌دانستند که رویداد واقعی تقدیم بدن و خون عیسی برای دنیا را می‌بینند. آنها فکر کردند که با مرگ رهبرشان، همه چیز را از دست می‌دهند. اما درعوض، به‌خاطر کاری که عیسی برای آنها انجام می‌داد، آنها همه چیز را به‌دست می‌آوردند.

اما در شام پسخ، عیسی می‌دانست که قرار بود چه اتفاقی بیفتد. او قبلاً به شاگردان گفته بود:

... پسر انسان نیز نیامد تا خدمتش کنند، بلکه آمد تا خدمت کند و جانش را چون بهای رهایی در راه بسیاری بنهد. (متی ۲۸:۲۰)

در این شام، عیسی می‌خواست که شاگردانش (و همۀ شاگردان آینده)، این موضوع را درک کنند. چنانکه گویی به همۀ ما می‌گفت: "من می‌خواهم که شما درک کنید که قرار است برایتان چه کار کنم. عمیقاً دربارۀ آن فکر کنید. اغلب اوقات این کار را انجام دهید. مرگ مرا که برای شما بود، فراموش نکنید."

در طول قرنهای بسیار، ایمانداران از قومها و زبانهای بسیار، با یکدیگر در شام خداوند شرکت کرده‌اند. وقتی آنها نان را می‌خورند و پیاله را می‌نوشند، دوباره "مرگ عیسی را اعلام می‌کنند" و ایمان به فیض خدا در هر قلبی رشد می‌کند. ایمانداران تا زمان بازگشت عیسی به این کار ادامه خواهند داد.

مطالعۀ کتاب مقدس

پولس به ایمانداران تعلیم می‌دهد که برای شام خداوند ارزش قائل شوند

بحث ابتدایی: به گروه بگویید که شرکت در شام خداوند، چه تأثیری بر شما می‌گذارد.

با یکدیگر اول قرنتیان ۱۷:۱۱-۳۴ را بخوانید.

۱. پولس دربارۀ جلسات قرنتیان چه گفت؟ (آیات ۱۷-۱۸)

۲. در قرن یکم، غالباً کلیسا در هنگام صرف غذا با یکدیگر، شام خداوند را برگزار می‌کرد. این رسم زمانی آغاز شد که شاگردان در شبی که به عیسی خیانت شد، شام پسخ را با عیسی خوردند. اما در قرنتس، این غذای خاص به زمانی برای خودخواهی تبدیل شده بود. پولس به‌خاطر چه چیزی آنها را توبیخ می‌کند؟ (آیات ۲۰-۲۲)

۳. بر اساس کلام پولس، در شبی که عیسی شام خداوند را به ما داد، چه اتفاقی افتاد؟ (آیۀ ۲۳)

چون عیسی می‌دانست که قرار بود به او خیانت شود و بر روی صلیب برود، به نظرتان او در شبی که نان و شراب را با شاگردانش خورد، چه احساسی داشت؟

۴. عیسی این نان را چه نامید؟ او این پیالۀ شراب را چه نامید؟ وقتی آنها آنرا خوردند و نوشیدند، چه چیزی را اعلام می‌کردند؟ (آیۀ ۲۶) مفهوم "اعلام مرگ خداوند تا زمانی که او بازآید" چیست؟

به نظرتان، شام خداوند در مشارکت خانگی شما، زمانی برای اعلام مرگ عیسی است؟

۵. آیات ۲۷-۳۴ را دوباره بخوانید. به نظرتان وقتی پولس دربارۀ شرکت در شام خداوند به شیوۀ ناشایسته صحبت می‌کرد، منظورش چه بود؟ (عمل ناشایستۀ قرنتیان را به یاد آورید، آیات ۲۱-۲۲)

۶. منظور او از این مطلب درآیۀ ۲۹ چیست: "بدون تشخیصِ بدن؟" چگونه کلیسای قرنتیان، بدن خداوند را در شام خداوند تشخیص ندادند؟ آیا آنها همان نگرش فروتنانۀ عیسی را در شبی که به او خیانت شد، نسبت به یکدیگر داشتند؟

۷. بر اساس کلام پولس، آیا شایسته است که خود را بیازماییم و حکم کنیم؟ (آیات ۲۸-۳۱) در این عبارت، وقتی بر خودمان حکم می‌کنیم، چه اتفاقی می‌افتد؟ (آیۀ ۳۱) وقتی خداوند بر ما حکم می‌کند، چه اتفاقی می‌افتد؟ (آیۀ ۳۲)

به‌خاطر ترس از خوردن "به شیوه‌ای ناشایسته" (آیۀ ۲۷)، بعضی از ایمانداران در شام خداوند شرکت نمی‌کنند و گاهی اوقات، این تا ماهها یا حتی سالها ادامه می‌یابد. آنها نمی‌خواهند "محکومیت" را بر خود بیاورند (آیۀ ۲۹). به نظر آنها پولس می‌گفت که اگر گناه کرده‌اند، نباید در شام خداوند شرکت کنند. آیا این تفکر درستی است؟ چرا عیسی، بدن و خونش را برای ما داد؟

اگر ما گناه کرده‌ایم، وقتی در شام خداوند شرکت می‌کنیم، باید چه کار کنیم؟ (اول یوحنا ۹:۱)

۸. دوباره خلاصۀ بیانیۀ پولس را در آیات ۳۳ و ۳۴ بخوانید. او سعی می‌کرد که چه نگرشی را در بدن ایمانداران پرورش دهد؟ او سعی می‌کرد که نگرش چه کسی را شایستۀ سرمشق‌گیری نشان دهد؟

۹. با دعا خاتمه دهید: شما به‌عنوان رهبر مشارکت خانگی، وقتی شام خداوند را برگزار می‌کنید، چگونه می‌توانید به دیگران تعلیم دهید که "بدن مسیح را تشخیص دهند" (آیۀ ۲۹)؟ آیا برای اتحاد در بدن مسیح تلاش خواهید کرد؟ آیا نگرشتان نسبت به ایمانداران دیگر، نگرش فروتنانه و خدمتگذار خواهد بود؟ این درس را با اختصاص دادن زمانی به دعا برای این چیزها خاتمه دهید.

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن ۱۹، انگلیس

یک ژنرال بریتانیایی، خود را در پای صلیب فروتن می‌سازد

شام خداوند، نشانۀ این است که همۀ ما مسکینانی هستیم که دست به دست یکدیگر ایستاده و با هم در فیض مسیح شریک می‌شویم. ما در عشاء ربّانی، دیگران را مهمتر از خود می‌دانیم، چون ما عمیقاً از عیوب خود آگاهیم و فیض مسیح را به‌رایگان تجربه می‌کنیم. رحمت او به ما یاد می‌دهد که به انسانها محبت کنیم، انسانهایی که برای دریافت فیض به او متوّسل می‌شوند.

دوک وِلینگتُن، یک رهبر ارتشی معروف در انگلیس بود که به رهبری او، در جنگ واتِرلو در ۱۸۱۵، ارتش بریتانیا در برابر ناپلئون پیروز شد. وقتی او در شهر بود، مرتباً به کلیسای خود می‌رفت.

هرگاه وارد کلیسا می‌شد، اعضای کلیسا در گوشِ یکدیگر زمزمه کرده و آمدنِ او را خبر می‌دادند. آنها افتخار می‌کردند که این قهرمان ارتش، عضو کلیسایشان است.

زمان شرکت در شام خداوند فرارسید. گروههای کوچکی از افراد، برای دریافت نان و شراب در این کلیسا به جلو رفته و زانو زدند. دوک هم به جلو رفت، زانو زد و درحالیکه منتظرِ نان و شراب بود، با صدای آهسته دعا می‌کرد. اعضای کلیسا، به احترام این رهبر بزرگ، اجازه دادند که او به‌تنهایی به جلو برود.

ولی آن روز صبح، در کلیسا، یک مرد دهاتی ژنده‌پوش نیز پرستش می‌کرد. او به جلو آمد و در کنار این رهبر معروف زانو زد. همۀ افراد کلیسا از دیدنِ اینکه این دهاتی در کنار این مرد انگلیسی شریف زانو زده، نفسشان بند آمد. یک شماس به‌سرعت بلند شد و به سراغ دهاتی رفت و به‌آرامی بر شانه‌اش زد. او در گوشِ این مرد زمزمه کرد که بلند شود، از دوک دور شود و منتظر شود تا او به نشیمنگاه خود بازگردد.

دوک حرفهای شماس را شنید و به‌سرعت دست این پیرمرد را گرفت و اجازه نداد که بلند شود. دوک به این مرد گفت: "بلند نشو. در اینجا، همۀ ما با هم برابریم."

***

خبر خوش عیسی مسیح به همۀ ما کمک می‌کند که ارزش والای خود را در نظر خدا ببینیم. همچنین به ما کمک می‌کند که ببینیم وقتی به‌عنوان گناهکار در پای صلیب عیسی زانو می‌زنیم، از جایگاه یکسانی برخورداریم. هیچ‌کس بالاتر از دیگری نیست. هیچ‌کس نباید دیگری را تحقیر کند. کتاب مقدس به ما تعلیم می‌دهد: "... همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا کوتاه می‌آیند." (رومیان ۲۳:۳)

هر بار که ایمانداران با یکدیگر شام خداوند را می‌خورند و مرگ عیسی را به یاد می‌آورند، این حقیقت زیبا می‌تواند احساس شود. هیچ‌کس به خودش نمی‌بالد. بلکه خودمان را در نزد خدا فروتن می‌کنیم. او را شکر می‌کنیم که ما را نجات داده است. ما می‌دانیم که شایستۀ این محبت فداکارانه نیستیم.

پولس رسول دربارۀ خودش گفت که او بزرگترینِ گناهکاران بود (اول تیموتائوس ۱۵:۱). او قبلاً سولس طرسوسی مغرور بود که به عدالت خود تکیه می‌کرد، اما وقتی فهمید که عیسی بر روی صلیب برای او چه کار کرده، این یک فروتنی عمیقی را در او ایجاد کرد. این همان ویژگی شخصیتی زیبایی است که عیسی با بیان این مطلب، دربارۀ آن صحبت کرد: "خوشا به حال فقیرانِ در روح، زیرا پادشاهی آسمان از آن ایشان است" (متی ۳:۵).

هر بار که ما شام خداوند را می‌خوریم، حقیقتِ خودمان را مرور می‌کنیم. ما بدون عیسی مسیح گمشده هستیم. اما رحمت عظیم او، ما را بلند می‌کند تا با خدا راه برویم. ما به‌تنهایی راه نمی‌رویم. ما با یکدیگر، دست به دست یکدیگر، با همۀ ایمانداران از سراسر دنیا، غنی یا فقیر، مشهور یا عادی، راه می‌رویم. همانطور که دوک وِلینگتُن گفت: "در اینجا، همۀ ما با هم برابریم."

... همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا کوتاه می‌آیند. امّا به فیض او و به واسطۀ آن بهای رهایی که در مسیحْ عیسی است، به ‌رایگان پارسا شمرده می‌شوند. (رومیان ۲۳:۳، ۲۴)

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. عید پسخ در عهدعتیق، با شام خداوند در عهدجدید چه ارتباطی دارد؟

اولین باری که شاگردان چیزی را خوردند که ما اکنون شام خداوند می‌نامیم، در تعطیلی یهودی پسخ بود. آنها یک سنّت باستانی و سالیانۀ یهودی را جشن می‌گرفتند که در زمان رهبری موسی آغاز شد.

این عید، دوران بردگی اسرائیلیها در مصر را به یاد می‌آورد. آنها در شبِ قبل از ترک مصر، برّه‌ای را قربانی کرده و خوردند. خونش را بر سَردرِ خانه‌هایشان زدند و از فرشتۀ مرگ نجات یافتند، فرشته‌ای که خون را دید و از خانه‌هایشان چشم‌پوشی کرد. این آخرین داوری خدا بر فرعون و مصریان بود که آنها را از بردگی آزاد نکردند. همۀ پسران نخست‌زادۀ مصری مُردند.

اسرائیلیها در آن شب، نان بدون خمیرمایه نیز خوردند که نمادِ این بود که باید مصر را به‌سرعت ترک کنند. این نان فرصتی برای ورآمدن نداشت. (شما می‌توانید این داستان را در خروج ۱۲ بخوانید.)

درحالیکه این عید را در شبی که به عیسی خیانت شد، جشن می‌گرفتند، عیسی به شاگردانش گفت که این نان مفهوم تازه‌ای داشت: این بدن او بود که برای آنها فدا می‌شد و این شراب، خون او بود که برای آنها ریخته می‌شد. آنها با یکدیگر خوردند و نوشیدند.

همچنین او به آنها گفت که هر بار در آینده، این نان را می‌خورند و این شراب را می‌نوشند، باید او را به یاد آورند. همان شب، او دستگیر شد. روز بعد بر بالای صلیب رفت. بعد از رستاخیزش، شاگردان غالباً با نان و شراب، مرگ او را به یاد آوردند. این سنّت در طول قرنها، در بین مسیحیان سراسر دنیا ادامه یافته است.

تاریخ بالا به ما کمک می‌کند تا درک کنیم که اولین شام خداوند در یک عید و در هنگام صرف غذا بود. این در یک خانه بود، نه در ساختمان کلیسا. یهودیان، آزادی خود را از بردگی و مرگ جشن می‌گرفتند. این از طریق برّۀ قربانی بود. حقیقت مشابه این است که ما هم رهایی یافتیم، نه از دست برده‌داران مصری، بلکه از دست یک برده‌دار قدرتمندتر- گناه و مرگ. ما به یاد می‌آوریم که برۀ قربانی ما، عیسی مسیح، مُرد تا ما بتوانیم زندگی کنیم!

۲. وقتی شام خداوند را در مشارکت خانگیمان برگزار می‌کنیم، آیا یک شیوۀ رسمی برای اجرای آن وجود دارد؟

در طول قرنها، کلیساها روشهای متفاوتی را برای برگزاری شام خداوند تنظیم کرده‌اند. اما عیسی هیچ قانونی برای برگزاری آن ارائه نکرد. نکتۀ مهم این است که او را با فروتنی و تواضع به یاد آوریم. او جانش را برای ما فدا کرد. بنابراین، رهبران گروه خانگی باید با دعا برای زمان برگزاری شام خداوند برنامه‌ریزی کنند. از روح‌القدس بخواهید که شما را راهنمایی کند. سرودهای پرستشی را که دربارۀ قربانی او برای ما صحبت می‌کند، انتخاب کنید. آیات مناسب را از کتاب مقدس بخوانید (به فهرست زیر مراجعه کنید). شاید بعضیها بخواهند شعری را که دربارۀ عشقشان به عیسی نوشته‌اند، بخوانند. با قلبهای شاد، خداوند را به‌خاطر بدن و خونش، یعنی قربانی او برای گناهان ما شکر کنید.

برای اینکه این زمان، متواضعانه و منظم باشد، از قبل توضیح بدهید که آنها چگونه باید نان و شراب را بگیرند. آنرا به شیوه‌های بسیار متفاوتی می‌توان برگزار کرد. مهمتر از همه، این زمانی برای اعتراف به گناهان، تفکر دربارۀ مرگ عیسی برای آنها به‌صورت شخصی و اعتماد کامل به بخشش و فیض اوست. به یاد داشته باشید که این زمانی برای پرستش است. به افراد کمک کنید که در سکوت با عیسی ملاقات کنند. حضور او بسیار نزدیک است.

۳. هر چند وقت یکبار باید شام خداوند را در مشارکتمان برگزار کنیم؟

به نظر می‌رسد که کلیساهای عهدجدید، هر هفته آن را برگزار می‌کردند (و شاید روزانه)، غالباً وقتی با هم غذا می ‌وردند. (به اعمال ۴۲:۲-۴۷ مراجعه کنید). آنها در هنگام صرف غذا، آن را می‌خوردند، مانند دوازده شاگرد که عیسی به آنها گفت که یک عهد تازه را پایه‌گذاری می‌کند (در شام پسخ). اما به یاد داشته باشید که عیسی هیچ قانونی ارائه نکرد که چند وقت یکبار باید این کار انجام شود. اول قرنتیان ۲۵:۱۱ به ما می‌گوید که هر بار از آن می‌نوشیم، باید عیسی را به یاد آوریم.

در بسیاری از کلیساها، شام خداوند بخش مرکزی پرستش هفتگی است. بعضیها هر روز آنرا می‌خورند، این یک یادآوری تازه از فیض خدا برای آنهاست. گروههای دیگر، یکبار در ماه این کار را انجام می‌دهند. هرگاه که این کار را می‌کنید، آنرا زمانی مملو از پرستش و شکرگزاری کنید، به همراه زمانی برای سکوت تا هر کس بتواند زمانی را به‌تنهایی با خدا صرف کند و زیبایی انجیل را مرور کند.

۴. آیا فقط کشیش می‌تواند شام خداوند را برگزار کند؟

هیچ کجا در عهدجدید نمی‌گوید که فقط کشیشان می‌توانند شام خداوند را برگزار کنند. مسیح به ما فرمان داده که آن را به یادِ او بخوریم و بنوشیم. او نگفته که فقط اشخاص خاصی می‌توانند آن را برگزار کنند. کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که اکنون همۀ مسیحیان، کاهن هستند (اول پطرس ۵:۲؛ مکاشفه ۶:۱). ما با فروتنی، شام خداوند را به یکدیگر می‌دهیم. مسیح فیضش را به همۀ ما نشان داده است.

اما مهم است که کسانیکه این زمان خاص را در مشارکت خانگی رهبری می‌کنند، مفهوم آن را درک کنند. اگر ما با روح درست هدایت کنیم، به کسانیکه در مشارکت خانگی هستند، کمک خواهیم کرد که در روح و راستی پرستش کنند.

۵. آیا برای کسی که در شام خداوند شرکت می‌کند، تعمید یک امر ضروری است؟

مهم است که ما بدانیم عهدجدید فرمان نمی‌دهد که فقط ایمانداران تعمید یافته می‌توانند در شام خداوند شرکت کنند. ولی کتاب اعمال نشان می‌دهد که مسیحیان قرن یکم از طریق توبه، ایمان و تعمید، واردِ مشارکت کلیسایی می‌شدند. تعمید، نشانۀ این بود که سفرشان با مسیح آغاز می‌شد. این اولین فرمان مسیح بود که به‌عنوان نوایمان از آن اطاعت کردند (البته با توبه و ایمان همراه بود). در این صورت، از شرکت در شام خداوند هم اطاعت می‌کردند که کلیسا با یکدیگر در آن شرکت می‌کرد.

در طول قرنها، کلیساها معمولاً درخواست کرده‌اند که یک ایماندار قبل از شرکت در شام خداوند، تعمید بگیرد. چون عهدجدید هیچ فرمان واضحی دربارۀ این مسأله نمی‌دهد، رهبری هر یک از کلیساها باید خودش دربارۀ آن تصمیم بگیرد. شاید کلیسای خانگی شما بخشی از یک شبکۀ کلیسایی است. اگر مطمئن نیستید که کلیسای شما در این مسأله باید کدام مسیر را دنبال کند، باید با رهبران شبکه مشورت کنید.

هر تصمیمی که گروهتان دربارۀ تعمید و شام خداوند می‌گیرد، باید این را در نظر داشته باشد: مسیح به ما تعلیم داد که شاگرد بسازیم و به آنها تعلیم دهیم که از همۀ فرامین او اطاعت کنند (متی ۱۸:۲۸-۲۰). اگر کسانی به مشارکت شما می‌آیند و ادعا می‌کنند که پیروان عیسی هستند و می‌خواهند در شام خداوند شرکت کنند، اما نمی‌خواهند تعمید بیابند، شما به‌عنوان رهبر باید با آنها جلسه بگذارید تا به علت آن پی ببرید. می‌توانید بعضی از آیات کتاب مقدس در فصل تعمید در این کتاب (فصل ۵) را به آنها نشان دهید تا به آنها کمک کنید که مفهوم و اهمیت آن را درک کنند. اگر آنها از جفا می‌ترسند، به آن فصل مراجعه کنید (فصل ۱۵). راهنمایی ملایم شما به‌عنوان رهبر می‌تواند به این ایماندار کمک کند که در همۀ چیزهایی که عیسی به ما تعلیم داده که انجام دهیم، با خوشی از عیسی پیروی کند.

۶. بعضی از گروهها، شراب می‌دهند و بعضی از گروههای دیگر، آبمیوۀ قرمز می‌دهند. کدام روش صحیح است؟

چون ممکن است که بعضی از اعضای شما با وسوسۀ مستی در کشمکش باشند و شاید با اعتیاد مبارزه می‌کنند، گروهتان می‌تواند تصمیم بگیرد که این اعضای کلیسا را وسوسه نکند. دادنِ آبمیوه به جای شراب می‌تواند یک گزینۀ محبت‌آمیز برای همه باشد. شاید گروههای دیگر کسی را با چنین وسوسه‌هایی نداشته باشند و رهبران می‌توانند شراب را انتخاب کنند. در هر مورد، بیایید به یاد داشته باشیم که این مراسم برای مشاجره نیست، بلکه برای فروتنی است. این برای کمک به ما در اعتراف به گناه و شکرگزاری از عیسی است که خونش را برای همۀ ما ریخت: گناهکارانی که نیازمند فیض خدا هستند.

۷. آیا ما باید قبل از شرکت در شام خداوند، کتاب مقدس را بخوانیم؟ اگر اینطور است، چه چیزی را باید بخوانیم؟

در کلیساها مرسوم است که هر بار که نان و پیاله را سرو می‌کنند، اول قرنتیان ۱۱:۱۷-۳۴ را می‌خوانند، اما شما مجبور نیستید که همیشه این آیات را بخوانید. آیات بسیار زیادی هستند که می‌توانند به گروهتان کمک کنند که بر توبه و ایمان به رحمت خدا تعمّق کنند. تنوّع، به هشیاری و آشنایی ما با عبارات دیگر کمک می‌کند. عبارات عهدجدید در زیر به ما کمک می‌کنند که مرگ عیسی را برای گناهانمان، بهتر درک کنیم، اما عبارات عهدعتیق در زیر نیز به ما کمک می‌کنند که جدّیت گناهمان و فیض خدا را نسبت به کسانیکه با فروتنی به او متوّسل می‌شوند، درک کنیم. مزامیر زیر، دعاهای توبه هستند که در طول قرنها به ایمانداران کمک کرده که نیازشان را به طهارت و پاکسازی در نزد خدا ابراز کنند. رهبر این جلسه باید همیشه به اعضای کلیسا یادآوری کند که ما برای بخشش کامل، فقط به مسیح متوّسل می‌شویم.

آیات پیشنهادی عهدعتیق که می‌توانید در هنگام برگزاری شام خداوند بخوانید:

- اشعیا ۱۳:۵۲ - اشعیا ۱:۵۳-۱۲ (این نبوّت دربارۀ مصلوب شدن مسیح، ۷۰۰ سال قبل از عیسی نوشته شد!)

- مزمور ۳۲

- مزمور ۵۱

- مزمور ۱۰۳

آیات عهدجدید:

- لوقا ۲۶:۲۳-۵۶ (یا هر یک از گزارشات اناجیل دیگر دربارۀ مصلوب شدن مسیح: متی ۳۲:۲۷-۶۶؛ مرقس ۱۵؛ یوحنا ۱۹)

- یوحنا ۲۵:۶-۷۱ (عیسی تعلیم می‌دهد که او نان حیات است.)

- رومیان ۲۱:۳-۳۱

- اول قرنتیان ۱۷:۱۱-۳۴

- افسسیان ۲

- فیلیپیان ۱:۲-۱۱

- اول یوحنا ۵:۱-۲:۲

- مکاشفه ۵

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. آیا تابه‌حال با همۀ کسانیکه در مشارکت خانگی شما شرکت می‌کنند، مفهوم شام خداوند را مطالعه کرده‌اید؟

نکته: علاوه بر مطالعۀ کتاب مقدس در این فصل، در ۵۰ درس حیاتی، سه درس دربارۀ شام خداوند موجود است. هر درس به وجه متفاوتی از این زمان مهم می‌پردازد.

۲. با رهبران دیگر در گروهتان، زمانی را به خواندن سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند، در صفحات قبلی، اختصاص دهید. از این سؤالات، به‌عنوان سؤالاتی برای بحث و گفتگو استفاده کنید تا به شما کمک کند که بدانید برای تصمیم‌گیری دربارۀ سؤالات زیر در گروهتان چه کار کنید:

- چند وقت یکبار در گروهتان، عشاء ربّانی را برگزار خواهید کرد؟

- کدام آیات کتاب مقدس را خواهید خواند؟ (به پیشنهادات عهدعتیق و عهدجدید مراجعه کنید.)

- کدام سرودهای پرستشی خاص را که به افراد کمک می‌کند که بر قربانی عیسی تعمّق کنند، قبل (یا در طول) این جلسه خواهید خواند؟

- بحث و گفتگوهای دیگر در رابطه با سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند.

۳. زمانی را به دعا اختصاص دهید که همیشه برگزاری شام خداوند در گروهتان باعث شود که افراد به‌طور عمیقتری از قربانی عیسی برای همۀ ما قدردانی کنند.

۱۰. رشد در ایمان به‌وسیلۀ دعا

بخواهید، که به شما داده خواهد شد؛ بجویید، که خواهید یافت؛ بکوبید، که در به رویتان گشوده خواهد شد. زیرا هر که بخواهد، به دست آوَرَد و هر که بجوید، یابد و هر که بکوبد، در به رویش گشوده شود.
(متی ۷:۷-۸)

مقّدمه

قدرت دعا

در هر جاییکه کلیساها رشد کرده و تکثیر می‌شوند، افرادی را خواهید یافت که صادقانه دعا می‌کنند. اگر شما به مشارکت خانگیتان یاد بدهید که به نزد پدرشان در آسمان دعا کنند و با این ایمان دعا کنند که پدر آسمانیشان واقعاً به آنها اهمیت می‌دهد و به دعاهایشان پاسخ می‌دهد، در این صورت مشارکت خانگیتان، شاگردان حقیقی عیسی را خواهد ساخت. این چیزی است که عیسی به اولین شاگردانش تعلیم داد که آن را انجام دهند.

وقتی مرتباً با هم دعا می‌کنیم، ایمان رشد می‌کند، مخصوصاً وقتیکه زمانی را به صحبت دربارۀ پاسخ خداوند به دعاهایمان اختصاص می‌دهیم.

اگر می‌خواهیم که انجیل در سراسر روستاها، شهرها و کشورمان گسترش یابد، باید قوم دعا باشیم. و باید یاد بگیریم که با یکدیگر دعا کنیم.

این فصل به شما کمک خواهد کرد که به‌عنوان یک مشارکت خانگی در دعا رشد کنید. و وقتی دعا می‌کنید، انتظار داشته باشید که انجیل عیسی مسیح از طریق مشارکت خانگیتان، بین دیگران گسترش یابد!

مطالعۀ کتاب مقدس

از پولس رسول یاد بگیرید که چطور دعا کنید

بحث ابتدایی: "آیا امروز درخواستی برای دعا دارید؟" این یک روش معمول برای آغاز زمان دعا در گروههای خانگی است. این درخواستها غالباً شامل نیازهای بسیار مهم است:

"من به یک شغل نیاز دارم." "خالۀ من سرطان دارد". "پسرم، هفتۀ آینده در دانشگاه امتحان دارد."

همۀ اینها برای خداوندی که از ما می‌خواهد، "بارهای سنگین یکدیگر را حمل کنید..."، مهم است. ما با انجام این کار، مانند مسیح می‌شویم. (غلاطیان ۲:۶).

این درس یک وجه از دعا برای یکدیگر را به ما نشان می‌دهد که در دعای ما با یکدیگر، بسیار متداول نیست. به هرحال، این نوع دعا برای پولس بسیار مهم بود. درحالِ مطالعه، به این فکر کنید که این نوع دعا را به زمانهای دعای گروهی خود بیفزایید.

با یکدیگر افسسیان ۱۴:۳-۲۱ را بخوانید.

۱. آیۀ ۱۴ را دوباره بخوانید.

پولس با "از این رو..." آغاز می‌کند. یعنی او به چیزی که قبلاً گفته، اشاره می‌کند. آیات قبلی در افسسیان ۳ دربارۀ کاری است که مسیح برای ما انجام داده و دربارۀ دولتمندی ما در اوست. بعد او در آیۀ ۱۲، مطلب بسیار مهمی را به ما می‌گوید. او به ما چه می‌گوید؟

چون پولس می‌داند که می‌تواند آزادانه و با اطمینان به خدا نزدیک شود، در آیۀ ۱۴ چه کار می‌کند؟

آیا می‌توانید بگویید که گروه خانگی شما به‌خاطر کاری که عیسی بر روی صلیب برای ما انجام داده، آزادانه و با اطمینان به خدا نزدیک می‌شود؟

۲. آیات ۱۶-۱۹ را دوباره بخوانید. پنج چیز را که پولس در این آیات از پدر درخواست می‌کند، نام ببرید.

۳. دوباره به‌طور آهسته،آیۀ ۱۶ را بخوانید. دربارۀ معنی این آیه بحث و گفتگو کنید. اگر اغلب اوقات این دعا را می‌کردید، این چگونه می‌توانست به گروهتان کمک کند که قویتر شوند؟

۴. حالا به‌آهستگی آیۀ ۱۷ را بخوانید. دربارۀ این سؤال بحث و گفتگو کنید: ما چقدر از این موضوع آگاهیم که مسیح در ما ایمانداران ساکن است؟ چگونه این آگاهی می‌تواند در یافتن آرامش و خوشی روزانه در تمام مشکلاتی که در زندگی با آنها مواجه می‌شویم، تفاوت ایجاد کند؟

۵. دوباره آیات ۱۷-۱۹ را بخوانید. وقتی ما در ایمانمان رشد می‌کنیم، در شناخت و تجربۀ محبت عظیم خدا عمیقتر می‌شویم.

ما با تفکر دربارۀ محبت مسیح که زندگیش را فدای گناهان دنیا کرد، این محبت شگفت‌انگیز را درک می‌کنیم.

پولس می‌داند که خدا می‌خواهد که ایمانداران او را بشناسند، پس او صادقانه برای افسسیان دعا می‌کند که "آن محبت را که فراتر از معرفت بشری است، بشناسید." آیا شما هم این را برای گروه خانگیتان می‌خواهید؟ آیا می‌توانید چیزی را مهمتر از دعا برای یک ایماندار دیگر بدانید؟

در آیۀ ۱۹، پولس می‌گوید که نتیجه این است که "از همۀ کمالات خدا آکنده شوید." چقدر شما می‌خواهید که از کمالات خدا آکنده شوید؟

اگر ما این نوع دعا را با دعاهای دیگری که در مقدّمه ذکر شد، همراه کنیم (برای یک شغل، برای یک شخص بیمار و غیره)، این بر بلوغ مشارکت خانگیمان چه تأثیری خواهد گذاشت؟

چقدر بلوغ روحانی هر یک از اعضای کلیسای خانگیتان برای شما مهم است؟

۶. پولس یک حقیقت شگفت‌انگیز را در آیۀ ۲۰ به ایمانداران یادآوری می‌کند. این حقیقت چیست؟ آیا شما آن را باور دارید؟

بعد در آیۀ ۲۱، او دربارۀ جلال خدا صحبت می‌کند. آیۀ ۲۱ را دوباره بخوانید. این جلال باید در کجا دیده شود؟

۷. درحالیکه در سکوت آیات ۱۶-۱۹ را مرور می‌کنید، اکنون (و در جلسات آینده با گروهتان) زمانی را به دعا برای خودتان اختصاص دهید که از محبت خدا پُر شوید، تا جلال او در شما دیده شود.

با دعا خاتمه دهید: شاید بخواهید که اغلب اوقات به این دعا مراجعه کنید، وقتی برای مشارکت خانگیتان دعا می‌کنید، از آن به‌عنوان الگو استفاده کنید. شما می‌توانید این آیات را دعا کنید، اسامی اعضای گروهتان را در آن بگذارید. و به اعضای گروهتان بیاموزید که همین کار را انجام دهند و برای خودشان و دیگران دعا کنند.

در این موضوع عمیقتر شوید: پولس رسول دعاهای دیگری را برای بلوغ روحانی شاگردانش دعا کرد. چند نمونه در زیر ارائه شده است. غالباً در تنهایی و در جلسات مشارکتتان، زمانی را به این دعاها برای خودتان، مشارکتتان و همچنین برای ایمانداران دیگر در کشورتان و در جهان اختصاص دهید.

افسسیان ۱۷:۱-۱۹؛ فیلیپیان ۹:۱-۱۱؛ کولسیان ۹:۱-۱۲

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن ۲۰، فیلیپین

قوم بالانگائو، دعا کردن را یاد می‌گیرند

شاید هرگز چیزی دربارۀ قوم بالانگائو نشنیده‌اید، درست است؟ در اعماق کوههای جنگلی فیلیپین، وقتی انجیل عیسی مسیح در اوایل قرن بیستم به این قبیله‌ای رسید که سَر دشمنانشان را به‌عنوان غنیمت جمع‌آوری می‌کردند، آنها به‌طور شگرفی تغییر کردند. این داستان شگفت‌انگیز در کتاب، و کلام با قدرت آمد، نوشتۀ جوآن شِتلِر و پاتریشیا پِرویس بیان شده است.

جوآن شِتلر در اواسط دهۀ بیست زندگیش، به همراه یک خانم مجرّد دیگر رفتند که به دعوت این قبیله با آنها زندگی کنند. دربارۀ کلام خدا که در یک کتاب نوشته شده، با قوم بالانگائو صحبت کرده بودند. آنها به‌طور شگفت‌انگیز از این دو خانم آمریکایی استقبال کردند که بیایند و با آنها زندگی کنند. جوآن (با کمک شرکای دیگر در طول سالها) تکلیف یادگیری زبان بالانگائو و ترجمۀ کتاب مقدس برای آنها را برعهده گرفت.

درحالیکه کار ترجمه در طول سالها ادامه می‌یافت، جوآن دربارۀ عیسی مسیح، زندگی و مرگ او و اینکه چگونه او بر روی صلیب، شرم و گناهشان را بر خود گرفت، به این قوم تعلیم داد. همچنین دربارۀ رستاخیز او از مردگان با آنها صحبت کرد که این امید زیادی به آنها بخشید. زندگی برای این قومی که در تاریکی و ترس از ارواح شریر زندگی می‌کردند، بسیار سخت بود. آنها قربانیهایی را به این ارواح شریر تقدیم می‌کردند. وقتی جوآن به آنها تعلیم داد که قدرت عیسی بیشتر از ارواحی است که آنها را عذاب می‌دهد و عیسی می‌تواند این ارواح را شکست دهد و آنها را آزاد کند، آنها با دقت گوش می‌دادند. این کتاب دربارۀ پیروزیهای شگرف بر نیروهای شیطانی صحبت می‌کند.

داستان زیر، یک موضوع مهم دیگر از همان کتاب است. در اینجا جوآن می‌گوید که چگونه قوم بالانگائو یاد گرفتند که با تمامی دل در نزد خدا دعا کنند.

"من به‌طور مستمر دعا کردم که بالانگائوها از ارواح رویگردان شده و به خدای آسمان اعتماد کنند. خدا پاسخ داد... آنها کم کم ایمان آوردند. بعد من شبها بیدار می‌شدم و از خدا درخواست می‌کردم که ارواح را شکست دهد. و خدایی که مرا برای دعا بیدار کرده بود، به دعاهایم پاسخ داد.

"حالا در طول روز دعا می‌کردم و دوباره شبها بیدار می‌شدم. خدایا به این نوایمانان یاد بده که چطور دعا کنند. چطور به شکل واقعی دعا کنند. خداوندا، یک کاری بکن." آنها می‌دانستند که چطور برای متولد شدن در خانوادۀ خدا دعا کنند. اما درک نمی‌کردند که چطور در مسائل روزمرۀ زندگی از خدا کمک بگیرند. آنها دعای مرا دوست داشتند، اما خودشان دعا نمی‌کردند.

"من با درماندگی و با احتیاط به خدا گفته بودم که "برای من مهم نیست که باید چه کار کنی؛ کاری کن که این قوم دعا کنند!"

جوآن نمی‌دانست که چه چیزی را باید قربانی می‌کرد تا دعاهایش برای قوم بالانگائو پاسخ داده شود. یک ماه بعد، او با یک هلیکوپتر بزرگی که وسایل ساختمان‌سازی را حمل می‌کرد- چند تُن سیمان، میخ و غیره- به این کوهها سفر می‌کرد تا یک بیمارستان کوچکی را برای قوم بالانگائو بسازد. وقتی هلیکوپتر درحالِ فرود بود، به یک درخت برخورد کرد و روی زمین سقوط کرد. دکتر کُشته شد و جوآن و چند نفر دیگر، در زیر چند تُن سیمان دفن شدند.

قوم بالانگائو بعد از خاموش کردنِ آتش، به داخل هلیکوپتر شکسته رفته و کار حفاری را آغاز کردند. آنها بُشکه‌های میخ و کیسه‌های سیمان را بیرون انداختند تا جوآن را که تقریباً مُرده بود، در زیر آن پیدا کنند. او را از هلیکوپتر بیرون کشیده و متوجه شدند که پودر سیمان از کیسه‌های پاره به چشمان او ریخته بود. دنده‌اش شکسته بود و یک ریه‌اش متلاشی شده بود. او به‌سختی می‌توانست حرف بزند.

در تمام طول شب، قوم بالانگائو سعی کردند که به او کمک کنند، درحالیکه جوآن دربارۀ چیزهای مورد نیازش، به‌آرامی دستورالعملهایی را به آنها می‌داد. در اینجا او به داستان ادامه می‌دهد...

"... من به‌آرامی دستورالعملها را می‌دادم: "شما باید چشمان مرا بشویید. یک پارچ آب بیاورید، چشمانم را باز نگه دارید و آب را داخل چشمانم بریزید. چند بار این کار را انجام دهید."

"آب مانند زغالهای مشتعلی بود که کاسۀ چشمم را فشار می‌داد. من با صدای گرفته اصرار کردم: "ادامه بدهید." وقتی درد، نفسم را بند آورد، آنها دست از کار کشیدند. من نفس کشیدم، بعد دوباره مصرّانه زمزمه کردم، "ادامه بدهید و آب را به داخل چشمم بریزید!"

"من در طول شب، در دلم فریاد می‌زدم: "خدایا، من نباید نابینا شوم- اگر نابینا شوم، نمی‌توانم این ترجمه را تمام کنم."

"این شکنجه تا ساعتها ادامه داشت. شب، طولانی بود و درد، شدید.

"اما یک چیز دیگری هم اتفاق می‌افتاد. یک چیز جدید برای بالانگائوها. در طول شب، مسیحیان بالانگائو یکی یکی از بین جمعیت آمده و دستم را لمس کرده و دعا کردند. من هرگز این را فراموش نخواهم کرد- آنها واقعاً شروع کردند به دعا کردن! دعاهایشان برای من، ناخواسته و بسیار پُرحرارت و از ته دلشان بود.

"سه ماه پیش، من در نامه‌ای به کشورم، از دوستانم خواسته بودم که دعا کنند:

ایمانداران نیاز دارند که یاد بگیرند برای همه چیز و با شدت دعا کنند. آنها باید درک کنند که قدرت خودشان بیفایده است، حتی در انجام امور"الهی"، و فقط کار خدا در زندگی انسانها، یک کار واقعی خواهد بود... اگر من در دلم اشتیاقی داشته باشم، آن اشتیاق این است که خدا این بالانگائوها را یک قوم دعای تأثیرگذار و قدرتمند بسازد."

"آن شب، وقتی روی زمین دراز کشیدم؛ بیشتر مُرده بودم تا زنده، بالانگائوها دعا می‌کردند- واقعاً دعا می‌کردند. یکی بعد از دیگری، یک دعا را تکرار می‌کردند، "نگذار که او بمیرد، این کتاب هنوز تمام نشده است. لطفاً فقط اجازه بده که او زنده بماند؛ این کتاب هنوز تمام نشده است..."

"این بدترین و بهترین شب زندگیم بود که همه در یک شب خلاصه می‌شد. بدترین دردی که تا آن زمان شناخته بودم، به‌خاطر دعاهای آنها، تحت‌الشعاع لحظاتی از حیرت توصیف‌ناپذیر قرار گرفته بود.

"روز بعد به‌صورت هوایی، مرا به بیمارستانی دور از بالانگائوها بردند. شش هفته- با درد و بی‌خوابیهای شبانه- طول کشید تا بهبود یابم. در هیچ کجا نمی‌توانستم خدا را ببینم. نمی‌توانستم او را احساس کنم. نمی‌توانستم صدایش را بشنوم؛ هیچ موجی از جلال نبود، فقط امواج درد بود که یکی بعد از دیگری می‌آمد.

"بعد از شش هفتۀ دیگر که استراحت کرده و بهتر شدم، به بالانگائو بازگشتم تا به ترجمه ادامه دهم. متحیر شدم از اینکه بالانگائوها هنوز دعا می‌کردند. بالاخره آنها یاد گرفتند که می‌توانند برای همه چیز، بزرگ یا کوچک، دعا کنند. دعای پُرحرارت، بخشی از زندگیشان شده بود. آنها بعد از سقوط هلیکوپتر، هرگز مثل گذشته نبودند. من هم مثل گذشته نبودم."۳

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. در گروه خانگی ما، غالباً زمان دعایمان، یک فهرست طولانی از درخواستهاست. همه مشکلاتی دارند: بیماری در خانواده، مشکلات مالی و انواع نگرانیها. بعضیها در گروهمان به دعا ادامه داده و به فهرست مشکلاتشان می‌پردازند. این گاهی اوقات ما را خسته می‌کند (و به خواب می‌رویم!) آیا می‌توانید پیشنهاداتی را به ما بدهید که چگونه هر هفته، حیات و ایمان تازه‌ای را به زمان دعای خود ببخشیم؟

اکثر افراد می‌دانند که به‌خوبی دعا نمی‌کنند. به همین دلیل شاگردان از عیسی خواستند که دعا کردن را به آنها بیاموزد. عیسی با الگوی دعایش به آنها کمک کرد، و در آیات قبل از آن، دستورالعملهایی داد که چگونه دعا نکنند. (به متی ۵:۶-۱۵ مراجعه کنید). او در جاهای دیگر نیز دربارۀ دعا و ایمان تعلیم داد. ما باید کلام عیسی را دربارۀ دعا مطالعه کنیم تا با اطمینان، ایمان و خوشی دعا کنیم.

در کتاب ۵۰ درس حیاتی، ۵ درس دربارۀ دعا موجود است که برگرفته از تعالیم عیساست و شاید بخواهید که در مشارکت خانگیتان با یکدیگر آنها را مطالعه کنید.

همچنین درک این مطلب که "دعا" در کلام خدا، فقط بیان درخواستهای شخصی به خدا نیست، می‌تواند برای گروهتان مفید باشد. دعا شامل چیزهای بسیار زیادی است. اگر به مزامیر نگاه کنیم، می‌بینیم که خدا نمونه‌های زیادی از دعا را به ما داده است. یک زمان دعای متعادل باید شامل عناصر زیر باشد:

ستایش

به یاد داشته باشید که دعا، وارد شدن به حضور تخت خالق جهان هستی است. او کسی است که برای شما و کلّ دنیا مُرد. ورود به حضور او، فقط با فهرستی از خواسته‌ها و نیازها، شکوه و عظمتش را نادیده می‌گیرد. زمانی را به تفکر دربارۀ عظمت او اختصاص دهید، یک مزمور دربارۀ قدرت او بخوانید و با حیرت پرستش کنید. ایمان شما با اختصاص دادن زمانی به تفکر دربارۀ عظمت او بنا می‌شود. پرستش می‌تواند شامل یک سرود ستایشی، رقص با خوشی باشد یا می‌تواند به معنای زانو زدن در سکوت باشد.

این چند نمونه از آیات کتاب مقدس دربارۀ ستایش است:

مزامیر ۱:۳۳-۱۱ و مزامیر ۱۶:۵۹-۱۷.

شکرگزاری

خداوند به ما هر لحظه نَفَس، غذا و لباس، خانواده، دوستان، کار و چیزهای شگفت‌انگیز زیادی می‌دهد تا از آنها لذت ببریم. هرگاه که زمانی را به شکرگزاری برای همۀ این برکات خدا اختصاص می‌دهیم، غالباً می‌بینیم که غم و افسردگی از ما دور می‌شود. شکرگزاری، سلاحی برای مبارزه با دلسردی از جانب شیطان است.

به‌طور گروهی بر اهمیت شکرگزاری در دعاهایتان تعمّق کنید:

اول تسالونیکیان ۱۸:۵؛ افسسیان ۲۰:۵؛ مزامیر ۲۱:۱۱۸

اعتراف به گناه

اگر ما سعی کنیم که گناه را در زندگیمان مخفی کنیم، در واقع نقاب زده‌ایم و وانمود می‌کنیم که با خداوند مشارکت داریم. اما خداوند نور است و نور او دلهای ما را تفتیش می‌کند. به همین دلیل وقتی سرمان را در دعا خم می‌کنیم، روح‌القدس غالباً گناه را برای ما آشکار می‌کند. عیسی تعلیم داد که وقتی گناه می‌کنیم، باید از خداوند طلب بخشش کنیم و ما هم باید دیگران را ببخشیم. وقتی رهبران این حقایق را در گروههایشان تعلیم می‌دهند، عملکرد خوبی دارند.

این بعضی از آیات کتاب مقدس دربارۀ اعتراف به گناه است. گروه شما می‌تواند با یکدیگر بر آنها تعمّق کند:

اول یوحنا ۸:۱-۲:۲؛ متی ۱۲:۶؛ مزامیر ۳:۳۲-۵؛ مزامیر ۱۸:۳۸؛ امثال ۱۳:۲۸

دعا برای خودتان

اینها دعاهای شخصی خودمان است، نیازهای زندگیمان، مانند نان روزانه، مکانی برای زندگی، صبر بیشتر، حکمت و غیره.

به فیلیپیان ۶:۴-۷؛ یعقوب ۱۳:۵؛ متی ۱۱:۶ و ۱۳؛ متی ۴۱:۲۶؛ متی ۷:۷-۱۱ مراجعه کنید.

دعا برای دیگران

با اختصاص دادن زمانی به دعا برای دیگران، محبت مسیح را نشان می‌دهیم، همانطور که مسیح این کار را برای ما انجام می‌دهد. این شامل دعا برای گمشدگان است که مسیح را بشناسند و دعا برای نیازهای برادران و خواهرانمان و برای رشدشان در مسیح.

به افسسیان ۱۸:۶-۲۰؛ کولسیان ۹:۱-۱۲؛ کولسیان ۱۲:۴؛ یعقوب ۱۶:۵؛ اول تیموتائوس ۱:۲-۲؛ متی ۴۴:۵-۴۵مراجعه کنید.

۲. من می‌خواهم ببینم که گروه مشارکتی من بیشتر با اقتدار عیسی دعا می‌کند. من می‌دانم که عیسی به ما گفته که با ایمان دعا کنیم، اما گاهی اوقات به نظر می‌رسد که دعاهای ما بسیار ضعیف است. ما چگونه می‌توانیم در حال دعا کردن، ایمانمان را قویتر کنیم؟

کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که ایمان از شنیدن کلام خداست (رومیان ۱۷:۱۰). ما باید در زمانهای دعا، داستانهایی را از عهدعتیق و عهدجدید بخوانیم، وقتیکه مردان ایمان دعا کرده و معجزات قدرتمندی را دیدند.

- وقتی برای بیماران دعا می‌کنید، شاید بخواهید داستانی را دربارۀ عیسی بخوانید که مردم را شفا می‌داد (لوقا ۳۸:۴-۴۰؛ لوقا ۱۲:۵-۱۳؛ لوقا ۱:۷-۱۰)

- وقتی برای قدرت اعلام انجیل به غیرایمانداران دعا می‌کنید، شاید بخواهید داستانی از اعمال ۱:۴-۳۱ را بخوانید، وقتیکه روح‌القدس بر ایمانداران نازل شد و آنها با شجاعت کلام را موعظه کردند.

- وقتی با قدرتهای شیطانی در کشمکش هستید، دربارۀ اقتدار عیسی بر ارواح شریر بخوانید. (لوقا ۳۱:۴-۳۷؛ مرقس ۱:۵-۲۰)

- اگر نیاز دارید که به گناه اعتراف کنید، از مزمور ۵۱ یا مزمور ۳۲ استفاده کنید تا به شما کمک کند که در مورد گناهتان با خدا صادق باشید، و به او اعتماد کنید که شما را ببخشد (اول یوحنا ۹:۱)

- اگر برای نیازهای روزانۀ خود دعا می‌کنید، کلام عیسی را دربارۀ مراقبت پدر از پرندگان، در متی ۲۵:۶-۳۴ بخوانید.

از این آیات کتاب مقدس استفاده کنید تا به تقویت ایمانتان کمک کند، اینکه عیسی به شما اهمیت می‌دهد و قدرت دارد که وقتی دعا می‌کنید، به شما کمک کند.

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. در هفته‌های آینده وقتی مشارکت خانگیتان با هم جمع می‌شوند (یا در گروههای کوچک در طول هفته)، ۵ درس دعا را در ۵۰ درس حیاتی انجام دهید. اینها درسهایی از تعالیم عیسی هستند که به شما کمک می‌کنند تا یاد بگیرید که به روش او دعا کنید.

یا...

۲. در جمعهای خود، زمانی را به مطالعۀ آیات کتاب مقدس دربارۀ جوانب مختلف دعا که در بالا ذکر شد، اختصاص دهید: ستایش، شکرگزاری، اعتراف به گناه، دعا برای خودتان، دعا برای دیگران. درحالیکه با یکدیگر مطالعه می‌کنید، مکث کنید تا این روشهای متفاوت برای دعا را بکار ببرید و به یاد داشته باشید که این جوانب را مرتباً در زمان دعای هفتگی خود داشته باشید.

۳. در نظر داشته باشید که روزها یا عصرهای خاصی را برای گروه خانگیتان برنامه‌ریزی کنید که با یکدیگر دعا کنید و شاید روزه بگیرید. از این زمان استفاده کنید تا با شدّت بیشتر برای خانواده‌ها، گمشدگان ملت خود، دولت خود و غیره دعا کنید. برای قدرت رشد در مسیح و اعلام انجیل به کسانیکه خداوند را نمی‌شناسند، دعا کنید.

۱۱. پی بردن به برکت هدیه دادن

"از هر لحاظ به شما نشان داده‌ام که باید چنین سخت کار کنیم تا بتوانیم ضعیفان را دستگیری نماییم، و سخنان خود خداوندْ عیسی را به یاد داشته باشیم که فرمود: ”دادن از گرفتن فرخنده‌تر است.“‌" (اعمال ۳۵:۲۰)

مقّدمه

بنای ملکوت خدا از طریق هدیه دادن

هیچ‌کس بیش از خدا دربارۀ هدیه دادن چیزی نمی‌داند. هیچ هدیه‌ای گرانبهاتر از هدیۀ پسر خدا به جهان نیست. (به یوحنا ۱۶:۳ مراجعه کنید) عیسی زندگیش را فدای ما کرد و تعلیم داد که ما هم آن را فدا کنیم.

او به ما تعلیم داد که "نمی‌توانید هم بندۀ خدا باشید، هم بندۀ پول" (لوقا ۱۳:۱۶). وقتی ما با سخاوتمندی هدیه می‌دهیم، قدمهای مثبتی را برمی داریم که برای آیندۀ خود به خدا اعتماد کنیم... و در محبت رشد می‌کنیم.

ما در کلام خدا، دو نوع هدیه دادن را می‌آموزیم:

اول، همۀ ما در تکالیف روزانه‌مان، با افرادی برخورد می‌کنیم که نیازمند کمک هستند: گدایی که در خیابان است، کسی که نمی‌تواند هزینۀ عمل جراحی مورد نیاز را بپردازد، بیوه‌زنی که نیازمند یک کیسه خواربار است. ما شخصاً از جیب خود هدیه می‌دهیم.

اما یک طریق دومی هم برای هدیه دادن وجود دارد که می‌تواند تأثیر عمیقتری داشته باشد. این زمانی اتفاق می‌افتد که ایمانداران یاد می‌گیرند که در هدایای گروه هدیه بدهند. درس ما از کلام خدا در صفحۀ بعد، یک نمونه از آن را نشان خواهد داد.

در طول قرنها، به‌خاطر هدایای ایمانداران از طریق کلیساهایشان، نیکوکاریهای زیادی در دنیا انجام شده است. فقط کلیساهای بزرگ این کار را نمی‌کنند. این در مشارکتهای خانگی سراسر دنیا اتفاق می‌افتد. مشارکتهای خانگی، ادبیات مسیحی را می‌خرند تا به دیگران بدهند. آنها به فقرایی که با آنها پرستش می‌کنند، هدیه می‌دهند و به کسانیکه خارج از گروه خانگی هستند نیز هدیه می‌دهند. همچنین از تیمها حمایت می‌کنند تا انجیل را به مکانهای دیگر ببرند.

این فصل به شما کمک خواهد کرد تا در نظر بگیرید که چگونه هدایای کلیسای خانگیتان می‌تواند ملکوت خدا را در شهر و کشورتان و در بخشهای دیگر دنیا بنا کند.

مطالعۀ کتاب مقدس

پولس رسول به کلیساها می‌آموزد که با سخاوتمندی هدیه بدهند

بحث ابتدایی: دنیایی را تصور کنید که در آن مهربانی و بخشندگی خداوندمان بر قلبها حاکم است. این چه دنیایی می‌شد؟

اعمال ۲۷:۱۱-۳۰ را با یکدیگر بخوانید.

۱. آگابوس چه نبوّتی کرد (آیۀ ۲۸)؟ شاگردان در انطاکیه تصمیم گرفتند که چه کار کنند؟ (آیۀ ۲۹) چه کسی را انتخاب کردند که هدایا را به یهودیه ببرد؟ (آیۀ ۳۰)

یک زمانی، پولس تصمیم گرفت که از کلیساهای شهرهای دیگر هدیه جمع کند تا به کلیساهای یهودیه کمک کند. درس امروز به این موضوع خواهد پرداخت که چگونه پولس قرنتیان را تشویق کرد که برای این نیاز هدیه بدهند.

اول قرنتیان ۱:۱۶-۴ را با یکدیگر بخوانید.

۲. دستورالعمل او به کلیساهای قرنتیان و غلاطیان چه بود؟ (آیۀ ۱-۲)

۳. چه کسی هدیه را به اورشلیم خواهد برد؟ (آیۀ ۳-۴)

دوم قرنتیان ۸ را با یکدیگر بخوانید.

۴. در آیات ۱-۵، پولس، نگرش کلیساهای مقدونیه را در هدیه دادن توصیف می‌کند. با یکدیگر آیات ۱-۵ را بخوانید، بعد دربارۀ شرایط دشوار آنها و نگرش شگفت‌انگیزشان در این آزمایش و سختی، بحث و گفتگو کنید.

۵. سپس پولس از قرنتیان استدعا می‌کند که مانند مقدونیان، چنین نگرش سخاوتمندانه‌ای را داشته باشند. در آیۀ ۹ پولس از چه کسی به‌عنوان نمونۀ بخشش سخاوتمندانه استفاده می‌کند؟

۶. درآیات ۱۰-۱۲، پولس به قرنتیان چه توصیه‌ای می‌کند؟

چه چیزی یک هدیه را مقبول می‌سازد؟ (آیۀ ۱۲)

۷. در آیات ۲۰-۲۱ پولس سعی می‌کرد چه کار کند؟

دوباره آیات ۱۶-۱۹ را بخوانید. او در این آیات برای جلوگیری از انتقاد چه کار می‌کرد؟

چرا مهم است که در نحوۀ جمع‌آوری، نگهداری و سپس توزیع پول در هدایایی که در مشارکت خانگیمان جمع می‌کنیم، بسیار مراقب باشیم؟

دوم قرنتیان ۹ را با یکدیگر بخوانید.

۸. در آیۀ ۶ منظور پولس چیست؟ چرا مهم است که رهبران این قاعده را در مشارکت خانگی تعلیم دهند؟ چرا در هدیه دادن، ایمان به این حقیقت، ضروری است؟

۹. آیۀ ۷ را دوباره بخوانید. اگر ما ایمانداران را مجبور کنیم که هدیه بدهند، این چه چیزی را در قلبشان نابود می‌کند؟ "خدا بخشندۀ شادمان را دوست می‌دارد"، چه مفهومی دارد؟

۱۰. در آیات ۱۲-۱۵ ، پولس دربارۀ مهمترین نتیجۀ هدیه دادنِ ما صحبت می‌کند. این نتیجه چیست؟

با دعا خاتمه دهید: ما امروز دربارۀ بخشش سخاوتمندانه و مدیریت حکیمانۀ هدایا یاد گرفتیم. اگر همۀ گروههای خانگی این کشور یاد بگیرند که با چنین سخاوت و حکمتی هدیه بدهند، این چگونه ملکوت خدا را در اینجا بنا خواهد کرد؟ برای وقوع چنین چیزی دعا کنید!

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن ۲۰، اتیوپی

هدیۀ فداکارانه در کلیسای آفریقایی، انجیل را گسترش داد

گاهی اوقات ما در سکوت به خودمان می‌گوییم که وقتی ثروتمند شدیم، آنگاه با سخاوتمندی هدیه خواهیم داد. این داستان دربارۀ این است که چگونه کلیساهایی در بین افراد بسیار فقیر اتیوپی، از فرمان عیسی برای هدیه دادن اطاعت کردند. هدیه دادن آنها، یک نمونۀ زیبا برای همۀ ماست. این یادآور آن بیوه‌زنی است که آخرین سکه‌اش را داد (مرقس ۴۱:۱۲-۴۴)

*****

از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۲، کلیسای والامو در اتیوپی، رشد سریعی را تجربه کرد. به‌خاطر اشغال دولت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم، میسیونرها مجبور به ترک این کشور شدند. میسیونرها، انجیل را به قوم والامو تعلیم داده بودند، اما فقط ۴۸ والامو به مسیح ایمان آوردند. وقتی میسیونرها آنجا را ترک کردند، فقط انجیل مرقس و بخشهای اندکی از کتاب مقدس به زبان والامو ترجمه شده بود.

در طول پنج سالی که از عزیمت میسیونرها می‌گذشت، کلیسای والامو رشد کرد و ۱۰۰۰۰ ایماندار داشت! همۀ اینها تحت جفای شدید اتفاق افتاد. مبشّران والامو به‌شدّت مضروب و زندانی شدند. وقتی انجیل را در همه جا گسترش می‌دادند، به‌خاطر ایمانشان متحمل رنج و عذاب زیادی شدند.

والاموها متعهد بودند که از همۀ تعالیم عیسی اطاعت کنند، از جمله فرمان عیسی برای هدیه دادن. آنها هیچ بودجۀ خارجی برای کمک نداشتند. آنها در رنجهایشان، قلب خدا برای گسترش انجیل و کمک به فقرا را بدست آوردند. اگرچه همۀ آنها بسیار فقیر بودند، اما همچنان یاد گرفتند به کسانیکه نیازهای بیشتری داشتند، هدیه بدهند، هم نیازهای جسمانی و هم نیازهای روحانی. وقتی میسیونرها بازگشتند، دیدند که این قومی که ایمانشان مانند ایمان کودکان بود، کلام عیسی را جدّی گرفتند. آنها با سخاوت و خوشی هدیه دادند.

و هدایای والامو فقط پول نبود. چون غالباً هیچ پولی نداشتند، آنها تکه‌هایی از لباسشان را درآورده و در هدایا می‌انداختند، چیزهایی مانند کفش یا ژاکت. بعداً این اقلام در بازارها فروخته می‌شدند. این پول برای گسترش انجیل بکار می‌رفت.

والاموها خوشحال بودند که هدایایشان، هر ساله از مبشّران بیشتری حمایت می‌کرد. یک سنّت به‌زودی در کنفرانسهای سالانه‌شان آغاز شد. هر کسی مطابق ایمانش قول می‌داد که از خدا کمک بطلبد تا یک هدیۀ سخاوتمندانه را به کنفرانس سال بعد بیاورد. اگرچه آنها به رهبران می‌گفتند که چه مبلغی را از خدا درخواست می‌کنند، اما بدون هیچ فشاری از سوی انسانها قول می‌دادند. این وعده بین هر تک تک اشخاص و خدا بود، و در طول سال دعا می‌کردند، کار می‌کردند و پول را پس‌انداز می‌کردند تا هدایایشان را در گردهمایی سال بعد تقدیم کنند.

در یک کنفرانس، یک خانمی می‌خواست که در عرض چند روز در پایان گردهمایی، یک هدیه بدهد. او چند سکۀ کوچک به پول رایج کشورش داشت، اما می‌خواست که هدیه‌ای بزرگتر از این بدهد.

یک روز بعد از کلاسها، او این چند سکه را برداشت و در بازار کمی پنبه خرید. چون در طول روز در کلاسها مشغول بود، آخرِ شب بیدار می‌ماند تا از این پنبه‌ها، نخ بریسد. چند شب طول کشید تا این نخ را تمام کند. ساعتها پیش از سپیدۀ صبح، در حدود ۵ ساعت تا بازار راه رفت. در آنجا نخ خود را فروخت و به کنفرانس بازگشت.

وقتی از راه رسید، هدیۀ فداکارانه‌اش را در دستهای یک رهبر گذاشت. او خیلی خوشحال بود که توانست چنین هدیۀ بزرگی بدهد. این از دو سکۀ کوچک او رشد کرده و به چیزی معادلِ هشت سنت آمریکایی رسیده بود!۴

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. چرا هدیه دادن برای زندگی ایماندار و سلامت مشارکت مهم است؟

کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که ما باید به دلایل بسیاری هدیه بدهیم. این چند مورد از آنهاست. آیات کتاب مقدس را در هر بخش بخوانید:

- هدیه دادن به ما کمک می‌کند که در برابر طمعکار و خودمحور شدن، از خود محافظت کنیم (اول تیموتائوس ۶:۶-۱۰ و ۱۷-۱۹)

- هدیه دادن باعث ایجاد اتحاد در بدن مسیح می‌شود. اگر مطالعۀ کتاب مقدس در این فصل را نخوانده‌اید، لطفاً زمانی را به مطالعۀ آن اختصاص دهید. در این مطالعه می‌بینیم که وقتی کلیساها برای کمک به یکدیگر هدیه دادند، در محبت به یکدیگر رشد کردند.

- هدیه دادن، محبت و شفقت خدا را نسبت به فقرا، از جمله غیرایمانداران نشان می‌دهد (لاویان ۲۲:۲۳؛ تثنیه ۷:۱۵-۱۱).

- هدیه دادن به نیازمندان، یکی از طریقهایی است که می‌توانیم اول ملکوت خدا را بطلبیم. مطابق تعلیم عیسی، این به ما کمک می‌کند که بر خدا به‌عنوان مهیّا کننده‌مان تمرکز کنیم (متی ۲۵:۶-۳۳).

- هدیه دادن، طریقی است که خدا به ما اجازه می‌دهد که با او در گسترش خبر خوش به دیگران شرکت کنیم. این یکی از طریقهایی است که می‌توانیم گنجی در آسمان داشته باشیم. به‌عنوان مثال، به خوشی حاصل از سهیم شدن در هدایا برای خرید کتاب مقدس یا دیگر ادبیات روحانی برای دادن به کسانیکه کلام خدا را ندارند، یا برای فرستادن یک نفر به شهری دیگر یا کشوری دیگر برای تعلیم یا موعظه دربارۀ عیسی فکر کنید! (متی ۱۹:۶-۲۱).

۲. آیا مسیحیان باید ده‌یک بدهند (یعنی ۱۰% از درآمدشان را بدهند)، مانند قوم یهود که به آنها فرمان انجام این کار داده شده بود؟

بعضی از مسیحیان ده‌یک می‌دهند؛ بعضیها ده‌یک نمی‌دهند. بعضی از کلیساها تعلیم می‌دهند که این هنوز برای مسیحیان کاربرد دارد و ده‌یک باید به کلیسا داده شود. عده‌ای دیگر می‌گویند که باید یاد بگیریم که با سخاوتمندی هدیه بدهیم، اما ده‌یک به‌تنهایی، از عهدعتیق است و چیزی نیست که عهدجدید به‌عنوان بخشی از آموزۀ مسیحی تعلیم دهد.

در عهدجدید فقط در دو قسمت، ده‌یک ذکر شده است. یکی در مَثَلی دربارۀ یک رهبر مذهبی است که به خدا یادآوری کرد که روزه گرفته و ده‌یک داده و کارهای بد نکرده است. اما عیسی گفت که او از نظر خدا عادل نبود (لوقا ۹:۱۸-۱۴). دیگری در جایی است که عیسی هشدار شدیدی به فریسیان می‌دهد، چون آنها عدالت، رحمت و امانت را نادیده گرفته بودند و در عوض بر جوانب جزئی ده‌یک دادن، به‌عنوان مثال ده‌یکِ نعناع در باغشان تمرکز کرده بودند. عیسی گفت که ده‌یک دادن مهم است، اما آنها نسبت به مهمترین چیزها نابینا بودند (متی ۲۳:۲۳-۲۴).

در بقیۀ عهدجدید، چیزی دربارۀ ده‌یک ذکر نشده و هیچ فرمانی به مسیحیان داده نشده که این عمل عهدعتیق را ادامه دهند. اما بخشش سخاوتمندانه مکرّراً توسط عیسی و رسولان تعلیم داده شده و کسانیکه فداکارانه هدیه می‌دهند، ستایش شده‌اند. اگر خدا تحت عهد قدیم به یهودیان تعلیم داد که ده درصد از درآمدشان را بدهند، آیا ممکن است که این حداقلِ چیزی باشد که پیروان عیسی باید بدهند، عیسایی که همه چیز را فدای آنها کرد؟ آیا ما می‌توانیم کمتر بدهیم؟ آیا نباید بیشتر بدهیم- نه به‌خاطر شریعت، بلکه به‌خاطر محبت؟ اما در همۀ هدایایی که می‌دهیم، گروههای خانگی باید دستورالعمل پولس را به یاد داشته باشند:

هر کس همان قدر بدهد که در دل قصد کرده است، نه با اکراه و اجبار، زیرا خدا بخشندۀ شادمان را دوست می‌دارد. (دوم قرنتیان ۷:۹)

بیایید فراموش نکنیم که در عهدعتیق و جدید، غالباً فرامین خدا برای هدیه دادن، با وعده‌های برکت همراه است! خداوند به ما اطمینان می‌بخشد که قطعاً از کسانیکه با هدیه دادن، او را حُرمت می‌گذارند، مراقبت خواهد کرد.

خدا در عهدعتیق از طریق ملاکی نبی صحبت کرد:

"پس حال، همۀ ده‌یک‌ها را به انبارها بیاورید تا در خانۀ من خوراک باشد. و خداوند لشکرها می‌گوید: مرا بدین‌سان بیازمایید که آیا روزنه‌های آسمان را برایتان نخواهم گشود و چنان برکتی بر شما نخواهم ریخت که دیگر هیچ نیازی باقی نماند." (ملاکی ۱۰:۳)

در عهدجدید، عیسی به ما تعلیم داد:

بدهید تا به شما داده شود. پیمانه‌ای پُر، فشرده، تکان داده و لبریز در دامنتان ریخته خواهد شد! زیرا با هر پیمانه‌ای که بدهید، با همان پیمانه به شما داده خواهد شد. (لوقا ۳۸:۶)

۳. ما به‌عنوان رهبران چگونه می‌توانیم به ایمانداران کمک کنیم که هدیه دادن را یاد بگیرند؟

عیسی به‌وضوح به شاگردانش تعلیم داد که در هدیه دادن سخاوتمند باشند: "به رایگان یافته‌اید، به رایگان هم بدهید". (متی ۱۰:۸) عهدجدید، حتی به ما تعلیم می‌دهد که از دشمنانی که نیازمندند، مراقبت کنید! (رومیان ۲۰:۱۲) ما به این شکل محبت شگفت‌انگیز خدا را به همۀ انسانها نشان می‌دهیم.

این ۳ طریق برای تشویق ایمانداران به هدیه دادن در کلیساهای خانگیمان است:

۱) ما اول با الگوی خودمان به آنها تعلیم می‌دهیم. آیا ما کسانی هستیم که چیزی را با نیازمندان قسمت می‌کنیم؟ همه این الگوی ما را می‌بینند. ما نباید فقط پولمان، بلکه باید وقت، خانه و غذایمان (مهمان‌نوازی) و عطایای روحانیمان را برای کمک به رشد انسانها قسمت کنیم.

۲) ما با یکدیگر مطالعه می‌کنیم که کتاب مقدس دربارۀ هدیه دادن، چه چیزی را تعلیم می‌دهد. اعضای مشارکتهای خانگیمان باید بدانند که کتاب مقدس دربارۀ هدیه دادن چه می‌گوید، چون کتاب مقدس راهنمای زندگی ماست. خدا به قومش در عهدعتیق گفت که هدیه بدهند؛ این بخشی از شریعت بود. عیسی در عهدجدید به شاگردانش تعلیم داد که به‌رایگان و با شادمانی بدهند. در پایان این فصل، آیاتی برای مطالعه دربارۀ این موضوع موجود است.

۳) ما دربارۀ وفاداری خدا نسبت به قومش شهادت می‌دهیم. پدر آسمانی ما، امروز هم مانند دوران کتاب مقدس است. او از کسانیکه اول ملکوت خدا را می‌طلبند، مراقبت می‌کند. آیا شما داستانهایی را از وفاداری او دارید که در مشارکت خانگیتان تعریف کنید؟

۴. هدایای مشارکت خانگی باید برای چه چیزی بکار رود؟

این چند نمونۀ رایج است:

- برای خرید کتاب مقدس، کتابهای مسیحی، رسانه‌های مسیحی و غیره، برای گسترش انجیل

- برای کمک به ایمانداران نیازمند

- برای کمک به غیرایمانداران نیازمند (در طول قرنها، مسیحیان نه فقط به ایمانداران، بلکه به همۀ نیازمندان، بدون توجه به مذهبشان هدیه داده‌اند.)

- برای فرستادن هدایای امداد و کمک‌رسانی به کسانیکه گرفتار بلایای طبیعی شده‌اند (قربانیان زلزله، قحطی، سیل و غیره.)

- برای کمک به پرداخت هزینۀ کنفرانسها و سمینارها

- برای فراهم کردن برکات اولیه در مشارکت خانگی هفتگی (چای، خوراکیهای ساده)

- برای کمک به مبشّران و معلمان در سفرشان (در اول قرنتیان ۱۳:۹-۱۴ ، پولس می‌گوید که کسانیکه کارشان بشارت و تعلیم است، باید توسط ایمانداران دیگر حمایت شوند.)

۵. چه کسی هدایا را می‌شمارد و ثبت می‌کند؟ چه کسی پول را نگه می‌دارد؟ چه کسی تصمیم می‌گیرد که هدایا برای چه چیزی بکار خواهد رفت؟

کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که وقتی ما با یکدیگر و با خدا در زیر نور گام برمی‌داریم، در این صورت مشارکت حقیقی داریم. وقتی اعضای کلیسای خانگی هدیه می‌دهند، آنها به رهبران اعتماد می‌کنند که به‌خوبی آن را مدیریت کرده و اطلاعات را پنهان نکنند.

سه سؤال بالا بسیار مهم است. بهتر است که حداقل ۲ رهبر یا اعضای مورد احترام، این هدایا را بشمارند و به‌خوبی ثبت کنند که چه چیزی دریافت شده و این پول چگونه خرج شده است. با دقت تصمیم بگیرید که این هدایا در کجا نگهداری شوند. به یاد داشته باشید که این پول خداست، پس باید با دعا و ترس خداوند استفاده شود. رهبران باید به اعضا اطلاع بدهند که این پول چگونه استفاده شده است.

همچنین توصیه می‌شود که پول را برای هفته‌های بسیار، بدون هیچ خرجکردی جمع نکنید. چند وقت یکبار تصمیم بگیرید که این پول باید چگونه استفاده شود و بعد آن را برای کار خدا استفاده کنید. عاقلانه نیست که پول زیادی را نگه دارید، مگر اینکه برای یک نیاز بزرگ خاصی پس‌انداز شود.

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. به صفحات قبلی این فصل بازگردید. وقتی آن صفحات را مطالعه کردید، روح‌القدس چگونه دربارۀ رشد مشارکت خانگیتان در هدیه دادن، با شما صحبت کرد؟

بعضی از مشارکتهای خانگی به اعضایشان فرصت می‌دهند که هر هفته هدیه بدهند. بعضی دیگر، گاهگاهی برای نیازهای مشخص هدایا جمع می‌کنند. کتاب مقدس دستورالعمل مشخصی نمی‌دهد. گروه شما چند وقت یکبار هدایا جمع می‌کند؟ آیا می‌خواهید که در آینده به این روش ادامه دهید؟

۲. به فهرست زیر نگاه کنید. گروه شما، کدام عبارات دربارۀ هدیه دادن را می‌توانند با یکدیگر مطالعه کنند؟

۳. برای خودتان و گروهتان دعا کنید که به‌عنوان بخشندگان سخاوتمند رشد کنید. از خداوند طریقهایی را بطلبید که بتوانید خبر خوش را از طریق هدایای محبت‌آمیزتان گسترش دهید.

چند عبارت برای مطالعه دربارۀ هدیه دادن:

- سکه‌های بیوه زن: مرقس ۴۱:۱۲-۴۴

- اول ملکوت خدا را بطلبید: متی ۱۹:۶-۳۴

- به دشمنان خود محبت کنید: لوقا ۲۷:۶-۳۶

- هدایایتان را در برابر دیدگان مردم ندهید: متی ۱:۶-۴

- گوسفندان و بُزها: متی ۳۱:۲۵-۴۶

- فقیران را با مهربانی برکت دهید: لوقا ۱۲:۱۴-۱۴

- حَنانیا و سَفیره به روح‌القدس دروغ گفتند: اعمال ۳۲:۴-۱۱:۵

- پولس رسول دربارۀ هدیۀ دادن تعلیم می‌دهد: دوم قرنتیان ۸ و ۹

- پولس دربارۀ قناعت تعلیم می‌دهد: اول تیموتائوس ۶:۶-۱۰

- فرمان پولس به ثروتمندان: اول تیموتائوس ۱۷:۶-۱۹

- فرمان به دزدان: افسسیان ۲۸:۴

همچنین در کتاب ۵۰ درس حیاتی، یک بخش دربارۀ هدیه دادن، به همراه ۳ درس دربارۀ این موضوع موجود است.

۱۲. شاگردان بالغ شدن

پس عیسی به یهودیانی که به او ایمان آورده بودند، گفت: «اگر در کلام من بمانید، براستی شاگرد من خواهید بود. و حقیقت را خواهید شناخت، و حقیقت شما را آزاد خواهد کرد.» (یوحنا ۳۱:۸-۳۲)

ما او [مسیح] را وعظ می‌کنیم، و هر کس را هشدار می‌دهیم و با کمال حکمت می‌آموزیم، تا همه را کامل در مسیح حاضر سازیم. (کولسیان ۲۸:۱)

مقّدمه

شاگردان عیسی، دیگران را شاگرد می‌سازند

اگر شما به دعوت عیسی برای پیروی از او پاسخ داده‌اید، پس شما شاگرد عیسی هستید. اما روزانه شاگرد عیسی بودن چه مفهومی دارد؟

اول از همه، شاگردان همۀ تعالیم عیسی را آموخته و اطاعت می‌کنند. آنها با یکدیگر کلام عیسی را که در متی، مرقس، لوقا و یوحنا یافت می‌شود و تعالیم شاگردان عیسی را که در بقیۀ عهدجدید یافت می‌شود، مطالعه می‌کنند و این چیزها را در زندگیشان بکار می‌برند. عیسی به‌وضوح گفت: "اگر کسی مرا دوست بدارد، کلام مرا نگاه خواهد داشت." (یوحنا ۲۳:۱۴)

چون آنها محبت عیسی نسبت به خودشان را که بر روی صلیب دیده می‌شود، درک می‌کنند، با خوشحالی خود را به او تقدیم می‌کنند تا او را خدمت کنند و مانند او شوند. آنها عیسی را خداوند زندگیشان می‌سازند. و به دیگران هم کمک می‌کنند که شاگرد شوند.

اما شاگردسازی، تکلیف آسانی نیست. همانطور که ما خودمان باید یاد بگیریم که قلب و نگرش مسیح را در افکار و اعمالمان داشته باشیم، باید به شاگردانمان کمک کنیم که آنها هم این کار را انجام دهند. وقتی آنها قدمهای کوچکی را برمی‌دارند تا یاد بگیرند که با ایمان زندگی کنند، در شرایط دشوار به خدا اعتماد کنند و وقتی روح‌القدس کار می‌کند تا آنها را بیشتر مانند عیسی کند، خود را تسلیمِ روح‌القدس کنند، در این شرایط ما باید با آنها گام برداریم.

ما نمی‌توانیم همۀ مشکلات شاگردانمان را برطرف کنیم، اما وقتی به آنها کمک می‌کنیم که از کلام خدا درس بگیرند، با آنها دعا می‌کنیم و دوستی حقیقی را نشان می‌دهیم، در واقع آنها را تشویق می‌کنیم که در اعتماد به عیسی رشد کنند. البته، تنها راه برای انجام این کار، از طریق وقت گذاشتن با آنهاست- نه فقط در روزی که با یکدیگر پرستش می‌کنیم، بلکه در زمانهای دیگر در طول هفته نیز این کار را می‌کنیم. همۀ ما از طریق رابطۀ محبت‌آمیز خالصانه رشد می‌کنیم.

این فصل آیاتی را برای مطالعه به شما خواهد داد، همچنین پیشنهاداتی را برای کمک به شما می‌دهد تا خودتان به‌عنوان شاگرد مسیح رشد کنید و به شما کمک می‌کند که دیگران را برای انجام این کار تشویق کنید.

مطالعۀ کتاب مقدس

عیسی یک جنبش جهانی را آغاز می‌کند
با تعلیم دادن به شاگردان که از او پیروی کنند

بحث ابتدایی: در چند هفتۀ گذشته، چه چیزهایی را از عیسی آموخته‌اید، خواه از تعالیمش در کتاب مقدس، یا از روح‌القدسش که با قلبتان صحبت می‌کند؟

عیسی گفت که شاگردان مانند معلمشان می‌شوند (لوقا ۴۰:۶). عیسی چگونه در زندگی شما کار کرده که شما امسال، بیشتر از پارسال، شبیه او هستید؟

مرقس ۱۴:۱-۲۰ را با یکدیگر بخوانید.

۱. وقتی عیسی موعظه کرد، به مردم چه گفت (آیات ۱۴-۱۵)؟

به نظرتان این برای کسانیکه حرفهای او را شنیدند، چه مفهومی داشت؟

۲. عیسی به ماهیگیران گفت که "از پی من آیید". معلمان مذهبی آن زمان، شاگردانی داشتند که از آنها پیروی کرده و درس می‌گرفتند. تصور کنید که در قرن یکم زندگی می‌کنید. صدای عیسی را می‌شنوید که از شما دعوت می‌کند. اگر به دعوتش پاسخ دهید، روزهای زندگیتان را با این معلم جدید سپری خواهید کرد. هدفتان این است که گوش کنید، تماشا کنید و از حکمتش درس بگیرید و مانند او شوید.

تصور کنید که شما یکی از دوازده شاگرد عیسی شوید. چقدر برایتان مهم خواهد بود که کاملاً متوجه باشید که همۀ درسهایی را که عیسی به شما می‌دهد، یاد بگیرید؟ افکارتان را توضیح دهید.

۳. عیسی به ماهیگیران گفت که اگر از او پیروی کنند، او آنها را صیاد مردمان می‌سازد (آیۀ ۱۷). "صیاد مردمان" چه مفهومی دارد؟ آیا تابحال از عیسی خواسته‌اید که شما را صیاد مردمان سازد؟

۴. وقتی عیسی این مردان را صدا کرد، آنها تورهایشان (شغلشان) و پدرشان (خانواده) را رها کردند (آیات ۱۸ و ۲۰). آیا به نظرتان این قربانی بزرگی برای آنها بود؟ چرا؟

آیا به نظرتان، قربانی لازم است تا با خبر خوش به سراغ این کشور بروید؟ چه نوع قربانیهایی لازم است؟

نکته: اگرچه ایماندارانی هستند که شغلشان را رها می‌کنند تا کلّ زندگیشان را وقف گسترش انجیل کنند، اما بیشتر ایمانداران در شغلشان می‌مانند، اما در هر زمان و هر جاییکه فرصت دارند، شاهدان وفادار و شاگردسازان هستند. آنها خودشان را به‌عنوان افرادی می‌بینند که نور و محبت خدا را به محل کارشان می‌برند. به نظرتان عیسی از شما دعوت می‌کند که چه کار کنید؟

متی ۱۶:۲۸-۲۰ را بخوانید.

۵. عیسی بعد از رستاخیز، در پایان زمان خود بر روی زمین، این کلام را اعلام کرد. عیسی به شاگردانش گفت که یک چیزی به او داده شده است. آن چیز چه بود (آیۀ ۱۸)؟

آیا کلام عیسی را دربارۀ اقتدارش باور می‌کنید؟ به همین دلیل، چقدر مهم است که ما از کلام عیسی اطاعت کنیم؟ اگر ما بدانیم که عیسی تمامی اقتدار را در دست دارد، این چه کمکی به ما می‌کند که وقتی با انجیل مخالفت می‌شود، اطمینان داشته باشیم؟

۶. به اولین شاگردان عیسی گفته شد که بعد از عزیمت عیسی از زمین، شاگردان بیشتری بسازند. آنها برای انجام این کار باید به کجا می‌رفتند (آیۀ ۱۹)؟

۷. آنها باید به نام چه کسی مردم را تعمید می‌دادند (آیۀ ۱۹)؟

۸. آنها باید به شاگردان جدید چه تعلیمی می‌دادند (آیۀ ۲۰)؟

وقتی تعالیم عیسی را مطالعه می‌کنید، آیا به این فکر می‌کنید که چگونه می‌توانید تعالیم او را به دیگران منتقل کنید؟

آیا خودتان را به‌عنوان کسی می‌بینید که بتواند با استفاده از تعالیم عیسی، صیاد مردمان شود؟

۹. عیسی چه وعده‌ای به شاگردانش داد (آیۀ ۲۰)؟

آیا این را برای خودتان هم باور دارید؟

با دعا خاتمه دهید: برای مشارکت خود دعا کنید که شاگردان حقیقی عیسی شوند که دیگران را شاگرد سازند.

در این موضوع عمیقتر شوید: چهار درس آخر در ۵۰ درس حیاتی (درس ۴۷-۵۰) به‌طور خاص دربارۀ شاگردسازی است.

داستانی از تاریخ مسیحی

آسیای مرکزی، قرن ۲۰

قدرت شاگردی

امّا بذری که در زمین نیکو کاشته شد کسی است که کلام را می‌شنود و آن را می‌فهمد و بارور شده، صد، شصت یا سی برابر ثمر می‌آورد. (متی ۲۳:۱۳)

معلم زبان انگلیسی، کلاس مکالمه‌اش را در دانشگاهی در یک کشور مسلمان که خانواده‌اش را چند ماه قبل به آنجا برده بود، تمام کرد. بعد از اینکه همۀ دانشجویان کلاس را ترک کردند، یک مرد جوان ماند و به طرف میز معلم رفت. این معلم هنوز او را نمی‌شناخت، چون ترم جدید، تازه شروع شده بود.

او پرسید: "آیا می‌توانیم چند دقیقه با هم صحبت کنیم؟"

معلم پاسخ داد: "البته".

دانشجو خودش را به‌عنوان حسن معرفی کرد و توضیح داد که از یک کشور مسلمان دیگری آمده است. آنها چند دقیقه صحبت کردند و بعد این شاگرد بر ترسش غلبه کرد: "آقا... من شیفتۀ عیسی شده‌ام. آیا می‌توانی دربارۀ او به من تعلیم دهی؟ دوستم، ابراهیم هم می‌خواهد که دربارۀ عیسی بشنود." ابراهیم که یکی از دانشجویان این کلاس بود، از کشور حسن آمده بود.

این گفتگو، آغاز مباحثات بسیاری بود که حسن و ابراهیم در خارج از کلاس با این معلم داشتند. این معلم، پیرو عیسی بود و خوشحال بود که دربارۀ ایمانش با این دو دانشجو صحبت کند. او آنها را به خانه‌اش دعوت کرد تا با همسر و فرزندان کوچکش ملاقات کنند و این دو مرد جوان، اغلب اوقات به آنجا می‌رفتند. آنها می‌خندیدند و با بچه‌ها بازی می‌کردند، با این خانواده غذا می‌خوردند و ساعات بسیاری را با کتاب مقدس باز سپری می‌کردند، از این معلم دربارۀ عیسی و انجیل یاد می‌گرفتند. طولی نکشید که آنها درخواست کردند که تعمید بیابند. آنها واقعاً ایمان داشتند که عیسی نجات‌دهنده‌شان بود.

بلافاصله پس از آن، این معلم و خانمش، این برادران جدید و نوایمانان دیگر را به یک مشارکت خانگی دعوت کردند. آنها با سرود، پرستش کرده و نیازهایشان را برای دعا با یکدیگر مطرح می‌کردند. تعالیم عیسی را با یکدیگر می‌خواندند و دربارۀ روشهای پیروی از او در همۀ فرامینش صحبت می‌کردند. با یکدیگر در شام خداوند نیز شرکت می‌کردند، مرگ عیسی را برای گناهانشان به یاد می‌آوردند. و نوایمانان دیگر را تعمید می‌دادند.

یک روز حسن به معلم توضیح داد که تصمیم گرفته به دانشگاه ادامه ندهد. او به کشورش بازمی‌گردد.

"من می‌خواهم با مردم کشورم دربارۀ عیسی مسیح صحبت کنم. مخصوصاً می‌خواهم که انجیل را به قومهایی ببرم که در اقلیت هستند و چوپانانی هستند که در کوههای نزدیک شهرم زندگی می‌کنند. من چگونه باید این کار را انجام دهم؟"

معلم پاسخ داد: "حسن، همان کاری را که من با تو کردم، تو هم انجام بده. با محبت به سراغ آن افراد برو. دربارۀ عیسی با آنها صحبت کن و به آنها یاد بده که توبه کنند و با ایمان برای بخشش گناهان و نجات به او روی آورند. به یاد داشته باش که عیسی برای همۀ انسانها مُرد. تو می‌توانی فیلم عیسی را با خود ببری و نشان بدهی. وقتی به او ایمان آوردند، آنها را به نام پدر، پسر و روح‌القدس تعمید بده. بعد از درسهای کتاب مقدس که من به تو دادم، استفاده کن تا به تو کمک کند که به آنها تعلیم دهی که از همۀ فرامین عیسی اطاعت کنند."

حسن، درحالیکه به حرفهای معلم فکر می‌کرد، یک لحظه مکث کرد. او احساس کرد که بی‌صلاحیت است و نمی‌دانست که آیا می‌تواند همان کاری را بکند که این معلم با او کرده بود. حالا او خودش با انجیل به بیرون می‌رفت، مثل این معلم و خانواده‌اش، از مرز فرهنگ عبور می‌کرد.

حسن با عدم قطعیت، به معلم نگاه کرد: "من سعی خواهم کرد".

معلم به حسن یادآوری کرد که او تنها نمی‌رود؛ عیسی از طریق قدرت روح‌القدس با او بود.

در طول ماهها و سالهای بعدی، معلم نامه‌هایی را از حسن دریافت کرد. او توضیح داد که با ایمان قدم برداشته و انجیل را به کسانی رسانده که هرگز آن را نشنیده بودند. او به آنها تعلیم داده بود که از عیسی اطاعت کنند، همانطور که معلم این کار را با او کرده بود. مردم از گناهانشان توبه کرده و به عیسی ایمان می‌آوردند. طولی نکشید که آنها را تعمید داد و مشارکتهای کوچکی از ایمانداران را در شهرکها و روستاهای مختلف تشکیل داد.

سالها بعد، معلم آخرین نامۀ حسن را روی میز گذاشت و زمانی را که با یکدیگر دورِ میز غذا می‌خوردند، به یاد آورد. او توانست در ذهنش، تصویر تعمید حسن و گرسنگی او برای یادگیری کلام خدا را ببیند. معلم به خودش گفت: "من هرگز تصور نمی‌کردم که انجیل بتواند از طریق یک مرد تا دور دستها برود. و خدا به من این افتخار و امتیاز را داد تا بخشی از شاگردسازی این برادر ارزشمند باشم که تعالیم عیسی را جدّی گرفت. خدا را شکر برای قدرت انجیل!"

نکته: حسن با درسهایی از ۵۰ درس حیاتی، شاگردسازی کرد. (مراجعه کنید به "منابع"، ضمیمۀ الف)

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. ما هر هفته در مشارکت خانگیمان، کلام خدا را با یکدیگر مطالعه می‌کنیم، اما افراد گروهمان در طول هفته آن را نمی‌خوانند. ما چگونه می‌توانیم به آنها کمک کنیم که عادت به خواندن (یا گوش دادن) به کلام خدا در تنهایی را در خود ایجاد کنند؟

اشتیاق شما برای کمک به آنها در یادگیری انضباط تعمّق روزانه بر کلام خدا و دعا خیلی خوب است. این عادت که در طول زندگی شکل می‌گیرد، برای چالشهای زندگی، به ایمانداران قدرت و حکمت می‌بخشد. همچنین از طریق اوقات تنهایی با خداست که آنها او را خواهند شناخت و تبدیل خواهند شد تا بیشتر شبیه او شوند. مشارکت خانگی می‌تواند به آنها کمک کند که این عادت را ایجاد کنند.

وقتی ما مزامیر را مطالعه می‌کنیم، می‌بینیم که داوود و نویسندگان دیگر، با تعمّق دائم بر کلام خدا، کمک و خوشی خود را در آن یافتند. این نمونه‌هایی از مزامیر ۱۱۹ است:

- آیۀ ۱۱: "کلام تو را در دل خود ذخیره کرده‌ام، تا به تو گناه نورزم."

- آیۀ ۲۸: "جان من از فرط اندوه گداخته شده است؛ طبق کلامت مرا بر پا دار."

- آیۀ ۷۲: "شریعت دهان تو برایم بهتر است، از هزاران پاره سیم و زر."

- آیۀ ۹۷: "شریعت تو را چقدر دوست می‌دارم! تمامی روز تفکر من است."

- آیۀ ۱۰۵: "کلام تو برای پاهای من چراغ، و برای راه من نور است."

این چند پیشنهاد عملی برای کمک به اعضای شماست تا روزانه در کلام خدا بمانند:

۱. سعی کنید بخش کوچکی از مزمور ۱۱۹ را هر هفته در جلسات خود بخوانید. نیازی نیست که این درس اصلی شما از کتاب مقدس باشد؛ مثلاً فقط به مدت ۴ هفته، دقایقی را به این کار اختصاص دهید. هر بار دعا کنید که روح‌القدس یک گرسنگی را نسبت به خدا و کلامش در تک‌ تک قلبها ایجاد کند.

۲. کتاب مقدس صوتی به زبانهای بسیاری در اینترنت موجود است. اگر مردم دوست ندارند که بخوانند، به آنها کمک کنید که نسخۀ صوتی آن را دانلود کرده و گوش کنند. (به ضمیمۀ الف، "منابع" مراجعه کنید.)

۳. یک کتاب از کتاب مقدس را به آنها پیشنهاد کنید که بخوانند. چهار انجیل (متی، مرقس، لوقا و یوحنا)، پیدایش، مزامیر و امثال، کتابهای خوبی برای نوایمانان است که با آنها شروع کنند. بعد می‌توانند به سراغ بقیۀ عهدجدید بروند. شما می‌توانید به عنوان گروه تصمیم بگیرید که همگی یک کتاب را به‌تنهایی در طول هفته بخوانید یا گوش کنید. بعد در جلسات خود با یکدیگر، زمانی را به در میان گذاشتن آموخته‌هایشان اختصاص دهید.

۲. ما نگران مشاجره و نزاعهای دائمی در مشارکت خانگیمان هستیم. بعضیها غیبت کرده و به تندی یکدیگر را قضاوت می‌کنند. بعضیها به جلسۀ یکشنبه می‌آیند، اما از برقراری رابطه یا گفتگو با بقیۀ افراد گروه پرهیز می‌کنند. ما می‌دانیم که ادامه دادن به این روش، برای سلامت مشارکت خانگی خوب نیست. چگونه می‌توانیم به آنها کمک کنیم که رشد کنند تا بیشتر مانند مسیح باشند؟

وقتی عیسی مشکلات بین شاگردان را دید، زمانی را به صحبت با آنها دربارۀ این موضوع اختصاص داد. (مراجعه کنید به مرقس ۳۳:۹-۳۷). این شاگردسازی است که نه فقط به مشکلات نظری، بلکه به چیزهای عملی، از جمله ضعف روابط در گروهمان رسیدگی می‌کند. در این شرایط، عیسی به شاگردانش کمک کرد تا ببینند که ریشۀ مشاجراتشان، غرور بود و عدم درک اینکه خدا برای فروتنی و خدمتگذاری ارزش قائل است، نه برای جایگاه شخص در ملکوت.

یعقوب این را نوشت:

از کجا در میان شما جنگ و جدال پدید می‌آید؟ آیا نه از امیالتان که درون اعضای شما به ستیزه مشغولند؟ (یعقوب ۱:۴)

پولس رسول این را به قرنتیان نوشت:

زیرا بیم آن دارم که نزدتان بیایم و شما را آن‌گونه که انتظار دارم، نبینم، و شما نیز مرا چنانکه انتظار دارید، نبینید. بیم آن دارم که در میان شما جدال، حسد، خشم، خودخواهی، افترا، غیبت، غرور و بی‌نظمی ببینم. (دوم قرنتیان ۲۰:۱۲)

همۀ این نگرشها می‌تواند در مشارکت خانگیتان نیز بسیار آسیب‌زننده باشد. وقتی این مشکلات را می‌بینید، با دعا شروع کنید. ما می‌دانیم که وقتی عیسی ضعفهای شاگردانش را دید، برای آنها دعا کرد. (مراجعه کنید به لوقا ۳۱:۲۲، ۳۲) به همین ترتیب، وقتی ما ضعفهای شخصیتی یا گناه را در افراد گروهمان می‌بینیم، باید برای آنها دعا کنیم.

اینها آیاتی برای کمک به شماست تا در گروهتان مطالعه کنید که خدا دربارۀ این چیزها چه می‌گوید:

افترا و غیبت:

امثال ۲۸:۱۶

امثال ۱۹:۲۰

امثال ۲۰:۲۶-۲۲

افسسیان ۲۹:۴

یعقوب ۲:۱

غلاطیان ۱۴:۵-۱۵

حسادت، رَشک و جاه‌طلبی خودخواهانه:

جامعه ۴:۴

یعقوب ۱۴:۳-۱۶

اول قرنتیان ۴:۱۳-۵

فیلیپیان ۱:۲-۱۱

قضاوت دیگران با ریاکاری یا عدالت شخصی:

متی ۱:۷-۵

رومیان ۱:۲-۳

رومیان ۱:۱۴-۱۳

نکته: گاهی اوقات، قضاوت ضروری است. به این آیات هم مراجعه کنید تا درک کنید که چه زمانی مهم است که کلیسا گناه را در میان خود داوری کند:

اول قرنتیان ۵

متی ۱۵:۱۸-۱۷

رومیان ۱۷:۱۶-۱۸

تبعیض قائل شدن:

پیدایش ۳۷ (مخصوصاً آیات ۳-۴)

یعقوب ۱:۲-۹

اول تیموتائوس ۲۱:۵

خشم:

یعقوب ۱۹:۱-۲۰

افسسیان ۲۶:۴-۲۷ و ۳۱

امثال ۲۹:۱۴

امثال ۱:۱۵

متی ۲۱:۵-۲۲

غرور:

امثال ۱۳:۸

امثال ۱۸:۱۶

رومیان ۳:۱۲ و ۱۶

فیلیپیان ۱:۲-۸

علاوه بر مطالعۀ گروهی کلام خدا، شاید لازم باشد که با تک تک افراد صحبت کند. از آیات بالا برای کمک به آنها استفاده کنید تا ببینند که در کجا تعلیم کتاب مقدس را در زندگیشان بکار نمی‌برند. شاید آنها نیازمند تشویق هستند تا در محبت مسیح به دیگران رشد کنند. وقتی برای این صحبتهای خصوصی حاضر می‌شوید، از خدا کمک بطلبید تا با فروتنی و فیض این کار را انجام دهید. (مراجعه کنید به غلاطیان ۱:۶ و ۲) از او حکمت و بینش روحانی بطلبید تا بدانید که بیش از همه به چه چیزی نیاز دارند.

۳. بعضیها در مشارکت ما می‌خواهند که کار شاگردسازی دیگران را به رهبران بسپارند. چگونه می‌توانیم همه را تشویق کنیم که در آن شرکت کنند؟

افسسیان می‌گوید که رهبران مسیحی به اعضای بدن مسیح کمک می‌کنند که کار خدمت در ملکوت خدا را انجام دهند (مراجعه کنید به افسسیان ۱۱:۴-۱۲). این راههایی برای تشویق همۀ اعضای گروه برای بنای ملکوت خدا در روابطشان است.

- هر هفته در پایان مطالعۀ کلام خدا، این سؤالات را بپرسید:

"در طول هفتۀ بعد، آموخته‌های امروزتان را با چه کسی در میان خواهید گذاشت؟" هفتۀ بعد بپرسید: "چه کسی به یک دوست یا عضو خانواده گفت که خدا به او چه می‌آموزد؟" دقایقی را به دعا برای اشخاصی که با آنها صحبت کرده‌اند، اختصاص دهید.

- افراد گروهتان را تشویق کنید که گروههای کوچکی را تشکیل دهند تا در طول هفته برای دعا و مطالعۀ کتاب مقدس با یکدیگر جمع شوند.

- در طول هفته، در گروههای دو یا سه نفره برای ملاقات افراد به خانه‌شان، بیمارستان یا قهوه‌خانه یا چایخانه بروید. به این فکر کنید که با یک ملاقات، چه کسی را می‌توانید برکت دهید: دعا برای بیماران و کسانیکه تحت فشار مشکلات هستند، کمک و تشویق عملی، و اعلام انجیل به غیرایمانداران.

یک قانون مهمی که در هنگام ملاقات به یاد داشته باشید: آقایان باید با آقایان و خانمها باید با خانمها ملاقات کنند، مگر اینکه به‌عنوان زن و شوهر به ملاقات بروید یا به ملاقات یک زن و شوهر بروید. این در برابر غیبت و وسوسه از شما محافظت می‌کند.

به فصل ۴ مراجعه کنید ("درک هدیۀ شگفت‌انگیز نجات از سوی خدا") و فصل ۷ ("کلام خدا: نان روزانۀ ما") و همچنین ضمیمۀ الف، "منابع" برای پیشنهادات بیشتر دربارۀ چیزهایی که اعضای گروهتان می‌توانند برای شاگردسازی دیگران بکار ببرند.

۴. بعضی از ما به شهرکها و شهرهای کوچک کشورمان می‌رویم تا انجیل را در جایی که هیچ ایمانداری نیست، اعلام کنیم. مردم کم کم به مسیح روی می‌آورند. ما می‌دانیم که آنها نیاز دارند که برای پرستش و تقویت یکدیگر با هم جمع شوند، اما هیچ رهبری نداریم که با آنها باشد تا هر هفته راهنماییشان کند. آیا می‌توانید توصیه‌هایی را به ما بدهید؟

اگر مشارکت خانگی شما می‌تواند ایمانداران را برای راهنمایی گروههای جدید بفرستد، این قطعاً به آنها کمک خواهد کرد که رشد کنند. به همین دلیل پولس رسول گفت که خدا افرادی را با عطایا برای بنای بدن مسیح عطا می‌کند. (مراجعه کنید به افسسیان ۱۱:۴-۱۳) اما حتی اگر ممکن نیست که کسی را هر هفته بفرستید، یک گروه کوچک از ایمانداران می‌توانند جلسات را آغاز کنند.

این را به یاد داشته باشید: نوایمانان سراسر جهان در شرایطی هستند که باید یاد بگیرند که به روح‌القدس اعتماد کنند که معلمشان باشد. همچنین گروههای شما می‌تواند با کمک روح، به روشهای ساده پرستش کرده، کلام خدا را بخوانند یا گوش کنند، دعا کنند و به نام عیسی به یکدیگر خدمت کنند. خداوند خودش به آنها کمک خواهد کرد که رشد کنند.

عیسی گفت:

زیرا جایی که دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من آنجا در میان ایشان حاضرم. (متی ۲۰:۱۸)

حتی اگر این گروه کوچک باشد، می‌توانند اغلب اوقات جمع شده و با یکدیگر رشد کنند. این کتاب به‌عنوان راهنمایی برای کمک به این گروهها نوشته شده است. یک نسخه از این کتاب را به آنها بدهید یا کمک کنید که آن را در دستگاههای الکترونیکی خود دانلود کنند. (برای کسب اطلاعات به "منابع"، ضمیمۀ الف مراجعه کنید). اگر ممکن است، فصلهای یک و دو را با یکدیگر بخوانید و دربارۀ آنها بحث و گفتگو کنید. بعد به فهرست مطالب مراجعه کرده و به آنها کمک کنید که تصمیم بگیرند که کدام فصلها برای آنها مهمتر هستند تا خودشان به‌تنهایی مطالعه کنند، تا زمانیکه شما بتوانید دوباره با آنها باشید.

همچنین، به آنها نشان بدهید که چگونه می‌توانند از ۵۰ درس حیاتی برای مطالعۀ هفتگی استفاده کنند. آنها را تشویق کنید که از عیسی در تمامی تعالیمش اطاعت کنند. تا حد ممکن به دیدارشان بروید و مکرّراً در فاصلۀ بین این دیدارها با آنها تماس گرفته یا پیغام بفرستید. مهمتر از همه اینکه فراموش نکنید که برای آنها دعا کنید. پولس رسول بارها در نامه‌هایش می‌گوید که چگونه "پیوسته" برای کلیساهایی که برپا کرده، دعا می‌کند (رومیان ۹:۱؛ کولسیان ۹:۱؛ افسسیان ۱۵:۱؛ دوم تسالونیکیان ۱۱:۱).

همچنین زمانی را به تفکر و دعا دربارۀ یک برنامۀ طولانی مدت برای رفتن به نواحی جدید و برپایی مشارکتهای جدید اختصاص دهید. از خداوند برای تعلیم تیمهای سیّاری کمک بطلبید که رویای برقراری و تقویت مشارکتهای جدید را دارند. در گروهتان دربارۀ این صحبت کنید که چه کسی می‌تواند در این تیمها باشد. این تیمها برای تکثیر کلیساها در یک ملت مهم هستند. شاید مفید باشد که برای انجام این کار به مشارکتهای دیگر بپیوندید.

پولس رسول دربارۀ کلیسای قرنتس که آن را آغاز کرد و بعد آپولس آن را تقویت کرد، گفت:

من بذر را کاشتم و آپولس آن را آبیاری کرد، امّا خدا بود که موجب رویش آن شد. پس نه کارنده چیزی است و نه آبیاری‌کننده، بلکه فقط خدا که رویاننده است. (اول قرنتیان ۶:۳-۷)

عیسی این را به شاگردانش گفت:

کلیسای خود را بنا می‌کنم و دروازه‌های هاویه بر آن استیلا نخواهد یافت. (متی ۱۸:۱۶)

عیسی خود را وقف رشد کلیسایش کرده است. کار ما این است که شاگردانی بسازیم که نسبت به تعالیم او وفادارند.

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا:

۱. آیا اعضای مشارکت شما یاد می‌گیرند که مرتباً خودشان کلام خدا را بخوانند یا گوش کنند؟ آیا روزانه زمانی را در دعا با خداوند صرف می‌کنند؟ از بخش پرسش و پاسخ در بالا، سؤال اول را دوباره بخوانید. روشهایی را برای تعلیم دادن این موضوع برنامه‌ریزی کنید. (به درس: "برای شناخت خدا باید وقت گذاشت" در ۵۰ درس حیاتی، به‌عنوان منبعی برای بکارگیری، مراجعه کنید.)

۲. به هر یک از اعضای گروهتان فکر کنید. آیا آنها رشد می‌کنند که بیشتر مانند مسیح شوند؟ آیا یاد می‌گیرند که از همۀ تعالیم عیسی اطاعت کنند؟ همۀ فصلهای این کتاب برای کمک به شما طراحی شده تا دیگران را شاگردسازی کنید. به کلّ کتاب نگاهی بیندازید، زمانی را به تفکر و دعا اختصاص دهید تا بدانید که به کدام موضوعات بیشتر از همه نیاز دارید که در گروهتان بر آنها تمرکز کنید.

۳. پرسش و پاسخ شمارۀ ۲ در بخش سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند را بخوانید، به‌طور خاص به افراد گروهتان فکر کنید. آیا چیزهایی در فهرست این سؤال وجود دارد که باید در گروهتان تعلیم دهید؟ آیا افرادی هستند که باید با آنها صحبت کنید؟

۴. آیا اعضای مشارکت شما، دیگران را شاگردسازی می‌کنند؟ شما چگونه می‌توانید به رشد آنها در این کار کمک کنید؟ به سؤال ۳ در بالا مراجعه کنید و در مورد نحوۀ استفاده از این پیشنهادات، بحث و گفتگو کنید.

۵. غالباً به‌عنوان رهبران و در جلسات گروهتان دعا کنید که همۀ شما مطابق یوحنا ۳۱:۸-۳۲، شاگردان حقیقی عیسی شوید.

این دعای پولس رسول برای ایمانداران کولُسی بود. شما می‌توانید این دعا را برای افراد گروهتان دعا کنید:

"از همین رو، از روزی که این را شنیدیم، از دعا کردن برای شما باز نایستاده‌ایم، بلکه پیوسته از خدا می‌خواهیم که شما از شناخت ارادۀ او در هر حکمت و فهم روحانی پر شوید، تا رفتار شما شایستۀ خداوند باشد، و بتوانید او را از هر جهت خشنود سازید: یعنی در هر کارِ نیک ثمر آورید و در شناخت خدا رشد کنید و با همۀ نیرویی که از قدرت پرجلال او سرچشمه می‌گیرد، از هر حیث نیرومند شوید تا صبر و تحمّل بسیار داشته باشید، و تا شادمانه پدر را شکر گویید که شما را شایستۀ سهیم شدن در میراث مقدسین در قلمرو نور گردانیده است. زیرا ما را از قدرت تاریکی رهانیده و به پادشاهی پسر عزیزش منتقل ساخته است، که در او از رهایی، یعنی از آمرزش گناهان برخورداریم." (کولسیان ۹:۱-۱۴)

۱۳. بخشش در مشارکت خانگی

هر گونه تلخی، خشم، عصبانیت، فریاد، ناسزاگویی و هر نوع بدخواهی را از خود دور کنید. با یکدیگر مهربان و دلسوز باشید و همان‌گونه که خدا شما را در مسیح بخشوده است، شما نیز یکدیگر را ببخشایید. (افسسیان ۳۱:۴-۳۲)

مقّدمه

وقتی ما می‌بخشیم، مانند مسیح می‌شویم

آیا تابحال یک خانوادۀ کامل را دیده‌اید؟ شاید وقتی از دور به بعضی از خانواده‌ها نگاه می‌کنید، فکر می‌کنید که یک خانوادۀ کامل را دیده‌اید. اما وقتی نزدیک می‌شوید، درمی‌یابید که آنها هم مانند همۀ خانواده‌ها در روابطشان مشکل دارند.

هر خانواده‌ای باید یاد بگیرد که با محبت با یکدیگر زندگی کنند. اگر این را یاد نگیرند، کم کم روابطشان از بین خواهد رفت. این در مشارکت خانگی نیز صدق می‌کند. بعضی از مشارکتهای خانگی تا چند ماه، یا حتی تا سالها، هر هفته با هم جمع می‌شوند، اما اعضا در دلشان نسبت به یکدیگر، رنجش، تلخی و نفرت دارند. این درخت از اعماق وجودش در حال پوسیدن است، اگرچه ممکن است از بیرون خوب به نظر برسد.

اعتراف به گناه و بخشش، قلب ایمان مسیحی است. نجات‌دهندۀ ما بر روی صلیب رفت تا ما کاملاً از گناهانمان بخشیده شویم. ما غالباً در شام خداوند شرکت می‌کنیم تا این را به ما یادآوری کند. به همین دلیل، انجیل بارها و بارها به ما تعلیم می‌دهد که کلیسای عیسی مسیح باید یاد بگیرد که وقتی به یکدیگر آسیب زده‌اند، از یکدیگر طلب بخشش کنند، و همچنین از ته دل یکدیگر را ببخشند. ما فرزندان پادشاهی هستیم که تعلیم داد که بخشش چیزی است که باید در سراسر زندگیمان یاد بگیریم.

اگر گروه شما یاد بگیرد که چیزهای آموخته شده در این فصل را اجرا کند، مشارکت خانگی شما به قلب عیسی دست خواهد یافت. شما نورهای روشنی در این دنیای تاریک خواهید شد.

مطالعۀ کتاب مقدس

قدرت بخشش و طلب بخشش

بحث ابتدایی: آیا شرایطی را می‌شناسید که مردم به‌خاطر روابط شکسته شده، از رفتن به مشارکت دست کشیده‌اند؟ اگر اینطور است، این چه تأثیری بر مشارکت گذاشت؟

ما امروز در درسمان می‌خواهیم به این بپردازیم که چگونه می‌توانیم با نگرش بخشش و محبت گام برداریم و اعضای مشارکتمان را در انجام این کار تشویق کنیم.

متی ۱۲:۶-۱۵ را بخوانید.

۱. عیسی چگونه به ما تعلیم داد که طلب بخشش کنیم؟ (آیۀ ۱۲) عیسی می‌گوید که چه اتفاقی می‌افتد، وقتی ما گناهان دیگران را که برعلیه ما مرتکب می‌شوند، می‌بخشیم؟ وقتی گناهانی را که دیگران برعلیه ما مرتکب می‌شوند، نمی‌بخشیم، چه اتفاقی می‌افتد؟ (آیات ۱۴-۱۵)

این یک بیانیۀ جدّی است که نباید نادیده بگیریم! آیا شما این را باور دارید؟ آیا کسانی در زندگیتان هستند که باید آنها را ببخشید؟ آیا کسانی در مشارکت شما هستند که باید بدانند که امتناع از بخشش چقدر خطرناک است؟

کولسیان ۱۲:۳-۱۴ را بخوانید.

۲. بر اساس این آیات، قوم برگزیدۀ خدا باید چگونه باشند؟ ما افتخار پیوستن به چه خانوادۀ زیبایی را داشته‌ایم! اگر بر اساس این آیات زندگی کنیم، این نگرشها و اعمال چگونه بر روابطمان تأثیر خواهند گذاشت؟

۳. دوباره آیۀ ۱۳ را بخوانید. این آیه دربارۀ "بردباری" با یکدیگر و "بخشیدن" یکدیگر صحبت می‌کند. دربارۀ این بحث و گفتگو کنید که به نظرتان این دو چه فرقی با یکدیگر دارند.

وقتی ما با یکدیگر "بردبار" هستیم، نسبت به ضعفهای دیگران صبوریم. بخشش فقط زمانی ضروری است که کسی برعلیه ما گناه می‌کند. نیازی نیست که ما به‌خاطر ضعفهایشان، آنها را ببخشیم، بلکه باید با آنها بردبار باشیم، یعنی در هر شرایطی به آنها محبت کنیم. آیا شما می‌توانید برای این دو شرایط، مثالهایی را بیان کنید؟

۴. آیۀ ۱۲ می‌گوید که ما توسط خدا برگزیده شده‌ایم، مقدّس و بسیار محبوب هستیم و آیۀ ۱۳ می‌گوید که ما توسط مسیح بخشیده شده‌ایم. چگونه این چیزها باید به ما کمک کنند که بخشاینده باشیم؟

۵. اگر ما بخشاینده نباشیم، برای خانوادۀ ایماندار و زیبایمان چه اتفاقی می‌افتد؟

مرقس ۲۴:۱۱-۲۵ را بخوانید.

۶. آیا به نظرتان بین آیۀ ۲۴ دربارۀ طلبیدن از خدا با ایمان، و آیۀ ۲۵ دربارۀ یادگیری بخشیدن کسانیکه نسبت به آنها تلخ هستیم، ارتباطی وجود دارد؟

چرا وقتی در نزد خدا دعا می‌کنیم، بخشش دیگران بسیار مهم است؟

متی ۲۳:۵-۲۴ را بخوانید.

۷. اگر به خدا هدیه می‌دهید و بعد به یاد می‌آورید که کسی از شما چیزی به دل دارد، عیسی می‌گوید که باید چه کار کنید؟

آیا تعجب می‌کنید که عیسی از شما می‌خواهد که پرستش خود در نزد خدا را متوقف کرده و بروید و با برادرتان آشتی کنید؟ چرا روابط انسانی برای خدا بسیار مهم است؟

آیا شما می‌دانید که کسی در زندگیتان چیزی برعلیه شما در دل دارد، به‌خاطر اینکه به نوعی به آنها آسیب‌زده یا برعلیه آنها گناه کرده‌اید؟ اگر اینطور است، آیا می‌خواهید که خود را فروتن کنید و از آنها طلب بخشش کنید؟ عیسی می‌گوید که حتی زمان پرستش خود را برای انجام این کار متوقف کنید. این مهمترین هدیه‌ای است که می‌توانید به خدا بدهید!

چرا اطاعت سریع از روح‌القدس برای حفظ روابط سالم بسیار مهم است؟

بیایید آموخته‌هایمان را مرور کنیم:

مرقس ۲۵:۱۱ به ما می‌گوید که مهم است که بدانیم چه زمانی برعلیه کسی، چیزی در دل داریم و آنها را ببخشیم.

متی ۲۳:۵-۲۴ دربارۀ اهمیت این موضوع صحبت می‌کند که تشخیص بدهیم که کسی برعلیه ما چیزی در دل دارد. در این صورت، باید به نزد او رفته و طلب بخشش کنیم.

هر دو فرمان، مهم است- بخشش دیگران و طلب بخشش از دیگران. رومیان ۱۸:۱۲ می‌گوید: "اگر امکان دارد، تا آنجا که به شما مربوط می‌شود، با همه در صلح و صفا زندگی کنید."

با دعا خاتمه دهید: اکنون زمانی را اختصاص داده و در نظر بگیرید که چگونه می‌توانید در بخشش رشد کنید و چگونه می‌توانید اعضای دیگر گروهتان را تشویق کنید که در بخشش و طلب بخشش رشد کنند. بعد برای یک خانوادۀ سالم ایمانی دعا کنید!

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن ۲۰، آلمان

بخشیدن دشمن از ته دل

کوری تن بوم یک خانم هلندی بود که وقتی نازیها در ۱۹۴۰ به هلند هجوم آوردند، او در اوایل پنجاه سالگی بود. وقتی هزاران یهودی هلندی بیرحمانه دستگیر شده و به اردوگاههای کار اجباری در آلمان (به اردوگاههای مرگ نیز معروف است) بُرده می‌شدند، خانوادۀ کوری می‌دانستند که باید کاری بکنند تا کمک کرده و تا جاییکه ممکن است یهودیان را از این مرگ خاص نجات دهند. آنها یک اتاق مخفی در خانه‌شان ساختند و خیلیها را از دست سربازان نازی پنهان کردند، تا زمانیکه آنها بتوانند در امنیت به مکانهایی در خارج از شهر یا کشورهای دیگر فرار کنند.

نهایتاً، آنها توسط پلیس مخفی آلمان دستگیر شدند. کوری، خواهر بزرگش بِتسی و پدر سالخورده‌شان، به اردوگاه زندانیان فرستاده شدند. ده روز بعد، پدرش فوت کرد. بِتسی که بیمار بود، بعد از چند ماه برخورد ظالمانه در اردوگاه مرگ در آلمان فوت کرد. به‌طور "اشتباه" (انسان، نه خدا!) کوری، مدت کوتاهی پیش از پایان جنگ، از زندان آزاد شد. تقریباً همۀ زنان دیگر در اردوگاه زندانیانی که او در آنجا بود، کشته شدند.

خواهر کوری، یعنی بِتسی، غالباً در طول مدتی که با هم زندانی بودند، به کوری می‌گفت: "وقتی جنگ تمام شد، ما باید پیغام بخشش را به دنیا برسانیم." کوری شدیداً در درونش کشمکش داشت، اما نهایتاً خود را به خدا تسلیم کرد. او از خدا اطاعت می‌کرد و می‌بخشید، و هر جاییکه خدا هدایت می‌کرد، از او پیروی می‌کرد.

در ۱۹۴۷ (دو سال بعد از پایان جنگ)، او به کشور آلمان که اکنون ویران شده بود، سفر کرد تا خبر خوش محبت و بخشش خدا را به یک قوم دلشکسته و نومید برساند. کوری بعد از صحبت دربارۀ موضوع یادگیری محبت به دشمنانمان، در کلیسایی در مونیخ، با یکی از بزرگترین چالشهای زندگیش مواجه شد: آیا او واقعاً می‌توانست در برخورد رو در رو، دشمنش را ببخشد؟

جلسه تمام شده بود و تقریباً همه آنجا را ترک کرده بودند که او یک مرد آلمانی را دید که به طرفش می‌آمد. بلافاصله او را شناخت! در ذهنش توانست دوباره او را در اونیفورم نگهبان زندان ببیند. این مرد بسیار بیرحم بود و او و بِتسی را بسیار تحقیر کرده بود. او اکنون در مقابل کوری ایستاده و دستش را به طرف او دراز کرده بود. آیا او کوری را به یاد می‌آورد؟

"دوشیزه، چه پیغام خوبی بود! چقدر خوب است که همانطور که شما گفتید، بدانیم که همۀ گناهانمان در اعماق دریاست!" او توضیح داد که از زمان جنگ به بعد، مسیحی شده است. او می‌دانست که خدا گناهانش را بخشیده، اما اکنون از کوری به‌عنوان نمایندۀ کسانیکه رفتار وحشتناکی با آنها داشته، طلب بخشش می‌کرد، که کوری هم او را ببخشد.

البته کوری متوجه شد که این مرد او را نشناخت. هزاران خانم در اردوگاه بودند.

کوری می‌گوید که وقتی این مرد با دستان دراز شده به سویش منتظر بود، چه اتفاقی افتاد:

"من در آنجا ایستادم- من که گناهانم بارها و بارها بخشیده شده بود- و حالا نمی‌توانستم او را ببخشم. بِتسی در آن مکان وحشتناک فوت کرده بود- آیا این نگهبان می‌توانست مرگ آهسته و وحشتناک او را به‌سادگی با طلب بخشش پاک کند؟"

اما کوری می‌دانست که باید این کار را انجام دهد. کلام خدا می‌گوید که اگر ما کسانی را که برعلیه ما خطا کرده‌اند، نبخشیم، پدر آسمانیمان گناهان ما را نخواهد بخشید. او خودش دیده بود که کسانیکه توانستند بعد از جنگ، دشمنانشان را ببخشند، توانستند به زندگی ادامه بدهند و زندگی سالمی داشته باشند. اما کسانیکه نبخشیدند، تا ابد قادر به پیشروی نبودند. آنها زندانی رنج گذشته‌شان بودند.

کوری داستان را ادامه داد:

"و من همچنان با سردی که قلبم را فراگرفته بود، در آنجا ایستادم. اما بخشش، یک احساس نیست- من این را هم می‌دانستم. بخشش، یک عمل ارادی است، و اراده می‌تواند بدون توجه به درجۀ حرارت قلب عمل کند. من در سکوت دعا کردم: "عیسی کمکم کن! من می‌توانم دستم را بلند کنم. می‌توانم تا این حدّ عمل کنم. تو احساس را فراهم کن."

"و بدون لطافت، به‌طور خودکار، دستم را به طرف دستی که به سویم دراز شده بود، پیش بردم. وقتی این کار را کردم، اتفاق فوق‌العاده‌ای افتاد. یک جریانی در کتفم آغاز شد، به طرف بازویم رفت، به دستهای پیوند خوردۀ ما جاری شد. و بعد به نظر می‌رسید که این گرمای شفابخش در تمام وجودم جاری شد و اشک را در چشمانم جاری کرد.

من گفتم: "برادر، من تو را می‌بخشم! از ته دلم."

درحالیکه آنها در آنجا با یکدیگر ایستاده بودند- زندانی سابق و نگهبان سابق- خدا محبتش را چنان در قلب کوری جاری کرد که هرگز پیش از آن چنین چیزی را تجربه نکرده بود.

کوری تن بوم، بیش از ۳۰ سال به سراسر دنیا سفر کرد و این پیغام محبت خدا را که بر هر نفرت و آسیبی غلبه می‌کند، با خود حمل کرد. در طول سالها، با آزمونهای دیگری از بخشش مواجه شد، اما خدا همیشه در تعلیم طریقهایش به او، صبور و فیّاض بود.

پیغام کوری- پیغام انجیل- آزادی و حیات را برای هزاران نفر در سراسر دنیا به ارمغان آورد. این می‌تواند برای ما هم شفا و حیات جدیدی را به ارمغان آورد. اکثر ما هرگز مانند کوری تِن بوم با چنین آزمونی برای بخشش شکنجه‌گرانمان مواجه نخواهیم شد، اما آیا آسیبها و تقصیرات کوچکتری را که بر ما وارد می‌شود، خواهیم بخشید؟ اگر خدا بتواند محبتش را در قلب کسی جاری کند که این درد وحشتناک را تجربه کرد، آیا او نمی‌تواند محبت خود نسبت به یکدیگر را به ما عطا کند؟

این داستان از کتاب پناهگاه۵، و همچنین از فصل ۷ کتاب گام برداشتن برای خداون۶، بازگو شد. نقل قولها برگرفته از گام برداشتن برای خداوند است.

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. وقتی کسی نسبت به ما مرتکب خطایی می‌شود، ما به‌عنوان رهبر باید چه واکنشی نشان دهیم؟

اکثراً به یکی از این سه روش واکنش نشان می‌دهند: سکوت- آنها با کسی که به آنها آسیب زده، صحبت نمی‌کنند؛ فریاد زدن- آنها از خشم منفجر شده و به دنبال راههایی برای انتقام هستند؛ یا انکار- آنها این واقعه را در اعماق وجودشان دفن کرده و وانمود می‌کنند که هیچ اتفاقی نیفتاده است. با وجود همۀ اینها، نتیجۀ نهایی چه خواهد بود؟ اگر ما به یکی از این طریقها واکنش نشان دهیم، آیا اتحاد و هماهنگی در بدن می‌تواند وجود داشته باشد؟

دشمن به‌طور خاص دوست دارد که به رهبران حمله کند، چون آنها دروازه‌ای برای نابودی گروه هستند. او بارها از یکی از اعضای مشارکت استفاده می‌کند. هر رهبری می‌تواند انتظار داشته باشد که دیر یا زود، یک نفر از دستش ناراحت خواهد شد و به‌طور زیان‌بخش، احساساتش را بیان خواهد کرد، یا شاید سعی خواهد کرد که دیگران را برعلیه رهبر به طرف خودش بکشد. اگر کسی نسبت به شما خطایی کرده یا شما را برنجاند، آیا دست از کار خواهید کشید، یا متعهد هستید که با وجود سختیها کار کنید؟

به‌عنوان یک رهبر، کارتان این است که الگویی از بخشش و محبت به کسانی باشید که نسبت به شما خطا کرده‌اند. شما باید انتخاب کنید که قلبتان را نرم نگه دارید، اجازه بدهید که فیض مسیح دردتان را شفا دهد و به شما توانایی دهد که با محبت به سراغ کسانی بروید که به شما آسیب زده‌اند. از خدا کمک بطلبید تا ببخشید، حتی اگر باید یک نفر را بارها و بارها ببخشید. (به کلام عیسی به پطرس در متی ۲۱:۱۸-۲۲ مراجعه کنید.)

اینها آیات دیگری از کتاب مقدس هستند که در یادگیری بخشش به شما کمک کند.

آیا در گروهتان با یکدیگر به این آیات کتاب مقدس نگاه کرده‌اید؟

- رومیان ۱۷:۱۲-۲۱: به هیچ‌کس به سزای بدی، بدی نکنید. آن را به غضب خدا واگذارید. بدی را با نیکویی مغلوب ساز.

- متی ۴۳:۵-۴۸: دشمنان خود را محبت نمایید.

- متی ۱۲:۶-۱۵: اگر ما نبخشیم، خدا هم ما را نخواهد بخشید.

- متی ۲۱:۱۸-۳۵: مَثَل خادم بی‌رحم.

- اشعیا ۷:۵۳-۹ و متی ۱۱:۲۷-۱۴ و لوقا ۳۳:۲۳-۳۴: عیسی الگوی ماست. اگرچه او ناعادلانه رنج کشید، اما انتقام نگرفت، بلکه بخشید.

۲. ما چگونه می‌توانیم به اعضای مشارکت خانگیمان کمک کنیم که یکدیگر را ببخشند؟

علاوه بر ارائۀ الگو و تعلیم دربارۀ بخشش، گاهی اوقات ضروری خواهد بود که در گروهتان به سراغ یک نفر رفته و با او به‌طور خصوصی دربارۀ اهمیت بخشش برادر یا خواهرشان صحبت کنید. شاید لازم باشد که این دو نفر را که با یکدیگر مشکل دارند، در کنار هم گذاشته و کمک کنید که به یکدیگر گوش کرده و یکدیگر را ببخشند. همیشه پیش از رفتن، دعا کرده و طالب کمک و پُری روح‌القدس باشید.

موارد زیر، بعضی از آیات مهم کتاب مقدس هستند که می‌توانید با آنها در میان بگذارید. (همچنین، از آیات مذکور در بالا استفاده کنید.)

- یوحنا ۳۴:۱۳-۳۵: ما باید همانطور که عیسی ما را محبت کرد، به یکدیگر محبت کنیم. محبت او شامل بخشش کامل همۀ گناهان ماست.

- کولسیان ۱۲:۳-۱۵: "خویشتن را به شفقت، مهربانی، فروتنی ... ملبس سازید... چنانکه خداوند شما را بخشود، شما نیز یکدیگر را ببخشایید."

- اول یوحنا ۷:۴-۱۲ و ۱۹-۲۱: ما نمی‌توانیم خدا را محبت کنیم و از برادرمان متنفر باشیم.

- اول پطرس ۸:۳-۱۲: "همۀ شما یکدل... باشید". ما باید در مقابل بدی، برکت بطلبیم.

۳. وقتی کسی نسبت به ما مرتکب خطایی شده، آیا زمانهایی وجود دارد که باید فقط آنها را از ته دل ببخشیم و چیزی به آنها نگوییم؟ چه زمانی باید آنها را با محبت، نسبت به کاری که کرده‌اند، رویارو کنیم؟

گاهی اوقات مردم ما را می‌رنجانند و آگاه نیستند که چه کار کرده‌اند. اگر چیز کوچکی است که غیرعمدی انجام شده، غالباً بهتر است که آنها را ببخشید و این بین ما و خدا بماند و چیزی به آنها نگویید. گاهی اوقات، مهم است که آنها بدانند که کارشان خطاست، مخصوصاً اگر می‌بینیم که آنها به گناه ادامه داده و دائماً به ما و دیگران آسیب می‌رسانند.

اگر آنها در گروه تفرقه می‌اندازند، گروه خانگی به‌طور بالقوّه نابود می‌شود. اگر ما به این شخص و رابطۀ آنها با خدا و دیگران اهمیت می‌دهیم، باید به سراغ آنها رفته و دربارۀ اعمالشان با آنها صحبت کنیم.

در متی ۱۵:۱۸-۱۷، عیسی راهنماییهای مفیدی را به ما می‌دهد که وقتی کسی نسبت به ما مرتکب خطایی می‌شود، چه کار کنیم. اگرچه هر شرایطی متفاوت است، اما قواعد مهمی در این عبارات یافت می‌شوند که می‌توانیم آنها را دنبال کنیم. درس ۳۷ ("با محبت به یکدیگر کمک کنید تا بر گناه پیروز شوید") در کتاب ۵۰ درس حیاتی می‌تواند به شما کمک کند که بدانید چگونه این عبارت را بکار ببرید.

مطالب بیشتر دربارۀ مواجهه با مشکلات ارتباطی در گروه خانگی را می‌توان در فصل ۱۲ یافت، "شاگردان بالغ شدن". (به سؤال ۲ در سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند، مراجعه کنید.)

همچنین دربارۀ قواعد مفید در بخشش و طلب بخشش، به ضمیمۀ پ مراجعه کنید.

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. متی ۲۳:۵-۲۴ را بخوانید. آیا کسی را می‌شناسید که به نوعی او را رنجانیده باشید یا آسیب رسانده باشید؟ شما چه زمانی به سراغشان خواهید رفت؟ شما چه کار خواهید کرد یا چه خواهید گفت؟ زمانی را به دعا دربارۀ آن اختصاص دهید. اکنون برنامه‌ریزی کنید و هرچه زودتر آن را انجام دهید.

۲. آیا کسی شما را رنجانیده که شما او را نبخشیده‌اید؟ با کمک و فیض خدا، اکنون دعا کنید و او را از ته دل ببخشید. (دوباره کولسیان ۱۲:۳-۱۴ را بخوانید.)

۳. آیا کسی را در مشارکت خود می‌شناسید که نیاز دارد کسِ دیگری را در مشارکت یا خارج از مشارکت ببخشد؟ اگر کسی را می‌شناسید، چگونه می‌توانید به او کمک کنید که ببخشد؟ زمانی را به دعا برای او اختصاص دهید.

به آیات این بخش مراجعه کنید و از خدا بخواهید که به شما نشان دهد که چگونه با استفاده از بعضی از این آیات، با او صحبت کنید. از خدا بخواهید که قلبش را نرم کند تا از خدا اطاعت کند.

۴. برای همۀ اعضای مشارکت خود دعا کنید که در بکارگیری کولسیان ۱۲:۳-۱۴ در روابطشان با یکدیگر رشد کنند.

۱۴. نور و نمک جهان شدن

"شما نمک جهانید. امّا اگر نمک خاصیتش را از دست بدهد، چگونه می‌توان آن را باز نمکین ساخت؟ دیگر به کاری نمی‌آید جز آنکه بیرون ریخته شود و پایمالِ مردم گردد.

"شما نور جهانید. شهری را که بر فراز کوهی بنا شده، نتوان پنهان کرد. هیچ‌کس چراغ را نمی‌افروزد تا آن را زیر کاسه‌ای بنهد، بلکه آن را بر چراغدان می‌گذارد تا نورش بر همۀ آنان که در خانه‌اند، بتابد. پس بگذارید نور شما بر مردم بتابد تا کارهای نیکتان را ببینند و پدر شما را که در آسمان است، بستایند." (متی ۱۳:۵-۱۶)

(عیسی پیش از مصلوب شدن، در نزد پدر برای شاگردانش دعا کرد)-

"همان‌گونه که تو مرا به جهان فرستادی، من نیز آنان را به جهان فرستاده‌ام." (یوحنا ۱۸:۱۷)

اگر برادر یا خواهری نیازمند پوشاک و خوراک روزانه باشد و کسی از شما بدیشان گوید: «بروید به سلامت، و گرم و سیر شوید،» امّا برای رفع نیازهای جسمی ایشان کاری انجام ندهد، چه سود؟ (یعقوب ۱۵:۲-۱۶)

مقّدمه

عیسی ما را به جهان می‌فرستد

کلیساهای خانگی به‌راحتی می‌توانند هر هفته برای چند ساعت دورِ هم جمع شوند، در پایان با یکدیگر خداحافظی کنند و یک هفته بعد بازگردند که چند تا سرود بخوانند و دوباره به یک تعلیم گوش کنند. اما همانطور که در بخشهای دیگر این کتاب گفتیم، ایمان مسیحی چیزی بیش از یک جلسۀ پرستشی است که هر هفته در آن شرکت می‌کنیم.

بیایید به یاد داشته باشیم که در اناجیل چه اتفاقی افتاد.

شاگردان، سه سال عیسی را تحت نظر گرفتند. آنها دیدند که او پشت دیوارهای یک ساختمان مذهبی پنهان نشد. او به مردم نگفت که به نزدش بیایند؛ او در بین مردم بود! او از یک روستا به روستای دیگر رفت. با گناهکاران غذا خورد، آنها را به توبه دعوت کرد و فیض خدا را به آنها نشان داد. به هزاران نفر غذا داد. جذامیان را لمس کرد، بیماران را شفا داد و دیوزدگان را آزاد کرد. با شجاعت، ریاکاری مذهبی را به چالش کشید. در همه جا دربارۀ ملکوت خدا تعلیم داد- در خانه‌ها، خیابانها و کنار دریاچه- نه فقط در کنیسه‌ها.

امروز ما بدن مسیح نامیده شده‌ایم. به عبارت دیگر، اکنون ما، صدا، دستها و پاهای عیسی هستیم. ما هم به سوی دنیا می‌رویم! نور او را در جاهای تاریک می‌تابانیم. به گرسنگان غذا داده و به ملاقات بیماران می‌رویم. به کسانیکه در زندان هستند، توجه می‌کنیم. با فیض او، مردم دنیا را لمس می‌کنیم. در نام او برای آنها دعا می‌کنیم. و وقتی نیازهایشان را رفع می‌کنیم، دربارۀ واقعیتِ آمدن مسیح به‌عنوان نجات‌دهندۀ دنیا نیز صحبت می‌کنیم. و با محبت به مردم هشدار می‌دهیم که از گناه بازگشته و به او ایمان آورند.

این به‌طور نظری، خوب به نظر می‌رسد، اینطور نیست؟ اما همۀ ما می‌دانیم که خیلی راحت‌تر است که در جمعهای مسیحی خود بمانیم و وارد نیازهای دنیا نشویم.

این فصل به گروه شما کمک خواهد کرد که در برابر پنهان کردن نورتان در زیر یک سبد، از خود محافظت کنید. وقتی می‌روید، به یاد داشته باشید: عیسی با شماست! بروید که در نام او به دنیا خدمت کنید.

مطالعۀ کتاب مقدس

با کمک به نیازمندان، به عیسی خدمت کنید

(این درس ۴۱ در ۵۰ درس حیاتی است)

بحث ابتدایی: آیا به نظرتان خدا به فقرا اهمیت می‌دهد؟ آیا به نظرتان ما مسئول کمک به فقرا هستیم؟ چرا یا چرا نه؟

متی ۳۱:۲۵-۴۶ را بخوانید.

۱. در این آیات، عیسی یک داستانی را برای تعلیم یک حقیقت می‌گوید. دوباره آیات ۳۱-۳۲ را بخوانید. این داستان چه زمانی اتفاق می‌افتد؟ صحنه را توصیف کنید.

چه کسانی حضور دارند؟ (آیۀ ۳۲)

پسر انسان (عیسی) چه کار می‌کند؟ (آیۀ ۳۱)

۲. دوباره آیات ۳۴-۳۶ را بخوانید. کسانیکه در سمت راست عیسی هستند، چه چیزی را دریافت می‌کنند؟ (آیۀ ۳۴) چرا؟ آنها چه کار کرده‌اند؟

چیزهایی را که عیسی در آیات ۳۵-۳۶ می‌گوید که برای او انجام داده‌اند، بنویسید.

۳. کسانیکه در سمت راست هستند (پارسایان)، در پاسخ به کلام عیسی چه می‌گویند؟ آیا به نظرتان آنها از کلامش متعجب شدند؟ (آیات ۳۷-۳۹)

۴. پاسخ عیسی به آنها را در آیۀ ۴۰ بخوانید. به نظرتان منظورش از این حرفها چیست؟ ما چگونه با کمک به نیازمندان، به عیسی خدمت می‌کنیم؟

مادر ترزا یک راهب کاتولیک معروفی بود که به افراد بسیار فقیر و در حال مرگ که در خیابانهای هند زندگی می‌کردند، خدمت کرد. این مَثَل، الهام‌بخش او بود. او گفت که در هر یک از اشخاصی که به آنها کمک کرد، چهرۀ عیسی را دید. وقتی شما از نیازمندان مراقبت می‌کنید، آیا در نظر دارید که به خودِ عیسی کمک می‌کنید؟

۵. اکنون عیسی برمی‌گردد و با کسانیکه در سمت چپ او هستند، صحبت می‌کند. او به آنها چه می‌گوید؟ چرا آنها این مجازات را دریافت می‌کنند؟ (آیات ۴۲-۴۳)

۶. پاسخ آنها در آیۀ ۴۴ چه شباهتی به پاسخ پارسایان در آیۀ ۳۷-۳۹ دارد؟ عیسی چه پاسخی به آنها می‌دهد؟ (آیۀ ۴۵)

۷. افسسیان ۸:۲-۱۰ را بخوانید. چند بار این آیات را بخوانید. آیۀ ۸ دربارۀ نجاتمان به ما چه می‌گوید؟

بر اساس آیۀ ۹، آیا ما با اعمالمان نجات یافته‌ایم؟ آیا هیچ ایمانداری می‌تواند به خود ببالد که نجاتش را از طریق کاری که انجام داده، بدست آورده است؟

۸. حالا دوباره آیۀ ۱۰ را بخوانید. خدا به‌خاطر ایمانمان، ما را خلقت تازه‌ای در مسیح عیسی ساخته است. این می‌گوید که ما به‌عنوان خلقت تازه آفریده شده‌ایم که چه کار کنیم؟

به نظرتان، این کارهای نیک می‌تواند شامل چه چیزهایی باشد؟

۹. به متی ۲۵ بازگردید و آیۀ ۴۰ را دوباره بخوانید. وقتی شخص نیازمندی را می‌بینید یا دربارۀ او می‌شنوید، آیا با خودتان فکر می‌کنید: "من چگونه می‌توانم دستان عیسی باشم که به این شخص کمک کنم؟" هیچ‌کس نمی‌تواند همۀ نیازهایی را که در اطرافش می‌بیند، برطرف کند. اما هریک از ما می‌توانیم به کمک نیازمندانی برویم که خدا سرِ راهمان می‌گذارد.

با دعا خاتمه دهید: به کسانی فکر کنید که شاید خدا از شما می‌خواهد که به آنها کمک کنید. از او بخواهید که به شما قلب شفقت‌آمیزش نسبت به آنها را بدهد. بعد با انجام کاری که به شما نشان می‌دهد، از او اطاعت کنید.

داستانی از تاریخ مسیحی

آسیای مرکزی، قرن ۲۱

درهای زندان برای یک مشارکت خانگی باز می‌شود

توفیق درخواست کرد: "روسلان، چون قرار است که تو به‌زودی از زندان خارج شوی، اجازه بده که من کتاب مقدّست را نگه دارم. تو می‌توانی بعد از آزادی، یک کتاب مقدس دیگر بگیری. اما من هیچ فرصتی برای یادگیری طریقهای خدا ندارم."

توفیق، دزد سابق در ملّت مسلمان آسیای مرکزی، توسط ایمانداران دیگر در زندان به مسیح ایمان آورده بود، اما کتاب مقدس نداشت. دوست زندانی او، روسلان، در هنگام ورود به زندان، یک نوایمان بود و اجازه داشت که یک کتاب مقدس به همراه خود ببرد. روسلان غالباً کتاب مقدس را به توفیق قرض می‌داد که آن را بخواند. پیغام مسیح واقعاً هر دو مرد را تغییر می‌داد.

بالاخره روز آزادی روسلان فرارسید. او درحالِ ترک آنجا، توفیق را در آغوش گرفت و کتاب مقدس را در دستش گذاشت. درهای زندان برای او باز شد و او وارد دنیای آزاد شد. توفیق کتاب مقدس را در آغوش گرفت و خدا را به‌خاطر این هدیۀ شگفت‌انگیز شکر کرد.

او بلافاصله شروع کرد به خواندن کتاب مقدس و چند ساعت در روز آن را می‌خواند. هرچه بیشتر می‌خواند، بیشتر تغییر می‌کرد. کلام خدا، روز به روز، نور و امید را در ذهن و قلبش می‌تاباند. او دید که خبر خوش عیسی مسیح، تغییری نبود که فقط یکبار در هنگام تولد دوباره اتفاق افتد. این تغییر روز به روز در توفیق ایجاد می‌شد: او در ایمانش به نیکویی خدا رشد می‌کرد. او بیشتر مطمئن شد که از طریق مرگ مسیح، گناهانش کاملاً بخشیده شده بود.

اکنون او با احترام با زندانیهای دیگر برخورد می‌کرد و حتی به نگهبانان هم اهمیت می‌داد. درحالیکه حقایق انجیل به‌طور عمیقتری در جانش نفوذ می‌کرد، اکنون دنیای کوچکش در درون دیوارهای زندان، مملو از نور و حتی خوشی شده بود. در واقع با معجزه‌ای زندگی می‌کرد که کتاب مقدس دربارۀ آن صحبت می‌کند- یک آرامش عمیق که حتی می‌توان در مکانهای سخت تجربه کرد. قطعاً زندان، افسرده‌کننده بود. اما به‌خاطر مسیح، قلب توفیق مملو از امید بود.

او قدرت روح‌القدس را در اعماق وجودش یافت و نمی‌توانست ایمانش را برای خودش نگه دارد. او ایمانش را با زندانیهای دیگر در میان گذاشت، بعضی از آنها هم به مسیح ایمان آوردند. طولی نکشید که افسران زندان به او و ایمانداران دیگر اجازه دادند که یک اتاق مخصوصی برای ملاقات داشته باشند. آنها تغییر شگفت‌انگیز را در توفیق دیده بودند و دیدند که او چگونه بر زندانیهای دیگر تأثیر می‌گذاشت، کسانیکه نگرش، حرفها و اعمالشان به طرز نیکویی تغییر می‌کرد! افسران، قدرت انجیل را در زندگی این مردان دیدند.

به‌زودی، افسران اجازه دادند که آنها ۴ بار در هفته، هر بار بیش از ۲ ساعت با هم جمع شوند! توفیق هیجان‌زده شد. جلسات مکرّر با این نوایمانان (و همچنین با بعضی از غیرایمانداران)، شگفت‌انگیز بود، اما توفیق می‌دانست که نمی‌توانست به‌خوبی تعلیم دهد، مگر اینکه خودش بیشتر تعلیم یابد. آیا این ممکن بود؟ او چگونه می‌توانست درحالیکه در زندان بود، چیزهای بیشتری دربارۀ کتاب مقدس بیاموزد؟

بعد یک معجزه اتفاق افتاد. روسلان که کتاب مقدس را در دست توفیق گذاشته بود، دوستش رِشاد، یعنی رهبر یک گروه خانگی را برای کمک به توفیق فرستاد که با او در زندان ملاقات کند.

رِشاد قبل از ورود به زندان، برای حکمت دعا کرد که بداند چگونه به توفیق کمک کند. او می‌دانست که افسران زندان، چیزهایی را که او می‌تواند به توفیق بدهد، محدود می‌کنند. او تصمیم گرفت که یک کتاب مقدس دیگر و همچنین یک منبع مطالعۀ کتاب مقدس، ۵۰ درس حیاتی را با خود ببرد. این ساعات زیادی از مطالعه و بحث و گفتگو دربارۀ زندگی و تعالیم عیسی را برای گروه فراهم می‌کرد.

رشاد از ۳ مشارکت خانگی درخواست کرد که دعا کنند تا درها برای او باز شود که وارد زندان شود. او یک برادر را با خود برد، که در خارج از زندان و در ماشین نشست و دعا کرد. و خدا به دعاهایشان پاسخ داد! رشاد توانست وارد شود تا توفیق را ببیند و نگهبانان زندان اجازه دادند که هر دو کتاب را هم ببرد. آنها حتی رشاد را متعجب کردند و از او خواستند که به آنها هم کتاب مقدس بدهد! او به آنها گفت: "من چند کتاب مقدس در ماشینم دارم و بعد از پایان ملاقاتم با توفیق، آنها را به شما خواهم داد."

رشاد اجازه داشت که چند ساعت با توفیق صحبت کند. او به توفیق کمک کرد که انجیل را واضحتر درک کند و او را تشویق کرد که به کلاس زندانیها تعلیم دهد. او به توفیق گفت:

خدا فرصت شگفت‌انگیزی را به تو داده تا این مردان را شاگرد بسازی. ما سعی خواهیم کرد که تا حدّ ممکن به تو کمک کنیم. اما فراموش نکن که روح‌القدس به تو کمک خواهد کرد. کلام خدا قدرتمند است و در قلب مردان کار خواهد کرد. این کار خداست، نه کار تو!

رشاد به توفیق نشان داد که چگونه از ۵۰ درس حیاتی استفاده کند و چگونه در طول مطالعۀ کتاب مقدس، همۀ افراد را در بحث و گفتگو شرکت دهد. آنها زمانی را به دعا با یکدیگر اختصاص دادند که خداوند از این جلسات هفتگی برای گسترش ملکوتش در زندان و خارج از دیوارهای زندان استفاده کند. وقتی صحبت می‌کردند، رشاد دید که قلب توفیق مشتاق عیسی بود. او بعداً به دیگران گفت: "توفیق در مسیح زنده‌تر از ماست، که در خارج از زندان زندگی می‌کنیم!"

بعد از اینکه رشاد رفت، توفیق از این منابع در کلاسهای جدیدش استفاده کرد. این مردانی که قبلاً مسلمان بودند، با یکدیگر رشد می‌کردند و هر بار که توفیق کتاب مقدس را تعلیم می‌داد، آن را عمیقتر یاد می‌گرفت.

در هنگام کریسمس، رشاد همراه با تعدادی از مردان در گروههای مشارکتی، غذاهای زیادی را برای گروه کوچک بردند تا در آشپزخانه‌ای که برای آنها فراهم شده بود، غذا تهیه کنند. گروه کوچک ایمانداران تصمیم گرفتند که زندانیهای دیگر را نیز دعوت کنند که به آنها بپیوندند، مخصوصاً کسانیکه خانواده‌ای نداشتند تا برای آنها غذاهای خوشمزه بیاورند. توفیق و برادرانش در مسیح، می‌خواستند برکاتی را که به آنها داده شده بود، تقسیم کنند.

رشاد شکلاتهای زیادی را هم آورده بود. توفیق و ایمانداران دیگر، آیات کتاب مقدس را دربارۀ امید، بر روی تکه‌های کوچکی از کاغذ نوشته بودند که به کاغذ بسته‌بندی شکلاتها وصل کرده بودند و آن را به‌عنوان هدیۀ کریسمس به غیرایمانداران دادند.

اما برکت فقط یک طرفه نبود- یعنی فقط از مشارکتهای خانگی به سوی زندانیان نبود. اخیراً وقتی رشاد برای ملاقات به زندان رفت، توفیق یک کیسه از هدایای زندانیان را که کار دست خودشان بود و برای گروههای خانگی که اینطور به آنها محبت کرده بودند، درست شده بود، به او داد. شالهای بسیار زیبای بافتنی برای گروههای مشارکتی که آنها را به دختران کوچک بدهند!

در عید قیام، ایمانداران می‌خواستند که شام خداوند را با یکدیگر جشن بگیرند، اما آبمیوه یا شراب نداشتند که نشاندهندۀ خون مسیح باشد. پس یک چای پُررنگ درست کردند. وقتی نان را خوردند و چای را نوشیدند، با یکدیگر جشن گرفتند که عیسی جانش را برای آنها فدا کرد- یعنی برای زندانیان بخشوده شده!

اکنون گروههای خانگی، گروه توفیق را "کلیسای خانگی خود که در زندان جمع می‌شوند" می‌خواند! و برای کمک به رشدشان در مسیح، احساس مسئولیت می‌کنند. درحالیکه این داستان نوشته می‌شود (در بهار ۲۰۲۰)، توفیق هنوز در زندان است و گروه مطالعۀ کتاب مقدس همچنان با هم جمع می‌شوند. رشاد به ملاقات با توفیق ادامه می‌دهد، گاهی اوقات با مردان دیگر از مشارکتهای خانگی به آنجا می‌رود.

مشارکت خانگی به روسلان نیز که اکنون خارج از زندان است، کمک می‌کند. آنها می‌دانند که زندانیان آزاد شده به کمک نیاز دارند، چون آنها محیطی را که هیچ آزادی‌ای در آن نداشتند، ترک کرده و به محیطی وارد می‌شوند که هیچ محدودیتی در انجام کارهای روزانۀ خود ندارند. این می‌تواند یک ضربۀ عاطفی باشد! این زندانیان آزاد شده، غالباً به چیزهای عملی نیاز دارند، مانند کار، لباسهایی برای پوشیدن، کُتهای زمستانی و کفش و گاهی اوقات مکانی برای اقامت. آنها به دوستی با ایمانداران نیز نیاز دارند، تا با دوستان قدیمی ملاقات نکنند، کسانیکه ممکن است آنها را به راههای گذشته‌شان بازگردانند.

دعاهای مشارکت خانگی برای روسلان و مردان گروه خانگی که با او ملاقات می‌کنند، مرتباً برای تشویق و کمک به او در مشکلاتش می‌باشد. آنها متوجه می‌شوند که شاید در آینده به زندانیان آزاد شده خدمت کنند، چون خدمت توفیق در زندان در حال رشد است. نهایتاً آن ایمانداران آزاد خواهند شد. آنها نیاز دارند که محبت خدا به طریقهای عملی به آنها نشان داده شود.

"کِی تو را مریض و یا در زندان دیدیم و به دیدارت آمدیم؟“ پادشاه در پاسخ خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از کوچکترین برادران من کردید، در واقع برای من کردید.“" (متی ۳۹:۲۵-۴۰)

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. منظور عیسی از بیان اینکه شاگردانش، نمک زمین و نور جهان هستند، چه بود؟

عیسی غالباً از مثالهای زندگی روزانه استفاده می‌کرد تا در درک ملکوت خدا به ما کمک کند. اولاً، عیسی شاگردانش را با نمک مقایسه می‌کند. نمک چه کار می‌کند؟ رایجترین کاربرد نمک این است که به غذا طعم ببخشد. گاهی اوقات زندگی هیچ طعمی ندارد، یعنی دشوار است و احساس می‌کنیم که بی‌معنی است. ایماندارانی که با محبت خدا زندگی می‌کنند، به هر جاییکه می‌روند، معنا و امید را می‌برند. وقتی ایمانداران وارد می‌شوند و فضای یک خانه، محل کار، مدرسه یا مکان دیگری را تغییر می‌دهند، زندگی برای اطرافیانشان "خوش‌طعم" می‌شود.

قبل از وجود یخچال، نمک برای جلوگیری از فساد گوشت نیز بکار می‌رفت. ما ایمانداران در دنیای در حالِ مرگ کار می‌کنیم. اعمال عادلانۀ ما، حتی مهربانی ما نسبت به افراد غیردیندار، مانند نمک، تأثیر حیات‌بخش دارد. آنها مانع از گناه شده و زیبایی خدا را جاری می‌کنند. مسیحیان اولیه به‌طور قدرتمندی در دنیای فاسد رومی خدمت می‌کردند، به طوریکه غیرایمانداران ایمان آوردند که شرایط می‌توانست بهتر شود.

همچنین عیسی گفت که شاگردانش، نوری در دنیای تاریک هستند. در کتاب مقدس، نور غالباً مترادف با حقیقت است. وقتی ما نور را در یک اتاق تاریک روشن می‌کنیم، ناگهان همه چیز به‌وضوح دیده می‌شود. به همین ترتیب، زندگی ایماندار باید عیسی، نور دنیا را بر اطرافیانش آشکار کند. مردم باید محبت عظیم خدا برای دنیا را در نحوۀ رفتار ملایم و شفقت‌آمیز پیروان عیسی با دیگران ببینند.

آنها باید در نحوۀ زندگی قوم خدا، عشق خدا به عدالت و نفرتش از بدی و شرارت را نیز ببینند. ایمانداران باید به درستکاری و قابل اعتماد بودن معروف باشند. همچنین شاگردان حقیقی در جامعه، در حمایت از آنچه درست است و برخلاف آنچه اشتباه است، عقایدشان را بیان خواهند کرد. آنها مانند شهری بر روی تپه هستند که می‌تواند از دور دیده شود. زندگی و کلامشان به دیگران کمک می‌کند که راه رسیدن به خدا را بیابند.

۲. ما نمی‌خواهیم گروهی باشیم که فقط یکشنبه‌ها برای زمان پرستش با هم جمع می‌شوند؛ ما می‌خواهیم قلب مسیح را نسبت به دنیا داشته باشیم. آیا می‌توانید پیشنهادات عملی به ما بدهید که چگونه می‌توانیم به دیگران اهمیت دهیم؟

سعی نکنید که بدون دعا و گوش دادن به روح‌القدس، خدمتی را ایجاد کنید. دوباره مطالعۀ کتاب مقدس دربارۀ مَثَل گوسفندان و بُزها را در صفحات قبلی بخوانید. دربارۀ سؤالات بحث و گفتگو کنید و به نیازهایی فکر کنید که خداوند در زندگی روزانه در مقابلتان می‌گذارد.

همۀ ما نسبت به نیازهای اطرافیانمان نابینا بوده‌ایم. با یکدیگر برای هر یک از اعضای گروهتان دعا کنید که چشمها و قلب مسیح را داشته باشند. از او بخواهید که قلب شفقت‌آمیز خودش نسبت به مردمی که انواع مختلف نیازها را دارند، به شما بدهد- جسمانی (برای غذا، لباس، پناهگاه، مراقبت پزشکی)، عاطفی (کسانیکه به‌خاطر آزار یا شرایط سخت زندگی آسیب دیده‌اند)، یا روحانی (کسانیکه مسیح را نمی‌شناسند یا شاید از افسردگی، دلسردی، شکّ و غیره رنج می‌برند).

درحالیکه روح‌القدس چشمانتان را باز می‌کند تا این نیازها را ببینید، از او بخواهید تا به شما نشان دهد که چه کمکی می‌توانید انجام دهید. خدمت شما، تقریباً همیشه شامل قربانی کردن وقت، پول یا آبرویتان در نظر دیگران است. به مَثَل سامری نیکو در لوقا ۲۵:۱۰-۳۷ مراجعه کنید، کسی که همۀ اینها را قربانی کرد. برای درسی دربارۀ این مَثَل، به درس ۱۸ در ۵۰ درس حیاتی مراجعه کنید.

۳. گروه ما کوچک است. ما پول محدود و زمان محدودی داریم. چگونه می‌توانیم مسئولیتهای بیشتری را برعهده بگیریم؟

اشکالی ندارد که شما کوچک هستید. همانطور که در سؤال ۲ در بالا مطرح شد، وقتی دعا می‌کنید و در طلب خدا هستید، او چشمها و قلبتان را نسبت به کاری که برای شما در نظر گرفته، باز می‌کند. و منابع مورد نیاز را برای کاری که او پیش رویتان می‌گذارد، فراهم می‌کند.

بسیاری از خدمات، کوچک هستند و به سازمان و پول زیاد نیاز ندارند. دربارۀ طابیتا در اعمال ۳۶:۹-۴۲ بخوانید. توجه کنید که خدمت او، کارهای سادۀ خیاطی برای نیازمندان بود. او به‌نوعی، زمانی را برای استفاده از عطایایش پیدا کرد تا به مردم کمک کند.

اعضای کلیسای شما هر هفته، نیازهایی را خواهد دید که می‌توانند کمک کنند. شاید کمک به مادری باشد که بچه‌هایش بسیار بیمارند، یا ملاقات بیوه‌زنی که هیچ خانواده‌ای ندارد، بردن یک کیسه غذا به کسی که نیازمند است یا به همراه یک بیمار سرطانی به دکتر بروید. شاید بعضیها تصمیم بگیرند که زباله‌های اطراف آپارتمانشان را جمع کنند.

به یاد داشته باشید که عیسی گفت:

آن که در امور کوچک امین باشد، در امور بزرگ نیز امین خواهد بود... (لوقا ۱۰:۱۶)

همچنین به این موضوع فکر کنید: وقتی خداوند دری را برای یک عضو باز می‌کند (مانند داستان بالا که رشاد به زندان رفت تا به توفیق کمک کند)، این می‌تواند فرصتی برای کلّ گروهتان فراهم کند که از طریق هدیه دادن، دعا و محبت به طریقهای بزرگ و کوچک خدمت کنید. به‌سادگی به خدا خدمت کنید تا او از طریق محبت شما جلال یابد.

همچنین می‌توانید در نظر بگیرید که به گروههای دیگر پیوسته و خدمتی را آغاز کنید. کلیسای اورشلیم، یک خدمت روزانه برای غذا دادن به بیوه‌زنان را آغاز کرد. (به اعمال ۱:۶مراجعه کنید) آنها منابع گسترده‌ای داشتند، چون این یک پروژۀ مشترک با بسیاری از نوایمانان در آن شهر بود. سعی نکنید که به‌تنهایی خدمتی را راه‌اندازی کنید که فوق از توانتان است. وقتی پولس رسول مردم را تشویق کرد که هدیه بدهند، این را نوشت:

زیرا اگر اشتیاق باشد، هدیۀ شخص مقبول می‌افتد، البته بر حسب آنچه کسی دارد، نه آنچه ندارد. (دوم قرنتیان ۱۲:۸)

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. به سؤالات ۲ و ۳ در بالا بازگردید. به‌عنوان یک مشارکت، مطابق پیشنهادی که در آنجا مطرح شد، زمانی را به دعا با یکدیگر اختصاص دهید. به افراد در مشارکتتان فرصت بدهید تا دربارۀ راههایی صحبت کنند که اکنون در بین کسانیکه با آنها زندگی و کار می‌کنند، نمک و نور هستند. آیا طریقهایی وجود دارد که گروهتان به‌طور جمعی بتواند این خدمت را تقویت کند و شاید آن را گسترش دهد؟

همچنین وقتی دعا می‌کنید، از خدا انتظار داشته باشید که راههای دیگری را به شما نشان دهد تا به‌طور فردی یا گروهی بتوانید محبتش را نشان دهید.

۲. در گروهتان، زمانی را به صحبت دربارۀ چالشهایی اختصاص دهید که شاید اعضای گروه درحالیکه در پی نمک و نور بودن در دنیای خود هستند، با آنها مواجه می‌شوند. مثلاً آیا کسی تحت فشار اینکه در محل کار یا مدرسه، متقلب باشد، قرار گرفته است؟ آیا کسی می‌خواهد که محبت خدا را به یک شخص دشوار نشان دهد؟ زمانی را به دعا برای کسانی اختصاص دهید که برای انجام کار درست بر اساس کلام خدا، با انواع جفاها مواجه می‌شوند.

۳. در مشارکت خود بحث و گفتگو کنید: چه چیزی به‌طور فردی یا گروهی، مانع از کمک شما به نیازمندان می‌شود؟ اگر به‌خاطر کمبود وقت است، از خدا بخواهید که به شما طریقهایی را که شاید وقتتان را تلف می‌کنید، نشان دهد. بعضیها واقعاً ممکن است که وقت آزاد نداشته باشند، اما عده‌ای دیگر می‌توانند از تماشای تلویزیون یا از زمانی که صرف اینترنت می‌کنند، دست بکشند تا به یک نیازمند کمک کنند.

اگر شما نگرانید که مردم از شما سوء‌استفاده خواهند کرد، با یکدیگر دعا کنید که خدا به شما حکمت عطا کند. آیا افراد دیگری را که به فقرا کمک می‌کنند، می‌شناسید؟ از آنها بپرسید که در خدمتشان چه چیزهایی را یاد گرفته‌اند.

آیا شما از غیبت کردن می‌ترسید؟ شاید بعضیها در گروهتان به‌خاطر ترس از انسان کناره‌گیری می‌کنند. اگر ما بعضی از کارهای ناخوشایند را انجام می‌دهیم یا به مطرودان کمک می‌کنیم، به‌راحتی می‌توانیم نگران فکر یا حرفهای مردم نسبت به خودمان باشیم. اینها آیاتی هستند که می‌توانید با یکدیگر بخوانید تا ببینید که خدا دربارۀ ترس از مردم و ترس خدا چه می‌گوید:

مزامیر ۱:۲۷

مزامیر ۱۰:۵۶-۱۱

امثال ۲۵:۲۹

غلاطیان ۱۰:۱

از خداوند کمک بطلبید تا نترسید از اینکه با فروتنی و فداکارانه، مانند سامری نیکو خدمت کنید. از او کمک بطلبید که وقتی خدمت می‌کنید، چشمانتان را به او بدوزید و نگران فکر مردم نباشید. مَثَل گوسفندان و بُزها را به یاد داشته باشید. وقتی به نیازمندان خدمت می‌کنید، واقعاً به عیسی خدمت می‌کنید!

۱۵. ایستادگی در جفاها

"خوشا به حال آنان که در راه پارسایی آزار می‌بینند، زیرا پادشاهی آسمان از آنِ ایشان است. "خوشا به حال شما، آنگاه که مردم به‌خاطر من، شما را دشنام دهند و آزار رسانند و هر سخن بدی به‌دروغ علیه‌تان بگویند. خوش باشید و شادی کنید زیرا پاداشتان در آسمان عظیم است. چراکه همین‌گونه پیامبرانی را که پیش از شما بودند، آزار رسانیدند." (عیسی، متی ۱۰:۵-۱۲)

براستی، همۀ کسانی که بخواهند در مسیحْ عیسی با دینداری زیست کنند، آزار خواهند دید؛ امّا شرارت‌پیشگان و شیّادان در بدی پیش خواهند رفت؛ فریب خواهند داد و فریب خواهند خورد. امّا تو در آنچه آموخته و بدان ایمان آورده‌ای پایدار باش... (پولس رسول، دوم تیموتائوس ۱۲:۳-۱۴)

مقّدمه

عیسی به کسانیکه به‌خاطر انجیل رنج می‌کشند، قوّت می‌بخشد

جفای کلیسای عیسی، چیز جدیدی نیست. عیسی مورد جفا قرار گرفت و شاگردانش نیز مورد جفا قرار گرفتند. از زمانیکه عیسی مصلوب شد، جفا یک واقعیتی در طول ۲۱ قرن بوده است. شاید مشارکت خانگیتان با این سختیها آشنا باشد. شاید اکنون در جفا باشید.

پطرس گفت:

ای عزیزان، از این آتشی که برای آزمودن شما در میانتان برپاست، در شگفت مباشید، که گویی چیزی غریب بر شما گذشته است. (اول پطرس ۱۲:۴)

وقتی به‌خاطر ایمانمان دچار مشکل می‌شویم، شاید آرزو کنیم که ای کاش می‌توانستیم از خدمت به مسیح کناره‌گیری کنیم. اما به یاد می‌آوریم که چقدر دیگران به ما کمک کردند که مسیح را نزد ما بیاورند. خدا از ما می‌خواهد که به‌رایگان بدهیم، همانطور که به‌رایگان دریافت کرده‌ایم. عیسی همه چیز را به‌خاطر ما داد. همچنین می‌دانیم که میلیونها ایمانداری که نامشان مطرح نشده، در طول قرنها به‌خاطر ما فداکاری کرده‌اند تا ما انجیل را دریافت کنیم. حتی عده‌ای از آنها زندگی خود را تسلیم کرده‌اند. بنابراین ما یاد می‌گیریم که روزانه فداکاری کنیم.

سپس به همه فرمود: "اگر کسی بخواهد مرا پیروی کند، باید خود را انکار کرده، هر روز صلیب خویش برگیرد و از پی من بیاید." (لوقا ۲۳:۹)

ما اجازه می‌دهیم که نورمان در هر جا که می‌رویم، بدرخشد، مخصوصاً در مکانهای تاریک. و در مکانهای تاریک، با مخالفت افراد عصبانی مواجه می‌شویم، افرادی که توسط شیطان کور شده‌اند. عیسی این مخالفت را به‌خوبی می‌شناخت. (یوحنا ۱۸:۱۵-۲۵)

ما در جفاها، ضعفهای خود را کشف می‌کنیم و به طرف عیسی می‌دویم، از او قوت و فیض مورد نیاز را می‌طلبیم. ما در فقرِ روح، او را صدا می‌کنیم که به ما قدرت ببخشد که از او شرمسار نشویم، و به محبت خود نسبت به افرادی که از نور متنفرند، ادامه بدهیم.

ما می‌توانستیم از دردِ جفا فرار کنیم، چنانکه شاگردان به هنگام دستگیری عیسی این کار را کردند. (مرقس ۵۰:۱۴) اما اگر تمرکز ما بر روی نجات زندگیمان باشد، تمامی آنچه را که عیسی تابحال برای ما انجام داده، انکار خواهیم کرد. وقتی شفای عیسی را در زندگی خود تجربه می‌کنیم، قدرت می‌یابیم که سختی، ضرر و زیان، یا دردی را که در مسیر عدالت می‌باشد، انتخاب کنیم. ما رشد کرده‌ایم که عاشقِ ملکوت خدا باشیم و در رنجها، چشمهای خود را به عیسی بدوزیم. ما با از دست دادنِ ملکوت خود، کاملاً وارد ملکوت او می‌شویم (اول پطرس ۱:۴-۲)۷.

این فصل به تقویت قلب اعضای گروهتان کمک خواهد کرد تا وقتی دیگران با شما مخالفت می‌کنند، از عیسی پیروی کنید.

مطالعۀ کتاب مقدس

عیسی شاگردانش را برای جفا آماده می‌کند

بحث ابتدایی: آیا کسی را می‌شناسید که به‌خاطر ایمانش، جفا دیده باشد؟ یا آیا شهادت ایماندارانی را که به‌خاطر عیسی رنج کشیده‌اند، خوانده‌اید؟ پیش از آغاز درس زیر، به‌طور خلاصه داستانی را دربارۀ خودتان یا دیگران که جفا دیده‌اند، تعریف کنید.

در آغاز متی ۱۰، عیسی ۱۲ شاگردش را به سراسر سرزمین اسرائیل می‌فرستد تا دربارۀ ملکوت خدا تعلیم دهند، بیماران را شفا دهند و دیوها را بیرون کنند. در آیات بعدی، او دستورالعلمهای بیشتری داده و می‌گوید که انتظار چه اتفاقی را می‌توانند داشته باشند. اینها حقایق مهمی برای همۀ ایمانداران در همۀ نسلهاست.

متی ۱۶:۱۰-۴۲ را بخوانید.

۱. دوباره آیۀ ۱۶ را بخوانید. پیروان عیسی که به دنیا می‌روند تا خبر خوش را اعلام کنند، با چه چیزی مقایسه شده‌اند؟ دربارۀ این تصویر فکر کنید؛ گوسفندان، بینوا و بی‌آزارند؛ گرگها، گوسفندان را نابود می‌کنند. بر اساس این آیه، آنها باید در این شرایط چه رفتاری داشته باشند؟

به نظرتان "همچون مار هوشیار باشید و مانند کبوتر ساده"، برای گروه خانگیتان چه مفهومی دارد؟ وقتی خبر خوش را اعلام می‌کنید، آیا در بعضی از طریقهایتان بدون حکمت عمل می‌کنید؟ آیا در بعضی از طریقهایتان مانند کبوتر بی‌آزار نیستید؟

۲. آیات ۱۷-۲۰ را بخوانید. شاگردان عیسی می‌توانند انتظار چه اتفاقاتی را داشته باشند؟ وقتی آنها را به حضور دولتها و پادشاهان می‌برند، این چه فرصتی به آنها خواهد داد؟ (آیۀ ۱۸) روح‌القدس چگونه به آنها کمک خواهد کرد (آیات ۱۹-۲۰)؟

۳. آیات ۲۱-۲۲ را بخوانید. شاید در دنیای امروز دربارۀ نمونه‌هایی شنیده باشید که اعضای خانواده به‌خاطر اینکه یکی از اعضا پیرو عیسی شده، او را به قتل رسانده‌اند. غالباً آنها به قتل نمی‌رسند، اما شاید از سوی خانواده طرد شوند؛ شاید کتک بخورند یا به آنها افترا زده و لعنتشان کنند. بر اساس آیۀ ۲۲، نتیجۀ نهایی برای کسانیکه در مواجهه با جفا، از ایمانشان دست نمی‌کشند، چیست؟

آیا کسی در مشارکت خانگیتان به‌خاطر ایمانش به عیسی، از سوی اعضای خانواده مورد جفا قرار گرفته است؟ در گروهتان بحث و گفتگو کنید که چه اتفاقی افتاد. اگر آنها از سوی خانواده‌شان طرد شده‌اند، دربارۀ طریقهایی گفتگو کنید که مشارکت خانگی می‌تواند برای آنها یک خانوادۀ حقیقی باشد.

۴. آیات ۲۴-۲۵ را بخوانید. در لوقا ۱۴:۱۱-۱۵، عیسی بِعلزِبول خوانده شد. مردم گفتند که اعمال نیکوی عیسی به یاری رئیس دیوها بود. بر اساس آیۀ ۲۵، اگر ما حقیقتاً پیروان عیسی هستیم، از اشخاص بی‌خدا چه انتظاری می‌توانیم داشته باشیم؟ به نظرتان، آیا شما در دلتان آماده‌اید که مورد حملۀ این حرفهای نفرت‌انگیز قرار گیرید؟ افکارتان را توضیح دهید.

۵. آیات ۲۶-۲۸ را بخوانید. چرا این باید تشویقی برای ایمانداران باشد که همۀ چیزهای پنهان، آشکار خواهند شد؟

آیۀ ۲۸ را چند بار، به‌طور آهسته بخوانید. این حقیقت بسیار مهمی برای ماست که از آن آگاه باشیم. چه کسی می‌تواند فقط جسم را هلاک کند، نه جان را؟ چه کسی می‌تواند جسم و جان را تا ابد هلاک کند؟ (دربارۀ آن فکر کنید: داور ما که نهایتاً تصمیم خواهد گرفت که تا ابد در کجا باشیم، کیست؟ همچنین به یعقوب ۱۲:۴ مراجعه کنید.)

اگرچه عیسی به ما تعلیم داد که نباید از آنچه انسانها می‌توانند به ما بگویند یا انجام دهند، بترسیم، اما ما می‌دانیم که فشارهای اطرافیانمان را به‌سختی می‌توانیم نادیده بگیریم.

این آیه چه کمکی به ما می کند که قلبمان را آماده کنیم و در طول جفاها بر ترس غلبه کنیم؟

۶. چگونه آیات ۲۹-۳۱ شما را تشویق می‌کنند؟

۷. آیات ۳۲-۳۳ را بخوانید. همۀ ما می‌توانیم وسوسه شویم که به‌عنوان ایمانداران مخفی زندگی کنیم. در دلمان ایمان داریم که عیسی "راه، راستی و حیات است"، اما وقتی از طرف غیرایمانداران تحت فشار هستیم، به‌راحتی می‌توانیم در مورد ایمانمان سکوت کنیم. ترس از جفا، از طرف دولت یا کسانیکه در محل کار هستند، یا ترس از طردشدگی از طرف اعضای خانواده، ما را تحت فشار می‌گذارد که نورمان را در زیر کاسه‌ای پنهان کنیم (۱۴:۵-۱۶ را بخوانید).

وقتی ما وسوسه می‌شویم که ایمانداران مخفی باشیم، متی ۳۲:۱۰-۳۳ به ما چه می‌گوید؟

۸. اکنون عیسی به صحبت دربارۀ روابط خانوادگی بازمی‌گردد. آیات ۳۴-۳۹ را بخوانید. عیسی می‌گوید که با آمدن خود چه چیزی را به دنیا آورده است؟ (آیۀ ۳۴)

ما عیسی را سَروَر صلح می‌خوانیم. (به اشعیا ۶:۹مراجعه کنید) چگونه سروَر صلح می‌تواند باعث شود که اعضای خانواده، دشمن یکدیگر شوند؟ (آیات ۳۵-۳۷ را بخوانید)

نکته: رومیان ۱۸:۱۲ می‌گوید: "اگر امکان دارد، تا آنجا که به شما مربوط می‌شود، با همه در صلح و صفا زندگی کنید." این همیشه باید هدف ما باشد. اما گاهی اوقات، حتی وقتی ما همۀ کارهای ممکن را انجام می‌دهیم تا با دیگران در صلح و صفا باشیم، آنها ما را طرد می‌کنند یا می‌خواهند که ایمانمان به عیسی را انکار کنیم. اگر اینطور است، باید تصمیم بگیریم که چه کسی را بیشتر محبت و پیروی خواهیم کرد.

۹. آیات ۳۷-۳۹ را بخوانید. عیسی می‌گوید که او باید چه جایی را در قلبمان داشته باشد؟ (آیۀ ۳۷)

به نظرتان، منظور عیسی از اینکه گفت ما باید صلیبمان را برداریم و از او پیروی کنیم، چه بود؟ (آیۀ ۳۸)

نکته: به هدف صلیب فکر کنید. کسی که در زمان عیسی صلیب را حمل می‌کرد، به سوی مرگ خود می‌رفت. در لوقا ۲۳:۹ عیسی می‌گوید که ما باید خود را انکار کنیم، هر روزه صلیبمان را برداریم و از او پیروی کنیم. در لوقا ۲۵:۹، عیسی با این تفکر ادامه می‌دهد: "انسان را چه سود که تمامی دنیا را ببَرد، امّا جان خویش را ببازد یا آن را تلف کند؟"

۱۰. متی ۳۹:۱۰ را دوباره بخوانید. این آیه ۴ مرتبۀ دیگر در اناجیل یافت می‌شود: متی ۲۵:۱۶، مرقس ۳۵:۸، لوقا ۲۴:۹ و لوقا ۳۳:۱۷.
وقتی به آیات ۳۸ و ۳۹ نگاه می‌کنید، به زندگی روزانه‌تان به‌عنوان پیرو عیسی فکر کنید. این آیات شخصاً برای شما چه مفهومی دارند؟ به‌عنوان یک رهبر برای شما چه مفهومی دارند؟

۱۱. در این عبارت و در جاهای دیگر در اناجیل، سه مرتبه عیسی به پیروانش می‌گوید که ترسی نداشته باشند. شما چگونه می‌توانید به اعضای گروهتان کمک کنید که بر ترسهایشان غلبه کنند؟

با دعا خاتمه دهید: شما چگونه می‌توانید به کسانیکه در مشارکت شما هستند، کمک کنید که در دوران خوشی و روزهای سختی، به خوشی حاصل از تسلیمِ روزانۀ زندگیشان برای پیروی از عیسی دست یابند؟ اکنون زمانی را به دعا دربارۀ این موضوع اختصاص دهید.

در این موضوع عمیقتر شوید: در پایان این فصل، فهرستی از آیات دیگر دربارۀ این موضوع موجود است تا آنها را با گروه مشارکتی خود مطالعه کنید.

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن ۲۰-۲۱، چین

کلیسای چینی در آتش جفاها قویتر می‌شود

رشد کلیسای چین در ۷۰ سال اخیر، یک داستان شگفت‌انگیز است. در حدود سال ۱۹۵۰، فقط ۱ میلیون مسیحی در این کشور بود. در آن زمان، جمعیت چین بیش از ۵۰۰ میلیون نفر بود که یعنی برای هر ۵۰۰ نفر، کلیسا فقط یک ایماندار داشت.

امروزه، دولت چین تخمین می‌زند که کلیسای مسیحی چین می‌تواند تا حدود ۱۰ درصد از جمعیت باشد- ۱ ایماندار به ازای هر ۱۰ نفر. امروزه بیش از ۱۰۰ میلیون ایماندار در چین است! این چگونه اتفاق افتاد؟ بیشترین رشد با تکثیر کلیساهای خانگی حاصل شد که با وجود جفا، به‌سرعت گسترش یافت.

در اواخر نیمۀ دوم قرن ۲۰، بعضی از رهبران کلیسای خانگی چین، در حدود ۲۰ تا ۳۰ سال به‌خاطر ایمانشان در زندان عذاب کشیدند. تصور کنید که وقتی فرزندانتان خیلی کوچک هستند به زندان بروید و بعد وقتی بزرگ شده‌اند، آزاد شوید.

این رهبران چینی، متحمل درد و رنج عاطفی و جسمانی شدند. اما به‌خاطر مسیح و برای رشد کلیسای چین، این کار را کردند. به همین دلیل، امروزه عمیقاً مورد احترام ایمانداران چینی هستند، اگرچه بسیاری از آنها در دنیای خارج از چین ناشناخته‌اند.

یک مردی که به رشد جنبش کلیسای خانگی در چین کمک کرد، لیو زِنیینگ بود که بیشتر به برادر یون معروف بود. بعد از شفای معجزه‌آسای پدرش، کلّ خانوادۀ برادر یون، به همراه بسیاری از اقوام و دوستانش، زندگیشان را به عیسی سپردند. مادرش، مبشّری شد که در سراسر منطقه‌شان، کلیساهای خانگی را بنا کرد.

هیچ‌کس در آن روزها به‌خاطر جفای شدید کلیسا نمی‌توانست کتاب مقدس پیدا کند. یونِ نوجوان، به مدت بیش از سه ماه، هر روز روزه گرفت و صادقانه دعا کرد که یک کتاب مقدس داشته باشد. نهایتاً، یک شب دیروقت، ضربۀ آهسته‌ای را بر درِ خانه اش شنید. دو غربیه از طرف خدا فرستاده شده بودند که یک کتاب مقدس به خانۀ او بدهند! کتاب مقدس چندین سال در زیرزمین دفن شده بود تا از چشم دولت مخفی بماند. برادر یون می‌گوید که بعد از این پاسخ معجزه‌آسا به دعا چه اتفاقی افتاد:

از آن لحظه به بعد، با ایمان در نزد عیسی دعا کردم. کاملاً اعتماد داشتم که کلام کتاب مقدس، کلام خدا برای من بود... هر روز از صبح تا اواخر عصر، کلام خدا را می‌خواندم. وقتی باید در مزرعه کار می‌کردم، کتاب مقدسم را در داخل لباسم، به خودم می‌بستم و از هر فرصتی برای نشستن و خواندن استفاده می‌کردم. شبها، کتاب مقدسم را با خودم به تختخواب می‌بردم و روی سینه‌ام می‌گذاشتم.

والدین یون، کشاورزانی فقیر بودند. یون فقط کلاس سوم را تمام کرده بود و خیلی آهسته می‌خواند. اما همچنان کلّ کتابهای کتاب مقدس را حفظ کرد، از کتاب متی آغاز کرد.

او به کلیساهای خانگی جدید رفت که کتاب مقدس نداشتند. او نمی‌دانست که چگونه موعظه کند، پس داستانهای معجزه‌آسا و تعالیم عیسی را از حفظ نقل می‌کرد. ایمان در دل شنوندگانش ایجاد شد. آنها با سرودهای ساده، عیسی را که آنها را از گناهانشان و تاریکی ابدی نجات داد، پرستش می‌کردند.

یون، داستانهایی از کتاب اعمال نیز به آنها می‌گفت، داستانهایی دربارۀ رشد کلیسا بعد از صعود عیسی به آسمان. ایمان در دل ایمانداران افزایش یافت که با شجاعت، انجیل را اعلام کنند.

اما جفا شدید بود. پلیس دائماً به دنبال ایماندارن بود، به جلسات حمله می‌کرد و بسیاری را دستگیر می‌کرد. آنها بیرحمانه کتکشان می‌زدند، آنها را به دادگاهها می‌بردند و جرایم سنگینی به آنها می‌دادند. رهبران بسیاری زندانی شدند. پلیس و دادگاهها، ایمانداران را "دشمنان دولت چین" می‌خواندند، اگرچه مسیحیان، شهروندانی بودند که مطابق قانون زندگی می‌کردند و به جامعه هیچ آسیبی نمی‌رساندند. این همان اتفاقی بود که عیسی و رسولان در عهدجدید در مورد آن صحبت کردند.

یون در کتابش، مرد آسمانی، می‌گوید که سالهای جفا، مملو از معجزات بسیار بود. عیسی با آنها بود و موعظه‌شان را با آیات و معجزات قدرتمند تأیید می‌کرد. خدا از این سالهای تاریک در چین استفاده می‌کرد تا میلیونها نفر را وارد ملکوت خدا کند. ایمانداران، بیشتر وقتها و صادقانه دعا می‌کردند و سرودهای پرستشی دربارۀ وفاداری نسبت به عیسی در دوران سختیها را نوشتند.

زو یانگز، رئیس کمیتۀ مشارکت رهبران کلیسای خانگی سینیم در چین، دربارۀ سالهای ریاست جمهوری مائو زِدانگ، اینطور نوشت:

در ۱۹۴۹ جفای قوم خدا آغاز شد و کلیساها از آن زمان به بعد متحمل انواع حملات شدند. تا ۱۹۵۸، دولت همۀ کلیساهای قابل رؤیت را بسته بود. زن مائو، جیانگ کینگ، به بازدید کنندگان خارجی گفت: "مسیحیت در چین به بخش تاریخی موزه محدود شده است. این مُرده و دفن شده است." در دهۀ ۱۹۷۰، یک هیئت نمایندگی مسیحی از ایالات متحده برای بازدید آمده و گزارش داد: "حتی یک مسیحی در چین نمانده است."

البته هنوز مسیحیان در آنجا بودند، اما کلیسا به‌طور مخفیانه در مشارکتهای خانگی جمع می‌شد. بعدها، دولت در تلاش برای کنترل رشد کلیسا و کنترل موعظۀ رهبران گفت که ایمانداران می‌توانند به‌طور قانونی جمع شوند، اما فقط در تعداد کمی از ساختمان کلیساهای ثبت شده.

رهبران کلیسا دیدند که این رشد، کلیسا را محدود می‌کند و اعتقاد نداشتند که دولت باید به کلیسای عیسی بگوید که چگونه مسیح را خدمت کنند. آنها مانند شاگردان عیسی می‌دانستند که باید از خدا پیروی کنند، نه انسان. (اعمال ۲۸:۵-۲۹) درنتیجه، کلیساهای خانگی جدید در همه جا آغاز می‌شدند.

عدۀ بیشتری برای اولین بار انجیل را می‌شنیدند. انجیل حتی در زندانها گسترش می‌یافت، چون ایمانداران زندانی زمان زیادی برای صحبت دربارۀ ایمانشان داشتند. مُجرمان گوش کرده و امید یافتند. آنها می‌دانستند که بیش از آزادی از سلول زندان، نیازمند آزادی از شرم و ظلم و ستم شیطان هستند. آنها به مسیح ایمان آورده و پاک شدند. آنها حقیقتاً آزاد شدند!

ایمانداران بسیاری می‌خواستند که در زندان رنج بکشند تا انجیل گسترش یابد. اگرچه دوران زندانشان مملو از تنهایی و ترس بود، اما ایمانداران اعتماد داشتند که خدا برای نگه داشتن آنها در آنجا، دلایلی دارد. برادر یون، این اطمینان را در پیغامی که در ۲۰۰۱ از زندان نوشت، اعلام کرد:

خدا مرا فرستاده که شاهد او در این مکان باشم. عدۀ زیادی در اینجا به عیسی نیاز دارند. من دقیقاً تا مدت زمانی که خدا تعیین کرده، در این زندان خواهم بود. یک لحظه زودتر اینجا را ترک نخواهم کرد و یک لحظه بیشتر در اینجا نخواهم ماند. وقتی خدا خدمت مرا در زندان تکمیل شده بداند، خارج خواهم شد.

به‌خاطر این اطمینان، یون توانست شرایط وحشتناک را تحمل کند. او شاهد آزادی معجزه‌آسا از زندان بود، مانند رسولان در کتاب اعمال.

زانگ رونگ لیانگ، رهبر شبکۀ کلیسای خانگی فانگ چِنگ در چین، دوستِ برادر یون بود. او افکارش دربارۀ یون را در کلمات زیر خلاصه کرد:

من در کلیسای چینی، بسیاری از خادمان خدا را دیده‌ام که با قدرت و اقتدار بسیار می‌آیند، اما در برادر یون، خادم عیسی را دیده‌ام که همیشه با فروتنی و حِلم آمد، او قلب پسر انسان را منعکس می‌کرد که نیامد تا خدمت شود، بلکه تا خدمت کند و جانش را فدا کند.۸

از زمان عیسی، بسیاری از این ایمانداران در سراسر دنیا، وفادارانه انجیل را با فداکاری شخصی عظیمی گسترش دادند، گاهی اوقات جانشان را فدا کردند. در دورانهای تاریک، با ایمان معتقد بودند که کارشان در مسیح هرگز بیهوده نبود و با خدمت فروتنانۀ خود، نام عیسی مسیح را حرمت و جلال دادند. نویسندۀ عبرانیان به ما می‌گوید، اینان که جهان لایقشان نبود. (عبرانیان ۳۸:۱۱)

عیسی گفت که پاداششان در آسمان، عظیم است!

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

۱. اخیراً ما از طرف دولت متحمل جفا شده‌ایم. بعضی از ایمانداران به ما می‌گویند که چون گناه کرده‌ایم، چنین چیزی را تجربه می‌کنیم. عده‌ای دیگر به ما می‌گویند که اگر ایمان کافی داشتیم، متحمل این آزمایشات نمی‌شدیم. آیا این درست است؟

کتاب مقدس به‌وضوح تعلیم می‌دهد که گناه عواقبی دارد و وقتی خدا ما را اصلاح می‌کند، باید قلبمان نسبت به خدا پاسخگو باشد. اما جفا به‌خاطر گسترش انجیل، چیز متفاوتی است. به آنچه که پطرس رسول دربارۀ این موضوع در اول پطرس ۴ گفت، توجه کنید:

اگر به‌خاطر نام مسیح شما را ناسزا گویند، خوشا به حالتان، زیرا روح جلال که روح خداست بر شما آرام می‌گیرد. اگر رنج می‌کشید، مباد که به سبب قتل، دزدی، شرارت یا حتی فضولی باشد. امّا اگر از آن سبب رنج می‌کشید که مسیحی هستید، شرمسار مباشید، بلکه چون کسی که این نام را بر خود دارد خدا را تمجید کنید... پس کسانی که به خواست خدا رنج می‌کشند، باید که جانهای خویش را به ’خالق امین‘ بسپارند و به نیکوکاری ادامه دهند. (اول پطرس ۱۴:۴-۱۶ و ۱۹)

مهم است که ایمانداران دریابند که جفا برای زندگی در دینداری و اعلام انجیل عیسی مسیح به دیگران، چیزی است که ایمانداران از زمان عیسی مسیح متحمل شده‌اند. عیسی خودش گفت:

اگر دنیا از شما نفرت دارد، به یاد داشته باشید که پیش از شما از من نفرت داشته است. اگر به دنیا تعلّق داشتید، دنیا شما را چون کسان خود دوست می‌داشت. امّا چون به دنیا تعلّق ندارید، بلکه من شما را از دنیا برگزیده‌ام، دنیا از شما نفرت دارد. کلامی را که به شما گفتم، به یاد داشته باشید: ”بنده از ارباب خود بزرگتر نیست.“ اگر مرا آزار رسانیدند، با شما نیز چنین خواهند کرد؛ و اگر کلام مرا نگاه داشتند، کلام شما را نیز نگاه خواهند داشت. امّا این همه را به سبب نام من با شما خواهند کرد، زیرا فرستندۀ مرا نمی‌شناسند. (یوحنا ۱۸:۱۵-۲۱)

همچنین به رومیان ۳۱:۸-۳۹ مراجعه کنید. این آیات ما را تشویق می‌کنند که خدا طرفدار ماست و برعلیه ما نیست. او حتی در تاریکترین آزمایشات، قحطی، فقر شدید یا جفاهای خشونت‌آمیزی که ممکن است برعلیه ما ایجاد شود، به همراه ماست.

۲. وقتی جفاها بر ما وارد می‌شوند، ما سردرگم شده و نمی‌دانیم که چه کار کنیم. آیا باید سعی کنیم که پنهان شویم؟ آیا باید به جای دیگری فرار کنیم، شاید به یک کشور دیگر؟ آیا باید بایستیم و برعلیه آنچه که بر ما اتفاق می‌افتد، اعتراض کنیم؟ یا باید در سکوت، اتفاقات را بپذیریم و همچنان شاهدانی شجاع باشیم؟

درجات مختلفی از جفا وجود دارد، از پاره کردن کتاب مقدس توسط اعضای خانواده گرفته تا افراد تندرو و عصبانی که ساختمانهای کلیسا را بمباران می‌کنند. هر شرایطی متفاوت است و بنابراین، ما باید با روح خدا هدایت شویم. باید یاد بگیریم که به دنبال حکمت خداوند در کتاب مقدس باشیم و به هدایت روح او در هر شرایط گوش کنیم. اینها بعضی از آیات کتاب مقدس برای کمک به ماست.

وقتی عیسی شاگردانش را می‌فرستاد که از شهری به شهر دیگر موعظه کنند، به آنها چنین گفت:

چون در شهری به شما آزار رسانند، به شهری دیگر بگریزید. (متی ۲۳:۱۰)

توجه کنید که وقتی زندگی سولس (بعدها پولس نامیده شد) در خطر بود، او چه کار کرد:

پس از گذشت روزهای بسیار، یهودیان توطئۀ قتل او را چیدند. امّا سولُس از قصدشان آگاه شد. آنها شب و روز بر دروازه‌های شهر مراقبت می‌کردند تا او را بکشند. ولی شاگردانش شبانه او را در زنبیلی نهاده، از شکافی در دیوار شهر پایین فرستادند. (اعمال ۲۳:۹-۲۵)

بعدها پولس با آگاهی از اینکه در اورشلیم دستگیر می‌شد، به آنجا رفت. او به مشایخ افسس گفت:

و حال، با الزامِ روح به اورشلیم می‌روم و نمی‌دانم در آنجا چه برایم پیش خواهد آمد؛ جز آنکه در هر شهر روح‌القدس هشدار می‌دهد که زندان و سختی در انتظار من است. امّا جان را برای خود بی‌ارزش می‌انگارم، تنها اگر بتوانم دور خود را به پایان رسانم و خدمتی را که از خداوندْ عیسی یافته‌ام، به کمال انجام دهم، خدمتی که همانا اعلام بشارت فیض خداست. (اعمال ۲۲:۲۰-۲۴)

عیسی از قبل به شاگردانش گفت که می‌توانند انتظار دستگیری را داشته باشند. او این دستورالعملها را به آنها داد:

از مردم برحذر باشید. آنان شما را به محاکم خواهند سپرد و در کنیسه‌های خود تازیانه خواهند زد. به‌خاطر من شما را نزد والیان و پادشاهان خواهند برد تا در برابر آنان و در میان قومهای جهان شهادت دهید. امّا چون شما را تسلیم کنند، نگران نباشید که چگونه یا چه بگویید. در آن زمان آنچه باید بگویید به شما عطا خواهد شد. زیرا گوینده شما نیستید، بلکه روحِ پدر شماست که به زبان شما سخن خواهد گفت. (متی ۱۷:۱۰-۲۰)

پطرس و یوحنا، پُر از روح‌القدس، با شجاعت به مأمورانی که آنها را دستگیر کرده بودند، گفتند:

امّا پطرس و یوحنا پاسخ دادند: "شما خود داوری کنید، کدام در نظر خدا درست است، اطاعت از شما یا اطاعت از خدا؟ زیرا ما نمی‌توانیم آنچه دیده و شنیده‌ایم، بازنگوییم. (اعمال ۱۹:۴-۲۰)

وقتی ما را به ادارۀ پلیس یا دادگاهها می‌برند، یک چیزی که باید به یاد داشته باشیم، این است که به ما فرمان داده شده که به‌عنوان پیروان عیسی به همۀ اولیای امور احترام بگذاریم.

به‌خاطر خداوند، تسلیم هر منصبی باشید که در میان انسانها مقرر گشته است... (اول پطرس ۱۳:۲)

ایشان را یادآور شو که تسلیم حکمرانان و صاحبمنصبان باشند و فرمانبرداری کنند، و برای هر کار نیک آماده باشند؛ کسی را ناسزا نگویند بلکه صلح‌جو و باملاحظه باشند و با همه در کمال فروتنی رفتار کنند. (تیتوس ۱:۳-۲)

دِین خود را به همگان ادا کنید: اگر مالیات است، مالیات بدهید؛ اگر خَراج است، خَراج بپردازید؛ اگر احترام است، احترام بگذارید؛ و اگر اکرام است، تکریم کنید. (رومیان ۷:۱۳)

اولیای امور باید احترام ما به آنها و اشتیاقمان برای آرامش و صلح در جامعه را ببینند، اما باید این را هم ببینند که ما متعهدیم که از خدا اطاعت کنیم، مانند پطرس و یوحنا در اعمال ۴، در بالا. اگر ما پُر از روح خدا هستیم، او به ما قدرت خواهد داد که بر ترس غلبه کنیم. بعد قادر خواهیم بود که با اعتماد دربارۀ عیسی با آنها صحبت کنیم، دعا کنیم که آنها هم در او نجات یابند.

در بعضی از موقعیتها، به‌درستی می‌توانیم با آرامش مقاومت کنیم. اگر کشور شما قوانینی دارد که از حقوق همۀ انسانها برای آزادی مذهب حمایت می‌کند، پس گاهی اوقات ایستادن برای حق و حقوقتان، کار درستی است.

توجه کنید که پولس رسول در اعمال ۲۴:۲۲-۲۹ چه کار کرد. وقتی قرار بود که توسط سربازان رومی شلاق بخورد، اگرچه محکوم به هیچ جُرمی نبود، به قانون رومی متوّسل شد. وقتی متوجه شدند که پولس شهروند رومی بود و کاری که قرار بود انجام دهند، غیرقانونی بود، دست کشیدند.

۳. بعضیها در گروه ما با نفرت و تلخی نسبت به کسانیکه به آنها جفا رساندند و به آنها خیانت کردند، در کشمکش هستند. ما در مشارکت خانگیمان برای کمک به آنها در غلبه بر درد و تلخیشان چه کاری می‌توانیم بکنیم؟

قدرت غلبه بر هر تاریکی، همیشه از تعلیم و موعظۀ کلام خدا و از طریق دعا حاصل می‌شود. اما ما باید نسبت به برادران و خواهرانی که در کشمکش هستند، فیض داشته باشیم و آنها را درک کنیم.

واکنش طبیعی همۀ ما این است که همانطور که با ما برخورد شده، واکنش نشان دهیم- با نفرت، دشنام یا خشونت. اما عیسی به پیروانش روش متفاوتی را تعلیم داد و ما باید به اعضای مشارکتمان کمک کنیم که در طریقهای او گام بردارند. در رومیان ۱۲، پولس رسول این دستورالعملها را به ما می‌دهد:

برای کسانی که به شما آزار می‌رسانند، برکت بطلبید؛ برکت بطلبید و لعن نکنید... به هیچ‌کس به سزای بدی، بدی نکنید. دقّت کنید که آنچه را در نظر همگان پسندیده است، به جای آورید. اگر امکان دارد، تا آنجا که به شما مربوط می‌شود، با همه در صلح و صفا زندگی کنید. ای عزیزان، انتقام مگیرید، بلکه آن را به غضب خدا واگذارید. زیرا نوشته شده که «خداوند می‌گوید: ”انتقام از آن من است؛ من هستم که سزا خواهم داد.“‌» برعکس، «اگر دشمنت گرسنه است، به او خوراک بده! و اگر تشنه است، به او آب بنوشان! اگر چنین کنی، اخگرهای سوزان بر سرش خواهی انباشت.» مغلوب بدی مشو، بلکه بدی را با نیکویی مغلوب ساز. (رومیان ۱۴:۱۲ و ۱۷-۲۱)

در متی ۴۴:۵، عیسی به ما می‌گوید که دشمنانمان را محبت کنیم و برای آنها دعا کنیم. وقتی برای کسی دعا می‌کنید، به‌سختی می‌توان از آنها نفرت داشت. البته مهمترین دعایتان برای آنها این است که رحمت و فیض عیسی را مانند شما بشناسند. شاید بعضیها در کلیسای اولیه برای سولس طرسوسی که به آنها جفا می‌رساند، دعا می‌کردند! (اعمال ۹)

همچنین باید به یاد داشته باشیم که نبرد واقعی ما، نبرد روحانی است و انسانها دشمن واقعی ما نیستند. افسسیان ۱۲:۶ به ما می‌گوید:

زیرا ما را کشتی گرفتن با جسم و خون نیست، بلکه ما علیه قدرتها، علیه ریاستها، علیه خداوندگاران این دنیای تاریک، و علیه فوجهای ارواح شریر در جایهای آسمانی می‌جنگیم.

بنابراین، ما باید اسلحۀ کامل خدا را بپوشیم تا بتوانیم با دشمن واقعی خود بجنگیم. (مراجعه کنید به افسسیان ۱۰:۶-۲۰.)

(همچنین به فصل ۱۳، "بخشش در مشارکت خانگی" مراجعه کنید. داستان این فصل، از زندگی کوری تن بوم، به‌طور خاص می‌تواند برای کسانی مفید باشد که با تلخی در کشمکش هستند.)

۴. به‌خاطر جفا در گذشته، بعضی از ایمانداران شهرمان، دیگر با هم جمع نمی‌شوند. ترس بر قلبشان غلبه کرده است. آنها فقط می‌توانند به این فکر کنند که جفا نبینند، پس اساساً گسترش انجیل فراموش شده است. ما چگونه می‌توانیم شجاعتی را که قبلاً برای زندگی در عیسی داشتیم، احیا کنیم؟

آیا به یاد دارید که وقتی عیسی دستگیر شد، چه اتفاقی افتاد؟ در آن لحظۀ تاریک، شاگردان پراکنده شدند. و پطرس حتی انکار کرد که عیسی را می‌شناخت. پیش از دیدن عیسای قیام کرده، همۀ امیدشان را از دست دادند. عیسی آنها را در خفا و پشت درهای بسته یافت.

اما واقعیت رستاخیز عیسی، همه چیز را عوض کرد. عیسی بر مرگ پیروز شد و هیچ چیز نتوانست او را متوقف کند. به همین دلیل، رسولان می‌خواستند که زندگیشان را به دستهای خدا بسپارند.

درحالیکه این بخش را به پایان می‌رسانید، با گروه خانگیتان به اعمال ۲۳:۴-۳۱ نگاه کنید. توجه کنید که وقتی رهبران مذهبی، ایمانداران اولیه را تهدید کردند، آنها چه کار کردند. مخصوصاً به دعای آنها و پاسخ خدا در آیات ۲۹-۳۱ توجه کنید. برای ما مفید است که اغلب اوقات به یکدیگر یادآوری کنیم که عیسی چقدر رنج کشید تا ما بتوانیم از گناه و مرگ آزاد شویم. افراد زیادی هنوز این موضوع را نمی‌دانند! ما چگونه می‌توانیم این خبر فوق‌العاده را از آنها دریغ کنیم؟

غیرعادی نیست که ایمانداران در مواجهه با جفا، جلسات را متوقف کنند، اما این زمانی است که آنها باید از یکدیگر حمایت کنند. پولس رسول در اول قرنتیان ۲۶:۱۲ به ما یادآوری می‌کند: "اگر یک عضو [از بدن] دردمند گردد، همۀ اعضا با او همدرد باشند..." اگر کسانی در گروهتان، با خانواده یا پلیس مشکل دارند، مهم است که آنها بدانند که جمع مشارکتی در کنارشان می‌ایستد؛ آنها تنها نیستند. اگر مردم می‌ترسند که به جلساتتان بیایند، شما به‌عنوان رهبر، یا یک نفر دیگر از گروه، باید به سراغشان رفته و بعضی از آیات کتاب مقدس را از این فصل با آنها در میان بگذارید. همچنین زمانی را به دعا با آنها اختصاص دهید، به آنها کمک کنید که ترسهایشان را نزد عیسی برده و با شجاعت او تعویض کنند.

برای تشویق و دلگرمی بیشتر گروهتان، به بخش کاربرد در زیر مراجعه کنید.

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

۱. به فهرست زیر توجه کرده و دربارۀ این صحبت کنید که وقتی به‌‌خاطر پیروی از عیسی جفا می‌بینید، بیشتر با چه ترسهایی مواجه می‌شوید؟

- ترس از طرد شدن از سوی اعضای خانواده

- ترسِ از دست دادنِ شغل یا عدم ورود به دانشگاه

- ترس از حرف همسایگان دربارۀ شما

- ترس از جریمه‌های دولت، زندانی شدن، کتک خوردن یا مرگ به‌خاطر ایمانتان

- ترس از جدایی از همسر یا فرزندانتان

۲. اگر شما در گذشته جفا دیده‌اید، یا اکنون در جفا هستید، کدام‌یک از سؤالات صفحۀ قبل (سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند) به توصیف آنچه که گروهتان با آنها مواجه می‌شود، کمک می‌کند؟ زمانی را به تعمّق دربارۀ آیات مربوطه اختصاص دهید و برای حکمت خدا در شرایطتان دعا کنید.

۳. اگر هنوز این کار را نکرده‌اید، اعمال ۲۳:۴-۳۱ را که در پایان سؤال ۴ در بالا ذکر شد، مطالعه کنید. از این آیات کمک بگیرید تا برای یکدیگر دربارۀ ترسهایی که با آنها مواجه می‌شوید و شفای عاطفی کسانیکه به‌خاطر جفا آزار دیده‌اند، دعا کنید. برای دلیری و آیات و نشانه‌ها دعا کنید، همانطور که رسولان در این آیات دعا کردند.

۴. عبارات بسیاری از کتاب مقدس در این فصل موجود است. این فصل را مرور کنید و تصمیم بگیرید که کدام‌یک برای گروهتان مفیدترین مورد خواهد بود. عبارات متعددی را که هفتۀ آینده، با یکدیگر به‌عنوان مشارکت مطالعه خواهید کرد، انتخاب کنید.

به آیات دیگر کتاب مقدس در صفحۀ بعد نیز مراجعه کنید.

اینها آیات دیگری از کتاب مقدس دربارۀ این موضوع است که با مشارکت خود مطالعه کنید:

- یوشع ۱:۱-۹ (تشویق برای قوی و دلیر بودن)

- متی ۱۰:۵-۱۲ (خوشا به حال کسانی که جفا می‌بینند.)

- متی ۹:۲۴-۱۴ و لوقا ۱۰:۲۱-۱۹ (تشویق برای پایداری در آزمایشات)

- یوحنا ۱۸:۱۵-۲۱ (انتظار داشته باشید که دنیا از شما متنفر باشد، همانطور که از عیسی متنفر بود)

- یوحنا ۱:۱۶-۴ و ۳۳ (هشدار دربارۀ جفا؛ عیسی غالب آمده است!)

- اعمال ۴ (تشویق برای رشد در دلیری و شجاعت)

- اعمال ۱۷:۵-۴۲ (رسولان به زندان افکنده شدند؛ آنها با دلیری صحبت می‌کنند.)

- رومیان ۱۶:۸-۲۵ و ۲۸ (روح خدا به ما کمک می‌کند.)

- رومیان ۳۱:۸-۳۹ (هیچ چیز نمی‌تواند ما را از محبت خدا جدا سازد.)

- اول قرنتیان ۵۸:۱۵ (زحمت ما بیهوده نیست.)

- فیلیپیان ۲۷:۱-۳۰ (استوار بمانید؛ هراس نداشته باشید.)

- عبرانیان ۱۴:۴-۱۶ (ما می‌توانیم با اطمینان به تخت خدا نزدیک شویم.)

- عبرانیان ۱۱ و ۱:۱۲-۳ و ۱۱ (از نمونۀ زنان و مردان ایمان در گذشته پیروی کنید.)

- یعقوب ۲:۱-۴ و ۷:۵-۱۱ (در جفا شادی کنید؛ این بلوغ ایجاد می‌کند.)

- اول پطرس ۳:۱-۹ (ما یک امید زنده داریم؛ ما با رنج تصفیه می‌شویم.)

- اول پطرس ۱۹:۲-۲۵ (عیسی که ناعادلانه رنج کشید، الگوی ماست.)

- اول پطرس ۱۳:۳-۱۹:۴ (رنج کشیدن به‌خاطر مسیح باعث برکت است.)

- اول پطرس ۶:۵-۱۱ (با ابلیس مقابله کنید؛ مسیح شما را قوی خواهد ساخت.)

- مکاشفه ۸:۲-۱۱ (نترسید؛ وفادار باشید و تاج حیات را دریافت کنید.)

آیاتی دربارۀ کمک خدا در مشکلات:

- مزامیر ۳، ۵، ۱۳، ۱۸، ۲۰، ۲۳، ۲۷، ۴۰، ۴۶، ۵۴، ۵۶، ۶۱، ۶۲، ۶۸، ۷۰، ۹۱، ۱۲۱، ۱۲۵، ۱۳۰، ۱۴۰، ۱۴۶

- اشعیا ۳:۲۶-۴؛ ۲۷:۴۰-۳۱؛ ۱۰:۴۱؛ ۵:۴۲-۹ و ۱:۴۳-۴

- ارمیا ۱۱:۲۹-۱۴

- متی ۲۸:۱۱-۳۰

۱۶. مشارکت خانگی وفادار، شاهد رشد ملکوت خداست

و آنچه را که در حضور گواهان بسیار از من شنیدی، به مردمان امینی بسپار که از عهدۀ آموزش دیگران نیز برآیند. (پولس رسول به شاگردش، تیموتائوس. دوم تیموتائوس ۲:۲)

من بذر را کاشتم و آپولس آن را آبیاری کرد، امّا خدا بود که موجب رویش آن شد. پس نه کارنده چیزی است و نه آبیاری‌کننده، بلکه فقط خدا که رویاننده است. (اول قرنتیان ۶:۳-۷)

من تاک هستم و شما شاخه‌های آن. کسی که در من می‌ماند و من در او، میوۀ بسیار می‌آورد؛ زیرا جدا از من، هیچ نمی‌توانید کرد (یوحنا ۵:۱۵)

مقّدمه

رشد با یکدیگر

از زمان عیسی، تعلیم به شاگردان در شناخت و اطاعت از تعالیم عیسی، کلید رشد کلیسای حقیقی در سراسر دنیا بوده است.

رشد با یکدیگر، موضوع این کتاب است. در هر جاییکه ایمانداران به منظور برافراشتن نام عیسی و خدمت به او جمع می‌شوند، قدرت روحانی جاری می‌شود تا ملکوت خدا رشد کند. اگر شما و گروهتان فصلهای قبلی این کتاب را مطالعه کرده‌اید و با دعا آنها را در گروهتان بکار برده‌اید، شما درحالِ رشد در مسیح هستید. همچنین درحالِ رشد در تأثیرگذاری بر دیگران هستید.

این فصل، مروری بر همۀ فصول قبلی این کتاب است. در صفحات بعد، دربارۀ این صحبت خواهیم کرد که وقتی مطابق تعلیم عیسی عمل می‌کنیم، چگونه رشد به‌طور طبیعی ایجاد می‌شود. این سه روش برای در نظر گرفتن رشد است: ۱) رشد در دینداری اعضای کلیسایتان؛ ۲) رشد در تعداد کسانیکه به مسیح ایمان می‌آورند؛ و ۳) رشد در آغاز مشارکتهای جدید برای خدمت به نوایمانان.

عیسی غالباً دربارۀ رشد ملکوت خدا صحبت کرد. در عیسی بمانید و انتظار داشته باشید که ملکوت از طریق شما رشد کند!

مطالعۀ کتاب مقدس

گسترش انجیل با پرورش ایمانداران وفادار

بحث ابتدایی: گروه خانگی شما چگونه می‌تواند در گسترش انجیل در کشورتان تأثیرگذارتر باشد؟

دوم تیموتائوس ۱:۱-۳:۲ را بخوانید.

۱. چه کسی این نامه را می‌نویسد و برای چه کسی می‌نویسد؟ (آیۀ ۱، ۲)

پولس رسول سالخورده، تیموتائوس جوان را برای سالهای بسیار شاگردسازی کرده است. او پسر واقعیش نبود، اما به‌خاطر دوستی عمیقشان، پولس او را "فرزند عزیزم" خطاب می‌کند.

۲. آیات ۳-۵ را دوباره بخوانید. پولس چه می‌گوید که به ما نشان می‌دهد که علاقۀ شدیدی به تیموتائوس داشت؟

۳. پولس در آیات ۶ و ۷ تیموتائوس را نصیحت می‌کند. پولس می‌خواهد کدام خصوصیات شخصیتی را در تیموتائوس ببیند؟ (آیۀ ۷) تیموتائوس چگونه می‌تواند در این خصوصیات رشد کند؟ (آیۀ ۶).

اکنون به زندگی خودتان فکر کنید. آیا شما در این خصوصیات قوی هستید یا ضعیف؟ پاسختان را توضیح دهید و اینکه چگونه می‌خواهید رشد کنید.

۴. پولس که در زندان رنج می‌کشد، می‌نویسد که تیموتائوس نباید از انجیل عار داشته باشد. (دوبارهآیۀ ۸ را بخوانید) در آیات ۹ و ۱۰، پولس چه توضیحی دربارۀ انجیل می‌دهد؟

۵. اگرچه پولس در زندان است، چرا عار ندارد که به اعلام انجیل ادامه دهد؟ (آیۀ ۱۱، ۱۲).

وقتی ما مانند پولس با آزمایشات مواجه می‌شویم، چرا بسیار مهم است که از قدرت محافظت کنندۀ عیسی مسیح در زندگیمان مطمئن باشیم (آیۀ ۱۲)؟

۶. دوباره آیات ۱۳ و ۱۴ را بخوانید. پولس، تیموتائوس را فرستاد تا به اعلام انجیل ادامه دهد. در این دو آیه، پولس به تیموتائوس می‌گوید که از چیزی محافظت کند. تیموتائوس باید به چه چیزی سخت بچسبد؟

بسیاری از معلمان دروغین، وارد کلیسای اولیه می‌شدند و انجیل فیضی را که همۀ رسولان تعلیم دادند، تحریف می‌کردند.

چقدر برای شما مهم است که با دقت تعالیم انجیل را دربارۀ عیسی مسیح بخوانید؟ آیا متعهد هستید که با وفاداری، این پیغام را تعلیم دهید تا دیگران بتوانند بشنوند و به انجیل حقیقی ایمان آورند؟

۷. دوباره باب ۱:۲-۳ را بخوانید. در اینجا پولس به تیموتائوس نصیحت می‌کند که به کار گسترش انجیل ادامه دهد. وقتی به سؤالات زیر پاسخ می‌دهید، با دقت به آیۀ ۲ توجه کنید.

- چه کسی به تیموتائوس تعلیم داد؟

- تیموتائوس باید تعلیمی را که دریافت کرده، به چه کسانی بسپارد؟

- آنها با این تعلیم چه کار خواهند کرد؟

۸. این تصویر سادۀ شاگردسازی است، وقتی مردم وفادارانه کلام خدا را منتقل می‌کنند: پولس به تیموتائوس تعلیم می‌دهد --> تیموتائوس به مردمان امین تعلیم می‌دهد --> این مردمان امین به مردمان امین دیگر تعلیم می‌دهند --> (و این ادامه می‌یابد).

اگر ایمانداران این کشور، افراد جدید را برای تعلیم انجیل پرورش ندهند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

دوم تیموتائوس ۲:۲ می‌گوید که تیموتائوس باید آنچه را که دریافت کرده، به مردمان امین (قابل اعتماد) "بسپارد". وقتی چیزی را به کسی می‌سپارید، آن را به آنها می‌دهید، اعتماد می‌کنید که آنها مسئول خواهند بود که کار مورد نظر شما را انجام دهند.

پولس به تیموتائوس می‌گوید که به دنبال افراد قابل اعتماد باشد تا انجیل را منتقل کند. اینها افرادی نیستند که فقط کتاب مقدس را به‌طور علمی می‌آموزند و عاشقِ صحبت دربارۀ دانسته‌هایشان هستند، ولی زندگیشان تغییر نکرده است. مردمان امین، با اطاعت فروتنانه نشان می‌دهند که عاشق عیسی هستند. زندگیشان میوۀ روح را نشان می‌دهد (غلاطیان ۲۲:۵-۲۳). آنها خود را وقف خدمت به دیگران و تعلیم و تربیت آنها می‌کنند.

مشارکت خانگی جایی است که این تعلیم (یا شاگردسازی) به بهترین شکل اتفاق می‌افتد. ایمانداران در مشارکت با ایمانداران دیگر رشد می‌کنند، درحالیکه یاد می‌گیرند که یکدیگر را محبت و خدمت کنند. ما این چیزها را در انزوا و به‌تنهایی یاد نمی‌گیریم. به همین دلیل مهم است که ایمانداران مرتباً با یکدیگر جمع شوند.

با دعا خاتمه دهید: دربارۀ این صحبت کنید که اگر هر گروه خانگی، مردمان امین را پرورش می‌داد که به دیگران تعلیم دهند، این چه تأثیری بر شهرتان می‌گذاشت. اکنون زمانی را اختصاص داده و از خدا بخواهید که به گروهتان کمک کند که از دستورالعملهای پولس به تیموتائوس پیروی کنند.

داستانی از تاریخ مسیحی

قرن ۱، امپراطور باستانی رومی

انفجار انجیل در قرون اولیۀ کلیسا

روزی که عیسی از قبر خارج شد، مانند یک موج سونامی بزرگ در زمین بود. این آغازِ پایان ملکوت شیطان بود. عیسی بر صلیب، گناه جهان را بر خود گرفته بود. او لعنت ما را برداشت و به جای ما مُرد. پدر، عیسی را برخیزانید تا به دنیا نشان دهد که هیچ چیز نمی‌تواند عیسی را شکست دهد، حتی آخرین دشمن- مرگ! عیسی خداوندِ همه چیز است.

چند هفته بعد در روز پنطیکاست، دینامیت از آسمان منفجر شد. پیش از آنکه عیسی به آسمان صعود کند، به شاگردان گفته بود که در اورشلیم منتظر شوند تا دینامیت (یونانی، "dunamis" یعنی "قدرت") از آسمان بر آنها نازل شود (اعمال ۴:۱-۸). آنها با قدرت روح‌القدس، به همه جا می‌رفتند تا خبر خوش خداوندی او بر همه چیز را اعلام کنند.

در روزی که روح‌القدس با قدرت نازل شد، ۳۰۰۰ نفر به عیسی ایمان آوردند (اعمال ۴۱:۲). اندکی پس از آن، این تعداد به ۵۰۰۰ نفر رسید (اعمال ۴:۴). انجیل به‌زودی به سراسر امپراطور رومی و فراتر از آن پیش رفت. تخمین زده شده که در عرض ۳۰۰ سال، جمعیت مسیحی ۶ تا ۱۰ میلیون نفر در امپراطوری بود!

این رشد از طریق تسخیر نظامی و ایمان اجباری اتفاق نیفتاد. انجیل توسط افراد ساده‌ای منتشر شد که ایمانشان را در طول فصول جفای شدید منتشر کردند. در ۳۱۳ میلادی، روم حکم کرد که کلیسا دیگر نباید جفا ببیند و بلافاصله بعد از آن، ایمان مسیحی به‌عنوان مذهب امپراطوری اعلام شد.

چرا انجیل به‌سرعت منتشر شد؟ به‌طور خاص، با نگاهی بر کتاب اعمال و همچنین نامه‌های رسولان، بیایید به بعضی از عواملی بیندیشیم که بر این رشد تأثیر گذاشت. وقتی پاراگرافهای زیر را می‌خوانید، امیدواریم که زمانی را به خواندن آیات داخل پرانتز اختصاص خواهید داد. اینها به شما کمک خواهند کرد که به‌طور واضحتر، قدرت روح‌القدس را که از طریق کلیسای اولیه حرکت می‌کرد، ببینید.

اینها هفت دلیل برای انتشار سریع انجیل از طریق خدمت رسولان و مبشرّان دیگر است.

۱. ایمان به رستاخیز جسمانی عیسی از مردگان.

این رویداد غیرمنتظره‌ای بود که همه چیز را تبدیل کرد. رسولان با چشمان خود آن را دیدند و تا ابد تبدیل شدند! هیچ‌کس نمی‌توانست آنها را متقاعد کند که این اتفاق نیفتاد. متی، مرقس، لوقا و یوحنا، همگی با شجاعت در مکتوبات خود دربارۀ داستان رستاخیز صحبت می‌کنند. آنها شکست و ترسی را که شاگردان با دیدن رهبر مصلوب شده‌شان تجربه کردند، پنهان نمی‌کنند.

در محاکمۀ عیسی، پطرس با شرمساری انکار کرد که عیسی را می‌شناخت (متی ۶۹:۲۶-۷۵). اما چند هفته بعد، پطرس به هزاران نفر موعظه کرد و گفت: "خدا همین عیسی را برخیزانید و ما همگی شاهد بر آنیم" (اعمال ۳۲:۲).

لوقا به ما می‌گوید که عیسی در زمانهای گوناگون در طول ۴۰ روز پیش از صعودش به آسمان بر آنها ظاهر شد (اعمال ۳:۱). پولس می‌گوید که در یک زمان، عیسی به بیش از ۵۰۰ نفر از پیروان ظاهر شد! (اول قرنتیان ۳:۱۵-۸)

رستاخیز، بیانیۀ بسیار واضح خدا دربارۀ هویت عیسی بود و شاگردان این را می‌دانستند. پطرس در پنطیکاست موعظه کرد:

پس قوم اسرائیل، جملگی به‌یقین بدانند که خدا این عیسی را که شما بر صلیب کشیدید، خداوند و مسیح ساخته است. (اعمال ۳۶:۲)

پولس به قرنتیان گفت که به‌خاطر قیام عیسی، سرنوشت همۀ ایمانداران، پیروزی ابدی بر گناه و مرگ است (اول قرنتیان ۵۴:۱۵-۵۸). به همین دلیل، حتی در طول دورانهای بسیار دشوار، زندگی، هدف و معنا داشت.

۲. ایمان به قدرت عیسی برای نجات.

آنها با تمامی دل به قدرت عیسی مسیح برای بخشش گناه و نجات از داوری نهایی ایمان داشتند. به همین دلیل، با قلبهای محبت‌آمیز، با شجاعت، مردم را به توبه، ایمان و تعمید دعوت کردند.

پطرس و یوحنا با شجاعت به رهبران یهودی گفتند که نجات فقط از طریق عیسی است (اعمال ۱۲:۴). آنها به همه توضیح دادند که خدا عیسی را فرستاد تا آنها را از راههای گناه‌آلودشان بازگرداند (اعمال ۲۶:۳). این موضوع مهمی در نامه‌های رسولان بود. به‌خاطر کاری که مسیح انجام داده، پیروانش فراخوانده شدند که از تاریکی خارج شده و به‌عنوان انسانهای جدید در نور مسیح گام بردارند (افسسیان ۳:۵-۱۵؛ اول پطرس ۹:۲-۱۲؛ اول یوحنا ۵:۱-۱۰).

۳. ایمان به قدرت دعا.

رسولان با پیروی از آنچه عیسی به آنها آموخته بود، تعلیم دادند که ایمانداران باید در همه وقت و برای همه چیز دعا کنند (متی ۷:۷-۱۱؛ لوقا ۱:۱۸-۸؛ اعمال ۱۴:۱؛ اعمال ۵:۱۲؛ افسسیان ۱۸:۶دعا نه تنها بخشی از گردهمایی یکشنبۀ آنها بود؛ بلکه زندگی روزانه‌شان مملو از دعا بود. آنها مخصوصاً برای این دعا کردند که ملکوت خدا بیاید (متی ۱۰:۶). حتی وقتی متصدیان مذهبی تهدیدشان کردند، ایمانداران اولیه از خدا خواستند که به آنها در موعظه‌شان شهامت دهد و آیات و نشانه‌ها را برای تأیید حقیقت آنچه موعظه می‌شد، بفرستد. (مراجعه کنید به اعمال ۲۹:۴-۳۱.)

۴. ایمان به خدا برای آیات و معجزات.

وقتی رسولان بیرون رفته و به گمشدگان موعظه کردند، به قدرت عیسی اعتماد داشتند که شفا دهد و دیوها را بیرون کند. آنها به تواناییهای خودشان برای شفا اعتماد نداشتند، بلکه برای انجام این کار، به نام عیسی اطمینان زیادی داشتند (اعمال ۶:۳-۱۰ و ۱۶). عیسی به آنها تعلیم داده بود که موعظه کنند که ملکوت خدا نزدیک شده و آن را با شفای جسمانی و آزادی روحانی به مردم نشان دهند (متی ۷:۱۰-۸). شاگردان بعد از صعود عیسی به آسمان، به این عمل ادامه دادند.

معجزات فوق‌العاده اتفاق افتاد، باعث شد که ایمانداران و غیرایمانداران با ترس مقدس زندگی کنند (اعمال ۴۳:۲؛ اعمال ۱۲:۵-۱۶). این معجزات در سراسر کتاب اعمال اتفاق افتاد. رسولان انتظار داشتند که آیات و معجزات ظاهر شود، نه فقط از طریق خدمت خودشان، بلکه از طریق نسلهای جدید ایماندارانی که خدا برمی‌خیزانید. استیفان و فیلیپُس، شمّاسانی بودند که روح‌القدس به‌طور قدرتمند در ظهور آیات و معجزات بکار برد. (اعمال ۸:۶ و اعمال ۶:۸-۸). بعدها یعقوب به مشایخ گفت که برای بیماران دعا کنند و انتظار شفا داشته باشند. (یعقوب ۱۴:۵-۱۶).

۵. ایمان به راهنمایی روح‌القدس.

وقتی رسولان با انجیل بیرون رفتند، می‌دانستند که عیسی، از طریق روح‌القدس، همیشه همانطور که وعده داده بود، با آنها بود: "و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده‌ام، به جا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم" (متی ۲۰:۲۸). آنها می‌دانستند که در مأموریت عیسی برای رهایی دنیا، با او مشارکت می‌کردند و به راهنمایی او گوش کردند.

گاهی اوقات، این معجزه‌آسا و مشخص بود: خداوند، پطرس را به خانۀ کُرنلیوس (اعمال ۱۰)، فیلیپُس را به خواجه‌سرای حبشی (اعمال ۲۶:۸-۴۰) و پولس و تیم میسیونری او را به مقدونیه (اعمال ۶:۱۶-۱۰) هدایت کرد که اولین قدم برای ورود انجیل به اروپا بود. در زمانهای دیگر، آنها از فرمان کلی برای "رفتن" پیروی کرده و اعتماد کردند که روح آنها را به سوی فرصتها هدایت می‌کرد و درحالِ رفتن به آنها الهام می‌بخشید که چه بگویند و چه کار کنند. اما همیشه به هدایت خدا اعتماد می‌کردند، به هر شکلی که می‌آمد.

۶. ایمان به قدرت خدا بر هر دشمن، حتی مرگ.

رسولان از جمعیت مردم یا مأمورانی که آنها را تهدید کرده، زندانی کرده و حتی بعضی از آنها را به قتل رساندند، نترسیدند. آنها می‌دانستند که واقعاً نبردشان برعلیه انسانها نیست، بلکه برعلیه پادشاهی شیطان است. آنها انتظار داشتند که نیروهای تاریکی با آنها بجنگند (افسسیان ۱۰:۶-۱۲).

عیسی دربارۀ خطراتی که پیش روی شاگردان بود، با آنها صحبت کرده بود، اما به آنها تعلیم داد که نترسند (متی ۲۸:۱۰-۳۱). خداوند در موقعیتهای متعدد، به‌طور معجزه‌آسا رسولان را از زندان آزاد کرد (اعمال ۲۲:۱۶-۴۰).

اما مهمتر از همه این است که عیسی وعده داد که وقتی آنها در مقابل پادشاهان بایستند، روح خدا آنچه را که باید بگویند به آنها عطا خواهد کرد (متی ۱۷:۱۰-۲۰). کتاب اعمال دربارۀ فرصتهای شگفت‌انگیزی صحبت می‌کند که رسولان باید انجیل را در مقابل رهبران مذهبی و رهبران دولتی اعلام می‌کردند. (برای مشاهدۀ چند نمونه در این مورد، به اعمال ۴ و اعمال ۲۶مراجعه کنید). اما درنهایت، اکثر رسولان به‌خاطر عیسی مسیح به قتل رسیدند. آنها مشتاق بودند که برای انجیل فدا شده و رنج بکشند، چون امیدشان به این زندگی نبود، بلکه به زندگی آینده امیدوار بودند.

۷. ایمان به اینکه پیغام انجیل از جانب خدا بود، نه انسان.

رسولان متعهد بودند که پاکی پیغام انجیل را حفظ کنند. آنها نسخه‌ای از انجیل خودشان نساختند تا خدمت یا ملکوت خود را بسازند (غلاطیان ۶:۱-۱۲). بلکه، آنچه را که به‌عنوان شاهدان، دیده و شنیده بودند، منتقل کردند. (یوحنا ۳۰:۲۰-۳۱؛ اول یوحنا ۱:۱-۴؛ دوم پطرس ۱۶:۱-۲۱).

آنها می‌دانستند (چون عیسی به آنها هشدار داده بود) که معلمان و انبیای دروغین برای تحریف پیغام انجیل می‌آیند. رسولان با ترس خداوند به‌سختی تلاش کردند تا مطمئن شوند که حقیقت انجیل به همان شکلی که آنها دریافت کرده‌اند، منتقل می‌شود (اعمال ۱:۱۵-۱۱؛ اول قرنتیان ۱:۱۵-۸؛ دوم تیموتائوس ۲:۲؛ دوم پطرس ۱:۲-۳). آنها این کار را از طریق موعظه و نوشته‌هایشان، یعنی عهدجدید انجام دادند، که ما امروزه آن را به‌عنوان معیارمان برای حقیقت در اختیار داریم.

البته، ما می‌توانستیم دلایل بسیار دیگری را ذکر کنیم که چرا انجیل به‌سرعت در امپراطور رومی منتشر شد. محبت مسیحیان به یکدیگر، و نسبت به همسایگان بُت‌پرست، عامل بسیار مهمی بود. در آن ۳۰۰ سالِ اول، پیروان عیسی در طول دوران طاعونی که هزاران نفر می‌مُردند، به ایمانداران و غیرایمانداران خدمت کردند. وقتی مسیحیان روز و شب به بیماران خدمت کردند، زندگیشان را فدا کردند، بارها به طاعون مبتلا شدند.

آنها نوزادانی را که معمولاً بُت‌پرستان رها می‌کردند تا در خیابانها بمیرند، برمی‌داشتند و از یتیمان و بیوه‌زنان مطابق تعلیم کتاب مقدس مراقبت می‌کردند. شاگردان عیسی به این طریق و طریقهای دیگر نشان دادند که پیغامشان از آسمان بود، از سوی خدایی فرستاده شده که دنیای گمشده را دوست داشت و قدرت داشت که همۀ کسانی را که با ایمان به او متوّسل می‌شوند، نجات دهد. این پیغامی بود که انسانها در همه جا تشنۀ شنیدن آن بودند.

سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند

چگونه اطاعت گروه خانگی کوچک ما از تعالیم عیسی، به رشد ملکوت خدا در این دنیای بزرگ کمک خواهد کرد؟

ما برای پاسخ به این سؤال، هر فصل از این کتاب را به‌طور خلاصه مرور می‌کنیم. گاهی اوقات مهم است که به عقب برگردیم و به تصویر بزرگ نگاه کنیم. و مهم است که مَثَلهای عیسی را دربارۀ شروعهای کوچک به یاد داشته باشیم. (مراجعه کنید به متی ۳۱:۱۳- ۳۳.)

مهم نیست که کلیسایتان چقدر کوچک است (حتی اگر فقط دو یا سه نفر باشد)، اگر به تعالیم عیسی دربارۀ کارهایی که از شما خواسته، توجه کنید، اهدافش را در این زمین گسترش می‌دهید. شما به او وفادارید!

وقتی خلاصۀ فصلهای این کتاب را در زیر می‌خوانید، به گروه خانگیتان فکر کنید. آیا شما این تعالیم را بکار می‌برید؟

مشارکت خانگی یک خانواده است

عیسی گفت که کلیسایش را بنا می‌کند. به هرحال، کلیسای حقیقی او می‌تواند متفاوت از آن چیزی باشد که ما در مورد "کلیسا" در نظر داریم. مشارکت خانگی که جماعت حقیقی را تشکیل می‌دهد و یاد می‌گیرد که خالصانه، انسانها را با فیض مسیح محبت کند، مانند شهری بر روی تپّه می‌درخشد. در این دنیای آشفته که بسیاری از انسانها، تنها و عمیقاً زخمی هستند، خدا می‌خواهد که کلیسای شما را یک خانواده بسازد تا به گمشدگان کمک کند که راه خدا را پیدا کنند. (اعمال ۴۲:۲-۴۷ را بخوانید.)

محبت، انگیزۀ رهبر

عیسی، الگویی کاملاً متفاوت از رهبران این دنیا به ما داده است. متأسفانه، در بعضی از کلیساهای دنیا، رهبران از الگوی عیسی پیروی نمی‌کنند. بلکه از الگوهای دنیوی رهبرانی پیروی می‌کنند که بر زیردستانشان فرمانروایی می‌کنند. وقتی رهبران مسیحی با فروتنی و محبت خالصانه خدمت می‌کنند، کسانیکه در جماعتشان هستند، هرگز آن را فراموش نمی‌کنند. و آنها هم رهبران خدمتگزار می‌شوند. ملکوت حقیقی خدا تکثیر می‌شود! (مرقس ۴۲:۱۰-۴۵ را بخوانید.)

درکِ هدیۀ شگفت‌انگیز نجات از سوی خدا

انجیل، مروارید گرانبهایی برای همۀ گناهکاران است. وقتی آن را درک کرده و می‌پذیریم، خوشی عظیمی به ما می‌دهد. حتی یک سخنرانی ساده از انجیل می‌تواند یک گناهکار را به توبه و ایمان هدایت کند. اما سال به سال، همۀ ایمانداران باید در درک نجات عمیقتر شوند. وقتی این کار را می‌کنیم، روح‌القدس مانند یک رود قدرتمند در درونمان، حیات را در ما وارد می‌کند. هرچه بهتر انجیل را درک کنیم، بهتر به گمشدگان کمک خواهیم کرد که در آن امید بیابند. (رومیان ۱۶:۱، ۱۷ را بخوانید.)

تعمید در مشارکت خانگی

بسیاری از انسانها در سراسر دنیا به کلیسا می‌روند و خود را ایماندار می‌نامند، اما هرگز از فرمان عیسی برای تعمید یافتن اطاعت نکرده‌اند. تعمید، از هر شخصی دعوت می‌کند که در ملأعام، ایمانش را به مسیح اعتراف کند. آنها اعتراف می‌کنند که به یک نجات‌دهنده نیاز دارند و حقیقتاً به مرگ و رستاخیز عیسی که برای نجاتشان بود، ایمان دارند. اما تعمید فقط برای کسانی نیست که وارد آب می‌شوند. آنها ایمان همۀ ایماندارانی که تماشا می‌کنند را نیز احیا می‌کنند. (رومیان ۱:۶-۱۴ را بخوانید.)

پرستش در روح و راستی با یکدیگر

پرستش به‌طور طبیعی از قلب ایماندارانی جاری می‌شود که چشمشان نسبت به چیزهایی که خدا به آنها عطا کرده، باز است – نسبت به چیزهای مادی، دوستان و خانواده، و مخصوصاً اتحادشان با مسیح. یک قلب شکرگزار، یک قلب پرستش‌کننده است. و کسانیکه در مسیح به‌طور طبیعی شاد هستند، دنیای اطرافشان را تغییر می‌دهند. یک گروه خانگی که خدا را از ته دل پرستش می‌کند، از حضور خداوند در میانشان استقبال می‌کند... و این قدرت است! (مزمور ۱۰۰ را بخوانید.)

کلام خدا: نان روزانۀ ما

عیسی و رسولان هشدار دادند که انبیا و معلمان دروغین بسیاری کلام خدا را تحریف کرده و بسیاری را گمراه می‌کنند. گروه خانگیتان، هر هفته با مطالعۀ دقیق کلام خدا و تعلیم دادن به گروهتان که کتاب مقدس را در اوقات تنهایی خود با خدا بخوانند (یا گوش کنند)، با قدرت در برابر فریب شیطان می‌ایستد. هر هفته با شنیدن کلام خدا، ایمان احیا می‌شود! این نان روزانۀ ماست! (مزامیر ۹:۱۱۹-۱۶ را بخوانید.)

انتقال انجیل به کودکان

عیسی گفت: "بگذارید کودکان نزد من آیند و ایشان را بازمدارید..." (متی ۱۴:۱۹). اما آیا شما در گروه خانگیتان مانع از آمدن آنها به نزد او می‌شوید؟ آیا با دقت، به تعلیم طریقهای خدا به کودکانتان توجه می‌کنید؟ در عرض چند سال، این کودکان می‌توانند رهبران کلیسای کشورتان شوند. اما این فقط زمانی اتفاق خواهد افتاد که اکنون آنها را پرورش دهید که با خدا گام بردارند. کودکان نیز به انجیل نیاز دارند و به راهنمایی محبت‌آمیز بزرگسالان ایماندار نیاز دارند. این گنجینه‌ای را که مسیح به شما داده، نادیده نگیرید. (دوم تیموتائوس ۱۴:۳-۱۵.)

برگزاری شام خداوند با شکرگزاری

وقتی عیسی به شاگردانش، نان و شراب را به‌عنوان بدن و خون خود داد، به آنها می‌گفت: "آنقدر شما را دوست دارم که جانم را فدایتان می‌کنم. لطفاً هرگز این را فراموش نکنید." اغلب اوقات در گروهتان، شام خداوند را برگزار کنید. وقتی این کار را می‌کنید، عجله نکنید. به مردم وقت بدهید که در سکوت به گناهانشان اعتراف کرده و به‌خاطر عهد فیض از او تشکر کنند. وقتی آن را با یکدیگر می‌خوریم، روح‌القدس به‌طور قدرتمند حضور دارد. ما دوباره پاک می‌شویم و با خوشی تازه، او را خدمت می‌کنیم. (یوحنا ۳۵:۶ و ۵۱ را بخوانید.)

رشد در ایمان به‌وسیلۀ دعا

یک چیز مرموزی دربارۀ نحوۀ عمل دعا در ما و از طریق ما وجود دارد. عیسی و رسولان می‌دانستند که چگونه بدون اجرای نمایش یا ریاکاری دعا کنند. آنها با ایمان دعا کردند! اصلِ دعاهایشان این بود که ملکوت خدا بیاید و اراده‌اش بر زمین انجام شود. در سراسر عهدجدید، وقتی رسولان دعا کردند، ملکوت خدا با قدرت رشد کرد. آیا گروه خانگی شما غالباً با یکدیگر دعا می‌کنند؟ کلیسایی که یاد می‌گیرد با یکدیگر دعا کنند، با یکدیگر رشد می‌کنند! (افسسیان ۱۸:۶ را بخوانید.)

پی بردن به برکت هدیه دادن

در اناجیل، غالباً داستانهای مربوط به هدیه دادن، دربارۀ قربانی بزرگ با ما صحبت می‌کنند. به بیوه‌زن و سکۀ کوچکش فکر کنید. او هر آنچه را که برای زندگی کردن داشت، تقدیم کرد. و سامری نیکو، زمان زیاد، پول و آبرویش را قربانی کرد تا به دشمن کشورش کمک کند (مرد یهودی مضروبی که در جاده افتاده بود). مشارکت خانگی که یاد می‌گیرد با سخاوت هدیه بدهد، مرتباً دنیا را با محبت مسیح لمس می‌کند. (دوم قرنتیان ۱:۸-۵ را بخوانید.)

شاگردان بالغ شدن

همۀ فصلهای این کتاب، دربارۀ شاگردسازی است، اما تأکیدهای این فصل خاص دربارۀ شاگردسازی، بر دو چیز است: ۱) آیا شخصیت عیسی، سال به سال به‌طور عمیقتر در اعضای کلیسایتان شکل می‌گیرد؟ ۲) آیا هر یک از آنها، مسئولیت انتقال آموخته‌هایشان را به کسانیکه در خداوند جوانتر هستند، برعهده می‌گیرند؟ اگر هر یک از اعضای کلیسا، شاگردسازی را جدّی بگیرند، خدا از گروهتان قدرتمندانه استفاده خواهد کرد. (دوم تیموتائوس ۱:۲-۲ را بخوانید.)

بخشش در مشارکت خانگی

هر خانواده‌ای در دنیا باید یاد بگیرند که در هماهنگی با یکدیگر زندگی کنند. کلیسای عیسی نیز مستثنی نیست. متأسفانه، بعضی از کلیساها، دار و دسته‌هایی دارند که تا سالها ادامه می‌یابد. تلخی بین برادران و خواهران می‌ماند و به‌آرامی، بسیاری از روابط را سمّی می‌کند. اما وقتی روابط بین اعضای کلیسا شفا می‌یابد، امید احیا می‌شود که ملکوت مسیح می‌تواند حقیقتاً در این زمین شکوفا شود. (افسسیان ۳۲:۴ را بخوانید.)

نور و نمک جهان شدن

اکنون ایمانداران در سراسر دنیا به میلیونها روش، محبت مسیح را به کسانیکه او را نمی‌شناسند، نشان می‌دهند. ایمانداران حقیقی نه‌تنها حقایق انجیل را اعلام می‌کنند؛ بلکه انجیل را به طریقهای عملی زندگی می‌کنند. عیسی کارهای نیکو می‌کرد (اعمال ۳۸:۱۰) و کلیسایش نیز همین کار را می‌کند. اعضای کلیسای خانگی، کاری بیش از جمع شدن در جلسات روزهای یکشنبه انجام می‌دهد؛ اعمال محبت‌آمیز و رحمتشان، هر روزه دنیا را لمس می‌کند. (متی ۳۱:۲۵-۴۰ را بخوانید.)

ایستادگی در جفاها

هیچ‌کس جفا نمی‌خواهد. همۀ ما امیدواریم که این هرگز برای ما اتفاق نخواهد افتاد. اما عیسی گفت که پیروان واقعی او، آن را تجربه می‌کنند. وقتی ما رنج می‌کشیم، آیا باید نومید شویم، فکر کنیم که خدا دیگر کنترل امور را در دست ندارد؟ بیایید هرگز رومیان ۲۸:۸را فراموش نکنیم. اگرچه مردان شریر با الهام نیروهای روحانی شرارت، کارهای بد می‌کنند، اما خدا همچنان اهدافش را به عمل می‌رساند. بیایید به او اعتماد کنیم که انجیل را منتشر کند و ایمانمان را مانند طلا تصفیه کند. (رومیان ۲۸:۸-۳۹ را بخوانید.)

گروه شما چگونه می‌تواند در مسیح رشد کند؟

کاربرد و دعا

به سؤالاتی که بارها مطرح می‌شوند، در بخش بالا مراجعه کنید. با دقت بیشتر به خلاصۀ فصلهای این کتاب نگاه کنید. چند فصل را که به نظرتان گروه شما در آن ضعف دارد و نیاز به رشد دارد، انتخاب کنید. این فصلها را دوباره در هفته‌های آینده مطالعه کنید و برای رشد در این قسمتها دعا کنید.

ضمیمۀ الف: منابع

وب سایتهای زیر شامل منابع مفید بسیاری به زبانهای مختلف برای کودکان و بزرگسالان است. شما می‌توانید سرودها و پیغامهایی را به زبانهای مختلف در یوتیوب پیدا کنید.

وب سایتها:

۱)  www.learnhisways.com

وقتی به این وب سایت مراجعه می‌کنید، پرچم زبانهای مختلف را خواهید دید. بر روی پرچم زبان مورد نیازتان کلیک کنید و منابع موجود را خواهید دید. همۀ آنها را می‌توانید به‌رایگان در دستگاههای الکترونیکی خود دانلود کنید یا به‌عنوان کتاب یا درسهای جداگانه، برای استفاده در گروه خانگیتان چاپ کنید. همچنین می‌توانید کتابها را چاپ کنید و در گروههای دیگر کشورتان توزیع کنید.

این کتاب، پیروی از عیسی با یکدیگر، به زبانهای مختلف در این وب سایت موجود است.

درسهای دیگر کتاب مقدس و کتابهای عبادتی نیز در اینجا به زبانهای مختلف موجود است. این کتابها ابزارهای مفیدی هستند که می‌توانید در کنار این کتاب استفاده کنید و در طول فصلها به آنها اشاره شده است.

۵۰ درس حیاتی

کاوش در کتاب کهن پیدایش

رشد در مسیح از طریق خوشا به حالها

یک جسم- یک دل (در رابطه با ازدواج)

تربیت فرزندان برای زندگی با خدا (برای والدین)

۲)  https://www.thehopeproject.com/pes

ویدئوی امید: داستان انجیل از پیدایش تا زندگی، مرگ و رستاخیز عیسی.

۳)  https://www.jesusfilm.org/search.html?q=Farsi,%20Western

زندگی عیسی برای بزرگسالان و کودکان، داستان مریم مجدلیه و فیلمهای دیگر.

۴)  https://www.jesusfilm.org/strategies-and-tools/resources/the-app.html

برنامۀ ویدئوی عیسی: در اینجا می‌توانید برنامه‌ای را دانلود کنید که به‌رایگان به همۀ فیلمهای موجود در وب سایت بالا، به صدها زبان دسترسی داشته باشید.

۵)  olivetree.com.

دانلود رایگان کتاب مقدس به زبانهای مختلف.

۶)  https://www.faithcomesbyhearing.com/audio-bibles/bible-recordings.
https://live.bible.is/bible/PESNMV/MAT/1

دانلود کتاب مقدس صوتی به زبانهای مختلف

۷)  bible.com/app

برنامۀ کتاب مقدس رایگان به زبانهای مختلف

۸)  bible.com/kids

برنامۀ کتاب مقدس رایگان برای کودکان به زبانهای مختلف

۹)  https://bibleforchildren.org/

داستانهای کتاب مقدس برای کودکان به زبانهای مختلف، با تصاویری برای کودکان که رنگ‌آمیزی کنند و می‌توانید آنها را دانلود و چاپ کنید.

۱۰)  http://www.wol-children.net/index.php?n=Farsi.Main

داستانهای صوتی کتاب مقدس برای کودکان به زبانهای مختلف، به همراه نمایشنامه که نمایش خودتان را برای داستان کتاب مقدس بسازید.

۱۱)  https://songs.worshipleaderapp.com/

سرودهای پرستشی به زبانهای مختلف

ضمیمۀ ب: داستانها

داستانهای کتاب مقدس برای مشارکتهای خانگی
و پیشنهاداتی در بکارگیری آنها برای کودکان و بزرگسالان

در زیر فهرست داستانهای کتاب مقدس را می‌بینید که کودکان و بزرگسالان می‌توانند از آن لذت ببرند و درس بگیرند.

عهدعتیق

- پیدایش ۱ و ۲: خلقت

- پیدایش ۳: سقوط انسان در گناه

- پیدایش ۴: قائن و هابیل: اولین قتل

- پیدایش ۵:۶ – پیدایش ۲۲:۸: نوح و طوفان

- پیدایش ۱:۱۱-۹: برج بابِل

- پیدایش بابهای ۱۲-۵۰: ابراهیم، اسحاق، یعقوب و یوسف: این بابها داستانهای بسیاری دارند که بچه ها دوست خواهند داشت. بعضی از این داستانها برای بچه‌های بزرگتر و بزرگسالان مناسبتر خواهد بود.

- خروج بابهای ۱-۲۱:۲۰ و بابهای ۳۲-۳۴: خدا اسرائیل را از مصر آزاد کرده و ده فرمان را می‌دهد. در این بابها داستانهای جذاب زیادی برای همۀ سنین موجود است.

- اعداد بابهای ۱۳-۱۴: جاسوسان به کنعان فرستاده شدند؛ اسرائیل برعلیه خدا سرکشی می‌کند.

- یوشع بابهای ۱-۴ و ۱۰:۵-۱۵:۱۰: یوشع، اسرائیل را به سوی کنعان هدایت می‌کند؛ دیوارهای اریحا فرو می‌ریزند.

- داوران بابهای ۶ و ۷: جدعون به طرز معجزه‌آسایی، مدیانیها را شکست می‌دهد.

- کتاب روت: این داستان زیبایی از عشق و ایمان است!

- کتابهای اول و دوم سموئیل: بچه‌های کوچک، داستان داوود را در اول سموئیل ۱۷ که جُلیات غول‌پیکر را شکست می‌دهد، دوست دارند. بسیاری از داستانهای دیگر در این دو کتاب، درسهای مهمی برای بچه‌های بزرگتر و بزرگسالان دارند.

- اول پادشاهان، بابهای ۲۹:۱۶-۲۱:۱۹ و دوم پادشاهان باب ۲: ایلیای نبی با پادشاه شریر و خدایان دروغین برخورد می‌کند (داستانهایی از معجزه)

- دوم پادشاهان بابهای ۴-۷: الیشعِ نبی معجزات بسیاری انجام می‌دهد.

- دوم تواریخ ۱:۲۰-۳۰: یهوشافاط: خدا یهودا را رهایی می‌دهد.

- کتاب استر: استر زندگی خود را برای نجات قومش به خطر می‌اندازد.

- دانیال بابهای ۱-۶: داستانهای هیجان‌انگیز دانیال و سه دوستش در بابِل و اینکه خدا چگونه آنها را رهایی داد.

- کتاب یونس: یونس از خدا فرار می‌کند و توسط یک ماهی بلعیده می‌شود.

عهدجدید

در زیر فهرست ۲۵ داستان از انجیل (متی، مرقس، لوقا و یوحنا) و اعمال رسولان است که همه، از کودکان گرفته تا بزرگسالان از آنها لذت خواهند برد. اناجیل شامل داستانهای زیادی از زندگی و معجزات عیسی است. کتاب اعمال شامل داستانهای عالی بسیاری دربارۀ معجزات خدا از طریق رسولان، بعد از بازگشت عیسی به آسمان است. همچنین دربارۀ آزمایشها و رنجهایی می‌گوید که پیروان عیسی در حال گسترش انجیل به مکانهای مختلف متحمّل شدند. این داستانها می‌توانند الهام‌بخش اعضای مشارکت شما از همۀ سنین باشند تا آنها نیز از عیسی پیروی کرده و انجیل را به دیگران برسانند.

- تولد عیسی: لوقا بابهای ۱ و ۲ و متی ۱۸:۱-۲۳:۲

- عیسی وسوسه می‌شود: متی ۱:۴-۱۱ و لوقا ۱:۴-۱۳

- مَثَل خانه بر روی سنگ: متی ۲۴:۷-۲۷؛ لوقا ۴۶:۶-۴۹

- معجزات شفا: متی ۱:۸-۱۷

- عیسی، طوفان را آرام می‌کند: متی ۲۳:۸-۲۷؛ مرقس ۳۵:۴-۴۱؛ و لوقا ۲۲:۸-۲۵

- عیسی گناهان را می‌بخشد و یک مرد مفلوج را شفا می‌دهد: متی ۱:۹-۸؛ مرقس ۱:۲-۱۲؛ لوقا ۱۷:۵-۲۶

- عیسی یک دختر مرده را زنده می‌کند و دیگران را شفا می‌دهد: متی ۱۸:۹-۳۴؛ مرقس ۲۱:۵-۴۳؛ لوقا ۴۰:۸-۵۶

- مَثَل برزگر: متی ۱:۱۳-۲۳؛ مرقس ۱:۴-۲۰؛ و لوقا ۴:۸-۱۵

- عیسی به پنج هزار نفر غذا می‌دهد: متی ۱۳:۱۴-۲۱؛ مرقس ۳۰:۶-۴۴؛ و لوقا ۱۰:۹-۱۷

- عیسی بر روی آب راه می‌رود: متی ۲۲:۱۴-۳۳؛ مرقس ۴۵:۶-۵۲؛ یوحنا ۱۶:۶-۲۱

- عیسی به چهار هزار نفر غذا می‌دهد: متی ۳۲:۱۵-۳۹؛ مرقس ۱:۸-۱۰

- مَثَل خادم بی‌رحم: متی ۲۱:۱۸-۳۴

- ورود عیسی به اورشلیم: متی ۱:۲۱-۱۱؛ مرقس ۱:۱۱-۱۰؛ لوقا ۲۸:۱۹-۴۰

- عیسی یک مرد نابینا را شفا می‌دهد: مرقس ۲۲:۸-۲۶

- عیسی می‌گوید که اجازه بدهند کودکان به نزد او بیایند: مرقس ۱۳:۱۰-۱۶؛ لوقا ۱۵:۱۸-۱۷

- مَثَل پسر گمشده: لوقا ۱۱:۱۵-۳۲

- عیسی ده جذامی را شفا می‌دهد: لوقا ۱۱:۱۷-۱۹

- عیسی با زَکّا ملاقات می‌کند: لوقا ۱:۱۹-۱۰

- عیسی مصلوب می‌شود: متی بابهای ۲۶ و ۲۷؛ مرقس بابهای ۱۴ و ۱۵؛ لوقا بابهای ۲۲ و ۲۳؛ یوحنا بابهای ۱۸ و ۱۹(این عبارات بسیار طولانی هستند. باید به‌طور خلاصه برای بچه‌های کوچک تعریف کنید یا آنها را از کتاب مقدس کودکان بخوانید. همچنین می‌توانید هر روز مقدار کمی از آن را بخوانید و در روز یکشنبۀ قیام به پایان برسانید.)

- عیسی از مردگان برمی‌خیزد: متی ۱:۲۸-۱۰؛ مرقس ۱:۱۶-۱۳؛ لوقا ۱:۲۴-۱۲؛ یوحنا ۱:۲۰-۱۸

- گِدای لنگ به نام عیسی شفا می‌یابد: اعمال ۱:۳-۱۰

- فیلیپُس و خواجه‌سرای حَبَشی: اعمال ۲۶:۸-۴۰

- دورکاس از مردگان برمی‌خیزد: اعمال ۳۶:۹-۴۳

- پطرس از زندان آزاد می‌شود: اعمال ۱:۱۲-۱۹

- پولس و سیلاس در زندان سرود می‌خوانند؛ خانوادۀ زندانبان ایمان می‌آورند: اعمال ۱۶:۱۶-۳۴

پیشنهاداتی برای تعلیم کتاب مقدس به کودکان

۱. از قبل آماده کنید.

الف) با دعا آغاز کنید تا روح‌القدس، شما را درحالِ آماده کردن هدایت کند. بعد داستان را چندین مرتبه بخوانید و آن را با کلمات خود بیان کنید. سنّ کودکان گروهتان را در نظر بگیرید. شما چگونه می‌توانید به بهترین شکل این داستان را ارائه کنید تا آنها درک کرده و به خاطر بسپارند؟ آیا آن را از کتاب مقدس یا کتاب مقدس کودکان خواهید خواند، یا با کلمات خودتان تعریف خواهید کرد؟

ب) همچنین زمانی را به تفکر دربارۀ پیغام اصلی داستان اختصاص دهید. این داستان، دربارۀ خدا به کودکان چه تعلیمی می‌دهد؟ آیا چیزی دربارۀ انسانها و رابطۀ ما با خدا تعلیم می‌دهد- شاید چیزی دربارۀ اطاعت از خدا؟ آیا این داستان، یک الگوی مثبت از کسی است که کار درست را انجام داد، یا یک الگوی منفی از کسی که کار اشتباه را انجام داد؟

سعی کنید به این فکر کنید که چگونه پیغام اصلی داستان را در یک جملۀ ساده که متناسب با سنّشان باشد و بتوانند به خاطر بسپارند، بیان کنید. آن جمله را بنویسید. در طول داستان، بارها بر آن تأکید کنید.

پ) چند سؤال ساده بنویسید که می‌توانید از بچه‌ها بپرسید تا ببینید که آیا این داستان را درک کرده‌اند.

ج) به این فکر کنید که چه کار خواهید کرد تا به آنها کمک کنید که داستان را به خاطر بسپارند. آیا از آنها می‌خواهید که با یک نمایش ساده آن را اجرا کنند؟ نقاشی این داستان را بکشند؟ یک آیه از داستان را نوشته و حفظ کنند؟ شاید بخواهید که همۀ این کارها را انجام دهید. به این فکر کنید که چگونه هر یک از آنها را انجام خواهید داد و مطمئن شوید که وسایل مورد نیاز را برای هر آنچه که برنامه‌ریزی کرده‌اید، در اختیار دارید.

۲. داستان را ارائه کنید.

الف) داستان را بخوانید یا تعریف کنید، هرچه که مطابق تصمیم شما، برای سنّشان بهتر است.

ب) آن را دوباره بخوانید یا تعریف کنید، بر چیزی که به‌عنوان پیغام اصلی داستان نوشته‌اید، تأکید کنید.

پ) سؤالاتی را که آماده کرده‌اید، بپرسید. افراد مختلف را در پاسخ به سؤالات تشویق کنید. اگر از پاسخها مطمئن نیستند، داستان را دوباره بخوانید یا تعریف کنید- یا حداقل آن قسمت از داستان را بخوانید.

ج) از بچه‌ها بخواهید که داستان را برای شما بازگو کنند. برای کمک به یادآوری بخشهایی که حذف می‌کنند، از آنها سؤال کنید.

۳. داستان را تقویت کنید.

الف) اگر داستان را به‌صورت نمایش اجرا خواهید کرد، نقشهایی را به کودکان بدهید که اجرا کنند و به آنها توضیح دهید که چگونه داستان را اجرا خواهند کرد. شاید بخواهید که چندین مرتبه آن را اجرا کنید تا همۀ کودکان نقشی را اجرا کنند.

ب) اگر نقاشی خواهند کشید، به آنها کمک کنید که فکر کنند که چه چیزی بکشند تا به بهترین شکل پیغام اصلی داستان را نشان دهد.

پ) از آنها بخواهید که آیۀ حفظی را بر روی نقاشی خود یا یک کاغذ دیگر بنویسند، و تشویقشان کنید که آن را به خانه برده و در طول هفته با گفتن این آیه به والدینشان، آن را تمرین کنند.

ج) زمانی را به دعا برای آموخته‌هایشان از داستان و نحوۀ بکارگیری آن در زندگیشان اختصاص دهید.

چ) آنها را تشویق کنید که داستان را برای والدینشان تعریف کرده و بگویند که از این داستان چه آموخته‌اند. آنها می‌توانند آن را به خویشاوندان یا دوستان دیگر نیز تعریف کنند.

ح) در جلسۀ بعدی سؤال کنید تا ببینید که از این داستان چه چیزهایی را به یاد می‌آورند. همچنین به آنها فرصت بدهید که از حفظ، آیه‌ای را که حفظ کرده‌اند، بازگو کنند، و بگویند که با چه کسانی این داستان را در میان گذاشته‌اند.

پیشنهاداتی برای بکارگیری داستانهای کتاب مقدس برای بزرگسالان

برای بکارگیری داستانهای بالا در مطالعۀ کتاب مقدس با بزرگسالان، قواعد زیر برای تعریف کردن داستان توصیه می‌شود:

۱. از قبل آماده کنید.

با دعا آغاز کنید و از روح‌القدس بخواهید که معلم شما و معلم گروهی باشد که رهبری خواهید کرد. سپس چندین مرتبه، داستان را بخوانید (یا به نسخۀ صوتی آن گوش کنید) تا از قبل با آن آشنا باشید. اگر داستان را از حفظ خواهید گفت، حتماً مطمئن شوید که به‌خوبی آن را می‌دانید تا جزئیات مهم را حذف نکنید.

شاید بخواهید که آیات یا بابهای قبل و بعد از آن را هم بخوانید تا زمینۀ داستان را درک کنید. از خدا کمک بطلبید تا پیغام اصلی داستان را ببینید.

۲. داستان را به گروه مشارکتی خود ارائه کنید.

مانند زمان آماده‌سازی خود، با دعا آغاز کنید. بعد داستان را برای گروه خانگی بخوانید یا تعریف کنید. بعد دوباره آن را بخوانید یا تعریف کنید. همۀ کسانیکه بار اول چیزی را نشنیدند، بار دوم خواهند شنید. شاید بعضیها بخواهند که فقط گوش کنند؛ شاید بعضی دیگر از دنبال کردن آن در کتاب مقدس چاپی یا در گوشی تلفن خود لذت ببرند.

۳. درحالیکه کتاب مقدسها بسته است، از آنها بخواهید که داستان را از حفظ بازگو کنند.

عجله نکنید؛ به آنها زمان بدهید که فکر کرده و به یاد آورند. همۀ افراد را تشویق کنید که شرکت کنند، هر جزئیاتی که به یاد می‌آورند، اضافه کنند. اگر نمی‌توانند به یاد آورند، می‌توانید داستان را برای بار سوم بخوانید یا تعریف کنید و بعد از آنها بخواهید که آن را تعریف کنند.

بعد از اینکه هر آنچه را که می‌توانند به یاد آورند، تعریف کردند، بخشهایی را که حذف کرده‌اند، به آنها یادآوری کنید. مطمئن شوید که پیغام اصلی داستان را نادیده نگیرند.

۴. سؤالاتی را بپرسید که به تفکر عمیقتر آنها دربارۀ داستان کمک کند.

سعی کنید که همۀ افراد را در این زمان بحث و گفتگو شرکت دهید. شما می‌توانید به سؤالات خاصی برای پرسیدن از آنها فکر کنید و کمک کنید که پیغام اصلی عبارت را ببینند، یا می‌توانید از این سؤالات کلی استفاده کنید:

الف) چه چیزی در این داستان، درست یا خوب بود؟ چه چیزی خطا یا بد بود؟

ب) این داستان به شما کمک می‌کند که چه چیزی را دربارۀ خدا (یا عیسی) درک کنید؟

ج) این داستان به شما کمک می‌کند که چه چیزی را دربارۀ خودتان ببینید؟ درنتیجۀ تعالیم این داستان، شما باید از چه چیزی توبه کنید یا تغییر کنید؟ شما به‌طور خاص برای اطاعت از خدا چه کار خواهید کرد؟

چ) این هفته، این داستان را به چه کسی خواهید گفت؟

۵. با استفاده از آنچه آموخته‌اید، با هدایت یا الزام روح‌القدس، وقت خود را به دعا اختصاص دهید.

ضمیمۀ پ: بخشیدن و طلب بخشش کردن

۱. مفهومِ بخشیدن چیست؟

همۀ ما باید یاد بگیریم که ببخشیم، اما بسیاری از اوقات، بخشیدن سخت است، چون درک نمی‌کنیم که بخشش چیست.

الف) بخشش، یعنی شما عمل اشتباه و آزردگی را به دست خدا می‌سپارید. وقتی تصمیم می‌گیرید که کسی را ببخشید، منظور شما این نیست که عملِ او اشتباه نبوده و شما را آزار نداده است. اگر هیچ آزار یا عمل اشتباهی نیست، نیازی به بخشیدن نیست. بخشش یعنی شما به دنبال این نخواهید بود که متقابلاً او را آزار دهید. شما به خدا اعتماد می‌کنید که در قلب آن شخص کار کند.

ب) بخشش به این معناست که متوجه شوید که خدا نسبت به شما بسیار رحیم بوده، پس شما هم رحیم خواهید بود. به کلام عیسی در متی ۱۲:۶-۱۵ فکر کنید. در اینجا ما یک حقیقت بسیار جدّی را می‌بینیم. اگر می‌خواهیم که خدا قرضِ همۀ گناهانی را که نسبت به او مرتکب شده‌ایم، ببخشد، باید نسبت به کسانیکه به ما خطا ورزیده‌اند، نگرش بخشش را داشته باشیم.

"خوشا به حال رحیمان، زیرا بر آنان رحم خواهد شد." (متی ۷:۵)

پ) بخشش به این معناست که شما اجازه نمی‌دهید که قلبتان، سرد و تلخ شود. بخشش کاری نیست که فقط برای کسی که شما را آزرده، انجام می‌دهید، بلکه این به‌خاطر خودتان نیز می‌باشد. اگر تلخی و عصبانیت را حفظ کنید، شما را از بین خواهد برد. شاید آن شخص هرگز از شما طلب بخشش نکند. اگر این کار را نکند، پس این فقط بین شما و خداست. به حضور خدا بروید و بگویید که تصمیم گرفتید او را ببخشید و فیض او را بطلبید تا کمکتان کند که این مسأله را به او بسپارید.

۲. وقتی کسی نسبت به من مرتکب خطا می‌شود و از من طلب بخشش می‌کند، باید چه پاسخی بدهم؟

الف) با فروتنی گوش کنید. وقتی کسی به نزد شما می‌آید و به گناهش اعتراف کرده و طلب بخشش می‌کند، او کار بسیار دشواری را انجام می‌دهد. کاملاً به او توجه کنید و با این افکار که شما بهتر از او هستید، مقابله کنید. نیاز خودتان به رحمت خدا را به یاد آورید.

ب) کلام بخشش را اعلام کنید. چیز خوبی که می‌توانید بگویید، این است: "ممنونم که این را گفتی. من تو را می‌بخشم." حرفهایش را نادیده نگیرید، چنانکه گویی این حرفها مهم نیستند. او می‌خواهد مطمئن شود که شما او را بخشیده‌اید.

پ) از خودتان و خدا بپرسید: "آیا من تا حدودی خطاکار بودم؟" آیا احتمالاً شما هم نسبت به دیگری مرتکب خطا شده‌اید؟ شاید این چیزی است که باید به‌خاطر آن از او طلب بخشش کنید. با قلب باز و فروتن به خدا گوش کنید و بعد با طلب بخشش برای خطاهایی که خدا به شما نشان می‌دهد، حتی اگر کوچک به نظر برسد، پاسخ بدهید.

ج) محبت و پذیرش خود را به آنها نشان دهید. شاید نتوانید بلافاصله به کسی که با شما صادق نبوده یا به‌نوعی به شما آسیب رسانده، اعتماد کنید، اما هنوز می‌توانید با محبت، قلبتان را نسبت به او باز کنید. رحمت شما، آنها را تشویق می‌کند که رشد کنند. اگر مناسب است، به همراه آنها یا بعداً به‌تنهایی دعا کرده و از خدا برای آنها برکت بطلبید.

نسبت به آنها فیض داشته باشید، همانطور که مسیح نسبت به شما فیض داشت.

یهوه رحیم و فیاض است، دیرخشم و آکنده از محبت. تا ابد محاکمه نخواهد کرد، و همیشه بُغض نخواهد داشت. او با ما مطابق گناهانمان رفتار نمی‌کند و به ما بر حسب تقصیراتمان سزا نمی‌دهد. زیرا به اندازه‌ای که آسمان از زمین فراتر است، به همان اندازه نیز محبت خدا نسبت به ترسندگان او عظیم است! به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است به همان اندازه نیز نافرمانیهای ما را از ما دور کرده است. (مزامیر ۸:۱۰۳-۱۲)

پس همان‌گونه که مسیح شما را پذیرفت، شما نیز یکدیگر را بپذیرید تا خدا جلال یابد. (رومیان ۷:۱۵)

بعد از بخشیدن کسی که شما را رنجانیده، دیگر نباید در مورد خطایش صحبت کنید یا فکرتان را به آن مشغول کنید. آن را در گذشته رها کنید و به خدا بسپارید. به خدا اعتماد کنید که احساساتتان را عوض کند، چنانکه هر بار که گذشته را به یاد می‌آورید، آن را به خدا بسپارید.

۳. وقتی من متوجه می‌شوم که کسی را با حرفها، اعمال یا رفتارم رنجانده‌ام، باید چه کار کنم؟

الف) خود را فروتن کنید. به خودتان و خدا اعتراف کنید که حرف یا عملتان خطا بوده است. وقتی گناهتان را به خدا اعتراف می‌کنید، بخشش او را دریافت کنید.

ولی اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او که امین و عادل است، گناهان ما را می‌آمرزد و از هر نادرستی پاکمان می‌سازد. (اول یوحنا ۹:۱)

ب) خطایتان را به کسی که رنجانده‌اید، اعتراف کنید. از خدا کمک بطلبید تا به‌وضوح ببینید که در کجا خطا کرده‌اید و بعد به سراغ آن شخص بروید، گناهتان را به‌طور خاص نام ببرید و مسئولیت کامل آن را برعهده بگیرید. به‌خاطر رفتارتان بهانه‌جویی نکنید و دربارۀ خطای او صحبت نکنید. اگر او هم خطاکار بود، اجازه بدهید که خدا در قلبش کار کند.

پ) طلب بخشش کنید. وقتی می‌گویید: "آیا مرا به‌خاطر________ می‌بخشی؟" به شخص دیگر، چیز مشخصی می‌دهید که به آن پاسخ دهد. اگر او بلافاصله نتواند "بله" بگوید، به او زمان بدهید تا دربارۀ آن فکر کند و دعا کنید که خدا هر دردی را که شما در زندگیش ایجاد کرده‌اید، شفا دهد.

ج) تغییر. بارها و بارها به ارتکاب یک گناه ادامه ندهید؛ "پس ثمری شایستۀ توبه بیاورید." (متی ۸:۳) در غلاطیان ۱۶:۵- ۲۵ تعمّق کنید. خدا از شما نمی‌خواهد که با قدرت ارادۀ خودتان تغییر کنید. بلکه عمیقاً به قربانی عیسی اعتماد کنید تا همۀ گناهانتان را بردارد و از خدا بخواهید که میوۀ روح را در زندگیتان به بار آورد.

آیات

این داستان از کتاب مشایخ و رهبران ،نوشتۀ جین. اِی. گِتز بازگو شد، حق چاپ ۲۰۰۳ انتشارات مودی. با کسب اجازه استفاده شد.

این داستان از کتاب، رویاهای پشت پرده (Visions Beyond the Veil)، نوشتۀ اِچ، اِی. بِیکِر، مینیاپولیس: انتشارات آستِرهاس، ۱۹۵۰ بازگویی شده است.

از کتاب و کلام با قدرت آمد، نوشتۀ جوآن شِتلِر و پاتریشیا پِرویس، وایکلیف، ۲۰۰۲. با کسب اجازه از جوآن شِتلِر مورد استفاده قرار گرفته است.

این داستان برگرفته از کتاب آتش بر روی کوهها، نوشتۀ رِیموند داویس، زاندروان، ۱۰۶۶ است.

تِن بوم، کوری و جان و الیزابت شِریل. (۱۹۷۱) پناهگاه. Grand Rapids, MI: Chosen books.

تِن بوم، کوری و جامی باکینگهام (۲۰۱۱) گام برداشتن برای خداوند. Fort Washington, PA: CLC Publications.

این پاراگرافها برگرفته از روز ۲۷ در کتاب عبادتی، رشد در مسیح از طریق خوشا به حالها است. برای آگاهی از نحوۀ دریافت یک نسخه از این کتاب، به ضمیمۀ الف، "منابع" مراجعه کنید.

نقل قولهای این داستان، برگرفته از مرد آسمانی، نوشتۀ برادر یون با پُل هَتاوِی است. Monarch Books, Oxford, England, 2002.

اول قرنتیان ۱۳:۱۲

۱۳زیرا همۀ ما، چه یهود و چه یونانی، چه غلام و چه آزاد، در یک روح تعمید یافتیم تا یک بدن را تشکیل دهیم؛ یا: «... و چه آزاد، به واسطۀ یک روح در یک بدن تعمید یافتیم». و همۀ ما از یک روح نوشانیده شدیم.

متی ۱۸:۱۶

۱۸من نیز می‌گویم که تویی پطرس، و بر این صخره، کلیسای خود را بنا می‌کنم و دروازه‌های هاویه بر آن استیلا نخواهد یافت.

مکاشفه ۳:۲۱

۳و از تخت، صدای بلندی شنیدم که گفت:
«اینک، مسکن خدا با آدمیان است،
و او با آنها ساکن خواهد شد؛
و ایشان قوم او خواهند بود،
و خود خدا با ایشان خواهد بود
و خدای ایشان خواهد بود.

یوحناا ۲۳:۱۴

۲۳عیسی پاسخ داد: «اگر کسی مرا دوست بدارد، کلام مرا نگاه خواهد داشت، و پدرم او را دوست خواهد داشت، و ما نزد او خواهیم آمد و با او مسکن خواهیم گزید.

یعقوب ۲۲:۱

۲۲به‌جای‌آورندۀ کلام باشید، نه فقط شنوندۀ آن؛ خود را فریب مدهید!

اعمال ۲

۲ ۱چون روز پِنتیکاست فرا رسید، همه یکدل در یک جا جمع بودند ۲که ناگاه صدایی همچون صدای وزش تندبادی از آسمان آمد و خانه‌ای را که در آن نشسته بودند، به تمامی پر کرد. ۳آنگاه، زبانه‌هایی دیدند همچون زبانه‌های آتش که تقسیم شد و بر هر یک از ایشان قرار گرفت. ۴سپس همه از روح‌القدس پُر گشتند و آن‌گونه که روح بدیشان قدرت تکلّم می‌بخشید، به زبانهای دیگر سخن گفتن آغاز کردند.
۵در آن روزها، یهودیانِ خداترس، از همۀ ممالک زیر آسمان، در اورشلیم به سر می‌بردند. ۶چون این صدا برخاست، جماعتی گرد ‌آمده، غرق شگفتی شدند، زیرا هر یک از ایشان می‌شنید که آنان به زبان خودش سخن می‌گویند. ۷پس حیران و بهت‌زده، گفتند: «مگر اینها که سخن می‌گویند جملگی اهل جلیل نیستند؟ ۸پس چگونه هر یک می‌شنویم که به زبان زادگاه ما سخن می‌گویند؟ ۹پارتها و مادها و عیلامیان، مردمان بین‌النهرین و یهودیه و کاپادوکیه و پونتوس و آسیا ۱۰و فْریجیه و پامفیلیه و مصر و نواحی لیبی متصل به قیرَوان و نیز زائران رومی ۱۱(چه یهودی و چه یهودی‌شده)؛ و همچنین مردمان کْرِت و عربستان - همه می‌شنویم که اینان به زبان ما مدح اعمال عظیم خدا را می‌گویند.» ۱۲پس همگی متحیر و سرگشته از یکدیگر می‌پرسیدند: «معنی این رویداد چیست؟»
۱۳امّا برخی نیز ریشخندکنان می‌گفتند: «اینان مست شرابند!»
۱۴آنگاه پطرس با آن یازده تن برخاست و صدای خود را بلند کرده، خطاب بدیشان گفت: «ای یهودیان و ای ساکنان اورشلیم، این را دریابید و به آنچه می‌گویم به‌دقّت گوش فرا دهید! ۱۵این مردان، برخلاف آنچه شما می‌پندارید مست نیستند، زیرا هنوز ساعت سوّم از روز است! ۱۶بلکه این همان است که یوئیل نبی درباره‌اش چنین پیشگویی کرده بود:

۱۷«”خدا می‌فرماید: در روزهای آخر
از روح خود بر تمامی بشر فرو خواهم ریخت.
پسران و دختران شما نبوّت خواهند کرد،
جوانانتان رؤیاها خواهند دید
و پیرانتان خوابها.
۱۸و نیز در آن روزها،
حتی بر غلامان و کنیزانم،
از روح خود فرو خواهم ریخت
و آنان نبوّت خواهند کرد.
۱۹بالا، در آسمان، عجایب،
و پایین، بر زمین، آیات به ظهور خواهم آورد،
از خون و آتش و بخار.
۲۰پیش از فرا رسیدن روز عظیم و پرشکوه خداوند،
خورشید به تاریکی و ماه
به خون بدل خواهد شد.
۲۱آنگاه هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت.“
۲۲«ای قوم اسرائیل، این را بشنوید: چنانکه خود آگاهید، عیسای ناصری مردی بود که خدا با معجزات و عجایب و آیاتی که به دست او در میان شما ظاهر ساخت، بر حقانیتش گواهی داد. ۲۳آن مرد بنا بر مشیّت و پیشدانی خدا به شما تسلیم کرده شد و شما به دست بی‌دینان بر صلیبش کشیده، کشتید. ۲۴ولی خدا او را از دردهای مرگ رهانیده، برخیزانید، زیرا محال بود مرگ بتواند او را در چنگال خود نگاه دارد. ۲۵چنانکه داوود دربارۀ او می‌فرماید:

«”خداوند را همواره پیش روی خود دیده‌ام،
چه او بر دست راست من است تا جنبش نخورم.
۲۶از این رو دلم شادمان است و زبانم در وجد؛
پیکرم نیز در امید ساکن خواهد بود.
۲۷زیرا جانم را در هاویه وا نخواهی نهاد،
و نخواهی گذاشت سرسپردۀ تو فساد ببیند.
۲۸تو راههای حیات را به من آموخته‌ای،
و با حضور خود مرا از شادی لبریز خواهی کرد.“
۲۹«ای برادران، می‌توانم با اطمینان به شما بگویم که داوودِ پاتْریارْک وفات یافت و دفن شد و مقبره‌اش نیز تا به امروز نزد ما باقی است. ۳۰امّا او نبی بود و می‌دانست خدا برایش سوگند خورده است که کسی را از ثمرۀ صُلْبِ او بر تخت سلطنت وی خواهد نشانید. ۳۱پس آینده را پیشاپیش دیده، دربارۀ رستاخیز مسیح گفت که جان او در هاویه وانهاده نشود و پیکرش نیز فساد نبیند. ۳۲خدا همین عیسی را برخیزانید و ما همگی شاهد بر آنیم. ۳۳او به دست راست خدا بالا برده شد و از پدر، روح‌القدسِ موعود را دریافت کرده، این را که اکنون می‌بینید و می‌شنوید، فرو ریخته است. ۳۴زیرا داوود خود به آسمان صعود نکرد، و با این همه گفت:

«”خداوند به خداوند من گفت:
’به دست راست من بنشین
۳۵تا آن هنگام که دشمنانت را کرسی زیر پایت سازم.“‘
۳۶«پس قوم اسرائیل، جملگی به‌یقین بدانند که خدا این عیسی را که شما بر صلیب کشیدید، خداوند و مسیح ساخته است.»
۳۷چون این را شنیدند، دلریش گشته، به پطرس و سایر رسولان گفتند: «ای برادران، چه کنیم؟»
۳۸پطرس بدیشان گفت: «توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح برای آمرزش گناهان خود تعمید گیرید که عطای روح‌القدس را خواهید یافت. ۳۹زیرا این وعده برای شما و فرزندانتان و همۀ کسانی است که دورند، یعنی هر که خداوندْ خدای ما او را فرا خوانَد.»
۴۰پطرس با سخنان بسیار دیگر شهادت داد و ترغیبشان کرده، گفت: «خود را از این نسل منحرف برهانید!» ۴۱پس پیام او را پذیرفتند و تعمید گرفتند. در همان روز حدود سه هزار تن بدیشان پیوستند.
۴۱آنان خود را وقف تعلیم یافتن از رسولان و رفاقت و پاره کردن نان و دعا کردند. ۴۳امّا بهت و حیرت بر همه مستولی شده بود، و عجایب و آیات بسیار به دست رسولان به ظهور می‌رسید. ۴۴مؤمنان همه با هم به سر می‌بردند و در همه چیز شریک بودند. ۴۵املاک و اموال خود را می‌فروختند و بهای آن را بر حسب نیاز هر کس بین همه تقسیم می‌کردند. ۴۶ایشان هر روز، یکدل در معبد گرد می‌آمدند و در خانه‌های خود نیز نان را پاره می‌کردند و با خوشی و صفای دل با هم خوراک می‌خوردند ۴۷و خدا را حمد می‌گفتند. تمامی خلقْ ایشان را عزیز می‌داشتند؛ و خداوند هر روزه نجات‌یافتگان را به جمعشان می‌افزود.

اعمال ۳۶:۲-۴۷

۳۶«پس قوم اسرائیل، جملگی به‌یقین بدانند که خدا این عیسی را که شما بر صلیب کشیدید، خداوند و مسیح ساخته است.»
۳۷چون این را شنیدند، دلریش گشته، به پطرس و سایر رسولان گفتند: «ای برادران، چه کنیم؟»
۳۸پطرس بدیشان گفت: «توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح برای آمرزش گناهان خود تعمید گیرید که عطای روح‌القدس را خواهید یافت. ۳۹زیرا این وعده برای شما و فرزندانتان و همۀ کسانی است که دورند، یعنی هر که خداوندْ خدای ما او را فرا خوانَد.»
۴۰پطرس با سخنان بسیار دیگر شهادت داد و ترغیبشان کرده، گفت: «خود را از این نسل منحرف برهانید!» ۴۱پس پیام او را پذیرفتند و تعمید گرفتند. در همان روز حدود سه هزار تن بدیشان پیوستند.
آنان خود را وقف تعلیم یافتن از رسولان و رفاقت و پاره کردن نان و دعا کردند. ۴۳امّا بهت و حیرت بر همه مستولی شده بود، و عجایب و آیات بسیار به دست رسولان به ظهور می‌رسید. ۴۴مؤمنان همه با هم به سر می‌بردند و در همه چیز شریک بودند. ۴۵املاک و اموال خود را می‌فروختند و بهای آن را بر حسب نیاز هر کس بین همه تقسیم می‌کردند. ۴۶ایشان هر روز، یکدل در معبد گرد می‌آمدند و در خانه‌های خود نیز نان را پاره می‌کردند و با خوشی و صفای دل با هم خوراک می‌خوردند ۴۷و خدا را حمد می‌گفتند. تمامی خلقْ ایشان را عزیز می‌داشتند؛ و خداوند هر روزه نجات‌یافتگان را به جمعشان می‌افزود.

اعمال ۴۱:۲

۴۱پس پیام او را پذیرفتند و تعمید گرفتند. در همان روز حدود سه هزار تن بدیشان پیوستند.

اعمال ۴:۱-۸

۴یک بار در حین صرف غذا بدیشان امر فرمود که: «اورشلیم را ترک مکنید، بلکه منتظر آن وعدۀ پدر باشید که از من شنیده‌اید. ۵زیرا یحیی با آب تعمید می‌داد، امّا چند روزی بیش نخواهد گذشت که شما با روح‌القدس تعمید خواهید یافت.»
۶پس چون گرد هم آمده بودند، از او پرسیدند: «خداوندا، آیا در این زمان است که پادشاهی را به اسرائیل باز خواهی گردانید؟»
۷عیسی پاسخ داد: «بر شما نیست که ایام و زمانهایی را که پدر در اختیار خود نگاه داشته است بدانید؛ ۸امّا چون روح‌القدس بر شما آید، قدرت خواهید یافت و شاهدان من خواهید بود، در اورشلیم و تمامی یهودیه و سامِرِه و تا دورترین نقاط جهان.»

اعمال ۸:۱

۸امّا چون روح‌القدس بر شما آید، قدرت خواهید یافت و شاهدان من خواهید بود، در اورشلیم و تمامی یهودیه و سامِرِه و تا دورترین نقاط جهان.»

اعمال ۴۲:۲

۴۲آنان خود را وقف تعلیم یافتن از رسولان و رفاقت و پاره کردن نان و دعا کردند.

اعمال ۴۳:۲

۴۳امّا بهت و حیرت بر همه مستولی شده بود، و عجایب و آیات بسیار به دست رسولان به ظهور می‌رسید.

اعمال ۴۴:۲-۴۵

۴۴مؤمنان همه با هم به سر می‌بردند و در همه چیز شریک بودند. ۴۵املاک و اموال خود را می‌فروختند و بهای آن را بر حسب نیاز هر کس بین همه تقسیم می‌کردند.

اعمال ۴۶:۲

۴۶ایشان هر روز، یکدل در معبد گرد می‌آمدند و در خانه‌های خود نیز نان را پاره می‌کردند و با خوشی و صفای دل با هم خوراک می‌خوردند

اعمال ۴۷:۲

۴۷و خدا را حمد می‌گفتند. تمامی خلقْ ایشان را عزیز می‌داشتند؛ و خداوند هر روزه نجات‌یافتگان را به جمعشان می‌افزود.

اعمال ۴۲:۲-۴۷

۴۲آنان خود را وقف تعلیم یافتن از رسولان و رفاقت و پاره کردن نان و دعا کردند. ۴۳امّا بهت و حیرت بر همه مستولی شده بود، و عجایب و آیات بسیار به دست رسولان به ظهور می‌رسید. ۴۴مؤمنان همه با هم به سر می‌بردند و در همه چیز شریک بودند. ۴۵املاک و اموال خود را می‌فروختند و بهای آن را بر حسب نیاز هر کس بین همه تقسیم می‌کردند. ۴۶ایشان هر روز، یکدل در معبد گرد می‌آمدند و در خانه‌های خود نیز نان را پاره می‌کردند و با خوشی و صفای دل با هم خوراک می‌خوردند ۴۷و خدا را حمد می‌گفتند. تمامی خلقْ ایشان را عزیز می‌داشتند؛ و خداوند هر روزه نجات‌یافتگان را به جمعشان می‌افزود.

افسسیان ۱:۴-۱۶

۱پس من که به‌خاطر خداوند در بندم، از شما تمنا دارم به شایستگی دعوتی که از شما به عمل آمده است، رفتار کنید، ۲در کمال فروتنی و ملایمت؛ و با بردباری و محبت یکدیگر را تحمل کنید. ۳به سعی تمام بکوشید تا آن یگانگی را که از روح است، به مدد رشتۀ صلح حفظ کنید. ۴زیرا یک بدن هست و یک روح، چنانکه فرا خوانده شده‌اید به یک امیدِ دعوت خویش؛ ۵یک خداوند، یک ایمان، یک تعمید؛ ۶و یک خدا و پدر همه که فوق همه، از طریق همه، و در همه است.
۷امّا به هر یک از ما به فراخور اندازۀ بخشش مسیح، فیض بخشیده شده است. ۸از این رو می‌گوید:

«هنگامی که به عرش برین صعود کرد،
اسیران را به اسیری برد
و هدایا به مردم داد.»
۹عبارت ’صعود کرد‘، حاکی از چیست، جز آن که به جایهای پست‌تر زمینی نیز نزول کرد؟ ۱۰او که نزول کرد، همان است که از همۀ آسمانها بسی فراتر رفت، تا همه چیز را پر سازد. ۱۱و اوست که بخشید برخی را به عنوان رسول، برخی را به عنوان نبی، برخی را به عنوان مبشر، و برخی را به عنوان شبان و معلّم، ۱۲تا مقدسین را برای کار خدمت آماده سازند، برای بنای بدن مسیح، ۱۳تا زمانی که همه به یگانگی ایمان و شناخت پسر خدا دست یابیم و بالغ شده، به بلندای کامل قامت مسیح برسیم.
۱۴آنگاه دیگر همچون کودکان نخواهیم بود تا در اثر امواج به هر سو پرتاب شویم و باد تعالیمِ گوناگون و مکر و حیلۀ آدمیان در نقشه‌هایی که برای گمراهی می‌کشند، ما را به این سو و آن سو براند. ۱۵بلکه با بیان محبت‌آمیز حقیقت، از هر‌حیث تا به حدّ او که سر است، یعنی مسیح، رشد خواهیم کرد. ۱۶او منشاء رشد تمامی بدن است، بدنی که به وسیلۀ همۀ مفاصلِ نگاهدارندۀ خود، به هم پیوند و اتصال می‌یابد و در اثر عمل متناسبِ هر عضو رشد می‌کند و خود را در محبت بنا می‌نماید.

اول قرنتیان ۱۲-۱۴

۱۲ ۱و امّا در خصوص تجلیات روح، ای برادران، نمی‌خواهم غافل باشید. ۲می‌دانید که وقتی بت‌پرست بودید، به هر نحوی اغوا شده، به سوی بتهای گنگ کشیده می‌شدید. ۳پس به شما می‌گویم که هر که به واسطۀ روحِ خدا سخن گوید، عیسی را لعن نمی‌کند، و هیچ‌کس جز به واسطۀ روح‌القدس نمی‌تواند بگوید «عیسی خداوند است.»
۴باری، عطایا گونا‌گونند، امّا روحْ همان است؛ ۵خدمتها گونا‌گونند، امّا خداوند همان است؛ ۶عملها گونا‌گونند، امّا همان خداست که همه را در همه به عمل می‌آورد.
۷ظهور روح، به هر کس برای منفعتِ همگان داده می‌شود. ۸به یکی به وسیلۀ روح، کلام حکمت داده می‌شود، به دیگری به واسطۀ همان روح، کلام معرفت، ۹و به شخصی دیگر به وسیلۀ همان روح، ایمان و به دیگری باز توسط همان روح، عطایای شفا دادن. ۱۰به شخصی دیگر قدرت انجام معجزات داده می‌شود، به دیگری نبوّت، و به دیگری تشخیص ارواح. و باز به شخصی دیگر سخن گفتن به انواع زبانهای غیر در تمام این باب و همچنین در بابهای ۱۳ و ۱۴، اصطلاح ”سخن گفتن به زبانهای غیر“ یا ”سخن گفتن به زبانی“، به زبان یا زبانهایی اشاره دارد که شخص آنها را نیاموخته و نمی‌داند. بخشیده می‌شود و به دیگری ترجمۀ زبانهای غیر. ۱۱امّا همۀ اینها را همان یک روح به عمل می‌آورد و آنها را به ارادۀ خود تقسیم کرده، به هر کس می‌بخشد.
بدنِ واحد، امّا اعضای متعدد
۱۲زیرا بدن هرچند یکی است، از اعضای بسیار تشکیل شده؛ و همۀ اعضای بدن، اگرچه بسیارند، امّا یک بدن را تشکیل می‌دهند. در مورد مسیح نیز چنین است. ۱۳زیرا همۀ ما، چه یهود و چه یونانی، چه غلام و چه آزاد، در یک روح تعمید یافتیم تا یک بدن را تشکیل دهیم؛ یا: «... و چه آزاد، به واسطۀ یک روح در یک بدن تعمید یافتیم». و همۀ ما از یک روح نوشانیده شدیم. ۱۴زیرا بدن نه از یک عضو، بلکه از اعضای بسیار تشکیل شده است. ۱۵اگر پا گوید، «چون دست نیستم، به بدن تعلق ندارم،» این سبب نمی‌شود که عضوی از بدن نباشد. ۱۶و اگر گوش گوید، «چون چشم نیستم، به بدن تعلق ندارم،» این سبب نمی‌شود که عضوی از بدن نباشد. ۱۷اگر تمام بدن چشم بود، شنیدن چگونه میسّر می‌شد؟ و اگر تمام بدن گوش بود، بوییدن چگونه امکان داشت؟ ۱۸امّا حقیقت این است که خدا اعضا را آن‌گونه که خود می‌خواست، یک به یک در بدن قرار داد. ۱۹اگر همه یک عضو بودند، بدن کجا وجود می‌داشت؟ ۲۰امّا اعضا بسیارند، در حالی که بدن یکی است. ۲۱چشم نمی‌تواند به دست بگوید، «نیازی به تو ندارم!» و سر نیز نمی‌تواند به پاها گوید، «نیازمند شما نیستم!» ۲۲برعکس، آن اعضای بدن که ضعیفتر می‌نمایند، بسیار ضروریترند. ۲۳و آن اعضای بدن را که پست‌تر می‌انگاریم، با حرمت خاص می‌پوشانیم، و با اعضایی که زیبا نیستند با احترام خاص رفتار می‌کنیم؛ ۲۴حال آنکه اعضای زیبای ما به چنین احترامی نیاز ندارند. امّا خدا بدن را چنان مرتب ساخته که حرمت بیشتر نصیب اعضایی شود که فاقد آنند، ۲۵تا جدایی در بدن نباشد، بلکه اعضای آن به یک اندازه در فکر یکدیگر باشند. ۲۶و اگر یک عضو دردمند گردد، همۀ اعضا با او همدرد باشند؛ و اگر یک عضو سرافراز شود، همه در خوشی او شریک گردند.
۲۷بدین قرار، شما بدن مسیح هستید و هر یک عضوی از آنید. ۲۸خدا قرار داد در کلیسا، اوّل رسولان، دوّم انبیا، سوّم معلّمان؛ بعد قدرت معجزات، سپس عطایای شفا دادن و امداد و مدیریت و سخن گفتن به انواع زبانهای غیر. ۲۹آیا همه رسولند؟ آیا همه نبی‌اند؟ آیا همه معلّمند؟ آیا همه دارای قدرت معجزه‌اند؟ ۳۰آیا همه از عطایای شفا دادن برخوردارند؟ آیا همه به زبانهای غیر سخن می‌گویند؟ آیا همه ترجمه می‌کنند؟
۳۱امّا شما با اشتیاق تمام در پی عطایای بزرگتر باشید. و اینک من عالیترین طریق را به شما نشان می‌دهم.

۱۳ ۱اگر به زبانهای آدمیان و فرشتگان سخن گویم، ولی محبت نداشته باشم، زنگی پرصدا و سنجی پرهیاهو بیش نیستم. ۲اگر قدرت نبوّت داشته باشم و بتوانم جملۀ اَسرار و معارف را درک کنم، و اگر چنان ایمانی داشته باشم که بتوانم کوهها را جا‌به‌جا کنم، امّا محبت نداشته باشم، هیچم. ۳اگر همۀ دارایی خود را صدقه دهم و تن خویش به شعله‌های آتش بسپارم، امّا محبت نداشته باشم، هیچ سود نمی‌برم.
۴محبت بردبار و مهربان است؛ محبت حسد نمی‌برد؛ محبت فخر نمی‌فروشد و کبر و غرور ندارد. ۵رفتار ناشایسته ندارد و نفع خود را نمی‌جوید؛ به آسانی خشمگین نمی‌شود و کینه به دل نمی‌گیرد؛ ۶محبت از بدی مسرور نمی‌شود، امّا با حقیقت شادی می‌کند. ۷محبت با همه چیز مدارا می‌کند، همواره ایمان یا ”اعتماد“. دارد، همیشه امیدوار است و در همه حال پایداری می‌کند.
۸محبت هرگز پایان نمی‌پذیرد. امّا نبوّتها از میان خواهد رفت و زبانها پایان خواهد پذیرفت و معرفت زایل خواهد شد. ۹زیرا معرفت ما جزئی است و نبوّتمان نیز جزئی؛ ۱۰امّا چون کامل آید، جزئی از میان خواهد رفت. ۱۱آنگاه که کودکی بیش نبودم، چون کودکان سخن می‌گفتم و چون کودکان می‌اندیشیدم و نیز چون کودکان استدلال می‌کردم. امّا چون مرد شدم، رفتارهای کودکانه را ترک گفتم. ۱۲آنچه اکنون می‌بینیم، چون تصویری محو است در آینه؛ آینه‌ها در آن زمان فقط تصویری محو به دست می‌داد. امّا زمانی خواهد رسید که روبه‌رو خواهیم دید. اکنون شناخت من جزئی است؛ امّا زمانی فرا خواهد رسید که به کمال خواهم شناخت، چنانکه به کمال نیز شناخته شده‌ام.
۱۳و حال، این سه چیز باقی می‌ماند: ایمان، امید و محبت. امّا بزرگترینشان محبت است.

۱۴ ۱طریق محبت را پیروی کنید و با اشتیاق تمام در پی تجلیات روح باشید، بخصوص اینکه نبوّت کنید. ۲زیرا آن که به زبانِ غیر سخن می‌گوید، نه با انسانها بلکه با خدا سخن می‌گوید. زیرا هیچ‌کس سخنش را درک نمی‌کند؛ او به واسطۀ روح، رازها را بیان می‌کند. ۳امّا آن که نبوّت می‌کند، با انسانهای دیگر برای بنا، تشویق یا ”نصیحت“. و تسلی‌شان سخن می‌گوید. ۴آن که به زبانِ غیر سخن می‌گوید خود را بنا می‌کند، امّا آن که نبوّت می‌کند باعث بنای کلیسا می‌شود. ۵آرزوی من این است که همۀ شما به زبانهای غیر سخن بگویید، امّا بیشتر می‌خواهم که نبوّت کنید. آن که نبوّت می‌کند، بزرگتر است از آن که به زبانهای غیر سخن می‌گوید، مگر اینکه ترجمه کند تا باعث بنای کلیسا شود.
۶حال ای برادران، اگر من نزد شما بیایم و به زبانهای غیر سخن بگویم، چه نفعی به شما خواهم رسانید، مگر اینکه مکاشفه یا معرفت یا نبوّت یا تعلیمی برایتان داشته باشم؟ ۷حتی سازهای بی‌جانی چون نی و چنگ اگر نواهای مشخص بر نیاورند، چگونه می‌توان تشخیص داد چه آهنگی نواخته می‌شود؟ ۸اگر شیپور آوای مشخص ندهد، چه کسی مهیای جنگ می‌شود؟ ۹در مورد شما نیز چنین است. اگر به زبان خود کلماتی مفهوم نگویید، چگونه می‌توان فهمید که چه می‌گویید؟ در آن صورت، بدین می‌مانَد که با هوا سخن بگویید. ۱۰بی‌شک در جهان انواع زبانها وجود دارد، امّا هیچ‌یک بی‌معنی نیست. ۱۱پس من اگر نتوانم معنی گفتار دیگری را بفهمم، نسبت به او بیگانه‌ام و او نیز نسبت به من. ۱۲در مورد شما نیز چنین است. از آنجا که مشتاق تجلیات روح هستید، بکوشید که در بنای کلیسا ترقّی کنید.
۱۳از این رو، آن که به زبان غیر سخن می‌گوید باید دعا کند تا گفتار خود را ترجمه نماید. ۱۴زیرا اگر من به زبانِ غیر دعا کنم، روحم دعا می‌کند، امّا عقلم بهره‌ای نمی‌برد. یا:‏ «اما عقلم سهمی ندارد». ۱۵پس چه باید بکنم؟ به روح دعا خواهم کرد و به عقل نیز دعا خواهم کرد؛ به روح سرود خواهم خواند و به عقل نیز خواهم خواند. ۱۶در غیر این صورت، اگر تو در روح به شکرگزاری مشغول باشی، چگونه کسی که زبانت را نمی‌فهمد به شکرگزاری تو آمین بگوید؟ چرا که نمی‌داند چه می‌گویی! ۱۷زیرا تو براستی نیکو شکر می‌کنی، امّا شکر تو باعث بنای دیگری نمی‌شود. ۱۸خدا را شکر می‌کنم که بیش از همۀ شما به زبانهای غیر سخن می‌گویم؛ ۱۹امّا در کلیسا ترجیح می‌دهم پنج کلمه با عقل خود سخن بگویم که دیگران را تعلیم داده باشم، تا اینکه هزاران کلمه به زبانهای غیر بگویم.
۲۰ای برادران، در درک و فهم کودک نباشید، بلکه در بدی کردن کودک باشید. برعکس، در درک و فهم بالغ باشید. ۲۱در شریعت چنین نوشته شده است:

«خداوند چنین می‌گوید،
”به زبانهای غریب
و با لبهای بیگانگان
با این قوم سخن خواهم گفت.
با این همه به من گوش نخواهند گرفت.“‌»
۲۲پس زبانهای غیر، نشانه‌ای است نه در مورد ایمانداران بلکه در مورد بی‌ایمانان؛ امّا نبوّت نشانه‌ای در مورد ایمانداران است و نه بی‌ایمانان. ۲۳بنابراین، اگر همۀ اعضای کلیسا گرد ‌هم آیند و همه به زبانهای غیر سخن گویند، و در این حین اشخاص ناآگاه یا بی‌ایمان به مجلس درآیند، آیا نخواهند گفت که شما دیوانه‌اید؟ ۲۴امّا اگر شخصی بی‌ایمان یا ناآگاه در حینی که همه نبوّت می‌کنند به مجلس درآید، از سوی همگان مجاب خواهد شد که گناهکار است، و مورد قضاوت همه قرار گرفته، ۲۵رازهای دلش آشکار خواهد شد. آنگاه روی بر زمین نهاده، خدا را پرستش خواهد کرد و تصدیق خواهد نمود که: «براستی خدا در میان شماست.»
۲۶پس مقصود چیست، ای برادران؟ هنگامی که گرد ‌هم می‌آیید، هر کس سرودی، تعلیمی، مکاشفه‌ای، زبانی و یا ترجمه‌ای دارد. اینها همه باید برای بنای کلیسا به کار رود. ۲۷اگر کسی به زبان غیر سخن بگوید، دو یا حداکثر سه تن، آن هم به نوبت سخن بگویند و کسی نیز ترجمه کند. ۲۸امّا اگر مترجمی نباشد، او باید در کلیسا خاموش بماند و با خود و خدا سخن گوید.
۲۹و از انبیا، دو یا سه تن نبوّت کنند و دیگران گفتار آنها را بسنجند. ۳۰و اگر فردی دیگر که در آنجا نشسته مکاشفه‌ای دریافت کند، فرد نخست سکوت اختیار نماید. ۳۱زیرا همه می‌توانید به نوبت نبوّت کنید تا همه تعلیم یابند و همه تشویق شوند. ۳۲روحِ انبیا مطیع انبیاست. ۳۳زیرا خدا، نه خدای بی‌نظمی، بلکه خدای صلح و آرامش است، همان‌گونه که در همۀ کلیساهای مقدسین چنین است. در برخی از ترجمه‌ها، قسمت آخر آیۀ ۳۳ را در شروع پاراگراف بعدی قرار می‌دهند: «همان‌گونه که در همۀ کلیساهای مقدسین چنین است، زنان باید ...».
۳۴زنان باید در کلیسا خاموش بمانند. آنان مجاز به سخن گفتن نیستند، بلکه باید چنانکه شریعت می‌گوید، مطیع باشند. ۳۵اگر دربارۀ مطلبی سؤالی دارند، از شوهر خود در خانه بپرسند؛ زیرا برای زن شایسته نیست در کلیسا سخن بگوید. در برخی از نسخه‌ها آیات ۳۴‏-۳۵ بعد از آیۀ ۴۰ آمده است.
۳۶آیا کلام خدا از شما سرچشمه گرفته یا تنها به شما رسیده است؟ ۳۷اگر کسی خود را نبی یا فردی روحانی می‌داند، تصدیق کند که آنچه به شما می‌نویسم فرمانی است از جانب خداوند. ۳۸اگر کسی این را نپذیرد، خودش نیز پذیرفته نخواهد شد.
۳۹پس ای برادرانِ من، با اشتیاق تمام در پی نبوّت کردن باشید و سخن گفتن به زبانهای غیر را منع مکنید. ۴۰امّا همه چیز باید به شایستگی و با نظم و ترتیب انجام شود.

فیلیمون

۱ ۱از پولس، زندانی مسیحْ عیسی، و تیموتائوس، برادر ما،
به دوست عزیز و همکار ما فیلیمون، ۲به خواهر ما آپْفیا و همرزم ما آرخیپوس، و به کلیسایی که در خانه‌ات برپا می‌شود:
۳فیض و سلامتی از جانب خدا، پدر ما، و خداوندْ عیسی مسیح بر شما باد.
۴من با یاد آوردنت در دعاهایم، همواره خدای خود را سپاس می‌گویم، ۵زیرا وصف ایمانت به خداوندْ عیسی و محبتت به همۀ مقدسین را می‌شنوم. ۶دعایم این است که مشارکت ایمانت بسی کارگر افتاده، تو را به شناخت هر قابلیت نیکویی رهنمون شود که در جهت نیل به قامت مسیح در ماست. ۷محبت تو مرا سخت شاد و دلگرم کرده است، چه تو به دلهای مقدسین طراوت و تازگی بخشیده‌ای.
۸از این رو، هرچند در مسیح این جسارت را دارم که تو را به انجام آنچه سزاوار است حکم کنم، ۹ترجیح می‌دهم بر پایۀ محبت استدعا کنم. پس من، پولسِ پیر، که اکنون نیز زندانی مسیحْ عیسایم، ۱۰دربارۀ پسرم اونِسیموس که در بندْ او را پدر شده‌ام، استدعایی از تو دارم. ۱۱او در گذشته برای تو بی‌فایده بود، امّا اکنون هم تو را و هم مرا مفید است.
۱۲او را که پارۀ تنِ من است نزد تو باز می‌فرستم. ۱۳می‌خواستم نزد خود نگاهش بدارم تا در مدتی که به‌خاطر انجیل در بندم، سهم تو را در خدمت به من بر عهده گیرد. ۱۴امّا نخواستم کاری بدون موافقت تو کرده باشم، تا احسانت از روی میل باشد، نه به اجبار. ۱۵چه بسا که از همین رو اندک زمانی از تو جدا شد تا برای همیشه نزدت بازگردد، ۱۶امّا دیگر نه چون غلام، بلکه بالاتر از آن، چون برادری عزیز. او مرا بس عزیز است، امّا تو را به مراتب عزیزتر است، خواه در مقام یک انسان و خواه در مقام برادری در خداوند.
۱۷پس اگر مرا رفیق خود می‌دانی، او را همان‌گونه بپذیر که مرا می‌پذیری. ۱۸اگر خطایی به تو کرده، یا چیزی به تو بدهکار است، آن را به حساب من بگذار. ۱۹من، پولس، به دست خود می‌نویسم که آن را جبران خواهم کرد - البته نیازی نمی‌بینم بگویم که تو جان خود را نیز به من مدیونی. ۲۰آری ای برادر، آرزو دارم در خداوند نفعی از تو به من برسد؛ پس جان مرا در مسیح تازه ساز. ۲۱این را می‌نویسم چون از اطاعت تو اطمینان دارم و می‌دانم حتی بیش از آنچه می‌گویم، خواهی کرد.
۲۲در ضمن، اتاقی نیز برایم مهیا کن، زیرا امید دارم به سبب دعاهایتان به شما بخشیده شوم.
۲۳اِپافْراس، همزندان من در مسیحْ عیسی، تو را سلام می‌فرستد. ۲۴همچنین همکارانم، مَرقُس، آریستارخوس، دیماس و لوقا تو را سلام می‌گویند.
۲۵فیض خداوندْ عیسی مسیح با روح شما باد.

فیلیمون ۱۹

۱۹من، پولس، به دست خود می‌نویسم که آن را جبران خواهم کرد - البته نیازی نمی‌بینم بگویم که تو جان خود را نیز به من مدیونی.

فیلیمون ۱۰

۱۰دربارۀ پسرم اونِسیموس که در بندْ او را پدر شده‌ام، استدعایی از تو دارم.

فیلیمون ۱۸

۱۸اگر خطایی به تو کرده، یا چیزی به تو بدهکار است، آن را به حساب من بگذار.

فیلیمون ۱۱

۱۱او در گذشته برای تو بی‌فایده بود، امّا اکنون هم تو را و هم مرا مفید است.

فیلیمون ۱۶

۱۶امّا دیگر نه چون غلام، بلکه بالاتر از آن، چون برادری عزیز. او مرا بس عزیز است، امّا تو را به مراتب عزیزتر است، خواه در مقام یک انسان و خواه در مقام برادری در خداوند.

فیلیمون ۱۸-۱۹

۱۸اگر خطایی به تو کرده، یا چیزی به تو بدهکار است، آن را به حساب من بگذار. ۱۹من، پولس، به دست خود می‌نویسم که آن را جبران خواهم کرد - البته نیازی نمی‌بینم بگویم که تو جان خود را نیز به من مدیونی.

فیلیمون ۲

۲به خواهر ما آپْفیا و همرزم ما آرخیپوس، و به کلیسایی که در خانه‌ات برپا می‌شود:

فیلیمون ۱۲

۱۲او را که پارۀ تنِ من است نزد تو باز می‌فرستم.

فیلیمون ۱۱-۱۳

۱۱او در گذشته برای تو بی‌فایده بود، امّا اکنون هم تو را و هم مرا مفید است.
۱۲او را که پارۀ تنِ من است نزد تو باز می‌فرستم. ۱۳می‌خواستم نزد خود نگاهش بدارم تا در مدتی که به‌خاطر انجیل در بندم، سهم تو را در خدمت به من بر عهده گیرد.

غلاطیان ۲:۶

۲بارهای سنگین یکدیگر را حمل کنید که این‌گونه شریعت مسیح را به جا خواهید آورد.

اعمال ۴۲:۵

۴۲و هیچ روزی، چه در معبد و چه در خانه‌ها، از تعلیم و بشارت دربارۀ اینکه عیسی همان مسیح است، دست نکشیدند.

عبرانیان ۲۴:۱۰-۲۵

۲۴و در فکر آن باشیم که چگونه می‌توانیم یکدیگر را به محبت و انجام اعمال نیکو برانگیزانیم. ۲۵و از گرد آمدن با یکدیگر دست نکشیم، چنانکه بعضی را عادت شده است، بلکه یکدیگر را بیشتر تشویق کنیم - بخصوص اکنون که شاهد نزدیکتر شدن آن روز هستید.

یوحناا ۲۰:۱۷-۲۱

۲۰«درخواست من تنها برای آنها نیست، بلکه همچنین برای کسانی است که به واسطۀ پیام آنها به من ایمان خواهند آورد، ۲۱تا همه یک باشند، همان‌گونه که تو ای پدر در من هستی و من در تو. چنان کن که آنها نیز در ما باشند، تا جهان ایمان آورد که تو مرا فرستاده‌ای.

کولسیان ۹:۳-۱۷

۹به یکدیگر دروغ مگویید، زیرا آن انسانِ قدیم را با کارهایش از تن به در آورده‌اید ۱۰و انسانِ جدید را در بر کرده‌اید، که در معرفتِ حقیقیْ هر آن نو می‌شود تا به صورت آفرینندۀ خویش در‌آید. ۱۱در این انسانِ جدید، یونانی یا یهودی، ختنه‌شده یا ختنه‌ناشده، بَربَر یا سَکایی، غلام یا آزاد دیگر معنی ندارد، بلکه مسیح همه چیز و در همه است.
۱۲پس همچون قوم برگزیدۀ خدا که مقدّس و بسیار محبوب است، خویشتن را به شفقت، مهربانی، فروتنی، ملایمت و صبر ملبس سازید. ۱۳نسبت به یکدیگر بردبار باشید و چنانچه کسی نسبت به دیگری کدورتی دارد، او را ببخشاید. چنانکه خداوند شما را بخشود، شما نیز یکدیگر را ببخشایید. ۱۴و بر روی همۀ اینها محبت را در بر کنید که همه چیز را به هم می‌پیوندد و شما را کامل می‌گرداند.
۱۵صلح مسیح بر دلهایتان حکمفرما باشد، زیرا فرا خوانده شده‌اید تا چون اعضای یک بدن در صلح و صفا به سر برید، و شکرگزار باشید. ۱۶کلام مسیح به دولتمندی در شما ساکن شود؛ و با مزامیر، سرودها و نغمه‌هایی که از روح است، با کمال حکمت یکدیگر را پند و تعلیم دهید؛ و با شکرگزاری و از صمیم دل برای خدا بسرایید. ۱۷و هرآنچه کنید، چه در گفتار و چه در کردار، همه را به نام خداوندْ عیسی انجام دهید، و به واسطۀ او خدای پدر را شکر‌گزارید.

افسسیان ۱:۴-۱۶

۱پس من که به‌خاطر خداوند در بندم، از شما تمنا دارم به شایستگی دعوتی که از شما به عمل آمده است، رفتار کنید، ۲در کمال فروتنی و ملایمت؛ و با بردباری و محبت یکدیگر را تحمل کنید. ۳به سعی تمام بکوشید تا آن یگانگی را که از روح است، به مدد رشتۀ صلح حفظ کنید. ۴زیرا یک بدن هست و یک روح، چنانکه فرا خوانده شده‌اید به یک امیدِ دعوت خویش؛ ۵یک خداوند، یک ایمان، یک تعمید؛ ۶و یک خدا و پدر همه که فوق همه، از طریق همه، و در همه است.
۷امّا به هر یک از ما به فراخور اندازۀ بخشش مسیح، فیض بخشیده شده است. ۸از این رو می‌گوید:

«هنگامی که به عرش برین صعود کرد،
اسیران را به اسیری برد
و هدایا به مردم داد.»
۹عبارت ’صعود کرد‘، حاکی از چیست، جز آن که به جایهای پست‌تر زمینی نیز نزول کرد؟ ۱۰او که نزول کرد، همان است که از همۀ آسمانها بسی فراتر رفت، تا همه چیز را پر سازد. ۱۱و اوست که بخشید برخی را به عنوان رسول، برخی را به عنوان نبی، برخی را به عنوان مبشر، و برخی را به عنوان شبان و معلّم، ۱۲تا مقدسین را برای کار خدمت آماده سازند، برای بنای بدن مسیح، ۱۳تا زمانی که همه به یگانگی ایمان و شناخت پسر خدا دست یابیم و بالغ شده، به بلندای کامل قامت مسیح برسیم.
۱۴آنگاه دیگر همچون کودکان نخواهیم بود تا در اثر امواج به هر سو پرتاب شویم و باد تعالیمِ گوناگون و مکر و حیلۀ آدمیان در نقشه‌هایی که برای گمراهی می‌کشند، ما را به این سو و آن سو براند. ۱۵بلکه با بیان محبت‌آمیز حقیقت، از هر‌حیث تا به حدّ او که سر است، یعنی مسیح، رشد خواهیم کرد. ۱۶او منشاء رشد تمامی بدن است، بدنی که به وسیلۀ همۀ مفاصلِ نگاهدارندۀ خود، به هم پیوند و اتصال می‌یابد و در اثر عمل متناسبِ هر عضو رشد می‌کند و خود را در محبت بنا می‌نماید.

اول قرنتیان ۱۲:۱۲-۲۷

۱۲زیرا بدن هرچند یکی است، از اعضای بسیار تشکیل شده؛ و همۀ اعضای بدن، اگرچه بسیارند، امّا یک بدن را تشکیل می‌دهند. در مورد مسیح نیز چنین است. ۱۳زیرا همۀ ما، چه یهود و چه یونانی، چه غلام و چه آزاد، در یک روح تعمید یافتیم تا یک بدن را تشکیل دهیم؛ یا: «... و چه آزاد، به واسطۀ یک روح در یک بدن تعمید یافتیم». و همۀ ما از یک روح نوشانیده شدیم. ۱۴زیرا بدن نه از یک عضو، بلکه از اعضای بسیار تشکیل شده است. ۱۵اگر پا گوید، «چون دست نیستم، به بدن تعلق ندارم،» این سبب نمی‌شود که عضوی از بدن نباشد. ۱۶و اگر گوش گوید، «چون چشم نیستم، به بدن تعلق ندارم،» این سبب نمی‌شود که عضوی از بدن نباشد. ۱۷اگر تمام بدن چشم بود، شنیدن چگونه میسّر می‌شد؟ و اگر تمام بدن گوش بود، بوییدن چگونه امکان داشت؟ ۱۸امّا حقیقت این است که خدا اعضا را آن‌گونه که خود می‌خواست، یک به یک در بدن قرار داد. ۱۹اگر همه یک عضو بودند، بدن کجا وجود می‌داشت؟ ۲۰امّا اعضا بسیارند، در حالی که بدن یکی است. ۲۱چشم نمی‌تواند به دست بگوید، «نیازی به تو ندارم!» و سر نیز نمی‌تواند به پاها گوید، «نیازمند شما نیستم!» ۲۲برعکس، آن اعضای بدن که ضعیفتر می‌نمایند، بسیار ضروریترند. ۲۳و آن اعضای بدن را که پست‌تر می‌انگاریم، با حرمت خاص می‌پوشانیم، و با اعضایی که زیبا نیستند با احترام خاص رفتار می‌کنیم؛ ۲۴حال آنکه اعضای زیبای ما به چنین احترامی نیاز ندارند. امّا خدا بدن را چنان مرتب ساخته که حرمت بیشتر نصیب اعضایی شود که فاقد آنند، ۲۵تا جدایی در بدن نباشد، بلکه اعضای آن به یک اندازه در فکر یکدیگر باشند. ۲۶و اگر یک عضو دردمند گردد، همۀ اعضا با او همدرد باشند؛ و اگر یک عضو سرافراز شود، همه در خوشی او شریک گردند.
۲۷بدین قرار، شما بدن مسیح هستید و هر یک عضوی از آنید.

یوحناا ۱۴:۱۰-۱۶

۱۴من شبان نیکو هستم. من گوسفندان خود را می‌شناسم و گوسفندان من مرا می‌شناسند، ۱۵همان‌گونه که پدر مرا می‌شناسد و من پدر را می‌شناسم. من جان خود را در راه گوسفندان می‌نهم. ۱۶گوسفندانی دیگر نیز دارم که از این آغل نیستند. آنها را نیز باید بیاورم و آنها نیز به صدای من گوش فرا خواهند داد. آنگاه یک گله خواهند شد با یک شبان.

اعمال ۴۲:۲-۴۷

۴۲آنان خود را وقف تعلیم یافتن از رسولان و رفاقت و پاره کردن نان و دعا کردند. ۴۳امّا بهت و حیرت بر همه مستولی شده بود، و عجایب و آیات بسیار به دست رسولان به ظهور می‌رسید. ۴۴مؤمنان همه با هم به سر می‌بردند و در همه چیز شریک بودند. ۴۵املاک و اموال خود را می‌فروختند و بهای آن را بر حسب نیاز هر کس بین همه تقسیم می‌کردند. ۴۶ایشان هر روز، یکدل در معبد گرد می‌آمدند و در خانه‌های خود نیز نان را پاره می‌کردند و با خوشی و صفای دل با هم خوراک می‌خوردند ۴۷و خدا را حمد می‌گفتند. تمامی خلقْ ایشان را عزیز می‌داشتند؛ و خداوند هر روزه نجات‌یافتگان را به جمعشان می‌افزود.

رومیان ۳:۱۲-۸

۳زیرا به واسطۀ فیضی که به من عطا شده است، هر یک از شما را می‌گویم که خود را بیش از آنچه می‌باید، مپندارید، بلکه هر یک به فراخور میزان ایمانی که خدا به شما بخشیده است، واقع‌بینانه دربارۀ خود قضاوت کنید. ۴زیرا همان‌گونه که هر یک از ما را بدنی واحد است که از اعضای بسیار تشکیل شده و کار همۀ این اعضا یکسان نیست، ۵ما نیز که بسیاریم، در مسیح یک بدن را تشکیل می‌دهیم و هر یک، اعضای یکدیگریم. ۶بر حسب فیضی که به ما بخشیده شده است، دارای عطایای گوناگونیم. اگر عطای کسی نبوّت است، آن را متناسب با ایمانش به کار گیرد. ۷اگر خدمت است، خدمت کند. اگر تعلیم است، تعلیم دهد. ۸اگر تشویق است، تشویق نماید. اگر کمک به نیازمندان است، با سخاوت چنین کند. اگر رهبری است، این کار را با جدیّت انجام دهد. و اگر رحم و شفقت به دیگران است، شادمانه به این کار مشغول باشد.

افسسیان ۱۱:۲-۲۲

۱۱پس شما که غیریهود به دنیا آمده‌اید، و آنان که خود را ’ختنه‌شده‘ می‌خوانند شما را ’ختنه‌ناشده‘ می‌نامند - در حالی‌که ختنۀ آنان عملی جسمانی است که به دست انسان انجام شده است - شما باید به یاد داشته باشید ۱۲که زمانی از مسیح جدا، از تابعیت اسرائیل محروم و با عهدهای شامل وعده، بیگانه بودید، و بی‌امید و بی‌خدا در این جهان به سر می‌بردید. ۱۳امّا اکنون در مسیحْ عیسی، شما که زمانی دور بودید، به واسطۀ خون مسیح نزدیک آورده شده‌اید.
۱۴زیرا او خودْ صلح و سلامت ماست، که این دو گروه را یکی ساخته است. او در بدن خود دیوار جدایی را که باعث دشمنی بود فرو ریخته، ۱۵شریعت را با قوانین و مقرراتش باطل ساخت، بدین قصد که از آن دو یک انسانِ نو آفریده، صلح و سلامت پدید آورد ۱۶و هر دو گروه را در یک بدن با خدا آشتی دهد، به واسطۀ صلیب خود که بر آن دشمنی را کشت. ۱۷او آمد و بشارت صلح را به شما که دور بودید و به آنان که نزدیک بودند، رسانید، ۱۸زیرا به واسطۀ او، هر دو توسط یک روح به حضور پدر دسترسی داریم.
۱۹پس دیگر نه بیگانه و اجنبی، بلکه هموطن مقدسین و عضو خانوادۀ خدایید؛ ۲۰و بر شالودۀ رسولان و انبیا بنا شده‌اید، که عیسی مسیح خودْ سنگ اصلی آن بناست. ۲۱در او تمامی این بنا به هم می‌پیوندد و به صورت معبدی مقدّس در خداوند بر پا می‌شود. ۲۲و در او شما نیز با هم بنا می‌شوید تا به صورت مسکنی درآیید که خدا به واسطۀ روحش در آن ساکن است.

اعمال ۴۲:۲-۴۷

۴۲آنان خود را وقف تعلیم یافتن از رسولان و رفاقت و پاره کردن نان و دعا کردند. ۴۳امّا بهت و حیرت بر همه مستولی شده بود، و عجایب و آیات بسیار به دست رسولان به ظهور می‌رسید. ۴۴مؤمنان همه با هم به سر می‌بردند و در همه چیز شریک بودند. ۴۵املاک و اموال خود را می‌فروختند و بهای آن را بر حسب نیاز هر کس بین همه تقسیم می‌کردند. ۴۶ایشان هر روز، یکدل در معبد گرد می‌آمدند و در خانه‌های خود نیز نان را پاره می‌کردند و با خوشی و صفای دل با هم خوراک می‌خوردند ۴۷و خدا را حمد می‌گفتند. تمامی خلقْ ایشان را عزیز می‌داشتند؛ و خداوند هر روزه نجات‌یافتگان را به جمعشان می‌افزود.

اول تسالونیکیان ۲

۲ ۱ای برادران، خود می‌دانید که آمدن ما نزد شما بیهوده نبوده است، ۲بلکه هرچند پیشتر در شهر فیلیپی آزار و اهانت بر ما رفت، چنانکه می‌دانید، امّا به مدد خدای خود دلیری کردیم تا انجیل خدا را با وجود مخالفتهای بسیار به شما برسانیم. ۳زیرا اگر ترغیبتان می‌کنیم، از گمراهی یا انگیزه‌های ناپاک نیست، و قصد فریبتان را نیز نداریم، ۴بلکه چون کسانی سخن می‌گوییم که خدا بر آنها مُهر تأیید زده و انجیل را بدیشان به امانت سپرده است. ما در پی خشنود ساختن مردم نیستیم، بلکه خشنودی خدایی را طالبیم که دلهای ما را می‌آزماید. ۵شما نیک می‌دانید که ما هرگز به چاپلوسی متوسّل نشدیم، و از ظاهرسازی چون سرپوشی برای طمع سود نجستیم - خدا گواه ماست. ۶و نیز جویای ستایش از انسانها نبوده‌ایم، چه از شما و چه از دیگران.
هرچند در مقام رسولان مسیح حقی بر گردن شما داشتیم، ۷امّا همچون مادری شیرده که از کودکان خود نگهداری می‌کند، با شما به نرمی رفتار کردیم. ۸شدت علاقۀ ما به شما چنان بود که شادمانه حاضر بودیم نه تنها انجیل خدا را به شما برسانیم، بلکه از جان خود نیز در راه شما بگذریم، چندان که ما را عزیز گشته بودید. ۹شما ای برادران، به‌یقین محنت و مشقّت ما را به یاد دارید، که شب و روز کار می‌کردیم تا وقتی انجیلِ خدا را به شما وعظ می‌کنیم، سربار کسی نباشیم.
۱۰شما شاهدید و خدا خود نیز گواه است که با چه پاکی و درستی و بی‌عیبی با شما ایمانداران رفتار کردیم. ۱۱چنانکه می‌دانید، رفتار ما با یک یک شما چون رفتار پدری با فرزندانش بود. ۱۲شما را تشویق کرده، دلداری می‌دادیم و سفارش می‌کردیم که شیوۀ رفتارتان شایستۀ خدایی باشد که شما را به پادشاهی و جلال خود فرا می‌خواند.
۱۳نیز ما خدا را پیوسته شکر می‌گوییم که شما به هنگام پذیرفتن کلام خدا، که از ما شنیدید، آن را نه چون سخنان انسان، بلکه چون کلام خدا پذیرفتید، چنانکه براستی نیز چنین است؛ همان کلام اکنون در میان شما که ایمان دارید، عمل می‌کند. ۱۴زیرا ای برادران، شما از کلیساهای خدا در یهودیه که در مسیحْ عیسایند، سرمشق گرفتید: شما نیز از هموطنان خود، همان آزارها را دیدید که آنان از یهودیان دیدند، ۱۵از آنان که عیسای خداوند و پیامبران را کشتند و ما را نیز بیرون راندند. آنان خدا را خشنود نمی‌سازند و با همۀ مردم دشمنی می‌ورزند، ۱۶و نمی‌گذارند ما با غیریهودیان سخن بگوییم تا نجات یابند. بدین‌گونه همواره پیمانۀ گناهان خود را لبریز می‌کنند. امّا غضب خدا سرانجام بر ایشان فرو ریخته است.
۱۷و امّا ای برادران، چون کوتاه زمانی از شما به دور افتادیم، البته جسماً و نه قلباً، با اشتیاقی بس پرشورتر کوشیدیم تا روی شما را ببینیم. ۱۸چرا که خواهان آمدن نزد شما بودیم - براستی که من، پولس، بارها سعی کردم - ولی شیطان مانع شد. ۱۹زیرا چیست امید و شادی و تاج افتخار ما در حضور خداوندمان عیسی به هنگام ظهور او؟ مگر شما نیستید؟ ۲۰براستی که شمایید جلال و شادی ما.

اول تسالونیکیان ۲:۲

۲بلکه هرچند پیشتر در شهر فیلیپی آزار و اهانت بر ما رفت، چنانکه می‌دانید، امّا به مدد خدای خود دلیری کردیم تا انجیل خدا را با وجود مخالفتهای بسیار به شما برسانیم.

اول تسالونیکیان ۳:۲-۵

۳زیرا اگر ترغیبتان می‌کنیم، از گمراهی یا انگیزه‌های ناپاک نیست، و قصد فریبتان را نیز نداریم، ۴بلکه چون کسانی سخن می‌گوییم که خدا بر آنها مُهر تأیید زده و انجیل را بدیشان به امانت سپرده است. ما در پی خشنود ساختن مردم نیستیم، بلکه خشنودی خدایی را طالبیم که دلهای ما را می‌آزماید. ۵شما نیک می‌دانید که ما هرگز به چاپلوسی متوسّل نشدیم، و از ظاهرسازی چون سرپوشی برای طمع سود نجستیم - خدا گواه ماست.

اول تسالونیکیان ۵:۲-۶

۵شما نیک می‌دانید که ما هرگز به چاپلوسی متوسّل نشدیم، و از ظاهرسازی چون سرپوشی برای طمع سود نجستیم - خدا گواه ماست. ۶و نیز جویای ستایش از انسانها نبوده‌ایم، چه از شما و چه از دیگران.
هرچند در مقام رسولان مسیح حقی بر گردن شما داشتیم،

اول تسالونیکیان ۷:۲-۱۰

۷امّا همچون مادری شیرده که از کودکان خود نگهداری می‌کند، با شما به نرمی رفتار کردیم. ۸شدت علاقۀ ما به شما چنان بود که شادمانه حاضر بودیم نه تنها انجیل خدا را به شما برسانیم، بلکه از جان خود نیز در راه شما بگذریم، چندان که ما را عزیز گشته بودید. ۹شما ای برادران، به‌یقین محنت و مشقّت ما را به یاد دارید، که شب و روز کار می‌کردیم تا وقتی انجیلِ خدا را به شما وعظ می‌کنیم، سربار کسی نباشیم.
۱۰شما شاهدید و خدا خود نیز گواه است که با چه پاکی و درستی و بی‌عیبی با شما ایمانداران رفتار کردیم.

اول تسالونیکیان ۱۱:۲-۱۲

۱۱چنانکه می‌دانید، رفتار ما با یک یک شما چون رفتار پدری با فرزندانش بود. ۱۲شما را تشویق کرده، دلداری می‌دادیم و سفارش می‌کردیم که شیوۀ رفتارتان شایستۀ خدایی باشد که شما را به پادشاهی و جلال خود فرا می‌خواند.

اول تسالونیکیان ۱۳:۲

۱۳نیز ما خدا را پیوسته شکر می‌گوییم که شما به هنگام پذیرفتن کلام خدا، که از ما شنیدید، آن را نه چون سخنان انسان، بلکه چون کلام خدا پذیرفتید، چنانکه براستی نیز چنین است؛ همان کلام اکنون در میان شما که ایمان دارید، عمل می‌کند.

اول تسالونیکیان ۱۴:۲-۱۶

۱۴زیرا ای برادران، شما از کلیساهای خدا در یهودیه که در مسیحْ عیسایند، سرمشق گرفتید: شما نیز از هموطنان خود، همان آزارها را دیدید که آنان از یهودیان دیدند، ۱۵از آنان که عیسای خداوند و پیامبران را کشتند و ما را نیز بیرون راندند. آنان خدا را خشنود نمی‌سازند و با همۀ مردم دشمنی می‌ورزند، ۱۶و نمی‌گذارند ما با غیریهودیان سخن بگوییم تا نجات یابند. بدین‌گونه همواره پیمانۀ گناهان خود را لبریز می‌کنند. امّا غضب خدا سرانجام بر ایشان فرو ریخته است.

مرقس ۳۵:۱۰-۴۵

۳۵یعقوب و یوحنا پسران زِبِدی نزد او آمدند و گفتند: «استاد، تقاضا داریم آنچه از تو می‌خواهیم، برایمان به جای آوری!» ۳۶بدیشان گفت: «چه می‌خواهید برایتان بکنم؟» ۳۷گفتند: «عطا فرما که در جلال تو، یکی بر جانب راست و دیگری بر جانب چپ تو بنشینیم.» ۳۸عیسی به آنها فرمود: «شما نمی‌دانید چه می‌خواهید. آیا می‌توانید از جامی که من می‌نوشم، بنوشید و تعمیدی را که من می‌گیرم، بگیرید؟» ۳۹گفتند: «آری، می‌توانیم.» عیسی فرمود: «شکی نیست که از جامی که من می‌نوشم، خواهید نوشید و تعمیدی را که من می‌گیرم، خواهید گرفت. ۴۰امّا بدانید که نشستن بر جانب راست و چپ من، در اختیار من نیست تا آن را به کسی ببخشم. این جایگاه از آنِ کسانی است که برایشان فراهم شده است.»
۴۱چون ده شاگرد دیگر از این امر آگاه شدند، بر یعقوب و یوحنا خشم گرفتند. ۴۲عیسی ایشان را فرا خواند و گفت: «شما می‌دانید آنان که حاکمانِ دیگر قومها شمرده می‌شوند بر ایشان سروری می‌کنند و بزرگانشان بر ایشان فرمان می‌رانند. ۴۳امّا در میان شما چنین نباشد. هر که می‌خواهد در میان شما بزرگ باشد، باید خادم شما شود. ۴۴و هر که می‌خواهد در میان شما اوّل باشد، باید غلام همه گردد. ۴۵چنانکه پسر انسان نیز نیامد تا خدمتش کنند، بلکه آمد تا خدمت کند و جانش را چون بهای رهایی در راه بسیاری بنهد.»

فیلیپیان ۱:۲-۱۱

۱پس اگر در مسیح دلگرمید، اگر محبت او مایۀ تسلی شماست، اگر در روحْ رفاقت دارید، و اگر از رحم و شفقت برخوردارید، ۲بیایید شادی مرا به کمال رسانید و با یکدیگر وحدت‌نظر و محبت متقابل داشته، یکدل و یکرأی باشید. ۳هیچ کاری را از سَرِ جاه‌طلبی یا تکبّر نکنید، بلکه با فروتنی دیگران را از خود بهتر بدانید. ۴هیچ‌یک از شما تنها به فکر خود نباشد، بلکه به دیگران نیز بیندیشد. ۵همان طرز فکر را داشته باشید که مسیحْ عیسی داشت:

۶او که همذات با خدا بود،
از برابری با خدا به نفع خود بهره نجست،
۷بلکه خود را خالی کرد
و ذات غلام پذیرفته،
به شباهت آدمیان درآمد.
۸و چون در سیمای بشری یافت شد
خود را خوار ساخت
و تا به مرگ،
حتی مرگ بر صلیب
مطیع گردید.
۹پس خدا نیز او را به‌غایت سرافراز کرد
و نامی برتر از همۀ نامها بدو بخشید،
۱۰تا به نام عیسی هر زانویی خم شود،
در آسمان، بر زمین و در زیر زمین،
۱۱و هر زبانی اقرار کند که عیسی مسیحْ ’خداوند‘ است،
برای جلال خدای پدر.

یوحناا ۱۴:۱۰-۱۵

۱۴من شبان نیکو هستم. من گوسفندان خود را می‌شناسم و گوسفندان من مرا می‌شناسند، ۱۵همان‌گونه که پدر مرا می‌شناسد و من پدر را می‌شناسم. من جان خود را در راه گوسفندان می‌نهم.

یوحناا ۹:۱۵-۱۷

۹«همان‌گونه که پدر مرا دوست داشته است، من نیز شما را دوست داشته‌ام؛ در محبت من بمانید. ۱۰اگر احکام مرا نگاه دارید، در محبت من خواهید ماند؛ چنانکه من احکام پدر خود را نگاه داشته‌ام و در محبت او می‌مانم. ۱۱این سخنان را به شما گفتم تا شادی من در شما باشد و شادی شما کامل شود.
۱۲«حکم من این است که یکدیگر را محبت کنید، چنانکه من شما را محبت کرده‌ام. ۱۳محبتی بزرگتر از این وجود ندارد که کسی جان خود را در راه دوستانش فدا کند. ۱۴دوستان من شمایید اگر آنچه به شما حکم می‌کنم، انجام دهید. ۱۵دیگر شما را بنده نمی‌خوانم، زیرا بنده از کارهای اربابش آگاهی ندارد. بلکه شما را دوست خود می‌خوانم، زیرا هرآنچه از پدر شنیده‌ام، شما را از آن آگاه ساخته‌ام. ۱۶شما نبودید که مرا برگزیدید، بلکه من شما را برگزیدم و مقرر داشتم تا بروید و میوه آورید و میوۀ شما بماند، تا هر چه از پدر به نام من درخواست کنید به شما عطا کند. ۱۷حکم من به شما این است که یکدیگر را محبت کنید.

یوحناا ۱:۱۳-۱۷

۱پیش از عید پِسَخ، عیسی آگاه از اینکه ساعت او رسیده است تا از این جهان نزد پدر برود، کسان خود را که در این جهان دوست می‌داشت، تا به حد کمال محبت کرد.
۲هنگام شام بود. ابلیس پیشتر در دل یهودای اَسخَریوطی، پسر شَمعون، نهاده بود که عیسی را تسلیم دشمن کند. ۳عیسی که می‌دانست پدر همه چیز را به دست او سپرده است و از نزد خدا آمده و به نزد او می‌رود، ۴از شام برخاست و ردا از تن به در آورد و حوله‌ای برگرفته، به کمر بست. ۵سپس آب در لگنی ریخت و شروع کرد به شستن پاهای شاگردان و خشک کردن آنها با حوله‌ای که به کمر داشت. ۶چون به شَمعون پطرس رسید، او وی را گفت: «سرور من، آیا تو می‌خواهی پای مرا بشویی؟» ۷عیسی پاسخ داد: «اکنون از درک آنچه می‌کنم ناتوانی، امّا بعد خواهی فهمید.» ۸پطرس به او گفت: «پاهای مرا هرگز نخواهی شست!» عیسی پاسخ داد: «تا تو را نشویم سهمی با من نخواهی داشت.» ۹پس شَمعون پطرس گفت: «سرور من، نه تنها پاهایم، بلکه دستها و سرم را نیز بشوی!» ۱۰عیسی پاسخ داد: «آن که استحمام کرده، سراپا پاکیزه است و به شستن نیاز ندارد، مگر پاهایش. باری، شما پاکید، امّا نه همه.» ۱۱زیرا می‌دانست چه کسی او را تسلیم دشمن خواهد کرد، و از همین رو گفت: «همۀ شما پاک نیستید.»
۱۲پس از آنکه عیسی پاهای ایشان را شست، ردا بر تن کرد و باز بر سفرۀ شام نشست. آنگاه از ایشان پرسید: «آیا دریافتید آنچه برایتان کردم؟ ۱۳شما مرا استاد و سرورتان می‌خوانید و درست هم می‌گویید، زیرا چنین هستم. ۱۴پس اگر من که سرور و استاد شمایم پاهای شما را شستم، شما نیز باید پاهای یکدیگر را بشویید. ۱۵من با این کار، سرمشقی به شما دادم تا شما نیز همان‌گونه رفتار کنید که من با شما کردم. ۱۶آمین، آمین، به شما می‌گویم، نه غلام از ارباب خود بزرگتر است، نه فرستاده از فرستندۀ خود. ۱۷اکنون که اینها را می‌دانید، خوشا به حالتان اگر بدانها عمل کنید.

یوحناا ۱۵:۱۴-۲۴

۱۵«اگر مرا دوست بدارید، احکام مرا نگاه خواهید داشت. ۱۶و من از پدر خواهم خواست و او مدافعی دیگر به شما خواهد داد که همیشه با شما باشد، ۱۷یعنی روحِ راستی که جهان نمی‌تواند او را بپذیرد، زیرا نه او را می‌بیند و نه می‌شناسد؛ امّا شما او را می‌شناسید، چرا که نزد شما مسکن می‌گزیند و در شما خواهد بود.
۱۸«شما را بی‌کس نمی‌گذارم؛ نزد شما می‌آیم. ۱۹پس از اندک زمانی جهان دیگر مرا نخواهد دید، امّا شما خواهید دید، و چون من زنده‌ام، شما نیز خواهید زیست. ۲۰در آن روز، خواهید دانست که من در پدر هستم و شما در من و من در شما. ۲۱آن که احکام مرا دارد و از آنها پیروی می‌کند، اوست که مرا دوست می‌دارد؛ و آن که مرا دوست می‌دارد، پدرم او را دوست خواهد داشت و من نیز او را دوست داشته، خود را بر او ظاهر خواهم ساخت.»
۲۲یهودا، نه اَسخَریوطی، از او پرسید: «سرور من، چگونه است که می‌خواهی خود را بر ما ظاهر کنی، امّا نه بر این جهان؟» ۲۳عیسی پاسخ داد: «اگر کسی مرا دوست بدارد، کلام مرا نگاه خواهد داشت، و پدرم او را دوست خواهد داشت، و ما نزد او خواهیم آمد و با او مسکن خواهیم گزید. ۲۴آن که مرا دوست نمی‌دارد، کلام مرا نگاه نخواهد داشت؛ و این کلام که می‌شنوید از من نیست، بلکه از پدری است که مرا فرستاده است.

لوقا ۱:۱۵-۷

۱و امّا خَراجگیران و گناهکاران جملگی نزد عیسی گرد ‌می‌آمدند تا سخنانش را بشنوند. ۲امّا فَریسیان و علمای دین همهمه‌کنان می‌گفتند: «این مردْ گناهکاران را می‌پذیرد و با آنان همسفره می‌شود.»
۳پس عیسی این مَثَل را برایشان آورد: ۴«کیست از شما که صد گوسفند داشته باشد و چون یکی از آنها گم شود، آن نود و نه را در صحرا نگذارد و در پی آن گمشده نرود تا آن را بیابد؟ ۵و چون گوسفند گمشده را یافت، آن را با شادی بر دوش می‌نهد ۶و به خانه آمده، دوستان و همسایگان را فرا می‌خواند و می‌گوید: ”با من شادی کنید، زیرا گوسفند گمشدۀ خود را بازیافتم.“ ۷به شما می‌گویم، به همین‌سان برای یک گناهکار که توبه می‌کند، جشن و سرور عظیمتری در آسمان بر پا می‌شود تا برای نود و نه پارسا که نیاز به توبه ندارند.

لوقا ۸:۱۵-۱۰

۸«و یا کدام زن است که ده سکۀ نقره داشته باشد و چون یکی از آنها گم شود، چراغی برنیفروزد و خانه را نروبد و تا آن را نیافته، از جُستن بازنایستد؟ ۹و چون آن را یافت، دوستان و همسایگان را فرا می‌خواند و می‌گوید: ”با من شادی کنید، زیرا سکۀ گمشدۀ خود را بازیافتم.“ ۱۰به شما می‌گویم، به همین‌سان، برای توبۀ یک گناهکار، در حضور فرشتگان خدا جشن و سرور بر پا می‌شود.»

لوقا ۱۱:۱۵-۳۲

۱۱سپس ادامه داد و فرمود: «مردی را دو پسر بود. ۱۲روزی پسر کوچک به پدر خود گفت: ”ای پدر، سهمی را که از دارایی تو به من خواهد رسید، اکنون به من بده.“ پس پدر دارایی خود را بین آن دو تقسیم کرد. ۱۳پس از چندی، پسر کوچکتر آنچه داشت گرد آورد و راهی دیاری دوردست شد و ثروت خویش را در آنجا به عیاشی بر ‌باد داد. ۱۴چون هر چه داشت خرج کرد، قحطی شدید در آن دیار آمد و او سخت به تنگدستی افتاد. ۱۵از این رو، خدمتگزاریِ یکی از مردمان آن سامان را پیشه کرد، و او وی را به خوکبانی در مزرعۀ خویش گماشت. ۱۶پسر آرزو داشت شکم خود را با خوراک خوکها سیر کند، امّا هیچ‌کس به او چیزی نمی‌داد. ۱۷سرانجام به خود آمد و گفت: ”ای بسا کارگران پدرم خوراک اضافی نیز دارند و من اینجا از فرط گرسنگی تلف می‌شوم. ۱۸پس برمی‌خیزم و نزد پدر می‌روم و می‌گویم: ’پدر، به آسمان و به تو گناه کرده‌ام. ۱۹دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم. با من همچون یکی از کارگرانت رفتار کن.“‘
۲۰«پس برخاست و راهی خانۀ پدر شد. امّا هنوز دور بود که پدرش او را دیده، دل بر وی بسوزاند و شتابان به سویش دویده، در آغوشش کشید و غرق بوسه‌اش کرد. ۲۱پسر گفت: ”پدر، به آسمان و به تو گناه کرده‌ام. دیگر شایسته نیستم پسرت خوانده شوم.“ ۲۲امّا پدر به خدمتکارانش گفت: ”بشتابید! بهترین جامه را بیاورید و به او بپوشانید. انگشتری بر انگشتش و کفش به پاهایش کنید. ۲۳گوسالۀ پرواری آورده، سر ببرید تا بخوریم و جشن بگیریم. ۲۴زیرا این پسر من مرده بود، زنده شد؛ گم شده بود، یافت شد!“ پس به جشن و سرور پرداختند.
۲۵«و امّا پسر بزرگتر در مزرعه بود. چون به خانه نزدیک شد و صدای رقص و آواز شنید، ۲۶یکی از خدمتکاران را فرا خواند و پرسید: ”چه خبر است؟“ ۲۷خدمتکار پاسخ داد: ”برادرت آمده و پدرت گوسالۀ پرواری سر بریده، زیرا پسرش را به سلامت بازیافته است.“ ۲۸چون این را شنید، برآشفت و نخواست به خانه درآید. پس پدر بیرون آمد و به او التماس کرد. ۲۹امّا او در جواب پدر گفت: ”اینک سالهاست تو را چون غلامان خدمت کرده‌ام و هرگز از فرمانت سر نپیچیده‌ام. امّا تو هرگز حتی بزغاله‌ای به من ندادی تا با دوستانم ضیافتی به پا کنم. ۳۰و حال که این پسرت بازگشته است، پسری که دارایی تو را با روسپیها بر باد داده، برایش گوسالۀ پرواری سر بریده‌ای!“ ۳۱پدر گفت: ”پسرم، تو همواره با من هستی، و هرآنچه دارم، مال توست. ۳۲امّا اکنون باید جشن بگیریم و شادی کنیم، زیرا این برادر تو مرده بود، زنده شد؛ گم شده بود، یافت شد!“‌»

لوقا ۲۵:۱۰-۳۷

۲۵روزی یکی از فقیهان برخاست تا با این پرسش، عیسی را بیازماید: «ای استاد، چه کنم تا وارث حیات جاویدان شوم؟» ۲۶عیسی در جواب گفت: «در تورات چه نوشته است؟ از آن چه می‌فهمی؟» ۲۷پاسخ داد: «”خداوندْ خدای خود را با تمامی دل و با تمامی جان و با تمامی قوّت و با تمامی فکر خود محبت نما“؛ و ”همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت کن.“» ۲۸عیسی گفت: «پاسخ درست دادی. این را به جای آور که حیات خواهی داشت.»
۲۹امّا او برای تبرئۀ خود از عیسی پرسید: «ولی همسایۀ من کیست؟» ۳۰عیسی در پاسخ چنین گفت: «مردی از اورشلیم به اَریحا می‌رفت. در راه به دست راهزنان افتاد. آنها او را لخت کرده، کتک زدند، و نیمه‌جان رهایش کردند و رفتند. ۳۱از قضا کاهنی از همان راه می‌گذشت. امّا چون چشمش به آن مرد افتاد، راه خود را کج کرد و از سمت دیگر جاده رفت. ۳۲لاوی‌ای نیز از آنجا می‌گذشت. او نیز چون به آنجا رسید و آن مرد را دید، راه خود را کج کرد و از سمت دیگر جاده رفت. ۳۳امّا مسافری سامِری چون بدان‌جا رسید و آن مرد را دید، دلش بر حال او سوخت. ۳۴پس نزد او رفت و بر زخمهایش شراب ریخت و روغن مالید و آنها را بست. سپس او را بر الاغ خود گذاشت و به کاروانسرایی برد و از او پرستاری کرد. ۳۵روز بعد، دو دینار به صاحب کاروانسرا داد و گفت: ”از این مرد پرستاری کن و اگر بیش از این خرج کردی، چون برگردم به تو خواهم داد.“ ۳۶حال به نظر تو کدام‌یک از این سه تن، همسایۀ مردی بود که به دست راهزنان افتاد؟» ۳۷پاسخ داد: «آن که به او ترحم کرد.» عیسی به او گفت: «برو و تو نیز چنین کن.»

اول قرنتیان ۱۳

۱۳ ۱اگر به زبانهای آدمیان و فرشتگان سخن گویم، ولی محبت نداشته باشم، زنگی پرصدا و سنجی پرهیاهو بیش نیستم. ۲اگر قدرت نبوّت داشته باشم و بتوانم جملۀ اَسرار و معارف را درک کنم، و اگر چنان ایمانی داشته باشم که بتوانم کوهها را جا‌به‌جا کنم، امّا محبت نداشته باشم، هیچم. ۳اگر همۀ دارایی خود را صدقه دهم و تن خویش به شعله‌های آتش بسپارم، امّا محبت نداشته باشم، هیچ سود نمی‌برم.
۴محبت بردبار و مهربان است؛ محبت حسد نمی‌برد؛ محبت فخر نمی‌فروشد و کبر و غرور ندارد. ۵رفتار ناشایسته ندارد و نفع خود را نمی‌جوید؛ به آسانی خشمگین نمی‌شود و کینه به دل نمی‌گیرد؛ ۶محبت از بدی مسرور نمی‌شود، امّا با حقیقت شادی می‌کند. ۷محبت با همه چیز مدارا می‌کند، همواره ایمان دارد، همیشه امیدوار است و در همه حال پایداری می‌کند.
۸محبت هرگز پایان نمی‌پذیرد. امّا نبوّتها از میان خواهد رفت و زبانها پایان خواهد پذیرفت و معرفت زایل خواهد شد. ۹زیرا معرفت ما جزئی است و نبوّتمان نیز جزئی؛ ۱۰امّا چون کامل آید، جزئی از میان خواهد رفت. ۱۱آنگاه که کودکی بیش نبودم، چون کودکان سخن می‌گفتم و چون کودکان می‌اندیشیدم و نیز چون کودکان استدلال می‌کردم. امّا چون مرد شدم، رفتارهای کودکانه را ترک گفتم. ۱۲آنچه اکنون می‌بینیم، چون تصویری محو است در آینه؛ امّا زمانی خواهد رسید که روبه‌رو خواهیم دید. اکنون شناخت من جزئی است؛ امّا زمانی فرا خواهد رسید که به کمال خواهم شناخت، چنانکه به کمال نیز شناخته شده‌ام.
۱۳و حال، این سه چیز باقی می‌ماند: ایمان، امید و محبت. امّا بزرگترینشان محبت است.

غلاطیان ۱۶:۵-۲۶

۱۶امّا می‌گویم به روح رفتار کنید که تمایلات نَفْس را به جا نخواهید آورد. ۱۷زیرا تمایلات نَفْس برخلاف روح است و تمایلات روح برخلاف نَفْس؛ و این دو بر ضد هم‌اند، به گونه‌ای که دیگر نمی‌توانید هرآنچه را که می‌خواهید، به جا آورید. ۱۸امّا اگر از روح هدایت شوید، دیگر زیر شریعت نخواهید بود.
۱۹اعمال نَفْس روشن است: بی‌عفتی، ناپاکی، و هرزگی؛ ۲۰بت‌پرستی و جادوگری؛ دشمنی، ستیزه‌جویی، رشک، خشم؛ جاه‌طلبی، نفاق، دسته‌بندی، ۲۱حسد؛ مستی، عیاشی و مانند اینها. چنانکه پیشتر به شما هشدار دادم، باز می‌گویم که کنندگان چنین کارها پادشاهی خدا را به میراث نخواهند برد.
۲۲امّا ثمرۀ روح، محبت، شادی، آرامش، صبر، مهربانی، نیکویی، وفاداری، ۲۳فروتنی و خویشتنداری است. هیچ شریعتی مخالف اینها نیست. ۲۴آنان که به مسیحْ عیسی تعلّق دارند، نَفْس را با همۀ هوسها و تمایلاتش بر صلیب کشیده‌اند. ۲۵اگر به روح زیست می‌کنیم، به روح نیز رفتار کنیم. ۲۶خودپسند نباشیم و از به خشم آوردن یکدیگر و حسادت نسبت به هم دست بداریم.

اول یوحنا ۱۱:۳-۱۸

۱۱همین است پیامی که از آغاز شنیدید، که باید یکدیگر را محبت کنیم. ۱۲نه چون قائن که از آنْ شریر بود و برادر خود را کشت. و چرا او را کشت؟ زیرا اعمال خودش بد بود و اعمال برادرش خوب. ۱۳ای برادران، از اینکه دنیا از شما نفرت دارد، تعجب نکنید. ۱۴ما می‌دانیم که از مرگ به زندگی منتقل شده‌ایم، زیرا برادران را محبت می‌کنیم. هر که محبت نمی‌کند، در قلمرو مرگ باقی می‌ماند. ۱۵کسی که از برادر خود نفرت دارد، قاتل است و شما می‌دانید که در هیچ قاتلی حیات جاویدان سکونت ندارد.
۱۶محبت را از آنجا شناخته‌ایم که او جان خود را در راه ما نهاد، و ما نیز باید جان خود را در راه برادران بنهیم. ۱۷اگر کسی از مال دنیا برخوردار باشد و برادر خود را محتاج ببیند، امّا شفقت خود را از او دریغ کند، چگونه محبت خدا در چنین کسی ساکن است؟ ۱۸ای فرزندان، بیایید محبت کنیم، نه به زبان و در گفتار، بلکه به راستی و در کردار!

اول یوحنا ۷:۴-۲۱

۷ای عزیزان، یکدیگر را محبت کنیم، زیرا محبت از خداست و هر که محبت می‌کند، از خدا مولود شده است و خدا را می‌شناسد. ۸آن که محبت نمی‌کند، خدا را نشناخته است، زیرا خدا محبت است. ۹محبت خدا این‌چنین در میان ما آشکار شد که خدا پسر یگانۀ خود را به جهان فرستاد تا به واسطۀ او حیات داشته باشیم. ۱۰محبت همین است، نه آنکه ما خدا را محبت کردیم، بلکه او ما را محبت کرد و پسر خود را فرستاد تا کفّارۀ گناهان ما باشد. ۱۱ای عزیزان، اگر خدا ما را این‌چنین محبت کرد، ما نیز باید یکدیگر را محبت کنیم. ۱۲هیچ‌کس هرگز خدا را ندیده است؛ امّا اگر یکدیگر را محبت کنیم، خدا در ما ساکن است و محبت او در ما به کمال رسیده است.
۱۳از این جا می‌دانیم که در او می‌مانیم و او در ما، زیرا که از روح خود به ما داده است. ۱۴و ما دیده‌ایم و شهادت می‌دهیم که پدر، پسر خود را فرستاده است تا نجات‌دهندۀ جهان باشد. ۱۵آن که اقرار می‌کند عیسی پسر خداست، خدا در وی ساکن است و او در خدا. ۱۶پس ما محبتی را که خدا به ما دارد شناخته‌ایم و به آن اعتماد داریم.
خدا محبت است و کسی که در محبت ساکن است، در خدا ساکن است و خدا در او. ۱۷محبت این‌چنین در میان ما به کمال رسیده است تا در روز داوری اطمینان داشته باشیم، زیرا ما در این دنیا همان‌گونه‌ایم که او هست. ۱۸در محبتْ ترس نیست، بلکه محبتِ کامل ترس را بیرون می‌راند؛ زیرا ترس از مکافات سرچشمه می‌گیرد و کسی که می‌ترسد، در محبت به کمال نرسیده است.
۱۹ما محبت می‌کنیم زیرا او نخست ما را محبت کرد. ۲۰اگر کسی ادعا کند که خدا را محبت می‌نماید امّا از برادر خود نفرت داشته باشد، دروغگوست. زیرا کسی که برادر خود را، که می‌بیند، محبت نکند، نمی‌تواند خدایی را که ندیده است، محبت نماید. ۲۱و ما این حکم را از او یافته‌ایم که هر که خدا را محبت می‌کند، باید برادر خود را نیز محبت کند.

یوحناا ۱۵:۲۱-۱۷

۱۵پس از صبحانه، عیسی از شَمعون پطرس پرسید: «ای شَمعون، پسر یوحنا، آیا مرا بیش از اینها محبت می‌کنی؟» او پاسخ داد: «بله سرورم؛ تو می‌دانی که دوستت می‌دارم.» عیسی به او گفت: «از بره‌های من مراقبت کن.» ۱۶بار دوّم عیسی از او پرسید: «ای شَمعون، پسر یوحنا، آیا مرا محبت می‌کنی؟» پاسخ داد: «بله سرورم؛ می‌دانی که دوستت می‌دارم.» عیسی گفت: «گوسفندان مرا شبانی کن.» ۱۷بار سوّم عیسی به او گفت: «ای شَمعون، پسر یوحنا، آیا مرا دوست می‌داری؟» پطرس از اینکه عیسی سه بار از او پرسید، «آیا مرا دوست می‌داری؟» آزرده شد و پاسخ داد: «سرورم، تو از همه چیز آگاهی؛ تو می‌دانی که دوستت می‌دارم.» عیسی گفت: «از گوسفندان من مراقبت کن.

یوحناا ۱:۳-۲۱

۱مردی بود از فَریسیان، نیقودیموس نام، از بزرگان یهود. ۲او شبی نزد عیسی آمد و به وی گفت: «استاد، می‌دانیم تو معلّمی هستی که از سوی خدا آمده است، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند آیاتی را که تو به انجام می‌رسانی، به عمل آورد، مگر آنکه خدا با او باشد.» ۳عیسی در پاسخ گفت: «آمین، آمین، به تو می‌گویم، تا کسی از نو زاده نشود، نمی‌تواند پادشاهی خدا را ببیند.» ۴نیقودیموس به او گفت: «کسی که سالخورده است، چگونه می‌تواند زاده شود؟ آیا می‌تواند دیگر بار به رَحِم مادرش بازگردد و به دنیا آید؟» ۵عیسی جواب داد: «آمین، آمین، به تو می‌گویم تا کسی از آب و روح زاده نشود، نمی‌تواند به پادشاهی خدا راه یابد. ۶آنچه از بشرِ خاکی زاده شود، بشری است؛ امّا آنچه از روح زاده شود، روحانی است. ۷عجب مدار که گفتم باید از نو زاده شوید! ۸باد هر کجا که بخواهد می‌وزد؛ صدای آن را می‌شنوی، امّا نمی‌دانی از کجا می‌آید و به کجا می‌رود. چنین است هر کس نیز که از روح زاده شود.» ۹نیقودیموس از او پرسید: «چنین چیزی چگونه ممکن است؟» ۱۰عیسی پاسخ داد: «تو معلّم اسرائیلی و این چیزها را درنمی‌یابی؟ ۱۱آمین، آمین، به تو می‌گویم که ما از آنچه می‌دانیم سخن می‌گوییم و بر آنچه دیده‌ایم شهادت می‌دهیم، امّا شما شهادتمان را نمی‌پذیرید. ۱۲اگر هنگامی که دربارۀ امور زمینی با شما سخن گفتم باور نکردید، چگونه باور خواهید کرد اگر از امور آسمانی به شما بگویم؟ ۱۳هیچ‌کس به آسمان بالا نرفته است، مگر آن که از آسمان فرود آمد، یعنی پسر انسان [که در آسمان است]. ۱۴همان‌گونه که موسی آن مار را در بیابان برافراشت، پسر انسان نیز باید برافراشته شود، ۱۵تا هر که به او ایمان آوَرَد، حیات جاویدان داشته باشد.
۱۶«زیرا خدا جهان را آنقدر محبت کرد که پسر یگانۀ خود را داد تا هر که به او ایمان آوَرَد هلاک نگردد، بلکه حیات جاویدان یابد. ۱۷زیرا خدا پسر را به جهان نفرستاد تا جهانیان را محکوم کند، بلکه فرستاد تا به واسطۀ او نجات یابند. ۱۸هر که به او ایمان دارد محکوم نمی‌شود، امّا هر که به او ایمان ندارد، هم‌اینک محکوم شده است، زیرا به نام پسر یگانۀ خدا ایمان نیاورده است. ۱۹و محکومیت در این است که نور به جهان آمد، امّا مردمان تاریکی را بیش از نور دوست داشتند، چرا که اعمالشان بد است. ۲۰زیرا هر آن که بدی را به جا می‌آورَد از نور نفرت دارد و نزد نور نمی‌آید، مبادا کارهایش آشکار شده، رسوا گردد. ۲۱امّا آن که راستی را به عمل می‌آورَد نزد نور می‌آید تا آشکار شود که کارهایش به یاری خدا انجام شده است.»

یوحناا ۳:۳

۳عیسی در پاسخ گفت: «آمین، آمین، به تو می‌گویم، تا کسی از نو زاده نشود، نمی‌تواند پادشاهی خدا را ببیند.»

یوحناا ۴:۳

۴نیقودیموس به او گفت: «کسی که سالخورده است، چگونه می‌تواند زاده شود؟ آیا می‌تواند دیگر بار به رَحِم مادرش بازگردد و به دنیا آید؟»

یوحناا ۵:۳-۷

۵عیسی جواب داد: «آمین، آمین، به تو می‌گویم تا کسی از آب و روح زاده نشود، نمی‌تواند به پادشاهی خدا راه یابد. ۶آنچه از بشرِ خاکی زاده شود، بشری است؛ امّا آنچه از روح زاده شود، روحانی است. ۷عجب مدار که گفتم باید از نو زاده شوید!

یوحناا ۵:۳

۵عیسی جواب داد: «آمین، آمین، به تو می‌گویم تا کسی از آب و روح زاده نشود، نمی‌تواند به پادشاهی خدا راه یابد.

یوحناا ۵:۳-۶

۵عیسی جواب داد: «آمین، آمین، به تو می‌گویم تا کسی از آب و روح زاده نشود، نمی‌تواند به پادشاهی خدا راه یابد. ۶آنچه از بشرِ خاکی زاده شود، بشری است؛ امّا آنچه از روح زاده شود، روحانی است.

یوحناا ۶:۳

۶آنچه از بشرِ خاکی زاده شود، بشری است؛ امّا آنچه از روح زاده شود، روحانی است.

یوحناا ۷:۳

۷عجب مدار که گفتم باید از نو زاده شوید!

یوحناا ۸:۳

۸باد هر کجا که بخواهد می‌وزد؛ صدای آن را می‌شنوی، امّا نمی‌دانی از کجا می‌آید و به کجا می‌رود. چنین است هر کس نیز که از روح زاده شود.»

یوحناا ۱۴:۳-۱۵

۱۴همان‌گونه که موسی آن مار را در بیابان برافراشت، پسر انسان نیز باید برافراشته شود، ۱۵تا هر که به او ایمان آوَرَد، حیات جاویدان داشته باشد.

اعداد ۴:۲۱-۹

۴بنی‌اسرائیل از کوه هور به راه دریای سرخ کوچ کردند تا سرزمین اَدوم را دور زنند. اما قوم در بین راه ناشکیبا شده، ۵بر ضد خدا و موسی گفتند: «چرا ما را از مصر برآوردید تا در بیابان بمیریم؟ زیرا اینجا نه نان هست و نه آب، و جان ما از این خوراک ناچیز کراهت دارد.» ۶آنگاه خداوند مارهای آتشین در میان قوم فرستاد و آنها قوم را نیش زدند به گونه‌ای که شمار بسیاری از اسرائیل مردند. ۷پس قوم نزد موسی آمده، گفتند: «ما گناه ورزیده‌ایم، زیرا بر ضد خداوند و بر ضد تو سخن گفته‌ایم. پس نزد خداوند دعا کن تا مارها را از ما دور کند.» و موسی برای قوم دعا کرد. ۸خداوند به موسی گفت: «ماری آتشین بساز و آن را بر تیرکی قرار ده؛ هر مارگزیده‌ای که بر آن بنگرد، زنده خواهد ماند.» ۹پس موسی ماری برنجین ساخت و آن را بر تیرکی نهاد. و چنین شد که اگر مار کسی را می‌گزید، او بر مار برنجین می‌نگریست، و زنده می‌ماند.

یوحناا ۱۶:۳-۱۷

۱۶«زیرا خدا جهان را آنقدر محبت کرد که پسر یگانۀ خود را داد تا هر که به او ایمان آوَرَد هلاک نگردد، بلکه حیات جاویدان یابد. ۱۷زیرا خدا پسر را به جهان نفرستاد تا جهانیان را محکوم کند، بلکه فرستاد تا به واسطۀ او نجات یابند.

افسسیان ۱:۲-۱۰

۱و امّا شما به سبب نافرمانیها و گناهان خود مرده بودید، ۲و زمانی در آنها گام می‌زدید، آنگاه که از روشهای این دنیا و از رئیس قدرت هوا پیروی می‌کردید، از همان روحی که هم‌اکنون در سرکشان عمل می‌کند. ۳ما نیز جملگی زمانی در میان ایشان می‌زیستیم، و از هوای نَفْس خود پیروی می‌کردیم و خواسته‌ها و افکار آن را به جا می‌آوردیم؛ ما نیز همچون دیگران، بنا به طبیعت خود محکوم به غضب خدا بودیم. ۴امّا خدایی که در رحمانیت دولتمند است، به‌خاطر محبت عظیم خود به ما، ۵حتی زمانی که در نافرمانیهای خود مرده بودیم، ما را با مسیح زنده کرد - پس، از راه فیض نجات یافته‌اید؛ ۶و با مسیح برخیزانید و در جایهای آسمانی با مسیحْ عیسی نشانید، ۷تا در عصر آینده، فیض غنی و بی‌مانند خود را در مسیحْ عیسی، به واسطۀ مهربانی خود نسبت به ما نشان دهد. ۸زیرا به فیض و از راه ایمان نجات یافته‌اید - و این از خودتان نیست، بلکه عطای خداست - ۹و نه از اعمال، تا هیچ‌کس نتواند به خود ببالد. ۱۰زیرا ساختۀ دست خداییم، و در مسیحْ عیسی آفریده شده‌ایم تا کارهای نیک انجام دهیم، کارهایی که خدا از پیش مهیا کرد تا در آنها گام برداریم.

افسسیان ۱:۲

۱و امّا شما به سبب نافرمانیها و گناهان خود مرده بودید،

افسسیان ۲:۲

۲و زمانی در آنها گام می‌زدید، آنگاه که از روشهای این دنیا و از رئیس قدرت هوا پیروی می‌کردید، از همان روحی که هم‌اکنون در سرکشان عمل می‌کند.

افسسیان ۳:۲

۳ما نیز جملگی زمانی در میان ایشان می‌زیستیم، و از هوای نَفْس خود پیروی می‌کردیم و خواسته‌ها و افکار آن را به جا می‌آوردیم؛ ما نیز همچون دیگران، بنا به طبیعت خود محکوم به غضب خدا بودیم.

افسسیان ۴:۲-۵

۴امّا خدایی که در رحمانیت دولتمند است، به‌خاطر محبت عظیم خود به ما، ۵حتی زمانی که در نافرمانیهای خود مرده بودیم، ما را با مسیح زنده کرد - پس، از راه فیض نجات یافته‌اید؛

افسسیان ۶:۲

۶و با مسیح برخیزانید و در جایهای آسمانی با مسیحْ عیسی نشانید،

افسسیان ۷:۲

۷تا در عصر آینده، فیض غنی و بی‌مانند خود را در مسیحْ عیسی، به واسطۀ مهربانی خود نسبت به ما نشان دهد.

افسسیان ۸:۲-۱۰

۸زیرا به فیض و از راه ایمان نجات یافته‌اید - و این از خودتان نیست، بلکه عطای خداست - ۹و نه از اعمال، تا هیچ‌کس نتواند به خود ببالد. ۱۰زیرا ساختۀ دست خداییم، و در مسیحْ عیسی آفریده شده‌ایم تا کارهای نیک انجام دهیم، کارهایی که خدا از پیش مهیا کرد تا در آنها گام برداریم.

اعمال ۳۸:۲

۳۸پطرس بدیشان گفت: «توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح برای آمرزش گناهان خود تعمید گیرید که عطای روح‌القدس را خواهید یافت.

افسسیان ۱:۲-۱۰

۱و امّا شما به سبب نافرمانیها و گناهان خود مرده بودید، ۲و زمانی در آنها گام می‌زدید، آنگاه که از روشهای این دنیا و از رئیس قدرت هوا پیروی می‌کردید، از همان روحی که هم‌اکنون در سرکشان عمل می‌کند. ۳ما نیز جملگی زمانی در میان ایشان می‌زیستیم، و از هوای نَفْس خود پیروی می‌کردیم و خواسته‌ها و افکار آن را به جا می‌آوردیم؛ ما نیز همچون دیگران، بنا به طبیعت خود محکوم به غضب خدا بودیم. ۴امّا خدایی که در رحمانیت دولتمند است، به‌خاطر محبت عظیم خود به ما، ۵حتی زمانی که در نافرمانیهای خود مرده بودیم، ما را با مسیح زنده کرد - پس، از راه فیض نجات یافته‌اید؛ ۶و با مسیح برخیزانید و در جایهای آسمانی با مسیحْ عیسی نشانید، ۷تا در عصر آینده، فیض غنی و بی‌مانند خود را در مسیحْ عیسی، به واسطۀ مهربانی خود نسبت به ما نشان دهد. ۸زیرا به فیض و از راه ایمان نجات یافته‌اید - و این از خودتان نیست، بلکه عطای خداست - ۹و نه از اعمال، تا هیچ‌کس نتواند به خود ببالد. ۱۰زیرا ساختۀ دست خداییم، و در مسیحْ عیسی آفریده شده‌ایم تا کارهای نیک انجام دهیم، کارهایی که خدا از پیش مهیا کرد تا در آنها گام برداریم.

اعمال ۳۸:۲

۳۸پطرس بدیشان گفت: «توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح برای آمرزش گناهان خود تعمید گیرید که عطای روح‌القدس را خواهید یافت.

پیدایش ۱-۳

۱ ۱در آغاز، خدا آسمانها و زمین را آفرید. ۲زمین بی‌شکل و خالی بود، و تاریکی بر روی ژرفا؛ و روح خدا سطح آبها را فرو گرفت.
۳خدا گفت: «روشنایی باشد،» و روشنایی شد. ۴خدا دید که روشنایی نیکوست، و خدا روشنایی را از تاریکی جدا کرد. ۵خدا روشنایی را ’روز‘ و تاریکی را ’شب‘ نامید. شامگاه شد و بامداد آمد، روز اوّل.
۶و خدا گفت: «فَلَکی باشد میان آبها، و آبها را از آبها جدا کند.» ۷پس خدا فَلَک را ساخت و آبهای زیر فَلَک را از آبهای بالای فَلَک جدا کرد. و چنین شد. ۸خدا فَلَک را ’آسمان‘ نامید. شامگاه شد و بامداد آمد، روز دوّم.
۹و خدا گفت: «آبهای زیر آسمان در یک جا گرد آیند و خشکی پدیدار شود.» و چنین شد. ۱۰خدا خشکی را ’زمین‘ و اجتماع آبها را ’دریا‘ نامید، و خدا دید که نیکوست. ۱۱آنگاه خدا گفت: «زمین نباتات برویاند، گیاهانی که دانه تولید کنند و درختان میوه‌ای که بر حسب گونۀ خود میوۀ دانه‌دار بیاورند، بر روی زمین.» و چنین شد. ۱۲زمین نباتات رویانید، گیاهانی که بر حسب گونۀ خود دانه تولید می‌کردند، و درختانی که بر حسب گونۀ خود میوۀ دانه‌دار می‌آوردند. و خدا دید که نیکوست. ۱۳شامگاه شد و بامداد آمد، روز سوّم.
۱۴و خدا گفت: «نورافشانها در فَلَک آسمان باشند تا روز را از شب جدا کنند، و تا نشانه‌ها باشند برای نمایاندن زمانها و روزها و سالها، ۱۵و نورافشانها باشند در فَلَک آسمان تا بر زمین روشنایی بخشند.» و چنین شد. ۱۶خدا دو نورافشان بزرگ ساخت، نورافشان بزرگتر را برای فرمانروایی بر روز، و نورافشان کوچکتر را برای فرمانروایی بر شب، و نیز ستارگان را. ۱۷خدا آنها را در فَلَک آسمان نهاد تا بر زمین روشنایی بخشند ۱۸و بر روز و بر شب سلطنت کنند و نور را از تاریکی جدا سازند. و خدا دید که نیکوست. ۱۹شامگاه شد و بامداد آمد، روز چهارم.
۲۰و خدا گفت: «آبها از انبوه جانداران پر شود و پرندگان بر فراز زمین در فَلَک آسمان پرواز کنند.» ۲۱پس خدا موجودات بزرگ دریایی و همۀ جانداران را که می‌جنبند و آبها را پر می‌سازند، بر حسب گونه‌هایشان، و همۀ پرندگان بالدار را بر حسب گونه‌هایشان آفرید. و خدا دید که نیکوست. ۲۲خدا آنها را برکت داد و گفت: «بارور و کثیر شوید و آب دریاها را پر سازید، و پرندگان نیز بر زمین کثیر شوند.» ۲۳شامگاه شد و بامداد آمد، روز پنجم.
۲۴و خدا گفت: «زمین جانداران را بر حسب گونه‌هایشان بر آوَرَد، چارپایان و خزندگان و وحوش زمین را، بر حسب گونه‌هایشان.» و چنین شد. ۲۵پس خدا وحوش زمین را بر حسب گونه‌هایشان بساخت، و چارپایان را بر حسب گونه‌هایشان، و همۀ خزندگان روی زمین را بر حسب گونه‌هایشان. و خدا دید که نیکوست.
۲۶آنگاه خدا گفت: «انسان را به صورت خود و شبیه خودمان بسازیم، و او بر ماهیان دریا و بر پرندگان آسمان و بر چارپایان و بر همۀ زمین و همۀ خزندگانی که بر زمین می‌خزند، فرمان براند.» ۲۷پس خدا انسان را به صورت خود آفرید، او را به صورت خدا آفرید؛ ایشان را مرد و زن آفرید.
۲۸خدا ایشان را برکت داد، و خدا بدیشان فرمود: «بارور و کثیر شوید و زمین را پر سازید و بر آن تسلط یابید. بر ماهیان دریا و بر پرندگان آسمان و بر هر جانداری که بر زمین حرکت می‌کند، فرمان برانید.» ۲۹آنگاه خدا گفت: «اینک همۀ گیاهان دانه‌دار را که بر روی تمامی زمین است و همۀ درختان دارای میوۀ دانه‌دار را به شما بخشیدم تا خوراک شما باشد. ۳۰و به همۀ وحوش زمین و همۀ پرندگان آسمان و همۀ خزندگانِ روی زمین که جان در خود دارند، همۀ گیاهان سبز را برای خوردن بخشیدم.» و چنین شد. ۳۱و خدا هرآنچه را که ساخته بود دید، و اینک بسیار نیکو بود. شامگاه شد و بامداد آمد، روز ششم.

۲ ۱بدین‌سان، آسمانها و زمین و همۀ لشکر آنها تمام شد. ۲و خدا در روز هفتم، کار خویش را به پایان رسانید؛ پس او در هفتمین روز، از همۀ کار خویش بیاسود. ۳و خدا روز هفتم را مبارک خواند و آن را مقدس شمرد، چراکه در آن روز از همۀ کار خویش که خدا آفریده و ساخته بود، بیاسود. ۴این بود تاریخچۀ آسمانها و زمین آنگاه که آفریده شدند.
هنگامی که یهوه خدا آسمانها و زمین را بساخت ۵هیچ نهالِ کشتزار هنوز بر زمین نبود و هیچ گیاهِ کشتزار هنوز نروییده بود، زیرا یهوه خدا هنوز باران بر زمین نبارانیده بود و انسانی نبود تا بر آن کِشت کند، ۶بلکه مه از زمین برمی‌آمد و تمام روی زمین را سیراب می‌کرد. ۷آنگاه یهوه خدا آدم را از خاک زمین بسرشت و در بینی او نَفَسِ حیات دمید و آدم موجودی زنده شد.
۸و یهوه خدا باغی به سمت شرق، در عدن غَرْس کرد، و آدم را که سرشته بود در آنجا نهاد. ۹و یهوه خدا همه‌گونه درختان چشم‌نواز و خوش‌خوراک را از زمین رویانید. درخت حیات در وسط باغ بود، و نیز درخت شناخت نیک و بد.
۱۰رودخانه‌ای از عدن بیرون می‌آمد تا باغ را آبیاری کند و از آنجا به چهار شاخه منشعب می‌شد. ۱۱نام رودخانۀ اوّل فیشون است که سرتاسر سرزمین حَویلَه را که در آنجا طلا است، دور می‌زند. ۱۲طلای آن سرزمین نیکوست، و در آنجا صَمْغ خوشبو و سنگ جَزَع یافت می‌شود. ۱۳نام رودخانۀ دوّم جِیحون است که سرتاسر سرزمین کوش را دور می‌زند. ۱۴رودخانۀ سوّم دِجلِه نام دارد که در شرق آشور جاری است، و رودخانۀ چهارم فُرات است.
۱۵یهوه خدا آدم را برگرفت و او را در باغ عدن نهاد تا کار آن را بکند و از آن نگاهداری نماید. ۱۶و یهوه خدا آدم را امر کرده، گفت: «تو می‌توانی از هر یک از درختان باغ آزادانه بخوری؛ ۱۷اما از درخت شناخت نیک و بد زنهار نخوری، زیرا روزی که از آن بخوری به‌یقین خواهی مرد.»
۱۸یهوه خدا فرمود: «نیکو نیست آدم تنها باشد، پس یاوری مناسب برای او می‌سازم.» ۱۹و یهوه خدا همۀ جانداران صحرا و پرندگان آسمان را که از خاک سرشته بود نزد آدم آورد تا ببیند آدم چه نامی بر آنها خواهد نهاد، و هرآنچه آدم هر جاندار را خواند، همان نامش شد. ۲۰پس آدم همۀ چارپایان و پرندگان آسمان و همۀ وحوش صحرا را نام نهاد؛ ولی یاوری مناسب برای آدم یافت نشد. ۲۱پس یهوه خدا خوابی گران بر آدم مستولی کرد و در همان حال که آدم خفته بود یکی از دنده‌هایش را گرفت و جای آن را با گوشت پر کرد. ۲۲آنگاه یهوه خدا از همان دنده‌که از آدم گرفته بود زنی ساخت و او را نزد آدم آورد. ۲۳آدم گفت:

«این است اکنون
استخوانی از استخوانهایم،
و گوشتی از گوشتم؛
او زن نامیده شود،
زیرا که از مرد گرفته شد.»
۲۴از همین رو، مرد پدر و مادر خود را ترک کرده، به زن خویش خواهد پیوست و یک تن خواهند شد. ۲۵آدم و زنش هر دو عریان بودند و شرم نداشتند.

۳ ۱و اما مار از همۀ وحوش صحرا که یهوه خدا ساخته بود، زیرکتر بود. او به زن گفت: «آیا خدا براستی گفته است که از هیچ‌یک از درختان باغ نخورید؟» ۲زن به مار گفت: «از میوۀ درختان باغ می‌خوریم، ۳اما خدا گفته است، ”از میوۀ درختی که در وسط باغ است مخورید و بدان دست مزنید، مبادا بمیرید.“» ۴مار به زن گفت: «به‌یقین نخواهید مرد. ۵بلکه خدا می‌داند روزی که از آن بخورید، چشمان شما باز خواهد شد و همچون خدا شناسندۀ نیک و بد خواهید بود.» ۶چون زن دید که آن درخت خوش‌خوراک است و چشم‌نواز، و درختی دلخواه برای افزودن دانش، پس از میوۀ آن گرفت و خورد، و به شوهر خویش نیز که با وی بود داد، و او خورد. ۷آنگاه چشمان هر دوی آنها باز شد و دریافتند که عریانند؛ پس برگهای انجیر به هم دوخته، لُنگها برای خویشتن ساختند.
۸و صدای یهوه خدا را شنیدند که در خنکی روز در باغ می‌خرامید، و آدم و زنش خود را از حضور یهوه خدا در میان درختان باغ پنهان کردند. ۹ولی یهوه خدا آدم را ندا در داده، گفت: «کجا هستی؟» ۱۰گفت: «صدای تو را در باغ شنیدم و ترسیدم، زیرا که عریانم، از این رو خود را پنهان کردم.» ۱۱خدا گفت: «که تو را گفت که عریانی؟ آیا از آن درخت که تو را امر فرمودم از آن نخوری، خوردی؟» ۱۲آدم گفت: «این زن که به من بخشیدی تا با من باشد، او از آن درخت به من داد و من خوردم.»
۱۳آنگاه یهوه خدا به زن گفت: «این چه کار است که کردی؟» زن گفت: «مار فریبم داد و من خوردم.»
۱۴پس یهوه خدا به مار گفت: «چون چنین کردی، از همۀ چارپایان و همۀ وحوش صحرا ملعونتری! بر شکمت خواهی خزید و همۀ روزهای زندگی‌ات خاک خواهی خورد. ۱۵میان تو و زن، و میان نسل تو و نسل زن، دشمنی می‌گذارم؛ او سر تو را خواهد کوبید و تو پاشنۀ وی را خواهی زد.»
۱۶و به زن گفت: «درد زایمان تو را بسیار افزون گردانم؛ با درد، فرزندان خواهی زایید. اشتیاق تو به شوهرت خواهد بود، و او بر تو فرمان خواهد راند.»
۱۷و به آدم گفت: «چون سخن زنت را شنیدی و از درختی که تو را امر کردم از آن نخوری خوردی، به سبب تو زمین ملعون شد؛ در همۀ روزهای زندگی‌ات با رنج از آن خواهی خورد. ۱۸برایت خار و خَس خواهد رویانید، و از گیاهان صحرا خواهی خورد. ۱۹با عرق جبین نان خواهی خورد، تا آن هنگام که به خاک بازگردی که از آن گرفته شدی؛ چراکه تو خاک هستی و به خاک باز خواهی گشت.»
۲۰و اما، آدم زن خود را حوا نامید، زیرا او مادر همۀ زندگان بود. ۲۱یهوه خدا پیراهنهایی از پوست برای آدم و زنش ساخت و ایشان را پوشانید.
۲۲و یهوه خدا فرمود: «اکنون آدم همچون یکی از ما شده است که نیک و بد را می‌شناسد. مبادا دست خود را دراز کند و از درخت حیات نیز گرفته بخورد و تا ابد زنده بماند.» ۲۳پس یهوه خدا آدم را از باغ عدن بیرون راند تا بر زمین که از آن گرفته شده بود زراعت کند. ۲۴پس آدم را بیرون راند، و در جانب شرقی باغ عدن کروبیان را قرار داد و شمشیری آتشبار را که به هر سو می‌گشت، تا راه درخت حیات را نگاهبانی کند.

لوقا ۹:۱۸-۱۴

۹آنگاه برای برخی که از پارسایی خویش مطمئن بودند و بر دیگران به دیدۀ تحقیر می‌نگریستند، این مَثَل را آورد: ۱۰«دو تن برای عبادت به معبد رفتند، یکی فَریسی، دیگری خَراجگیر. ۱۱فَریسی ایستاد و با خود چنین دعا کرد: ”خدایا، تو را شکر می‌گویم که همچون دیگر مردمان دزد و بدکاره و زناکار نیستم، و نه مانند این خَراجگیرم. ۱۲دو بار در هفته روزه می‌گیرم و از هر چه به دست می‌آورم، ده‌یک می‌دهم.“ ۱۳امّا آن خَراجگیر دور ایستاد و نخواست حتی چشمان خود را به سوی آسمان بلند کند، بلکه بر سینۀ خود می‌کوفت و می‌گفت: ”خدایا، بر منِ گناهکار رحم کن.“ ۱۴به شما می‌گویم که این مرد، و نه آن دیگر، پارسا شمرده شده به خانه رفت. زیرا هر که خود را برافرازد، خوار خواهد شد، و هر که خود را خوار سازد، سرافراز خواهد گردید.»

غلاطیان ۱۱:۲-۲۱

۱۱امّا چون پطرس به اَنطاکیه آمد، با او رویاروی مخالفت کردم، چه آشکارا تقصیرکار بود. ۱۲زیرا پیش از آنکه کسانی از جانب یعقوب درآیند، با غیریهودیان همسفره می‌شد، امّا همین که آنها آمدند، پا پس کشید و خود را جدا کرد، چرا که از اهل ختنه بیم داشت. ۱۳سایر یهودیان نیز در این ریاکاری به او پیوستند، به گونه‌ای که حتی برنابا نیز در اثر ریاکاری آنان از راه به در شد.
۱۴امّا من چون دیدم آنان در راستای حقیقتِ انجیل، استوار گام نمی‌زنند، در حضور همه پطرس را گفتم: «اگر تو، با اینکه یهودی هستی، همچون غیریهودیان زندگی می‌کنی نه چون یهودیان، چگونه است که غیریهودیان را وامی‌داری که از رسوم یهودیان پیروی کنند؟»
۱۵ما که یهودی‌زاده‌ایم و نه به اصطلاح ’غیریهودی گناهکار‘، ۱۶می‌دانیم که انسان نه با اعمال شریعت، بلکه با ایمان به عیسی مسیح پارسا شمرده می‌شود. پس ما خود نیز به مسیحْ عیسی ایمان آوردیم تا با ایمان به مسیح پارسا شمرده شویم و نه با اعمال شریعت، زیرا هیچ بشری از راه انجام اعمال شریعت پارسا شمرده نمی‌شود.
۱۷امّا اگر در حالی که در پی پارسا شمرده شدن به واسطۀ مسیح هستیم، معلوم شود که گناهکاریم، آیا این بدان معنی است که مسیح خادم گناه است؟ به هیچ روی! ۱۸زیرا اگر آنچه را که خود ویران کردم از نو بنا کنم، در آن صورت نشان می‌دهم که به شریعت نافرمانم. ۱۹زیرا من به واسطۀ خودِ شریعت، نسبت به شریعت مُردم تا برای خدا زیست کنم. ۲۰با مسیح بر صلیب شده‌ام، و دیگر من نیستم که زندگی می‌کنم، بلکه مسیح است که در من زندگی می‌کند؛ و این زندگی که اکنون در جسم می‌کنم، با ایمان به پسر خداست که مرا محبت کرد و جان خود را به‌خاطر من داد. ۲۱فیض خدا را باطل نمی‌شمارم، زیرا اگر پارسایی از راه شریعت به دست می‌آمد، پس مسیح بیهوده مرد.

اعمال ۲۹:۲-۴۱

۲۹«ای برادران، می‌توانم با اطمینان به شما بگویم که داوودِ پاتْریارْک وفات یافت و دفن شد و مقبره‌اش نیز تا به امروز نزد ما باقی است. ۳۰امّا او نبی بود و می‌دانست خدا برایش سوگند خورده است که کسی را از ثمرۀ صُلْبِ او بر تخت سلطنت وی خواهد نشانید. ۳۱پس آینده را پیشاپیش دیده، دربارۀ رستاخیز مسیح گفت که جان او در هاویه وانهاده نشود و پیکرش نیز فساد نبیند. ۳۲خدا همین عیسی را برخیزانید و ما همگی شاهد بر آنیم. ۳۳او به دست راست خدا بالا برده شد و از پدر، روح‌القدسِ موعود را دریافت کرده، این را که اکنون می‌بینید و می‌شنوید، فرو ریخته است. ۳۴زیرا داوود خود به آسمان صعود نکرد، و با این همه گفت:

«”خداوند به خداوند من گفت:
’به دست راست من بنشین
۳۵تا آن هنگام که دشمنانت را کرسی زیر پایت سازم.“‘
۳۶«پس قوم اسرائیل، جملگی به‌یقین بدانند که خدا این عیسی را که شما بر صلیب کشیدید، خداوند و مسیح ساخته است.»
۳۷چون این را شنیدند، دلریش گشته، به پطرس و سایر رسولان گفتند: «ای برادران، چه کنیم؟»
۳۸پطرس بدیشان گفت: «توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح برای آمرزش گناهان خود تعمید گیرید که عطای روح‌القدس را خواهید یافت. ۳۹زیرا این وعده برای شما و فرزندانتان و همۀ کسانی است که دورند، یعنی هر که خداوندْ خدای ما او را فرا خوانَد.»
۴۰پطرس با سخنان بسیار دیگر شهادت داد و ترغیبشان کرده، گفت: «خود را از این نسل منحرف برهانید!» ۴۱پس پیام او را پذیرفتند و تعمید گرفتند. در همان روز حدود سه هزار تن بدیشان پیوستند.

رومیان ۱:۶-۱۴

۱پس چه گوییم؟ آیا به گناه کردن ادامه دهیم تا فیض افزون شود؟ ۲هرگز! ما که نسبت به گناه مردیم، چگونه می‌توانیم به زندگی در آن ادامه دهیم؟ ۳آیا نمی‌دانید همۀ ما که در مسیحْ عیسی تعمید یافتیم، در مرگ او تعمید یافتیم؟ ۴پس با تعمید یافتن در مرگ، با او دفن شدیم تا همان‌گونه که مسیح به وسیلۀ جلال پدر، از مردگان برخیزانیده شد، ما نیز در زندگی نوینی گام برداریم.
۵پس اگر در مرگی همچون مرگ او، با وی یگانه شده‌ایم، به‌یقین در رستاخیزی همچون رستاخیز او نیز با او یگانه خواهیم بود. ۶زیرا می‌دانیم آن انسانِ قدیم که ما بودیم، با او بر صلیب شد تا پیکرِ گناه درگذرد و دیگر گناه را بندگی نکنیم. ۷چون آن که مرده است، از گناه آزاد شده است.
۸حال اگر با مسیح مرده‌ایم، ایمان داریم که با او زندگی نیز خواهیم کرد. ۹زیرا می‌دانیم چون مسیح از مردگان برخیزانیده شده است، دیگر هرگز نخواهد مرد و مرگ دیگر بر او تسلطی ندارد. ۱۰او با مرگ خود، یک بار برای همیشه نسبت به گناه مُرد و در حیات کنونی خود برای خدا زندگی می‌کند.
۱۱به همین‌سان، شما نیز خود را نسبت به گناه مرده اِنگارید، امّا در مسیحْ عیسی نسبت به خدا، زنده. ۱۲پس مگذارید گناه در بدنهای فانی شما فرمان براند تا امیال آن را اطاعت کنید. ۱۳اعضای بدن خود را تسلیم گناه نکنید تا ابزار شرارت باشند، بلکه همچون کسانی که از مرگ به زندگی بازگشته‌اند، خود را تسلیم خدا کنید. و اعضای بدن خود را به او بسپارید تا ابزار پارسایی باشند. ۱۴زیرا گناه بر شما فرمان نخواهد راند، چون زیر شریعت نیستید بلکه زیر فیضید.

رومیان ۱:۶-۴

۱پس چه گوییم؟ آیا به گناه کردن ادامه دهیم تا فیض افزون شود؟ ۲هرگز! ما که نسبت به گناه مردیم، چگونه می‌توانیم به زندگی در آن ادامه دهیم؟ ۳آیا نمی‌دانید همۀ ما که در مسیحْ عیسی تعمید یافتیم، در مرگ او تعمید یافتیم؟ ۴پس با تعمید یافتن در مرگ، با او دفن شدیم تا همان‌گونه که مسیح به وسیلۀ جلال پدر، از مردگان برخیزانیده شد، ما نیز در زندگی نوینی گام برداریم.

رومیان ۵:۶-۷

۵پس اگر در مرگی همچون مرگ او، با وی یگانه شده‌ایم، به‌یقین در رستاخیزی همچون رستاخیز او نیز با او یگانه خواهیم بود. ۶زیرا می‌دانیم آن انسانِ قدیم که ما بودیم، با او بر صلیب شد تا پیکرِ گناه درگذرد و دیگر گناه را بندگی نکنیم. ۷چون آن که مرده است، از گناه آزاد شده است.

رومیان ۶:۶-۷

۶زیرا می‌دانیم آن انسانِ قدیم که ما بودیم، با او بر صلیب شد تا پیکرِ گناه درگذرد و دیگر گناه را بندگی نکنیم. ۷چون آن که مرده است، از گناه آزاد شده است.

رومیان ۸:۶

۸حال اگر با مسیح مرده‌ایم، ایمان داریم که با او زندگی نیز خواهیم کرد.

رومیان ۸:۶-۱۰

۸حال اگر با مسیح مرده‌ایم، ایمان داریم که با او زندگی نیز خواهیم کرد. ۹زیرا می‌دانیم چون مسیح از مردگان برخیزانیده شده است، دیگر هرگز نخواهد مرد و مرگ دیگر بر او تسلطی ندارد. ۱۰او با مرگ خود، یک بار برای همیشه نسبت به گناه مُرد و در حیات کنونی خود برای خدا زندگی می‌کند.

رومیان ۱۱:۶

۱۱به همین‌سان، شما نیز خود را نسبت به گناه مرده اِنگارید، امّا در مسیحْ عیسی نسبت به خدا، زنده.

رومیان ۱۲:۶

۱۲پس مگذارید گناه در بدنهای فانی شما فرمان براند تا امیال آن را اطاعت کنید.

رومیان ۱۳:۶-۱۴

۱۳اعضای بدن خود را تسلیم گناه نکنید تا ابزار شرارت باشند، بلکه همچون کسانی که از مرگ به زندگی بازگشته‌اند، خود را تسلیم خدا کنید. و اعضای بدن خود را به او بسپارید تا ابزار پارسایی باشند. ۱۴زیرا گناه بر شما فرمان نخواهد راند، چون زیر شریعت نیستید بلکه زیر فیضید.

یوحناا ۱۰:۱۰

۱۰دزد نمی‌آید جز برای دزدیدن و کشتن و نابود کردن؛ من آمده‌ام تا ایشان حیات داشته باشند و از آن به فراوانی بهره‌مند شوند.

متی ۱۸:۲۸-۲۰

۱۸آنگاه عیسی نزدیک آمد و به ایشان فرمود: «تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به من سپرده شده است. ۱۹پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید ۲۰و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده‌ام، به جا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم!»

مرقس ۱۵:۱۶، ۱۶

۱۵آنگاه بدیشان فرمود: «به سرتاسر جهان بروید و خبر خوش را به همۀ خلایق موعظه کنید. ۱۶هر که ایمان آوَرَد و تعمید گیرد، نجات خواهد یافت. امّا هر که ایمان نیاورد، محکوم خواهد شد.

اعمال ۴۱:۲

۴۱پس پیام او را پذیرفتند و تعمید گرفتند. در همان روز حدود سه هزار تن بدیشان پیوستند.

اعمال ۳۶:۸-۳۸

۳۶همچنان که در راه پیش می‌راندند، به آبی رسیدند. خواجه‌سرا گفت: «بنگر، اینک آب مهیاست! آیا تعمید گرفتن مرا مانعی است؟» ۳۷[فیلیپُس گفت: «اگر با تمام دل ایمان آورده‌ای، مانعی نیست.» خواجه‌سرا گفت: «ایمان دارم که عیسی مسیح پسر خداست.»]
۳۸پس خواجه‌سرا دستور داد ارابه را نگاه دارند، و فیلیپُس و خواجه‌سرا، هر دو به آب درآمدند و فیلیپُس او را تعمید داد.

اعمال ۴۴:۱۰-۴۸

۴۴پطرس هنوز سخن می‌گفت که روح‌القدس بر همۀ آنان که پیام را می‌شنیدند، نازل شد. ۴۵شماری از ایماندارانِ یهودی‌نژاد که همراه پطرس آمده بودند، چون دیدند روح‌القدس حتی بر غیریهودیان نیز فرو ریخته است، در حیرت افتادند. ۴۶زیرا شنیدند که ایشان به زبانهای غیر سخن می‌گویند و خدا را می‌ستایند. آنگاه پطرس گفت: ۴۷«حال که اینان روح‌القدس را درست همانند ما یافته‌اند، آیا کسی می‌تواند از تعمیدشان در آب مانع گردد؟» ۴۸پس دستور داد ایشان را در نام عیسی مسیح تعمید دهند. آنگاه از پطرس خواستند چند روزی با ایشان بماند.

اعمال ۲۲:۱۶-۳۴

۲۲مردم در حمله به پولس و سیلاس به آنان پیوستند. و مقامات نیز دستور دادند جامه‌های ایشان را به در آورده، چوبشان زنند. ۲۳چون ایشان را چوب بسیار زدند، به زندانشان افکندند و به زندانبان دستور دادند سخت مراقب ایشان باشد. ۲۴زندانبان چون چنین دستور یافت، آنان را به زندان درونی افکند و پاهایشان را در کُنده نهاد.
۲۵نزدیک نیمه‌شب، پولس و سیلاس مشغول دعا بودند و سرودخوانان خدا را ستایش می‌کردند و دیگر زندانیان نیز بدیشان گوش فرا می‌دادند ۲۶که ناگاه زمین‌لرزه‌ای عظیم رخ داد، آن‌گونه که اساس زندان به لرزه درآمد و درهای زندان در دم گشوده شد و زنجیرها از همه فرو ریخت. ۲۷زندانبان بیدار شد، و چون درهای گشودۀ زندان را دید، شمشیر برکشید تا خود را بکشد، زیرا می‌پنداشت زندانیان گریخته‌اند. ۲۸امّا پولس با صدای بلند ندا در‌داده، گفت: «به خود آسیب مرسان که ما همه اینجاییم!» ۲۹زندانبان چراغ خواست و سراسیمه به درون زندان رفت و در حالی که می‌لرزید به پای پولس و سیلاس افتاد. ۳۰سپس، ایشان را بیرون آورد و پرسید: «ای سروران، چه کنم تا نجات یابم؟»
۳۱پاسخ دادند: «به خداوند عیسی مسیح ایمان آور که تو و اهل خانه‌ات نجات خواهید یافت.» ۳۲آنگاه کلام خداوند را برای او و همۀ کسانی که در خانه‌اش بودند، بیان کردند. ۳۳در همان ساعت از شب، زندانبان آنها را برداشته، زخمهایشان را شست، و بی‌درنگ او و همۀ اهل خانه‌اش تعمید گرفتند. ۳۴او ایشان را به خانۀ خود برد و سفره‌ای برایشان گسترد. او و همۀ اهل خانه‌اش از ایمان آوردن به خدا بسیار شاد بودند.

مزمور ۴:۱۱۵-۸

۴اما بتهای ایشان از نقره و طلاست،
صنعت دستهای انسان!
۵دهان دارند، اما سخن نمی‌گویند!
چشم دارند، اما نمی‌بینند!
۶گوش دارند، اما نمی‌شنوند!
بینی، اما نمی‌بویند!
۷دستها دارند، اما حس نمی‌کنند!
پاها، اما راه نمی‌روند!
و صدایی از گلوی خود برنمی‌آورند!
۸سازندگان آنها مانند خودشان خواهند شد،
و هر که بر آنها توکل کند.

عبرانیان ۱۵:۱۳

۱۵پس بیایید به واسطۀ عیسی قربانیِ سپاس را پیوسته به خدا تقدیم کنیم. این قربانی، همان ثمرۀ لبهایی است که به نام او معترفند.

رومیان ۱:۱۲

۱پس ای برادران، در پرتو رحمتهای خدا، از شما استدعا می‌کنم که بدنهای خود را همچون قربانی زنده و مقدّس و پسندیدۀ خدا تقدیم کنید که عبادت معقول شما همین است.

لوقا ۱۱:۱۷-۱۹

۱۱عیسی بر سر راه خود به اورشلیم، از حدّ سامِرِه و جلیل می‌گذشت. ۱۲پس چون به دهی وارد می‌شد، ده جذامی به او برخوردند. آنها دور ایستاده ۱۳با صدای بلند فریاد برآوردند: «ای عیسی، ای استاد، بر ما ترحم کن.» ۱۴چون عیسی آنها را دید، گفت: «بروید و خود را به کاهن بنمایید.» آنها به راه افتادند و در میانۀ راه از جذام پاک شدند. ۱۵یکی از آنها چون دید شفا یافته است، در حالی که با صدای بلند خدا را ستایش می‌کرد، بازگشت ۱۶و خود را به پای عیسی افکند و او را سپاس گفت. آن جذامی سامِری بود. ۱۷عیسی فرمود: «مگر آن ده تن همه پاک نشدند؟ پس نُه تن دیگر کجایند؟ ۱۸آیا به‌جز این غریبه، کسی دیگر بازنگشت تا خدا را سپاس گوید؟» ۱۹سپس به او گفت: «برخیز و برو، ایمانت تو را شفا داده است.»

لوقا ۱۲:۱۷

۱۲پس چون به دهی وارد می‌شد، ده جذامی به او برخوردند. آنها دور ایستاده

لوقا ۱۳:۱۷

۱۳با صدای بلند فریاد برآوردند: «ای عیسی، ای استاد، بر ما ترحم کن.»

لوقا ۱۲:۱۷

۱۲پس چون به دهی وارد می‌شد، ده جذامی به او برخوردند. آنها دور ایستاده

لوقا ۱۴:۱۷

۱۴چون عیسی آنها را دید، گفت: «بروید و خود را به کاهن بنمایید.» آنها به راه افتادند و در میانۀ راه از جذام پاک شدند.

لوقا ۱۵:۱۷-۱۶

۱۵یکی از آنها چون دید شفا یافته است، در حالی که با صدای بلند خدا را ستایش می‌کرد، بازگشت ۱۶و خود را به پای عیسی افکند و او را سپاس گفت. آن جذامی سامِری بود.

لوقا ۱۷:۱۷-۱۸

۱۷عیسی فرمود: «مگر آن ده تن همه پاک نشدند؟ پس نُه تن دیگر کجایند؟ ۱۸آیا به‌جز این غریبه، کسی دیگر بازنگشت تا خدا را سپاس گوید؟»

مزمور ۱۰۳

۱ای جان من خداوند را متبارک بخوان!
و هر چه در درون من است، نام قدوس او را متبارک خواند!
۲ای جان من، خداوند را متبارک بخوان
و هیچ‌یک از همۀ احسانهایش را فراموش مکن!
۳که همۀ گناهانت را می‌آمرزد،
و همۀ بیماریهایت را شفا می‌بخشد!
۴که حیات تو را از هاویه فدیه می‌دهد
و تاجِ محبت و رحمت را بر سرت می‌نهد!
۵که جان تو را به چیزهای نیکو سیر می‌کند
تا همچون عقاب، جوانی تو تازه شود.
۶خداوند عدل و انصاف را برای همۀ مظلومان به جا می‌آورد.
۷او راههای خود را به موسی آموخت
و اعمال خویش را به بنی‌اسرائیل.
۸یهوه رحیم و فیاض است،
دیرخشم و آکنده از محبت.
۹تا ابد محاکمه نخواهد کرد،
و همیشه بُغض نخواهد داشت.
۱۰او با ما مطابق گناهانمان رفتار نمی‌کند
و به ما بر حسب تقصیراتمان سزا نمی‌دهد.
۱۱زیرا به اندازه‌ای که آسمان از زمین فراتر است،
به همان اندازه نیز محبت خدا نسبت به ترسندگان او عظیم است!
۱۲به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است
به همان اندازه نیز نافرمانیهای ما را از ما دور کرده است.
۱۳چنانکه پدر بر فرزندان خود رئوف است،
همچنان خداوند نیز بر ترسندگان خویش رأفت می‌کند.
۱۴زیرا سرشتِ ما را می‌داند،
و به یاد دارد که ما خاک هستیم!
۱۵و اما انسان، روزهای عمرش همچون علف است؛
مانند گل صحرا می‌شکفد،
۱۶اما به وزش بادی از میان می‌رود،
و دیگر اثری از او بر جای نمی‌ماند!
۱۷اما از ازل تا به ابد
محبت خداوند شامل حال ترسندگان اوست،
و عدالت او شامل حال فرزندانِ فرزندانِ ایشان،
۱۸و آنان که عهد او را حفظ می‌کنند
و به جا آوردن احکامش را یاد می‌دارند.
۱۹خداوند تخت خویش را در آسمان استوار ساخته،
و پادشاهی‌اش بر همه مسلط است.
۲۰ای فرشتگان خداوند، او را متبارک خوانید،
ای زورآورانی که کلام او را به جا می‌آورید
و فرمانبردار اویید.
۲۱ای جمیع لشکریان او،
و ای خادمان او که اراده‌اش را به جا می‌آورید،
خداوند را متبارک خوانید!
۲۲ای همۀ کارهای خداوند،
او را در هر کجای فرمانروایی‌اش متبارک خوانید!
ای جان من، خداوند را متبارک بخوان!

مزمور ۱:۱۰۳-۲

۱ای جان من خداوند را متبارک بخوان!
و هر چه در درون من است، نام قدوس او را متبارک خواند!
۲ای جان من، خداوند را متبارک بخوان
و هیچ‌یک از همۀ احسانهایش را فراموش مکن!

مزمور ۳:۱۰۳-۵

۳که همۀ گناهانت را می‌آمرزد،
و همۀ بیماریهایت را شفا می‌بخشد!
۴که حیات تو را از هاویه فدیه می‌دهد
و تاجِ محبت و رحمت را بر سرت می‌نهد!
۵که جان تو را به چیزهای نیکو سیر می‌کند
تا همچون عقاب، جوانی تو تازه شود.

مزمور ۳:۱۰۳-۵

۳که همۀ گناهانت را می‌آمرزد،
و همۀ بیماریهایت را شفا می‌بخشد!
۴که حیات تو را از هاویه فدیه می‌دهد
و تاجِ محبت و رحمت را بر سرت می‌نهد!
۵که جان تو را به چیزهای نیکو سیر می‌کند
تا همچون عقاب، جوانی تو تازه شود.

مزمور ۶:۱۰۳-۱۴

۶خداوند عدل و انصاف را برای همۀ مظلومان به جا می‌آورد.
۷او راههای خود را به موسی آموخت
و اعمال خویش را به بنی‌اسرائیل.
۸یهوه رحیم و فیاض است،
دیرخشم و آکنده از محبت.
۹تا ابد محاکمه نخواهد کرد،
و همیشه بُغض نخواهد داشت.
۱۰او با ما مطابق گناهانمان رفتار نمی‌کند
و به ما بر حسب تقصیراتمان سزا نمی‌دهد.
۱۱زیرا به اندازه‌ای که آسمان از زمین فراتر است،
به همان اندازه نیز محبت خدا نسبت به ترسندگان او عظیم است!
۱۲به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است
به همان اندازه نیز نافرمانیهای ما را از ما دور کرده است.
۱۳چنانکه پدر بر فرزندان خود رئوف است،
همچنان خداوند نیز بر ترسندگان خویش رأفت می‌کند.
۱۴زیرا سرشتِ ما را می‌داند،
و به یاد دارد که ما خاک هستیم!

مزمور ۱۰۳

۱ای جان من خداوند را متبارک بخوان!
و هر چه در درون من است، نام قدوس او را متبارک خواند!
۲ای جان من، خداوند را متبارک بخوان
و هیچ‌یک از همۀ احسانهایش را فراموش مکن!
۳که همۀ گناهانت را می‌آمرزد،
و همۀ بیماریهایت را شفا می‌بخشد!
۴که حیات تو را از هاویه فدیه می‌دهد
و تاجِ محبت و رحمت را بر سرت می‌نهد!
۵که جان تو را به چیزهای نیکو سیر می‌کند
تا همچون عقاب، جوانی تو تازه شود.
۶خداوند عدل و انصاف را برای همۀ مظلومان به جا می‌آورد.
۷او راههای خود را به موسی آموخت
و اعمال خویش را به بنی‌اسرائیل.
۸یهوه رحیم و فیاض است،
دیرخشم و آکنده از محبت.
۹تا ابد محاکمه نخواهد کرد،
و همیشه بُغض نخواهد داشت.
۱۰او با ما مطابق گناهانمان رفتار نمی‌کند
و به ما بر حسب تقصیراتمان سزا نمی‌دهد.
۱۱زیرا به اندازه‌ای که آسمان از زمین فراتر است،
به همان اندازه نیز محبت خدا نسبت به ترسندگان او عظیم است!
۱۲به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است
به همان اندازه نیز نافرمانیهای ما را از ما دور کرده است.
۱۳چنانکه پدر بر فرزندان خود رئوف است،
همچنان خداوند نیز بر ترسندگان خویش رأفت می‌کند.
۱۴زیرا سرشتِ ما را می‌داند،
و به یاد دارد که ما خاک هستیم!
۱۵و اما انسان، روزهای عمرش همچون علف است؛
مانند گل صحرا می‌شکفد،
۱۶اما به وزش بادی از میان می‌رود،
و دیگر اثری از او بر جای نمی‌ماند!
۱۷اما از ازل تا به ابد
محبت خداوند شامل حال ترسندگان اوست،
و عدالت او شامل حال فرزندانِ فرزندانِ ایشان،
۱۸و آنان که عهد او را حفظ می‌کنند
و به جا آوردن احکامش را یاد می‌دارند.
۱۹خداوند تخت خویش را در آسمان استوار ساخته،
و پادشاهی‌اش بر همه مسلط است.
۲۰ای فرشتگان خداوند، او را متبارک خوانید،
ای زورآورانی که کلام او را به جا می‌آورید
و فرمانبردار اویید.
۲۱ای جمیع لشکریان او،
و ای خادمان او که اراده‌اش را به جا می‌آورید،
خداوند را متبارک خوانید!
۲۲ای همۀ کارهای خداوند،
او را در هر کجای فرمانروایی‌اش متبارک خوانید!
ای جان من، خداوند را متبارک بخوان!

پیدایش ۵:۲۲

۵آنگاه به نوکرانش گفت: «شما همین جا نزد الاغ بمانید تا من با پسر بدان‌جا برویم، و پرستش کرده، نزد شما باز آییم.»

اعمال ۲۲:۱۶-۴۰

۲۲مردم در حمله به پولس و سیلاس به آنان پیوستند. و مقامات نیز دستور دادند جامه‌های ایشان را به در آورده، چوبشان زنند. ۲۳چون ایشان را چوب بسیار زدند، به زندانشان افکندند و به زندانبان دستور دادند سخت مراقب ایشان باشد. ۲۴زندانبان چون چنین دستور یافت، آنان را به زندان درونی افکند و پاهایشان را در کُنده نهاد.
۲۵نزدیک نیمه‌شب، پولس و سیلاس مشغول دعا بودند و سرودخوانان خدا را ستایش می‌کردند و دیگر زندانیان نیز بدیشان گوش فرا می‌دادند ۲۶که ناگاه زمین‌لرزه‌ای عظیم رخ داد، آن‌گونه که اساس زندان به لرزه درآمد و درهای زندان در دم گشوده شد و زنجیرها از همه فرو ریخت. ۲۷زندانبان بیدار شد، و چون درهای گشودۀ زندان را دید، شمشیر برکشید تا خود را بکشد، زیرا می‌پنداشت زندانیان گریخته‌اند. ۲۸امّا پولس با صدای بلند ندا در‌داده، گفت: «به خود آسیب مرسان که ما همه اینجاییم!» ۲۹زندانبان چراغ خواست و سراسیمه به درون زندان رفت و در حالی که می‌لرزید به پای پولس و سیلاس افتاد. ۳۰سپس، ایشان را بیرون آورد و پرسید: «ای سروران، چه کنم تا نجات یابم؟»
۳۱پاسخ دادند: «به خداوند عیسی مسیح ایمان آور که تو و اهل خانه‌ات نجات خواهید یافت.» ۳۲آنگاه کلام خداوند را برای او و همۀ کسانی که در خانه‌اش بودند، بیان کردند. ۳۳در همان ساعت از شب، زندانبان آنها را برداشته، زخمهایشان را شست، و بی‌درنگ او و همۀ اهل خانه‌اش تعمید گرفتند. ۳۴او ایشان را به خانۀ خود برد و سفره‌ای برایشان گسترد. او و همۀ اهل خانه‌اش از ایمان آوردن به خدا بسیار شاد بودند.
۳۵چون روز شد، مقامات مأمورانی نزد زندانبان فرستاده، گفتند: «آن مردان را آزاد کن!» ۳۶زندانبان پولس را از این پیغام آگاه کرد و گفت: «مقامات دستور داده‌اند که شما را آزاد کنم. پس اینک بیرون آیید و به سلامت بروید.»
۳۷امّا پولس در پاسخ گفت: «ما را که رومی هستیم بدون محاکمه و در برابر همگان چوب زده و به زندان افکنده‌اند. حال می‌خواهند در خفا آزادمان کنند؟ هرگز! بلکه خود بیایند و ما را از اینجا بیرون آورند.»
۳۸مأموران این را به مقامات بازگفتند، و آنها چون شنیدند که پولس و سیلاس رومی‌اند، سخت به هراس افتادند ۳۹و آمده، از ایشان پوزش خواستند و تا بیرون زندان مشایعتشان نموده، خواهش کردند که شهر را ترک گویند. ۴۰ایشان پس از ترک زندان، به خانۀ لیدیه رفتند. در آنجا با برادران دیدار کرده، ایشان را تشویق نمودند. سپس آنجا را ترک گفتند.

دانیال ۳

۱نبوکدنصرِ پادشاه تمثالی از طلا ساخت، به بلندی شصت ذِراع و پهنای شش ذِراع؛ و آن را در دشت دورا واقع در ولایت بابِل بر پا داشت. ۲آنگاه نبوکدنصرِ پادشاه کسان فرستاد تا ساتْراپها و رئیسان و والیان و مشاوران و خزانه‌داران و قاضیان و دادرسان و همۀ صاحبمنصبان ولایتها را گرد آورند، تا در مراسم تبرکِ تمثالی که نبوکدنصرِ پادشاه بر پا کرده بود حضور یابند. ۳پس ساتْراپها و رئیسان و والیان و مشاوران و خزانه‌داران و قاضیان و دادرسان و همۀ صاحبمنصبان ولایتها جهت مراسم تبرک تمثالی که نبوکدنصرِ پادشاه بر پا داشته بود، گرد آمدند. آنان در برابر تمثالی که نبوکدنصر بر پا کرده بود، ایستادند. ۴آنگاه مُنادی به بانگ بلند اعلام کرد: «ای قومها و ملتها و زبانها، به شما فرمان داده می‌شود ۵که چون نوای کَرِنا و سُرنا و چنگ و بربط و سنتور و نی و هر قِسم ساز دیگر را بشنوید، همگی به روی درافتاده، تمثال طلا را که نبوکدنصرِ پادشاه بر پا داشته است، سَجده کنید. ۶هر که به روی درنیفتد و سَجده نکند، بی‌درنگ به میان کورۀ آتشِ سوزان افکنده خواهد شد!» ۷پس چون همۀ مردم نوای کَرِنا و سُرنا و چنگ و بربط و سنتور و هر قسم ساز دیگر را شنیدند، همۀ قومها و ملتها و زبانها به روی درافتاده، تمثال طلا را که نبوکدنصرِ پادشاه بر پا داشته بود سَجده کردند.
۸در این هنگام برخی از کَلدانیان نزدیک آمدند و از یهودیان شکایت کرده، ۹نبوکدنصرِ پادشاه را گفتند: «پادشاه تا به ابد زنده بماند! ۱۰تو ای پادشاه فرمانی صادر کردی که هر که نوای کَرِنا و سُرنا و چنگ و بربط و سنتور و نی و هر قسم ساز دیگر را بشنود، به روی درافتاده، تمثال طلا را سَجده کند، ۱۱و هر که به روی درنیفتد و سَجده نکند به میان کورۀ آتشِ سوزان افکنده شود. ۱۲اما تنی چند از یهودیان، یعنی شَدرَک، میشَک و عَبِدنِغو، که آنان را به ادارۀ امور ولایت بابِل برگماشته‌ای، تو را، پادشاها، اعتنا نمی‌کنند. آنان نه خدایان تو را می‌پرستند و نه تمثال طلا را که بر پا داشته‌ای، سَجده می‌کنند.»
۱۳آنگاه نبوکدنصر با خشم و غضب فرمان داد تا شَدرَک، میشَک و عَبِدنِغو را حاضر کنند. پس ایشان را به حضور پادشاه آوردند. ۱۴نبوکدنصر خطاب به ایشان گفت: «ای شَدرَک، میشَک و عَبِدنِغو، آیا راست است که شما خدایان مرا نمی‌پرستید و تمثال طلا را که بر پا داشته‌ام، سَجده نمی‌کنید؟ ۱۵حال اگر آماده‌اید با شنیدن نوای کَرِنا و سُرنا و چنگ و بربط و سنتور و نی و هر قسم ساز دیگر به روی درافتاده، تمثالی را که ساخته‌ام سَجده کنید، که چه خوب. ولی اگر آن را سَجده نکنید، بی‌درنگ به میان کورۀ آتشِ سوزان افکنده خواهید شد. و کدام خداست که بتواند شما را از دست من برهاند؟»
۱۶شَدرَک، میشَک و عَبِدنِغو در پاسخ پادشاه گفتند: «ای نبوکدنصر، ما نیازی نمی‌بینیم در این باره تو را جواب دهیم. ۱۷اگر چنان کنی که می‌گویی، خدای ما که او را می‌پرستیم قادر است ما را از کورۀ آتشِ سوزان برهاند، و او ما را از دست تو، پادشاها، خواهد رهانید. ۱۸ولی حتی اگر نرهاند، پادشاها، بدان که خدایان تو را نخواهیم پرستید و تمثال طلا را که بر پا داشته‌ای، سَجده نخواهیم کرد.»
۱۹آنگاه نبوکدنصر از خشم مملو گردید و حالت چهره‌اش بر شَدرَک و میشَک و عَبِدنِغو دگرگون شد. پس دستور داد کوره را از حدِ معمول هفت چندان داغ‌تر کنند. ۲۰او شماری از قویترین جنگاوران لشکر خود را امر فرمود که شَدرَک و میشَک و عَبِدنِغو را ببندند تا ایشان را به درون کورۀ آتشِ سوزان افکنند. ۲۱پس آن مردان را با رداها و شلوارها و دستارها و دیگر جامه‌هایشان، بستند و به میان کورۀ آتشِ سوزان افکندند. ۲۲فرمان پادشاه چنان سخت بود و کورۀ آتش چنان سوزان که شعله‌های آتش کسانی را که شَدرَک و میشَک و عَبِدنِغو را می‌بردند، کشت. ۲۳و این سه مرد، یعنی شَدرَک و میشَک و عَبِدنِغو در حالی که بسته شده بودند، به میان کورۀ آتش سوزان افتادند.
۲۴آنگاه نبوکدنصرِ پادشاه در شگفت شد و شتابان از جا برخاسته، از مشاوران خود پرسید: «آیا سه مرد را نبستیم و به درون آتش نیفکندیم؟» آنها در پاسخ پادشاه گفتند: «درست است، پادشاها.» ۲۵گفت: «اما من چهار مرد می‌بینم که رها از بندها در میان آتش گام می‌زنند و گزندی به ایشان نرسیده است؛ و سیمای چهارمین شبیه پسر خدا است!»
۲۶سپس نبوکدنصر به دهانۀ کورۀ آتشِ سوزان نزدیک آمد و گفت: «شَدرَک، میشَک و عَبِدنِغو، ای خدمتگزاران خدای متعال، بیرون شوید و به اینجا آیید!» پس شَدرَک و میشَک و عَبِدنِغو از میان آتش بیرون آمدند. ۲۷آنگاه ساتْراپها و رئیسان و والیان و مشاورانِ پادشاه گرد هم آمدند و این مردان را دیدند که نه آتش به بدنهایشان گزندی رسانده بود، نه مویی از سرشان سوخته بود، نه رداهایشان تغییری کرده بود و نه حتی بوی آتش به ایشان رسیده بود.
۲۸پس نبوکدنصر گفت: «متبارک باد خدای شَدرَک و میشَک و عَبِدنِغو که فرشتۀ خود را فرستاد و خدمتگزارانش را که بر او توکل داشتند، رهایی بخشید! آنان از فرمان پادشاه سر پیچیدند و بدنهای خویش را تسلیم کردند تا خدایی دیگر جز خدای خود را پرستش و سَجده نکنند. ۲۹پس فرمانی صادر کردم که هر کس، از هر قوم و ملت و زبان، که بر ضد خدای شَدرَک، میشَک و عَبِدنِغو سخنی بگوید، پاره پاره شود و خانه‌اش به ویرانه‌ای بدل گردد، زیرا خدایی دیگر نیست که اینچنین رهایی تواند داد.» ۳۰و پادشاه، شَدرَک و میشَک و عَبِدنِغو را در ولایت بابِل کامروا ساخت.

رومیان ۱:۱۲

۱پس ای برادران، در پرتو رحمتهای خدا، از شما استدعا می‌کنم که بدنهای خود را همچون قربانی زنده و مقدّس و پسندیدۀ خدا تقدیم کنید که عبادت معقول شما همین است.

دوم تواریخ ۲۰

۱پس از این، موآبیان و عَمّونیان همراه با برخی از مِعونیان به جنگ یِهوشافاط رفتند. ۲برخی کسان آمدند و به یِهوشافاط خبر داده، گفتند: «سپاهی عظیم از اَدوم، از آن سوی دریا، بر ضد تو می‌آیند، و اینک در حَصَصون‌تامار که همان عِین‌جِدی باشد هستند.» ۳یِهوشافاط ترسان گشته، به طلبیدنِ خداوند عزم نمود، و در تمامی یهودا به روزه اعلام کرد. ۴مردمان یهودا گرد آمدند تا از خداوند یاری بطلبند؛ پس، از تمامی شهرهای یهودا برای طلبیدن خداوند آمدند.
۵آنگاه یِهوشافاط در میان جماعت یهودا و اورشلیم، در خانۀ خداوند، مقابل صحن جدید، ایستاد ۶و گفت: «ای یهوه، خدای پدران ما، آیا تو در آسمان خدا نیستی؟ تو بر تمامی ممالکِ قومها فرمان می‌رانی. قدرت و توانایی در دست توست و کسی را یارای ایستادگی در برابر تو نیست. ۷ای خدای ما، آیا تو ساکنان این سرزمین را از حضور قومت اسرائیل بیرون نراندی و آن را تا ابد به نسل دوست خود ابراهیم نبخشیدی؟ ۸آنان در اینجا ساکن شده، قُدسی برای نام تو در آن بنا کردند و گفتند: ۹”اگر مصیبتی بر ما نازل شود، یعنی شمشیر یا مجازات یا طاعون یا قحطی، در برابر این خانه و در برابر تو، زیرا که نام تو در این خانه است، خواهیم ایستاد و در تنگی خود نزد تو فریاد بر خواهیم آورد، و تو ما را شنیده، نجاتمان خواهی بخشید.“ ۱۰اما اکنون، بنگر که مردمانی از عَمّون و موآب و کوه سِعیر، که به اسرائیل هنگام خروجشان از مصر اجازه ندادی بدانها حمله کنند و از این رو از ایشان اجتناب کردند و نابودشان نساختند، اینجایند. ۱۱ببین اکنون چگونه به ما پاداش می‌دهند و می‌آیند تا ما را از ملکِ تو که به ما به میراث بخشیده‌ای، برانند! ۱۲ای خدای ما، آیا بر ایشان حکم نخواهی کرد؟ زیرا که ما را در برابر این خیلِ عظیم که بر ضد ما می‌آیند هیچ قوّتی نیست، و ما نمی‌دانیم چه باید بکنیم، اما چشمان ما بر توست.»
۱۳تمامی یهودا با نوزادان و زنان و فرزندانشان به حضور خداوند ایستاده بودند. ۱۴آنگاه روح خداوند در میان آن جماعت بر یَحَزیئیل پسر زکریا پسر بِنایا پسر یِعیئیل پسر مَتّنیای لاوی از نوادگان آساف، نازل شد ۱۵و او گفت: «ای تمامی یهودا و ساکنان اورشلیم، و ای یِهوشافاط پادشاه، گوش فرا دهید! خداوند چنین می‌فرماید: ”از این گروه عظیم ترسان و هراسان مباشید، زیرا جنگ نه از آن شما، بلکه از آنِ خداست. ۱۶فردا به مقابلۀ ایشان فرود آیید. اینک ایشان از سربالاییِ صیص بر خواهند آمد، و شما آنها را در انتهای وادی، مقابل بیابان یِروئیل خواهید یافت. ۱۷بر شما نخواهد بود که در این جنگ نبرد کنید، بلکه موضع خود را نگاه داشته، استوار بایستید و نجاتِ خداوند را که با شما خواهد بود، مشاهده کنید. ای یهودا و ای اورشلیم، ترسان و هراسان مباشید. فردا به مقابله با ایشان بیرون روید، و خداوند همراه شما خواهد بود.»
۱۸آنگاه یِهوشافاط خم شده، روی بر زمین نهاد، و تمامی یهودا و ساکنان اورشلیم به حضور خداوند افتاده، خداوند را پرستش کردند. ۱۹و لاویان نیز که از قُهاتیان و قورَحیان بودند، به پا خاستند و یهوه خدای اسرائیل را به آواز بسیار بلند ستایش کردند.
۲۰آنان بامدادان برخاسته، به سوی بیابان تِقوعَ بیرون رفتند. چون بیرون می‌رفتند، یِهوشافاط ایستاد و گفت: «ای یهودا و ای ساکنان اورشلیم، به من گوش فرا دهید! به یهوه خدایتان ایمان داشته باشید و استوار خواهید شد. به انبیای او ایمان داشته باشید و کامیاب خواهید گردید.» ۲۱یِهوشافاط پس از مشورت با قوم، کسانی را تعیین کرد تا پیش روی سپاه حرکت کرده، برای خداوند سرود بخوانند و فرّ قدوسیتش را بستایند، و بگویند: «خداوند را سپاس گویید، زیرا که محبتش جاودانه است.»
۲۲و چون ایشان شروع به سراییدن و ستایش کردند، خداوند برای مردانِ عَمّون و موآب و کوه سِعیر که بر یهودا حمله آورده بودند کمینها نهاد، و ایشان منهزم شدند. ۲۳مردان عَمّون و موآب بر ضد ساکنین کوه سِعیر به پا خاستند و ایشان را به نابودی کامل سپردند، و چون از کشتار ساکنین سِعیر فارغ شدند، هر یک دیگری را احاطه کرده، یکدیگر را نابود ساختند.
۲۴چون یهودا به دیدبانگاهِ بیابان رسیدند، به سوی آن گروه نگریستند، و اینک جز اجساد مردگان بر زمین ندیدند. هیچ‌کس جان به در نبرده بود. ۲۵چون یِهوشافاط و مردانش رفتند تا غنایم خویش برگیرند، در میان آنها اموال، جامه‌ها و اشیاء گرانبهای بسیار یافتند و آنها را برای خود برگرفتند، آن اندازه که نتوانستند حمل کنند. غنیمت به حدی زیاد بود که جمع‌آوری آن سه روز به طول انجامید. ۲۶در روز چهارم، ایشان در وادی برکت گرد آمدند، زیرا در آنجا خداوند را متبارک خواندند. از همین رو است که آن مکان را تا به امروز وادی برکت می‌خوانند. ۲۷آنگاه تمامی مردان یهودا و اورشلیم به رهبری یِهوشافاط با شادی به اورشلیم بازگشتند، زیرا خداوند ایشان را بر دشمنانشان شادمان ساخته بود. ۲۸آنان با چنگها و بربطها و کَرِناها به اورشلیم به خانۀ خداوند رفتند. ۲۹و ترس خدا بر تمامیِ ممالکِ کشورها مستولی شد، زیرا شنیدند که خداوند با دشمنان اسرائیل جنگیده است. ۳۰و اما مملکت یِهوشافاط در آرامش بود، زیرا که خدایش او را از هر سو آرامی بخشیده بود.
۳۱پس یِهوشافاط بر یهودا سلطنت کرد. او سی و پنج ساله بود که به پادشاهی رسید، و بیست و پنج سال در اورشلیم سلطنت کرد. نام مادرش عَزوبَه بود، دختر شِلحی. ۳۲یِهوشافاط در راههای پدرش آسا گام برمی‌داشت و از آنها انحراف نمی‌ورزید، و آنچه را که در نظر خداوند درست بود به جا می‌آورد. ۳۳با این حال مکانهای بلند از میان برداشته نشد، زیرا که قوم هنوز دلهای خود را به خدای پدرانشان معطوف نساخته بودند.
۳۴و اما دیگر امور مربوط به یِهوشافاط، از آغاز تا پایان، اینک در تواریخ یِیهو پسر حَنانی که در کتاب پادشاهان اسرائیل ثبت گردیده، نوشته شده است.
۳۵بعدها، یِهوشافاط پادشاه یهودا با اَخَزیا پادشاه اسرائیل که شرارت‌پیشه بود، هم‌پیمان شد. ۳۶او در ساختن کشتیها جهت رفتن به تَرشیش با اَخَزیا همراه شد، و آنها کشتیها در عِصیون‌جِبِر ساختند. ۳۷آنگاه اِلعازر پسر دوداواهویِ مَریشاتی بر ضد یِهوشافاط نبوت کرده، گفت: «از آنجا که با اَخَزیا هم‌پیمان شدی، خداوند آنچه را ساختی نابود کرده است.» پس آن کشتیها در هم شکستند، و نتوانستند به تَرشیش بروند.

لوقا ۳۶:۷-۵۰

۳۶روزی یکی از فَریسیان عیسی را به صرف غذا دعوت کرد. پس به خانۀ آن فَریسی رفت و بر سفره نشست. ۳۷در آن شهر، زنی بدکاره می‌زیست که چون شنید عیسی در خانۀ آن فَریسی میهمان است، ظرفی مرمرین، پر از عطر، با خود آورد ۳۸و گریان پشت سر عیسی، کنارِ پاهای او ایستاد. آنگاه با قطرات اشک به شستن پاهای عیسی پرداخت و با گیسوانش آنها را خشک کرد. سپس پاهای او را بوسید و عطرآگین کرد. ۳۹چون فَریسیِ میزبان این را دید، با خود گفت: «اگر این مرد براستی پیامبر بود، می‌دانست این زن که لمسش می‌کند کیست و چگونه زنی است - می‌دانست که بدکاره است.» ۴۰عیسی به او گفت: «ای شَمعون، می‌خواهم چیزی به تو بگویم.» گفت: «بفرما، استاد!» ۴۱عیسی گفت: «شخصی از دو تن طلب داشت: از یکی پانصد دینار، از دیگری پنجاه دینار. ۴۲امّا چون چیزی نداشتند به او بدهند، بدهی هر دو را بخشید. حال به گمان تو کدام‌یک او را بیشتر دوست خواهد داشت؟» ۴۳شَمعون پاسخ داد: «به گمانم آن که بدهی بیشتری داشت و بخشیده شد.» عیسی گفت: «درست گفتی.» ۴۴آنگاه به سوی آن زن اشاره کرد و به شَمعون گفت: «این زن را می‌بینی؟ به خانه‌ات آمدم، و تو برای شستن پاهایم آب نیاوردی، امّا این زن با اشکهایش پاهای مرا شست و با گیسوانش خشک کرد! ۴۵تو مرا نبوسیدی، امّا این زن از لحظۀ ورودم، دمی از بوسیدن پاهایم بازنایستاده است. ۴۶تو بر سر من روغن نمالیدی، امّا او پاهایم را عطرآگین کرد. ۴۷پس به تو می‌گویم، محبت بسیارِ او از آن روست که گناهان بسیارش آمرزیده شده است. امّا آن که کمتر آمرزیده شد، کمتر هم محبت می‌کند.» ۴۸پس رو به آن زن کرد و گفت: «گناهانت آمرزیده شد!» ۴۹میهمانان با یکدیگر گفتند: «این کیست که گناهان را نیز می‌آمرزد؟» ۵۰عیسی به آن زن گفت: «ایمانت تو را نجات داده است، به سلامت برو!»

اول قرنتیان ۲۶:۱۴

۲۶پس مقصود چیست، ای برادران؟ هنگامی که گرد ‌هم می‌آیید، هر کس سرودی، تعلیمی، مکاشفه‌ای، زبانی و یا ترجمه‌ای دارد. اینها همه باید برای بنای کلیسا به کار رود.

عبرانیان ۱۹:۱۰-۲۳

۱۹پس ای برادران، از آنجا که به خون عیسی می‌توانیم آزادانه به مکان اقدس داخل شویم، ۲۰یعنی از راهی تازه و زنده که از میان آن پرده که بدن اوست، بر ما گشوده شده است، ۲۱و از آنجا که کاهنی بزرگ بر خانۀ خدا داریم، ۲۲بیایید با اخلاص قلبی و اطمینانِ کاملِ ایمان به حضور خدا نزدیک شویم، در حالی که دلهایمان از هر احساس تقصیر زدوده و بدنهایمان با آبِ پاک شسته شده است. ۲۳بیایید بی‌تزلزل، امیدی را که به آن معترفیم همچنان استوار نگاه داریم، زیرا وعده‌دهنده امین است.

ارمیا ۲۳:۹، ۲۴

۲۳خداوند چنین می‌فرماید: «حکیم به حکمت خویش فخر نکند و مرد نیرومند به نیروی خود نَنازد و دولتمند به دولت خویش نبالد. ۲۴بلکه هر که فخر می‌کند، به این فخر کند که فهم دارد و مرا می‌شناسد و می‌داند که من یهوه هستم که محبت و انصاف و عدالت را در جهان به جا می‌آورم. زیرا از این چیزها لذت می‌برم؛» این است فرمو‌دۀ خداوند.

یوحناا ۳:۱۷

۳و این است حیات جاویدان، که تو را، تنها خدای حقیقی، و عیسی مسیح را که فرستاده‌ای، بشناسند.

دوم سموئیل ۱۴:۶-۲۳

۱۴و داوود ایفودِ کتان بر تن، به تمامی قوّت خود در حضور خداوند می‌رقصید. ۱۵بدین‌گونه داوود و همۀ خاندان اسرائیل صندوق خداوند را با فریادها و نوای کَرِنا آوردند.
۱۶چون صندوق خداوند به شهر داوود داخل می‌شد، میکال دختر شائول از پنجره نگریسته، داوود پادشاه را دید که در حضور خداوند جست و خیزکنان می‌رقصد، و در دل خود او را خوار شمرد.
۱۷پس صندوق خداوند را آورده، آن را درون خیمه‌ای که داوود برای آن بر پا کرده بود، در جایش نهادند، و داوود قربانیهای تمام‌سوز و قربانیهای رفاقت به حضور خداوند تقدیم کرد. ۱۸پس از تقدیم قربانیهای تمام‌سوز و قربانیهای رفاقت، داوود قوم را به نام خداوند لشکرها برکت داد. ۱۹و به همۀ قوم، یعنی به تمامی جماعت اسرائیل، از مرد و زن، یک قرص نان، یک تکه گوشت و یک قرص نان کشمش بخشید. آنگاه تمامی قوم روانه شده، هر یک به خانۀ خود رفتند.
۲۰چون داوود برگشت تا اهل خانۀ خود را برکت دهد، میکال دختر شائول به پیشبازش بیرون آمد و گفت: «براستی که پادشاه اسرائیل امروز چقدر خویشتن را بزرگ ساخت آنگاه که خود را همچون یکی از عوام، بی‌جامه در انظار کنیزان خادمان خویش به نمایش گذاشت!» ۲۱داوود به میکال گفت: «این در حضور خداوند بود، که مرا به جای پدرت و به جای تمامی خاندانش برگزید تا مرا بر قوم خودْ اسرائیل پیشوا سازد. آری، در حضور این خداوند پایکوبی خواهم کرد. ۲۲و خود را از این نیز بیشتر خوار خواهم ساخت و در نظر خویش پست خواهم بود. اما در نظر کنیزانی که از آنان سخن گفتی، در نظر آنان محترم خواهم بود.» ۲۳و میکال دختر شائول تا روز وفاتش صاحب فرزندی نشد.

متی ۸:۱۵-۹

۸«”این قوم با لبهای خود مرا حرمت می‌دارند،
امّا دلشان از من دور است.
۹آنان بیهوده مرا عبادت می‌کنند،
و تعلیمشان چیزی جز فرایض بشری نیست.“»

رومیان ۱:۱۲

۱پس ای برادران، در پرتو رحمتهای خدا، از شما استدعا می‌کنم که بدنهای خود را همچون قربانی زنده و مقدّس و پسندیدۀ خدا تقدیم کنید که عبادت معقول شما همین است.

اعمال ۱۰:۱۷-۱۲

۱۰برادران در همان شب، پولس و سیلاس را به بیریه روانه کردند. آنها چون بدان‌جا رسیدند، به کنیسۀ یهود رفتند. ۱۱اینان از مردمان تَسالونیکی نجیب‌تر بودند، زیرا پیام را با اشتیاق پذیرفتند و هر روز کتب مقدّس را بررسی می‌کردند تا ببینند آیا براستی چنین است. ۱۲بدین‌گونه، بسیاری از یهودیان و نیز شماری کثیر از زنان و مردان سرشناسِ یونانی ایمان آوردند.

اعمال ۱۱:۱۷

۱۱اینان از مردمان تَسالونیکی نجیب‌تر بودند، زیرا پیام را با اشتیاق پذیرفتند و هر روز کتب مقدّس را بررسی می‌کردند تا ببینند آیا براستی چنین است.

دوم تیموتائوس ۱۴:۳-۵:۴

۱۴امّا تو در آنچه آموخته و بدان ایمان آورده‌ای پایدار باش، چرا که می‌دانی آنها را از چه کسان فرا گرفته‌ای، ۱۵و چگونه از کودکی کتب مقدّس را دانسته‌ای که می‌تواند تو را حکمت آموزد برای نجاتی که از راه ایمان به مسیحْ عیسی است. ۱۶تمامی کتبِ مقدّس الهام خداست و برای تعلیم و تأدیب و اصلاح و تربیت در پارسایی سودمند است، ۱۷تا مرد خدا به کمال برای هر کارِ نیکو تجهیز گردد.

۴ ۱در برابر خدا و مسیحْ عیسی که بر زندگان و مردگان داوری خواهد کرد، و نظر به ظهور او و پادشاهی‌اش، تو را مکلّف می‌سازم که ۲کلام را موعظه کنی و به گاه و به بیگاه آمادۀ این کار باشی و با صبر بسیار و تعلیم دقیق، به اصلاح و توبیخ و تشویق بپردازی. ۳زیرا زمانی خواهد آمد که مردم به تعلیم صحیح گوش فرا نخواهند داد، بلکه بنا به میل خویش، معلّمان بسیار گِرد خود خواهند آورد تا آنچه را که گوشهایشان طالب شنیدن آن است، از آنان بشنوند؛ ۴و از گوش فرا دادن به حقیقت رویگردان شده، به سوی افسانه‌ها منحرف خواهند گشت. ۵امّا تو در همه حال به‌هوش باش؛ سختیها را بر خود هموار کن؛ کار مبشّر را انجام ده و خدمت خویش را به کمال به انجام رسان.

دوم تیموتائوس ۱۶:۳

۱۶تمامی کتبِ مقدّس الهام خداست و برای تعلیم و تأدیب و اصلاح و تربیت در پارسایی سودمند است،

دوم تیموتائوس ۱:۴-۲

۱در برابر خدا و مسیحْ عیسی که بر زندگان و مردگان داوری خواهد کرد، و نظر به ظهور او و پادشاهی‌اش، تو را مکلّف می‌سازم که ۲کلام را موعظه کنی و به گاه و به بیگاه آمادۀ این کار باشی و با صبر بسیار و تعلیم دقیق، به اصلاح و توبیخ و تشویق بپردازی.

دوم تیموتائوس ۲:۴

۲کلام را موعظه کنی و به گاه و به بیگاه آمادۀ این کار باشی و با صبر بسیار و تعلیم دقیق، به اصلاح و توبیخ و تشویق بپردازی.

دوم تیموتائوس ۳:۴-۴

۳زیرا زمانی خواهد آمد که مردم به تعلیم صحیح گوش فرا نخواهند داد، بلکه بنا به میل خویش، معلّمان بسیار گِرد خود خواهند آورد تا آنچه را که گوشهایشان طالب شنیدن آن است، از آنان بشنوند؛ ۴و از گوش فرا دادن به حقیقت رویگردان شده، به سوی افسانه‌ها منحرف خواهند گشت.

دوم تیموتائوس ۵:۴

۵امّا تو در همه حال به‌هوش باش؛ سختیها را بر خود هموار کن؛ کار مبشّر را انجام ده و خدمت خویش را به کمال به انجام رسان.

عبرانیان ۱۲:۴-۱۳

۱۲زیرا کلام خدا زنده و مؤثر است و بُرنده‌تر از هر شمشیر دو دم، و چنان نافذ که نَفْس و روح، و مفاصل و مغزِ استخوان را نیز جدا می‌کند، و سنجشگر افکار و نیّتهای دل است. ۱۳هیچ چیز در تمام آفرینش از نظر خدا پنهان نیست، بلکه همه چیز در برابر چشمان او که حساب ما با اوست، عریان و آشکار است.

عبرانیان ۱۲:۴

۱۲زیرا کلام خدا زنده و مؤثر است و بُرنده‌تر از هر شمشیر دو دم، و چنان نافذ که نَفْس و روح، و مفاصل و مغزِ استخوان را نیز جدا می‌کند، و سنجشگر افکار و نیّتهای دل است.

لوقا ۴۶:۶-۴۹

۴۶«چگونه است که مرا ’سرورم، سرورم‘ می‌خوانید، امّا به آنچه می‌گویم عمل نمی‌کنید؟ ۴۷آن که نزد من می‌آید و سخنانم را می‌شنود و به آن عمل می‌کند، به شما می‌نمایانم به چه کس می‌مانَد. ۴۸او کسی را مانَد که برای بنای خانه‌ای، زمین را گود کَند و پیِ خانه را بر صخره نهاد. چون سیل آمد و سیلاب بر آن خانه هجوم برد، نتوانست آن را بجنباند، زیرا محکم ساخته شده بود. ۴۹امّا آن که سخنانم را می‌شنود ولی به آن عمل نمی‌کند، کسی را مانَد که خانه‌ای بدون پی، بر زمین ساخت. چون سیلاب بر آن خانه هجوم بُرد، در دم فرو ریخت و ویرانی عظیم بر جای نهاد.»

دوم تیموتائوس ۱۵:۳

۱۵و چگونه از کودکی کتب مقدّس را دانسته‌ای که می‌تواند تو را حکمت آموزد برای نجاتی که از راه ایمان به مسیحْ عیسی است.

یوحناا ۶:۱۴

۶عیسی به او گفت: «من راه و راستی و حیات هستم؛ هیچ‌کس جز به واسطۀ من، نزد پدر نمی‌آید.

دوم تیموتائوس ۱۶:۳

۱۶تمامی کتبِ مقدّس الهام خداست و برای تعلیم و تأدیب و اصلاح و تربیت در پارسایی سودمند است،

دوم تیموتائوس ۱۷:۳

۱۷تا مرد خدا به کمال برای هر کارِ نیکو تجهیز گردد.

دوم تیموتائوس ۱۴:۳

۱۴امّا تو در آنچه آموخته و بدان ایمان آورده‌ای پایدار باش، چرا که می‌دانی آنها را از چه کسان فرا گرفته‌ای،

مرقس ۱۳:۱۰-۱۵

۱۳مردم کودکان را نزد عیسی آوردند تا بر آنها دست بگذارد. امّا شاگردان مردم را برای این کار سرزنش کردند. ۱۴عیسی چون این را دید، خشمگین شد و به شاگردان خود گفت: «بگذارید کودکان نزد من آیند؛ آنان را بازمدارید، زیرا پادشاهی خدا از آن چنین‌کسان است. ۱۵آمین، به شما می‌گویم، هر که پادشاهی خدا را همچون کودکی نپذیرد، هرگز بدان راه نخواهد یافت.»

اول سموئیل ۱:۱-۲۸

۱مردی بود از رامَه‌تایِم‌صوفیم، از کوهستان اِفرایِم، به نام اِلقانَه، پسر یِروحام، پسر اِلیهو، پسر توحو، پسر صوف. او اِفرایِمی بود. ۲اِلقانَه دو زن داشت؛ نام یکی حَنّا و نام دیگری فِنِنَّه بود. فِنِنَّه فرزندان داشت، اما حَنّا را فرزندی نبود.
۳آن مرد هر سال از شهر خود به شیلوه می‌رفت تا خداوند لشکرها را پرستش کند و به او قربانی تقدیم نماید. حُفنی و فینِحاس، پسران عیلی، در آنجا کاهنان خداوند بودند. ۴اِلقانَه در روزی که قربانی تقدیم می‌کرد، به زنش فِنِنَّه و تمامی پسران و دختران او سهم‌ها می‌داد. ۵اما به حَنّا سهم دوچندان می‌داد، زیرا او را دوست می‌داشت، هرچند خداوند رَحِم او را بسته بود. ۶ولی از آنجا که خداوند رَحِم حَنّا را بسته بود، هَوویش فِنِنَّه او را سخت برمی‌افروخت تا آزرده‌اش سازد. ۷و این سال به سال تکرار می‌شد. هر بار که حَنّا به خانۀ خداوند می‌رفت، هَوویش او را برمی‌افروخت و در نتیجه حَنّا می‌گریست و چیزی نمی‌خورد. ۸شوهرش اِلقانَه به او می‌گفت: «حَنّا، چرا گریانی و چیزی نمی‌خوری؟ چرا دلت غمگین است؟ آیا من برای تو از ده پسر بهتر نیستم؟»
۹یک بار، پس از آن که در شیلوه خوردند و نوشیدند، حَنّا از جای برخاست. عیلیِ کاهن نزد درگاه معبد خداوند بر مسند نشسته بود. ۱۰حَنّا به تلخی جان نزد خداوند دعا کرد و زار زار بگریست. ۱۱او نذر کرده، گفت: «ای خداوند لشکرها، اگر براستی بر مصیبت کنیز خود نظر افکنده، مرا به یاد آوری، و کنیزک خود را از یاد نبرده، پسری به او عطا فرمایی، او را در تمامی ایام عمرش به خداوند خواهم داد و تیغ هرگز بر سرش نخواهد آمد.»
۱۲چون حَنّا دعای خود را در پیشگاه خداوند طول می‌داد، عیلی دهان او را ملاحظه کرد. ۱۳حَنّا در دل خود سخن می‌گفت و لبانش فقط می‌جنبید بی‌آنکه صدایش شنیده شود. از این رو، عیلی گمان برد که مست است. ۱۴بدو گفت: «میگساری تا به کی؟ شرابت از خود دور کن!» ۱۵اما حَنّا پاسخ داد: «نه، آقایم، بلکه زنی شکسته‌دل هستم. شراب و مُسکِرات ننوشیده‌ام، بلکه جان خود را به حضور خداوند می‌ریختم. ۱۶کنیزت را زنی فرومایه مپندار، زیرا تمام مدت از دغدغه و آزردگیِ بسیارم می‌گفتم.» ۱۷آنگاه عیلی پاسخ داد: «به سلامت برو و خدای اسرائیل تمنایی را که از او داشتی، اجابت فرماید.» ۱۸حَنّا گفت: «کنیزت در نظرت التفات یابد.» آنگاه به راه خود رفت و می‌خورد و دیگر غم بر چهره نداشت.
۱۹آنان سحرگاهان برخاسته، در حضور خداوند پرستش کردند، و سپس به خانۀ خویش در رامَه بازگشتند. و اِلقانَه با همسر خود حَنّا همبستر شد، و خداوند حَنّا را به یاد آورد. ۲۰پس از چندی حَنّا آبستن شده، پسری بزاد، و نامش را سموئیل نهاد، زیرا گفت: «او را از خداوند درخواست کردم.»
۲۱آن مرد، اِلقانَه، با همۀ اهل خانۀ خویش رفت تا قربانی سالانه را به خداوند تقدیم کند و نذر خود را ادا نماید. ۲۲اما حَنّا نرفت. او به شوهر خود گفت: «تا طفل از شیر بازگرفته نشود، نمی‌آیم. آنگاه او را خواهم آورد تا به حضور خداوند حاضر شده، برای همیشه آنجا بماند.» ۲۳شوهرش اِلقانَه به او پاسخ داد: «آنچه در نظرت نیکوست، بکن. تا بازگرفتنش از شیر صبر کن. فقط خداوند کلام خود را استوار دارد.» پس آن زن ماند و پسرش را همچنان شیر داد تا اینکه او را از شیر بازگرفت.
۲۴پس چون پسر را از شیر بازگرفت، او را با خود برداشته، به همراه گاو نری سه ساله و یک ایفَه آرد و مَشکی شراب به خانۀ خداوند در شیلوه برد. و آن پسر هنوز خردسال بود. ۲۵آنگاه گاو را ذبح کردند و پسرک را نزد عیلی بردند، ۲۶و حَنّا گفت: «ای آقایم! به جانت سوگند که من همان زنم که اینجا نزد تو ایستاده بود و به خداوند دعا می‌کرد. ۲۷من برای این پسر دعا کردم و خداوند تمنایی را که از او داشتم، اجابت فرمود. ۲۸من نیز او را به خداوند وقف کرده‌ام؛ تا زنده است، وقف خداوند خواهد بود.»
و خداوند را در آنجا پرستش کردند.

اول سموئیل ۶:۱

۶ولی از آنجا که خداوند رَحِم حَنّا را بسته بود، هَوویش فِنِنَّه او را سخت برمی‌افروخت تا آزرده‌اش سازد.

اول سموئیل ۱۰:۱-۱۱

۱۰حَنّا به تلخی جان نزد خداوند دعا کرد و زار زار بگریست. ۱۱او نذر کرده، گفت: «ای خداوند لشکرها، اگر براستی بر مصیبت کنیز خود نظر افکنده، مرا به یاد آوری، و کنیزک خود را از یاد نبرده، پسری به او عطا فرمایی، او را در تمامی ایام عمرش به خداوند خواهم داد و تیغ هرگز بر سرش نخواهد آمد.»

اول سموئیل ۲۰:۱

۲۰پس از چندی حَنّا آبستن شده، پسری بزاد، و نامش را سموئیل نهاد، زیرا گفت: «او را از خداوند درخواست کردم.»

اول سموئیل ۲۴:۱-۲۸

۲۴پس چون پسر را از شیر بازگرفت، او را با خود برداشته، به همراه گاو نری سه ساله و یک ایفَه آرد و مَشکی شراب به خانۀ خداوند در شیلوه برد. و آن پسر هنوز خردسال بود. ۲۵آنگاه گاو را ذبح کردند و پسرک را نزد عیلی بردند، ۲۶و حَنّا گفت: «ای آقایم! به جانت سوگند که من همان زنم که اینجا نزد تو ایستاده بود و به خداوند دعا می‌کرد. ۲۷من برای این پسر دعا کردم و خداوند تمنایی را که از او داشتم، اجابت فرمود. ۲۸من نیز او را به خداوند وقف کرده‌ام؛ تا زنده است، وقف خداوند خواهد بود.»
و خداوند را در آنجا پرستش کردند.

اول سموئیل ۱:۳-۲۱

۱آن پسر، سموئیل، زیر نظر عیلی، خداوند را خدمت می‌کرد. کلام خداوند در آن روزها نادر بود و رؤیا غیرمعمول.
۲در آن زمان، شبی عیلی که چشمانش رفته رفته تار می‌شد و نمی‌توانست ببیند، در جای خود خفته بود. ۳چراغ خدا هنوز خاموش نشده بود، و سموئیل در معبد خداوند، در محل صندوق خدا، خوابیده بود.
۴در آن هنگام، خداوند سموئیل را صدا زد و او پاسخ داد: «بلی، گوش به فرمانم!» ۵و نزد عیلی دوید و گفت: «بلی، گوش به فرمانم! زیرا که مرا خواندی.» اما عیلی گفت: «من تو را نخواندم؛ بازگرد و بخواب.» پس او بازگشت و خوابید.
۶خداوند دیگر بار او را صدا زد: «سموئیل!» و سموئیل برخاست و نزد عیلی رفت و گفت: «بلی، گوش به فرمانم! زیرا که مرا خواندی.» گفت: «پسرم، من تو را نخواندم؛ بازگرد و بخواب.» ۷سموئیل هنوز خداوند را نمی‌شناخت و کلام خداوند تا آن زمان بر او آشکار نشده بود.
۸پس خداوند سموئیل را برای بار سوّم صدا زد. و او برخاسته، نزد عیلی رفت و گفت: «بلی، گوش به فرمانم! زیرا که مرا خواندی.» آنگاه عیلی دریافت خداوند است که پسر را می‌خواند. ۹پس به سموئیل گفت: «برو و بخواب. اگر تو را خواند، بگو، ”خداوندا، بفرما که خدمتگزارت می‌شنود.“» پس سموئیل رفت و در جای خود خوابید.
۱۰و خداوند آمده، بایستاد و همچون دفعات پیش ندا کرده، گفت: «سموئیل! سموئیل!» سموئیل پاسخ داد: «بفرما که خدمتگزارت می‌شنود.» ۱۱پس خداوند به سموئیل گفت: «اینک من کاری در اسرائیل خواهم کرد که هر که بشنود، گوشهایش صدا کند. ۱۲در آن روز هرآنچه دربارۀ خاندان عیلی گفتم، از آغاز تا انجام به عمل خواهم آورد. ۱۳زیرا به او گفتم که بر خاندان او به سبب گناهی که می‌داند، تا به ابد داوری خواهم کرد، از آن رو که پسرانش بر خود لعنت آوردند و او ایشان را بازنداشت. ۱۴بنابراین، برای خاندان عیلی قسم خوردم که گناه آن خاندان تا به ابد با قربانی یا هدیه کفّاره نخواهد شد.»
۱۵پس سموئیل تا بامداد خوابید و آنگاه درهای خانۀ خداوند را گشود. او بیم داشت رؤیا را برای عیلی بازگوید. ۱۶اما عیلی او را فرا خواند و گفت: «سموئیل، پسرم.» سموئیل پاسخ داد: «بلی، گوش به فرمانم!» ۱۷عیلی پرسید: «با تو چه گفت؟ آن را از من پنهان مدار. خدا تو را سخت مجازات کند اگر از تمامی آنچه به تو گفته است، چیزی از من پنهان داری.» ۱۸پس سموئیل همه چیز را به او گفت و هیچ چیز را از او پنهان نداشت. عیلی گفت: «خداوند است؛ آنچه در نظرش نیکوست، بکند.»
۱۹سموئیل بزرگ می‌شد و خداوند با او می‌بود و نمی‌گذاشت هیچ‌یک از سخنانش بر زمین افتد. ۲۰و تمامی اسرائیل از دان تا بِئِرشِبَع دانستند که سموئیل برقرار شده است تا نبی خداوند باشد. ۲۱و خداوند به دفعات در شیلوه ظاهر می‌شد، زیرا خداوند در شیلوه خویشتن را به واسطۀ کلام خداوند بر سموئیل ظاهر می‌ساخت.

اول سموئیل ۱:۳

۱آن پسر، سموئیل، زیر نظر عیلی، خداوند را خدمت می‌کرد. کلام خداوند در آن روزها نادر بود و رؤیا غیرمعمول.

اول سموئیل ۳:۳-۴

۳چراغ خدا هنوز خاموش نشده بود، و سموئیل در معبد خداوند، در محل صندوق خدا، خوابیده بود.
۴در آن هنگام، خداوند سموئیل را صدا زد و او پاسخ داد: «بلی، گوش به فرمانم!»

پیدایش ۱:۲۲

۱و اما ایامی چند پس از این وقایع، خدا ابراهیم را آزموده، بدو فرمود: «ای ابراهیم!» پاسخ داد: «لبیک!»

خروج ۴:۳

۴چون خداوند دید موسی بدان سو می‌آید تا بنگرد، خدا از درون بوته ندا در داد: «ای موسی! ای موسی!» موسی گفت: «لبیک.»

اشعیا ۸:۶

۸آنگاه آوای خداوندگار را شنیدم که می‌گفت: «کِه را بفرستم و کیست که برای ما برود؟» گفتم: «لبیک؛ مرا بفرست!»

اعمال ۱۰:۹

۱۰در دمشق شاگردی حَنانیا نام می‌زیست. خداوند در رؤیا بر او ظاهر شد و گفت: «ای حَنانیا!»
پاسخ داد: «بله خداوندا.»

اول سموئیل ۵:۳-۶

۵و نزد عیلی دوید و گفت: «بلی، گوش به فرمانم! زیرا که مرا خواندی.» اما عیلی گفت: «من تو را نخواندم؛ بازگرد و بخواب.» پس او بازگشت و خوابید.
۶خداوند دیگر بار او را صدا زد: «سموئیل!» و سموئیل برخاست و نزد عیلی رفت و گفت: «بلی، گوش به فرمانم! زیرا که مرا خواندی.» گفت: «پسرم، من تو را نخواندم؛ بازگرد و بخواب.»

اول سموئیل ۸:۳-۹

۸پس خداوند سموئیل را برای بار سوّم صدا زد. و او برخاسته، نزد عیلی رفت و گفت: «بلی، گوش به فرمانم! زیرا که مرا خواندی.» آنگاه عیلی دریافت خداوند است که پسر را می‌خواند. ۹پس به سموئیل گفت: «برو و بخواب. اگر تو را خواند، بگو، ”خداوندا، بفرما که خدمتگزارت می‌شنود.“» پس سموئیل رفت و در جای خود خوابید.

اول سموئیل ۱۱:۳-۱۴

۱۱پس خداوند به سموئیل گفت: «اینک من کاری در اسرائیل خواهم کرد که هر که بشنود، گوشهایش صدا کند. ۱۲در آن روز هرآنچه دربارۀ خاندان عیلی گفتم، از آغاز تا انجام به عمل خواهم آورد. ۱۳زیرا به او گفتم که بر خاندان او به سبب گناهی که می‌داند، تا به ابد داوری خواهم کرد، از آن رو که پسرانش بر خود لعنت آوردند و او ایشان را بازنداشت. ۱۴بنابراین، برای خاندان عیلی قسم خوردم که گناه آن خاندان تا به ابد با قربانی یا هدیه کفّاره نخواهد شد.»

اول سموئیل ۱۹:۳-۲۱

۱۹سموئیل بزرگ می‌شد و خداوند با او می‌بود و نمی‌گذاشت هیچ‌یک از سخنانش بر زمین افتد. ۲۰و تمامی اسرائیل از دان تا بِئِرشِبَع دانستند که سموئیل برقرار شده است تا نبی خداوند باشد. ۲۱و خداوند به دفعات در شیلوه ظاهر می‌شد، زیرا خداوند در شیلوه خویشتن را به واسطۀ کلام خداوند بر سموئیل ظاهر می‌ساخت.

اول سموئیل ۲۰:۳

۲۰و تمامی اسرائیل از دان تا بِئِرشِبَع دانستند که سموئیل برقرار شده است تا نبی خداوند باشد.

اول سموئیل ۲۱:۳

۲۱و خداوند به دفعات در شیلوه ظاهر می‌شد، زیرا خداوند در شیلوه خویشتن را به واسطۀ کلام خداوند بر سموئیل ظاهر می‌ساخت.

یوحنا ۳۷:۷، ۳۸

۳۷در روز آخر که روز بزرگ عید بود، عیسی ایستاد و به بانگ بلند ندا در داد: «هر که تشنه است، نزد من آید و بنوشد. ۳۸هر که به من ایمان آوَرَد، همان‌گونه که کتاب می‌گوید، از بطن او نهرهای آب زنده روان خواهد شد.»

تثنیه ۴:۶-۹

۴«بشنو، ای اسرائیل: یهوه، خدای ما، خداوندِ یکتاست. ۵یهوه خدای خود را با تمامی دل و با تمامی جان و با تمامی قوّت خود محبت کن. ۶و این سخنان که من امروز تو را امر می‌فرمایم، بر دل تو باشد. ۷آنها را به‌دقّت به فرزندانت بیاموز، و حین نشستن در خانه و رفتن به راه، و هنگام خوابیدن و برخاستن، از آنها گفتگو کن. ۸آنها را چون نشان بر دست خود ببند و چون علامت بر پیشانیت بگذار. ۹آنها را بر چارچوب دَرِ خانۀ خود و بر دروازه‌های خویش بنگار.

تثنیه ۲۰:۶-۲۵

۲۰«چون پسرت در آینده از تو بپرسد: ”مقصود از این شهادات و فرایض و قوانین که یهوه خدای ما به شما امر فرموده، چیست؟“ ۲۱آنگاه به پسر خود بگو: ”ما در مصر بندۀ فرعون بودیم. اما خداوند ما را با دستی نیرومند از آن سرزمین بیرون آورد. ۲۲خداوند در برابر دیدگان ما آیات و معجزات عظیم و هولناک بر ضد مصر و فرعون و تمامی اهل خانه‌اش نمایان ساخت ۲۳و ما را از آنجا بیرون آورد تا به سرزمینی که برای پدرانمان سوگند خورده بود که به ما ببخشَد، درآورَد. ۲۴پس خداوند به ما فرمان داد تا همۀ این فرایض را به جای آریم و از یهوه خدای خود بترسیم، تا همیشه سعادتمند باشیم و ما را زنده نگاه دارد، چنانکه تا امروز شده است. ۲۵پارسایی ما به این خواهد بود که تمامی این فرمانها را در حضور یهوه خدای خود به‌دقّت به جا آوریم، همان‌گونه که ما را امر فرموده است.“

مزمور ۱:۷۸-۸

۱ای قوم من، به شریعت من گوش بسپارید؛
و به سخنان دهانم گوش فرا دهید!
۲دهان خود را به مَثَل خواهم گشود
و معماهای کهن را بر زبان جاری خواهم کرد؛
۳آنچه را که شنیده و دانسته‌ایم،
و پدرانمان به ما بازگفته‌اند.
۴آنها را از فرزندان ایشان پنهان نخواهیم داشت،
بلکه کارهای ستودۀ خداوند را،
به نسل آینده باز خواهیم گفت؛
همچنین قدرت او را،
و شگفتیهایی را که به انجام رسانده است.
۵او شهادتی در یعقوب بر پا داشت
و شریعتی در اسرائیل قرار داد؛
و پدران ما را امر فرمود
که آنها را به فرزندان خویش بیاموزند؛
۶تا نسل بعد آن را بدانند،
یعنی فرزندانی که زین پس زاده می‌شوند،
و ایشان نیز برخیزند،
و آنرا به فرزندان خویش بازگویند؛
۷تا ایشان نیز بر خدا توکل کنند
و کارهای خدا را از یاد نبرند،
بلکه فرامین او را نگاه دارند؛
۸و همچون پدران خود نباشند
که نسلی گردنکش و یاغی بودند؛
دلِ خویش را استوار نداشتند،
و جانشان به خدا وفادار نبود.

افسسیان ۱:۶-۴

۱ای فرزندان، از والدین خود در خداوند اطاعت کنید، زیرا کار درست این است. ۲«پدر و مادر خود را گرامی دار»، که این نخستین حکمِ با وعده است: ۳«تا سعادتمند باشی و بر زمین عمرِ طولانی کنی.»
۴ای پدران، فرزندان خود را خشمگین مسازید، بلکه آنها را با تعلیم و تربیت خداوند بزرگ کنید.

اول قرنتیان ۱۷:۱۱-۳۴

۱۷امّا در آنچه اینک به شما حکم می‌کنم، به هیچ روی تحسینتان نمی‌کنم، زیرا وقتی شما گرد ‌هم می‌آیید، به جای فایده باعث ضرر است. ۱۸نخست اینکه می‌شنوم آنگاه که به عنوان کلیسا جمع می‌شوید، در میان شما جداییها روی می‌دهد، و این را تا اندازه‌ای باور می‌کنم. ۱۹شکی نیست که تفرقه‌ها نیز باید در میان شما باشد تا بدین‌گونه آنانی که اصالتشان به ثبوت می‌رسد، در میان شما شناخته شوند. ۲۰زمانی که شما در یک جا گرد ‌هم می‌آیید، براستی برای خوردن شام خداوند نیست. ۲۱زیرا هنگام صرف غذا، هر یک از شما بی‌آنکه منتظر دیگران باشد شام خودش را می‌خورد، به گونه‌ای که یکی گرسنه می‌ماند، در حالی که دیگری مست می‌شود. ۲۲آیا خانه‌ها برای خوردن و نوشیدن ندارید؟ یا اینکه کلیسای خدا را خوار می‌شمارید و اشخاص بی‌چیز را شرمسار می‌سازید؟ به شما چه بگویم؟ آیا برای این کار تحسینتان کنم؟ به هیچ روی تحسینتان نخواهم کرد.
۲۳زیرا من از خداوند یافتم آنچه را به شما نیز سپردم، که عیسای خداوند در شبی که او را تسلیم دشمن کردند، نان را گرفت ۲۴و شکر نموده، پاره کرد و فرمود: «این است بدن من برای شما. این را به یاد من به جای آورید.» ۲۵به همین‌سان، پس از شام، جام را گرفت و فرمود: «این جام، عهد جدید است در خون من. هر بار که از آن می‌نوشید، به یاد من چنین کنید.» ۲۶زیرا هر گاه این نان را بخورید و از این جام بنوشید، مرگ خداوند را اعلام می‌کنید تا زمانی که بازآید.
۲۷پس هر که به شیوه‌ای ناشایسته نان را بخورد و از جام خداوند بنوشد، مجرم نسبت به بدن و خون خداوند خواهد بود. ۲۸امّا هر کس پیش از آنکه از نان بخورد و از جام بنوشد، خود را بیازماید. ۲۹زیرا هر که بدون تشخیصِ بدن بخورد و بنوشد، در واقع محکومیت خود را خورده و نوشیده است. ۳۰از همین روست که بسیاری از شما ضعیف و بیمارند و شماری هم خفته‌اند. ۳۱امّا اگر بر خود حکم می‌کردیم، بر ما حکم نمی‌شد. ۳۲پس آنگاه که خداوند بر ما حکم می‌کند، تأدیب می‌شویم تا با دنیا محکوم نگردیم.
۳۳پس ای برادران من، چون برای خوردن گرد ‌هم می‌آیید، منتظر یکدیگر باشید. ۳۴اگر کسی گرسنه است، در خانۀ خود غذا بخورد تا گرد ‌هم آمدن شما به محکومیت نینجامد. در خصوص سایر چیزها نیز چون نزدتان آمدم، دستورات لازم را خواهم داد.

اول قرنتیان ۱۷:۱۱-۱۸

۱۷امّا در آنچه اینک به شما حکم می‌کنم، به هیچ روی تحسینتان نمی‌کنم، زیرا وقتی شما گرد ‌هم می‌آیید، به جای فایده باعث ضرر است. ۱۸نخست اینکه می‌شنوم آنگاه که به عنوان کلیسا جمع می‌شوید، در میان شما جداییها روی می‌دهد، و این را تا اندازه‌ای باور می‌کنم.

اول قرنتیان ۲۰:۱۱-۲۲

۲۰زمانی که شما در یک جا گرد ‌هم می‌آیید، براستی برای خوردن شام خداوند نیست. ۲۱زیرا هنگام صرف غذا، هر یک از شما بی‌آنکه منتظر دیگران باشد شام خودش را می‌خورد، به گونه‌ای که یکی گرسنه می‌ماند، در حالی که دیگری مست می‌شود. ۲۲آیا خانه‌ها برای خوردن و نوشیدن ندارید؟ یا اینکه کلیسای خدا را خوار می‌شمارید و اشخاص بی‌چیز را شرمسار می‌سازید؟ به شما چه بگویم؟ آیا برای این کار تحسینتان کنم؟ به هیچ روی تحسینتان نخواهم کرد.

اول قرنتیان ۲۳:۱۱

۲۳زیرا من از خداوند یافتم آنچه را به شما نیز سپردم، که عیسای خداوند در شبی که او را تسلیم دشمن کردند، نان را گرفت

اول قرنتیان ۲۶:۱۱

۲۶زیرا هر گاه این نان را بخورید و از این جام بنوشید، مرگ خداوند را اعلام می‌کنید تا زمانی که بازآید.

اول قرنتیان ۲۷:۱۱-۳۴

۲۷پس هر که به شیوه‌ای ناشایسته نان را بخورد و از جام خداوند بنوشد، مجرم نسبت به بدن و خون خداوند خواهد بود. ۲۸امّا هر کس پیش از آنکه از نان بخورد و از جام بنوشد، خود را بیازماید. ۲۹زیرا هر که بدون تشخیصِ بدن بخورد و بنوشد، در واقع محکومیت خود را خورده و نوشیده است. ۳۰از همین روست که بسیاری از شما ضعیف و بیمارند و شماری هم خفته‌اند. ۳۱امّا اگر بر خود حکم می‌کردیم، بر ما حکم نمی‌شد. ۳۲پس آنگاه که خداوند بر ما حکم می‌کند، تأدیب می‌شویم تا با دنیا محکوم نگردیم.
۳۳پس ای برادران من، چون برای خوردن گرد ‌هم می‌آیید، منتظر یکدیگر باشید. ۳۴اگر کسی گرسنه است، در خانۀ خود غذا بخورد تا گرد ‌هم آمدن شما به محکومیت نینجامد. در خصوص سایر چیزها نیز چون نزدتان آمدم، دستورات لازم را خواهم داد.

اول قرنتیان ۲۱:۱۱-۲۲

۲۱زیرا هنگام صرف غذا، هر یک از شما بی‌آنکه منتظر دیگران باشد شام خودش را می‌خورد، به گونه‌ای که یکی گرسنه می‌ماند، در حالی که دیگری مست می‌شود. ۲۲آیا خانه‌ها برای خوردن و نوشیدن ندارید؟ یا اینکه کلیسای خدا را خوار می‌شمارید و اشخاص بی‌چیز را شرمسار می‌سازید؟ به شما چه بگویم؟ آیا برای این کار تحسینتان کنم؟ به هیچ روی تحسینتان نخواهم کرد.

اول قرنتیان ۲۹:۱۱

۲۹زیرا هر که بدون تشخیصِ بدن بخورد و بنوشد، در واقع محکومیت خود را خورده و نوشیده است.

اول قرنتیان ۲۸:۱۱-۳۱

۲۸امّا هر کس پیش از آنکه از نان بخورد و از جام بنوشد، خود را بیازماید. ۲۹زیرا هر که بدون تشخیصِ بدن بخورد و بنوشد، در واقع محکومیت خود را خورده و نوشیده است. ۳۰از همین روست که بسیاری از شما ضعیف و بیمارند و شماری هم خفته‌اند. ۳۱امّا اگر بر خود حکم می‌کردیم، بر ما حکم نمی‌شد.

اول قرنتیان ۳۱:۱۱

۳۱امّا اگر بر خود حکم می‌کردیم، بر ما حکم نمی‌شد.

اول قرنتیان ۳۲:۱۱

۳۲پس آنگاه که خداوند بر ما حکم می‌کند، تأدیب می‌شویم تا با دنیا محکوم نگردیم.

اول قرنتیان ۲۷:۱۱

۲۷پس هر که به شیوه‌ای ناشایسته نان را بخورد و از جام خداوند بنوشد، مجرم نسبت به بدن و خون خداوند خواهد بود.

اول قرنتیان ۲۹:۱۱

۲۹زیرا هر که بدون تشخیصِ بدن بخورد و بنوشد، در واقع محکومیت خود را خورده و نوشیده است.

اول یوحنا ۹:۱

۹ولی اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او که امین و عادل است، گناهان ما را می‌آمرزد و از هر نادرستی پاکمان می‌سازد.

اول قرنتیان ۳۳:۱۱-۳۴

۳۳پس ای برادران من، چون برای خوردن گرد ‌هم می‌آیید، منتظر یکدیگر باشید. ۳۴اگر کسی گرسنه است، در خانۀ خود غذا بخورد تا گرد ‌هم آمدن شما به محکومیت نینجامد. در خصوص سایر چیزها نیز چون نزدتان آمدم، دستورات لازم را خواهم داد.

اول قرنتیان ۲۹:۱۱

۲۹زیرا هر که بدون تشخیصِ بدن بخورد و بنوشد، در واقع محکومیت خود را خورده و نوشیده است.

خروج ۱۲

۱خداوند در سرزمین مصر به موسی و هارون گفت: ۲«این ماه برای شما سرِ ماهها یعنی اوّلین ماه سال باشد. ۳به همۀ جماعت اسرائیل بگویید در روز دهمِ این ماه، هر مرد باید بره‌ای برای اهل خانه‌اش برگزیند، برای هر خانه‌وار یک بره. ۴اگر شمار افراد خانه‌واری برای یک بره کم باشد، بره را با همسایۀ مجاور خود قسمت کنند، و تعداد افراد را در نظر بگیرند. بر حسب مقداری که هر کس می‌خورد باید بره را حساب کنید. ۵برۀ شما باید بی‌عیب باشد و نَرینۀ یک ساله. از گوسفندان یا بزها آن را بگیرید. ۶تا روز چهاردهم این ماه از آن نگهداری کنید، و هنگام عصر تمام جماعت اسرائیل بره‌های خود را ذبح کنند. ۷آنگاه مقداری از خون را گرفته، آن را بر دو تیر عمودی و بر سردرِ خانه‌هایی که در آن به خوردن آنها مشغولند، بمالند. ۸گوشت را همان شب بر آتش کباب کنند و با نانِ بی‌خمیرمایه و سبزیجات تلخ بخورند. ۹گوشت را خام یا آب‌پز نخورید، بلکه آن را با کله، پاچه و درون شکمش روی آتش کباب کنید. ۱۰چیزی از آن را تا صبح نگاه مدارید و اگر چیزی تا صبح باقی ماند، بر آتش بسوزانید. ۱۱آن را بدین‌گونه بخورید: کمربندهای خود را ببندید، کفش به پا کنید و عصا به دست بگیرید. شتابان بخورید که این پِسَخ خداوند است. ۱۲در همان شب، من از سرزمین مصر عبور خواهم کرد و هر نخست‌زاده را در سرزمین مصر، اعم از انسان و چارپا، خواهم زد و بر همۀ خدایان مصر داوری خواهم کرد. من خداوند هستم. ۱۳آن خون نشانه‌ای خواهد بود برای شما بر خانه‌هایی که در آن به سر می‌برید: خون را که ببینم از شما خواهم گذشت، و آنگاه که مصر را بزنم، کوچکترین بلایی بر شما نخواهد آمد.
۱۴«این روز برای شما روز یادبود باشد؛ در آن برای خداوند عیدی نگاه دارید. نسل اندر نسل آن را به عنوان فریضه‌ای ابدی جشن بگیرید. ۱۵تا هفت روز نانِ بی‌خمیرمایه بخورید. همان روز اوّل خمیرمایه را از خانه‌هایتان بزدایید، زیرا از روز اوّل تا روز هفتم هر که چیزی با خمیرمایه بخورد، باید از میان اسرائیل منقطع شود. ۱۶در روز اوّل، محفل مقدّس تشکیل دهید، و نیز در روز هفتم. در آنها به هیچ وجه کار نکنید، مگر برای تهیه غذایی که هر کس باید بخورد؛ این تنها کاری است که می‌توانید انجام دهید. ۱۷عید فطیر را نگاه دارید، زیرا در این روز بود که لشکرهای شما را از سرزمین مصر بیرون آوردم. این روز را به عنوان فریضۀ ابدی، نسل اندر نسل نگاه دارید. ۱۸در ماه اوّل، از شامگاهِ روز چهاردهم تا شامگاهِ روز بیست و یکم، نانِ بی‌خمیرمایه بخورید. ۱۹تا هفت روز نباید در خانه‌های شما اثری از خمیرمایه باشد. هر که چیزی با خمیرمایه بخورد باید از جماعت اسرائیل منقطع شود، خواه غریب باشد، خواه بومی. ۲۰هیچ چیز که با خمیرمایه تهیه شده باشد، نخورید. هر جا که زندگی می‌کنید، نانِ بی‌خمیرمایه بخورید.»
۲۱آنگاه موسی همۀ مشایخ اسرائیل را گرد آورد و گفت: «بروید و بره‌هایی برای خود، بر حسب خانواده‌های خود بگیرید و پِسَخ را ذبح نمایید. ۲۲دسته‌ای از گیاهِ زوفا گرفته، در خونی که در تشت است فرو برید و بر سردر و دو تیر عمودی دَرِ خانه‌های خود بمالید. هیچ‌یک از شما تا صبح از درِ خانۀ خود بیرون نرود. ۲۳هنگامی که خداوند می‌گذرد تا مصریان را هلاک کند، خونی را که بر سردر و دو تیر عمودی در است خواهد دید و از دَرِ آن خانه خواهد گذشت، و اجازه نخواهد داد که هلاک‌کننده به خانه‌هایتان درآید و شما را بزند. ۲۴بر شماست که این آیین را به عنوان فریضه‌ای برای خود و فرزندانتان تا به ابد نگاه دارید. ۲۵چون وارد سرزمینی شدید که خداوند آن را به شما وعده داده است، این عبادت را به جا آورید. ۲۶اگر فرزندانتان از شما بپرسند که، ”معنای این عبادت شما چیست؟“ ۲۷بگویید: ”این قربانی پِسَخ برای خداوند است که در مصر از خانه‌های بنی‌اسرائیل حفاظت کرد، آنگاه که مصریان را زد ولی خانه‌های ما را رهایی بخشید.“» آنگاه قوم خم شده، سَجده کردند.
۲۸بنی‌اسرائیل هرآنچه را خداوند به موسی و هارون فرمان داده بود، به تمامی به جا آوردند.
۲۹نیمه‌شب، خداوند همۀ نخست‌زادگان سرزمین مصر را، از نخست‌زادۀ فرعون که بر تخت می‌نشست تا نخست‌زادگان زندانیانی که در سیاه‌چال‌ها بودند و نیز نخست‌زاده‌های همۀ چارپایان را زد. ۳۰فرعون و همۀ خادمان و تمامی مصریان شب‌هنگام بیدار شدند و صدای شیونی بلند در سرتاسر مصر برخاست، زیرا خانه‌ای نبود که کسی در آن نمرده باشد.
۳۱شبانه، فرعون موسی و هارون را فرا خواند و گفت: «برخیزید و از میان قوم من بیرون روید! هم شما و هم جملۀ بنی‌اسرائیل. بروید و خداوند را همان‌گونه که گفتید عبادت کنید. ۳۲گله‌ها و رمه‌هایتان را هم بردارید و بروید. برای من نیز برکت بطلبید!»
۳۳مصریان نیز به اصرار از قوم اسرائیل خواستند که سرزمینشان را هر چه زودتر ترک کنند. زیرا می‌گفتند: «اگر نه، همه خواهیم مرد!» ۳۴پس قوم خمیر نانهایشان را بی‌آنکه بر آن خمیرمایه بیفزایند، در تُغارهایی گذاشتند و در پارچه پیچیده، بر دوش خود حمل کردند. ۳۵بنی‌اسرائیل همان‌گونه که موسی گفته بود، از مصریان آلات نقره و طلا و لباس خواستند. ۳۶و خداوند نظر لطف مصریان را نسبت به قوم برانگیخته بود به گونه‌ای که هر چه خواستند، بدیشان دادند. پس، بنی‌اسرائیل مصریان را غارت کردند.
۳۷بنی‌اسرائیل از رَمِسیس به سُکّوت سفر کردند. شمار آنان، بدون احتساب زنان و کودکان، ششصد هزار مردِ پیاده بود. ۳۸گروه مختلط بسیاری نیز همراه آنان رفتند، همچنین چارپایان فراوان، اعم از گله و رمه. ۳۹آنان با خمیری که از مصر با خود برداشته بودند گِرده‌نانهای بی‌خمیرمایه پختند. خمیر ایشان بدون خمیرمایه بود، زیرا از مصر رانده شده بودند. آنها نمی‌توانستند درنگ کنند یا برای خود توشۀ راه تدارک بینند.
۴۰مدتی که قوم اسرائیل در مصر زیستند چهارصد و سی سال بود. ۴۱در پایان این چهارصد و سی سال، درست در آخرین روز آن، لشکریان خداوند جملگی از مصر بیرون رفتند. ۴۲این است شبی که باید برای خداوند نگاه داشت، زیرا ایشان را از زمین مصر بیرون آورد. آری، این همان شب است که بنی‌اسرائیل باید نسل اندر ‌نسل برای خداوند نگاه دارند.
۴۳خداوند به موسی و هارون گفت: «این است قانون پِسَخ: هیچ بیگانه‌ای از آن نخورد. ۴۴غلام زرخرید می‌تواند پس از آن که او را ختنه کردی از آن بخورد، ۴۵ولی میهمان یا کارگر مزدبگیر نباید بخورد. ۴۶باید تنها داخلِ یک خانه خورده شود؛ چیزی از گوشت آن را از خانه بیرون نبرید و هیچ‌یک از استخوانهای آن را مشکنید. ۴۷جماعت اسرائیل همگی باید این را به جا آورند. ۴۸اگر غریبی در میان شما ساکن است که می‌خواهد پِسَخِ خداوند را به جا آورد، همۀ ذکورانش باید نخست ختنه شوند؛ آنگاه می‌تواند مانند افراد بومی در آن شرکت کند. هیچ ذکور ختنه نشده‌ای نباید از آن بخورد. ۴۹همه را یک قانون خواهد بود، خواه بومیان، خواه غریبانی که در میان شما به سر می‌برند.»
۵۰پس بنی‌اسرائیل جملگی هرآنچه را که خداوند به موسی و هارون فرمان داده بود، به جا آوردند. ۵۱و در همان روز خداوند بنی‌اسرائیل را لشکر به لشکر از سرزمین مصر بیرون آورد.

اعمال ۴۲:۲-۴۷

۴۲آنان خود را وقف تعلیم یافتن از رسولان و رفاقت و پاره کردن نان و دعا کردند. ۴۳امّا بهت و حیرت بر همه مستولی شده بود، و عجایب و آیات بسیار به دست رسولان به ظهور می‌رسید. ۴۴مؤمنان همه با هم به سر می‌بردند و در همه چیز شریک بودند. ۴۵املاک و اموال خود را می‌فروختند و بهای آن را بر حسب نیاز هر کس بین همه تقسیم می‌کردند. ۴۶ایشان هر روز، یکدل در معبد گرد می‌آمدند و در خانه‌های خود نیز نان را پاره می‌کردند و با خوشی و صفای دل با هم خوراک می‌خوردند ۴۷و خدا را حمد می‌گفتند. تمامی خلقْ ایشان را عزیز می‌داشتند؛ و خداوند هر روزه نجات‌یافتگان را به جمعشان می‌افزود.

اول قرنتیان ۲۵:۱۱

۲۵به همین‌سان، پس از شام، جام را گرفت و فرمود: «این جام، عهد جدید است در خون من. هر بار که از آن می‌نوشید، به یاد من چنین کنید.»

اول پطرس ۵:۲

۵شما نیز چون سنگهای زنده به صورت عمارتی روحانی بنا می‌شوید تا کاهنانی مقدّس باشید و به واسطۀ عیسی مسیح، قربانیهای روحانی مقبول خدا را تقدیم کنید.

مکاشفه ۶:۱

۶و از ما پادشاهی‌ای ساخت و کاهنانی برای خدا و پدر خود، بر او جلال و قدرت باد، تا ابد. آمین.

متی ۱۸:۲۸-۲۰

۱۸آنگاه عیسی نزدیک آمد و به ایشان فرمود: «تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به من سپرده شده است. ۱۹پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید ۲۰و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده‌ام، به جا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم!»

اشعیا ۱۳:۵۲

۱۳اینک خادم من کامیاب خواهد شد
و به جایگاهی بس والا و رفیع رسیده، سرافراز خواهد گردید.

اشعیا ۱:۵۳-۱۲

۱چه کسی پیام ما را باور کرده،
و بازوی خداوند بر کِه مکشوف گشته است؟
۲زیرا در حضور وی چون نهال،
و همچون ریشه‌ای در زمینِ خشک خواهد رویید.
او را نه شکل و شمایلی است که بر او بنگریم،
و نه ظاهری که مشتاق او باشیم.
۳خوار و مردود نزد آدمیان،
مرد دردآشنا و رنجدیده.
چون کسی که روی از او بگردانند،
خوار گشت و به حسابش نیاوردیم.
۴حال آنکه رنجهای ما بود که او بر خود گرفت
و دردهای ما بود که او حمل کرد،
اما ما او را از جانب خدا مضروب،
و از دست او مصدوم و مبتلا پنداشتیم.
۵حال آنکه به سبب نافرمانیهای ما بدنش سوراخ شد،
و به جهت تقصیرهای ما لِه گشت؛
تأدیبی که ما را سلامتی بخشید بر او آمد،
و به زخمهای او ما شفا می‌یابیم.
۶همۀ ما چون گوسفندان، گمراه شده بودیم،
و هر یک از ما به راه خود رفته بود،
اما خداوند تقصیر جمیع ما را بر وی نهاد.
۷آزار و ستم دید،
اما دهان نگشود؛
همچون بره‌ای که برای ذبح می‌برند،
و چون گوسفندی که نزد پشم‌برنده‌اش خاموش است،
همچنان دهان نگشود.
۸با محاکمه‌ای ظالمانه برده شد؛
چه کسی از نسل او سخن تواند گفت،
زیرا او از زمین زندگان منقطع شد،
و به سبب نافرمانی قوم من مضروب گردید؟
۹گرچه هیچ خشونت نورزید،
و فریبی در دهانش نبود،
قبرش را با شریران تعیین کردند،
و پس از مرگش، با دولتمندان.
۱۰اما خواست خداوند این بود
که او را لِه کرده، به دردها مبتلا سازد.
چون جان خود را قربانی گناه ساخت،
نسل خود را خواهد دید و عمرش دراز خواهد شد،
و ارادۀ خداوند به دست وی به انجام خواهد رسید.
۱۱ثمرۀ مشقت جان خویش را خواهد دید
و سیر خواهد شد.
خادم پارسای من به معرفت خود سببِ بسیاری را پارسا خواهد گردانید،
زیرا گناهان ایشان را بر خویشتن حمل خواهد کرد.
۱۲بنابراین من نیز او را در میان بزرگان نصیب خواهم داد،
و غنیمت را با زورآوران تقسیم خواهد کرد.
زیرا جان خویش را به کام مرگ ریخت،
و از خطاکاران شمرده شد؛
او گناهان بسیاری را بر دوش کشید،
و برای خطاکاران شفاعت می‌کند.

مزمور ۳۲

۱خوشا به حال آن که عِصیانش آمرزیده شد،
و گناهش پوشانیده گردید.
۲خوشا به حال آن که خداوند خطایی به حسابش نگذارد
و در روحش فریبی نباشد.
۳هنگامی که خاموشی گزیده بودم،
استخوانهایم می‌پوسید
از ناله‌ای که تمام روز برمی‌کشیدم.
۴زیرا دست تو روز و شب بر من سنگینی می‌کرد؛
طراوتم به تمامی از میان رفته بود،
بسان رطوبت در گرمای تابستان. سِلاه
۵آنگاه به گناه خود نزد تو اعتراف کردم
و جرمم را پنهان نداشتم.
گفتم: «عِصیان خود را نزد خداوند اعتراف خواهم کرد»؛
و تو جرمِ گناهم را عفو کردی. سِلاه
۶از این رو، باشد که هر پیروِ سرسپردۀ تو
در زمانی که یافت می‌شوی
به درگاهت دعا کند؛
حتی اگر آبهای بسیار سیلان کند،
هرگز بدو نخواهد رسید.
۷تو مخفیگاه من هستی؛
تو مرا از تنگی حفظ خواهی کرد،
و با غریو رهایی احاطه‌ام خواهی نمود. سِلاه
۸تو را بصیرت خواهم آموخت،
و به راهی که باید رفت ارشاد خواهم کرد؛
و در حالی که چشمم بر توست،
تو را مشورت خواهم داد.
۹همچون اسب و قاطر بی‌فهم مباش،
که تنها به افسار و لگام مهار می‌شوند،
وگرنه نزدیکت نمی‌آیند.
۱۰رنجهای شریران بسیار است،
اما هر کس را که بر خداوند توکل دارد
محبت احاطه خواهد کرد.
۱۱ای پارسایان، در خداوند شادی کنید و خوش باشید؛
ای همۀ راست‌دلان، بانگ شادی برآورید.

مزمور ۵۱

۱خدایا، بر حسب محبت خود
مرا فیض عطا فرما!
بر حسب رحمت بیکران خویش
نافرمانیهایم را محو ساز.
۲مرا از تقصیرم به تمامی شستشو ده،
و از گناهم مرا طاهر کن!
۳زیرا من از نافرمانیهای خویش آگاهم،
و گناهم همیشه در نظر من است.
۴به تو، آری تنها به تو، گناه ورزیده‌ام،
و آنچه را که در نظرت بد است به عمل آورده‌ام.
از این رو چون سخن می‌گویی، بر حقی،
و چون داوری می‌کنی، بی‌عیبی!
۵براستی که تقصیرکار زاده شده‌ام،
و گناهکار، از زمانی که مادرم به من آبستن شد!
۶اینک به راستی در قلب مشتاقی،
و در باطنم، مرا حکمت می‌آموزی.
۷با زوفا پاکم کن که طاهر خواهم شد،
شستشویم کن که از برف سفیدتر خواهم شد.
۸شادی و سرور را به من بشنوان،
بگذار استخوانهایی که کوبیده‌ای به وجد آید.
۹روی خود را از گناهانم بپوشان،
و تقصیرهایم را به تمامی محو ساز.
۱۰خدایا، دلی طاهر در من بیافرین،
و روحی استوار در من تازه بساز.
۱۱مرا از حضور خود به دور مَیَفکن،
و روح قدوس خود را از من مگیر.
۱۲شادی نجات خود را به من بازده،
و به روحی راغب حمایتم فرما.
۱۳آنگاه راههای تو را به عاصیان خواهم آموخت،
و گناهکاران نزد تو باز خواهند گشت.
۱۴خدایا، لکۀ خون را از وجود من پاک کن
ای خدایی که خدای نجات من هستی،
و زبانم عدالت نجاتبخش تو را شادمانه خواهد سرایید.
۱۵خداوندگارا، لبانم بگشا،
تا دهانم ستایش تو را بیان کند.
۱۶تو به قربانی رغبت نداری، وگرنه می‌آوردم؛
تو از قربانی تمام‌سوز خرسند نمی‌شوی.
۱۷قربانیهای پسندیدۀ خدا روح شکسته است؛
خدایا، دل شکسته و توبه‌کار را خوار نخواهی شمرد.
۱۸خدایا، به خشنودی خود بر صَهیون احسان فرما؛
دیوارهای اورشلیم را بنا کن.
۱۹آنگاه از قربانیهای شایسته خشنود خواهی شد؛
از قربانیهای تمام‌سوز و قربانیهای کامل.
آنگاه بر مذبح تو گوساله‌ها تقدیم خواهند کرد.

مزمور ۱۰۳

۱ای جان من خداوند را متبارک بخوان!
و هر چه در درون من است، نام قدوس او را متبارک خواند!
۲ای جان من، خداوند را متبارک بخوان
و هیچ‌یک از همۀ احسانهایش را فراموش مکن!
۳که همۀ گناهانت را می‌آمرزد،
و همۀ بیماریهایت را شفا می‌بخشد!
۴که حیات تو را از هاویه فدیه می‌دهد
و تاجِ محبت و رحمت را بر سرت می‌نهد!
۵که جان تو را به چیزهای نیکو سیر می‌کند
تا همچون عقاب، جوانی تو تازه شود.
۶خداوند عدل و انصاف را برای همۀ مظلومان به جا می‌آورد.
۷او راههای خود را به موسی آموخت
و اعمال خویش را به بنی‌اسرائیل.
۸یهوه رحیم و فیاض است،
دیرخشم و آکنده از محبت.
۹تا ابد محاکمه نخواهد کرد،
و همیشه بُغض نخواهد داشت.
۱۰او با ما مطابق گناهانمان رفتار نمی‌کند
و به ما بر حسب تقصیراتمان سزا نمی‌دهد.
۱۱زیرا به اندازه‌ای که آسمان از زمین فراتر است،
به همان اندازه نیز محبت خدا نسبت به ترسندگان او عظیم است!
۱۲به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است
به همان اندازه نیز نافرمانیهای ما را از ما دور کرده است.
۱۳چنانکه پدر بر فرزندان خود رئوف است،
همچنان خداوند نیز بر ترسندگان خویش رأفت می‌کند.
۱۴زیرا سرشتِ ما را می‌داند،
و به یاد دارد که ما خاک هستیم!
۱۵و اما انسان، روزهای عمرش همچون علف است؛
مانند گل صحرا می‌شکفد،
۱۶اما به وزش بادی از میان می‌رود،
و دیگر اثری از او بر جای نمی‌ماند!
۱۷اما از ازل تا به ابد
محبت خداوند شامل حال ترسندگان اوست،
و عدالت او شامل حال فرزندانِ فرزندانِ ایشان،
۱۸و آنان که عهد او را حفظ می‌کنند
و به جا آوردن احکامش را یاد می‌دارند.
۱۹خداوند تخت خویش را در آسمان استوار ساخته،
و پادشاهی‌اش بر همه مسلط است.
۲۰ای فرشتگان خداوند، او را متبارک خوانید،
ای زورآورانی که کلام او را به جا می‌آورید
و فرمانبردار اویید.
۲۱ای جمیع لشکریان او،
و ای خادمان او که اراده‌اش را به جا می‌آورید،
خداوند را متبارک خوانید!
۲۲ای همۀ کارهای خداوند،
او را در هر کجای فرمانروایی‌اش متبارک خوانید!
ای جان من، خداوند را متبارک بخوان!

لوقا ۲۶:۲۳-۵۶

۲۶چون او را می‌بردند، مردی شَمعون نام از اهالی قیرَوان را که از مزارع به شهر می‌آمد، گرفتند و صلیب را بر دوش او نهاده، وادارش کردند آن را پشت سر عیسی حمل کند. ۲۷گروهی بسیار از مردم، از جمله زنانی که بر سینۀ خود می‌کوفتند و شیون می‌کردند، از پی او روانه شدند. ۲۸عیسی روی گرداند و به آنها گفت: «ای دختران اورشلیم، برای من گریه مکنید؛ برای خود و فرزندانتان گریه کنید. ۲۹زیرا زمانی خواهد آمد که خواهید گفت: ”خوشا به حال زنان نازا، خوشا به حال رَحِمهایی که هرگز نزادند و سینه‌هایی که هرگز شیر ندادند!“ ۳۰در آن هنگام، به کوهها خواهند گفت: ”بر ما فرو افتید!“ و به تپه‌ها که: ”ما را بپوشانید!“ ۳۱زیرا اگر با چوب تَر چنین کنند، با چوب خشک چه خواهند کرد؟»
۳۲دو مرد دیگر را نیز که هر دو جنایتکار بودند، می‌بردند تا با او بکشند. ۳۳چون به مکانی که جمجمه نام داشت رسیدند، او را با آن دو جنایتکار بر صلیب کردند، یکی را در سمت راست او و دیگری را در سمت چپ. ۳۴عیسی گفت: «ای پدر، اینان را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند.» آنگاه قرعه انداختند تا جامه‌های او را میان خود تقسیم کنند. ۳۵مردم به تماشا ایستاده بودند و بزرگان قوم نیز ریشخندکنان می‌گفتند: «دیگران را نجات داد! اگر مسیح است و برگزیدۀ خدا، خود را نجات دهد.» ۳۶سربازان نیز او را به استهزا گرفتند. ایشان به او نزدیک شده، شراب ترشیده به او می‌دادند ۳۷و می‌گفتند: «اگر پادشاه یهودی، خود را برهان.» ۳۸نوشته‌ای نیز بدین عبارت بالای سر او نصب کرده بودند که ’این است پادشاه یهود.‘
۳۹یکی از دو جنایتکاری که بر صلیب آویخته شده بودند، اهانت‌کنان به او می‌گفت: «مگر تو مسیح نیستی؟ پس ما و خودت را نجات بده!» ۴۰امّا آن دیگر او را سرزنش کرد و گفت: «از خدا نمی‌ترسی؟ تو نیز زیر همان حکمی! ۴۱مکافات ما به‌حق است، زیرا سزای اعمال ماست. امّا این مرد هیچ تقصیری نکرده است.» ۴۲سپس گفت: «ای عیسی، چون به پادشاهی خود رسیدی، مرا نیز به یاد آور.» ۴۳عیسی پاسخ داد: «آمین، به تو می‌گویم، امروز با من در فردوس خواهی بود.»
۴۴حدود ساعت ششم بود که تاریکی تمامی آن سرزمین را فرا گرفت و تا ساعت نهم ادامه یافت، ۴۵زیرا خورشید از درخشیدن بازایستاده بود. در این هنگام، پردۀ محرابگاه از میان دو پاره شد. ۴۶آنگاه عیسی به بانگ بلند فریاد برآورد: «ای پدر، روح خود را به دستان تو می‌سپارم.» این را گفت و دَمِ آخر بَرکشید. ۴۷فرماندۀ سربازان با دیدن این واقعه، خدا را تمجید کرد و گفت: «به‌یقین که این مرد بی‌گناه بود.» ۴۸مردمی نیز که به تماشا گرد ‌آمده بودند، چون آنچه رخ داد دیدند، در حالیکه بر سینۀ خود می‌کوفتند، آنجا را ترک کردند. ۴۹امّا همۀ آشنایان او، از جمله زنانی که از جلیل از پی‌اش روانه شده بودند، دور ایستاده، این وقایع را نظاره می‌کردند.
۵۰در آنجا شخصی یوسف نام نیز حضور داشت که مردی بود نیک و درستکار. او هرچند عضو شورا بود، ۵۱با رأی و تصمیم آنان موافق نبود. یوسف از مردمان رامَه، یکی از شهرهای یهودیان بود و مشتاقانه انتظار پادشاهی خدا را می‌کشید. ۵۲او نزد پیلاتُس رفت و جسد عیسی را طلب کرد. ۵۳پس آن را پایین آورده، در کتانی پیچید و در مقبره‌ای تراشیده از سنگ نهاد که تا به حال کسی در آن گذاشته نشده بود. ۵۴آن روز، ’روز تهیه‘ بود و چیزی به شروع شَبّات نمانده بود. ۵۵زنانی که از جلیل از پی عیسی آمده بودند، به دنبال یوسف رفتند و مکان مقبره و چگونگی قرار گرفتن جسد او را دیدند. ۵۶سپس به خانه بازگشته، حَنوط و عطریات آماده کردند و در روز شَبّات طبق حکم شریعت، آرام گرفتند.

متی ۳۲:۲۷-۶۶

۳۲هنگامی که بیرون می‌رفتند، به مردی از اهالی قیرَوان به نام شَمعون برخوردند و او را واداشتند صلیب عیسی را حمل کند. ۳۳چون به مکانی به نام جُلجُتا، که به معنی مکان جمجمه است، رسیدند، ۳۴به عیسی شراب آمیخته به زرداب دادند. چون آن را چشید، نخواست بنوشد. ۳۵هنگامی که او را بر صلیب کشیدند، برای تقسیم جامه‌هایش، میان خود قرعه انداختند ۳۶و در آنجا به نگهبانیِ او نشستند. ۳۷نیز، تقصیرنامه‌ای بدین عبارت بر لوحی نوشتند و آن را بر بالای سر او نصب کردند: «این است عیسی، پادشاه یهود.»
۳۸دو راهزن نیز با وی بر صلیب شدند، یکی در سمت راست و دیگری در سمت چپ او. ۳۹رهگذران سرهای خود را تکان داده، ناسزاگویان ۴۰می‌گفتند: «ای تو که می‌خواستی معبد را ویران کنی و سه روزه آن را بازبسازی، خود را نجات ده! اگر پسر خدایی از صلیب فرود بیا!» ۴۱سران کاهنان و علمای دین و مشایخ نیز استهزایش کرده، می‌گفتند: ۴۲«دیگران را نجات داد، امّا خود را نمی‌تواند نجات دهد! اگر پادشاه اسرائیل است، اکنون از صلیب پایین بیاید تا به او ایمان آوریم. ۴۳او به خدا توکل دارد؛ پس اگر خدا دوستش می‌دارد، اکنون او را نجات دهد، زیرا ادعا می‌کرد پسر خداست!» ۴۴آن دو راهزن نیز که با وی بر صلیب شده بودند، به همین‌سان به او اهانت می‌کردند.
۴۵از ساعت ششم تا نهم، تاریکی تمامی آن سرزمین را فرا گرفت. ۴۶نزدیک ساعت نهم، عیسی با صدای بلند فریاد برآورد: «ایلی، ایلی، لَمّا سَبَقْتَنی؟» یعنی «ای خدای من، ای خدای من، چرا مرا واگذاشتی؟» ۴۷برخی از حاضران چون این را شنیدند، گفتند: «ایلیا را می‌خوانَد.» ۴۸یکی از آنان بی‌درنگ دوید و اسفنجی آورده، آن را از شراب تُرشیده پر کرد و بر سر چوبی نهاد و پیش دهان عیسی برد تا بنوشد. ۴۹امّا بقیه گفتند: «او را به حال خود واگذار تا ببینیم آیا ایلیا به نجاتش می‌آید؟» ۵۰عیسی بار دیگر به بانگ بلند فریادی برآورد و روح خود را تسلیم نمود. ۵۱در همان دم، پردۀ معبد از بالا تا پایین دو پاره شد. زمین لرزید و سنگها شکافته گردید. ۵۲قبرها گشوده شد و بدنهای بسیاری از مقدسین که آرَمیده بودند، برخاستند. ۵۳آنها از قبرها به در آمدند و پس از رستاخیز عیسی، به شهر مقدّس رفتند و خود را به شمار بسیاری از مردم نمایان ساختند. ۵۴چون فرماندۀ سربازان و نفراتش که مأمور نگهبانی از عیسی بودند، زمین‌لرزه و همۀ این رویدادها را مشاهده کردند، سخت هراسان شده، گفتند: «براستی او پسر خدا بود.»
۵۵بسیاری از زنان نیز در آنجا حضور داشتند و از دور نظاره می‌کردند. آنان از جلیل از پی عیسی روانه شده بودند تا او را خدمت کنند. ۵۶در میان آنها مریم مَجدَلیّه و مریم مادر یعقوب و یوسف، و نیز مادر پسران زِبِدی بودند.
۵۷هنگام غروب، مردی ثروتمند از اهالی رامَه، یوسف نام، که خودْ شاگرد عیسی شده بود، ۵۸نزد پیلاتُس رفت و جسد عیسی را طلب کرد. پیلاتُس دستور داد به وی بدهند. ۵۹یوسف جسد را برداشته، در کتانی پاک پیچید ۶۰و در مقبره‌ای تازه که برای خود در صخره تراشیده بود، نهاد و سنگی بزرگ جلو دهانۀ مقبره غلتانید و رفت. ۶۱مریمِ مَجدَلیّه و آن مریم دیگر در آنجا مقابل مقبره نشسته بودند.
۶۱روز بعد، که پس از ’روز تهیه‘ بود، سران کاهنان و فَریسیان نزد پیلاتُس گرد آمده، گفتند: ۶۳«سرورا! به یاد داریم که آن گمراه‌کننده وقتی زنده بود، می‌گفت، ”پس از سه روز بر خواهم خاست.“ ۶۴پس فرمان بده مقبره را تا روز سوّم نگهبانی کنند، مبادا شاگردان او آمده، جسد را بدزدند و به مردم بگویند که او از مردگان برخاسته است، که در آن صورت، این فریب آخر از فریب اوّل بدتر خواهد بود.» ۶۵پیلاتُس پاسخ داد: «شما خود نگهبانان دارید. بروید و آن را چنانکه صلاح می‌دانید، حفاظت کنید.» ۶۶پس رفتند و سنگ مقبره را مُهر و موم کردند و نگهبانانی در آنجا گماشتند تا از مقبره حفاظت کنند.

مرقس ۱۵

۱بامدادان، بی‌درنگ، سران کاهنان همراه با مشایخ و علمای دین و تمامی اعضای شورای یهود به مشورت نشستند و عیسی را دست بسته بردند و به پیلاتُس تحویل دادند. ۲پیلاتُس از او پرسید: «آیا تو پادشاه یهودی؟» عیسی پاسخ داد: «تو خود چنین می‌گویی!» ۳سران کاهنان اتهامات بسیار بر او می‌زدند. ۴پس پیلاتُس باز از او پرسید: «آیا هیچ پاسخی نداری؟ ببین چقدر بر تو اتهام می‌زنند!» ۵ولی عیسی باز هیچ پاسخ نداد، چندان که پیلاتُس در شگفت شد.
۶پیلاتُس را رسم بر این بود که هنگام عید، یک زندانی را به تقاضای مردم آزاد کند. ۷در میان شورشیانی که به جرم قتل در یک بلوا به زندان افتاده بودند، مردی بود باراباس نام. ۸مردم نزد پیلاتُس آمدند و از او خواستند که رسم معمول را برایشان به جای آورد. ۹پیلاتُس از آنها پرسید: «آیا می‌خواهید پادشاه یهود را برایتان آزاد کنم؟» ۱۰این را از آن رو گفت که دریافته بود سران کاهنان عیسی را از سَرِ رشک به او تسلیم کرده‌اند. ۱۱امّا سران کاهنان جمعیت را برانگیختند تا از پیلاتُس بخواهند به جای عیسی، باراباس را برایشان آزاد کند. ۱۲آنگاه پیلاتُس بار دیگر از آنها پرسید: «پس با مردی که شما او را پادشاه یهود می‌خوانید، چه کنم؟» ۱۳دیگر بار فریاد برآوردند که: «بر صلیبش کن!» ۱۴پیلاتُس از آنها پرسید: «چرا؟ چه بدی کرده است؟» امّا آنها بلندتر فریاد زدند: «بر صلیبش کن!» ۱۵پس پیلاتُس که می‌خواست مردم را خشنود سازد، باراباس را برایشان آزاد کرد و عیسی را تازیانه زده، سپرد تا بر صلیبش کِشند.
۱۶آنگاه سربازان، عیسی را به صحن کاخ، یعنی کاخ والی، بردند و همۀ گروه سربازان را نیز گرد هم فرا خواندند. ۱۷سپس خرقه‌ای ارغوانی بر او پوشانیدند و تاجی از خار بافتند و بر سرش نهادند. ۱۸آنگاه شروع به تعظیم کرده، می‌گفتند: «درود بر پادشاه یهود!» ۱۹و با چوب بر سرش می‌زدند و آبِ دهان بر او انداخته، در برابرش زانو می‌زدند و ادای احترام می‌کردند. ۲۰پس از آنکه استهزایش کردند، خرقۀ ارغوانی را از تنش به در آورده، جامۀ خودش را بر او پوشاندند. سپس وی را بیرون بردند تا بر صلیبش کشند.
۲۱آنها رهگذری شَمعون نام از مردم قیرَوان را که پدر اسکندر و روفُس بود و از مزارع می‌آمد، واداشتند تا صلیب عیسی را حمل کند. ۲۲پس عیسی را به مکانی بردند به نام جُلجُتا، که به معنی مکان جمجمه است. ۲۳آنگاه به او شرابِ آمیخته به مُر دادند، امّا نپذیرفت. ۲۴سپس بر صلیبش کشیدند و جامه‌هایش را بین خود تقسیم کرده، برای تعیین سهم هر یک قرعه انداختند.
۲۵ساعت سوّم از روز بود که او را بر صلیب کردند. ۲۶بر تقصیرنامۀ او نوشته شد: «پادشاه یهود.» ۲۷دو راهزن را نیز با وی بر صلیب کشیدند، یکی در سمت راست و دیگری در سمت چپ او. ۲۸[بدین‌گونه آن نوشتۀ کتب مقدّس تحقق یافت که می‌گوید: «او از خطاکاران محسوب شد.»] ۲۹رهگذران سرهای خود را تکان داده، ناسزاگویان می‌گفتند: «ای تو که می‌خواستی معبد را ویران کنی و سه روزه آن را بازبسازی، ۳۰خود را نجات ده و از صلیب فرود آ!» ۳۱سران کاهنان و علمای دین نیز در میان خود استهزایش می‌کردند و می‌گفتند: «دیگران را نجات داد امّا خود را نمی‌تواند نجات دهد! ۳۲بگذار مسیح، پادشاه اسرائیل، اکنون از صلیب فرود آید تا ببینیم و ایمان بیاوریم.» آن دو تن که با او بر صلیب شده بودند نیز به او اهانت می‌کردند.
۳۳از ساعت ششم تا نهم، تاریکی تمامی آن سرزمین را فرا گرفت. ۳۴در ساعت نهم، عیسی با صدای بلند فریاد برآورد: «ایلویی، ایلویی، لَمّا سَبَقْتَنی؟» یعنی «ای خدای من، ای خدای من، چرا مرا واگذاشتی؟» ۳۵برخی از حاضران چون این را شنیدند، گفتند: «گوش دهید، ایلیا را می‌خواند.» ۳۶پس شخصی پیش دوید و اسفنجی را از شراب ترشیده پر کرد و بر سر چوبی نهاده، پیش دهان عیسی برد تا بنوشد، و گفت: «او را به حال خود واگذارید تا ببینیم آیا ایلیا می‌آید او را از صلیب پایین آورد؟» ۳۷پس عیسی به بانگ بلند فریادی برآورد و دمِ آخر برکشید. ۳۸آنگاه پردۀ معبد از بالا تا پایین دو پاره شد. ۳۹چون فرماندۀ سربازان که در برابر عیسی ایستاده بود، دید او چگونه جان سپرد، گفت: «براستی این مرد پسر خدا بود.»
۴۰شماری از زنان نیز از دور نظاره می‌کردند. در میان آنان مریم مَجدَلیّه، مریم مادر یعقوب کوچک و یوشا، و سالومه بودند. ۴۱این زنان هنگامی که عیسی در جلیل بود، او را پیروی و خدمت می‌کردند. بسیاری از زنان دیگر نیز که همراه او به اورشلیم آمده بودند، در آنجا بودند.
۴۲آن روز، روز ’تهیه‘، یعنی روز پیش از شَبّات بود. پس هنگام غروب ۴۳یوسف نامی از مردم رامَه، که عضوی محترم از شورای یهود بود و انتظار پادشاهی خدا را می‌کشید، شجاعانه نزد پیلاتُس رفت و جسد عیسی را طلب کرد. ۴۴پیلاتُس که باور نمی‌کرد عیسی بدین زودی درگذشته باشد، فرماندۀ سربازان را فرا خواند تا ببیند عیسی جان سپرده است یا نه. ۴۵چون از او دریافت که چنین است، جسد عیسی را به یوسف سپرد. ۴۶یوسف نیز پارچه‌ای کتانی خرید و جسد را از صلیب پایین آورده، در کتان پیچید و در مقبره‌ای که در صخره تراشیده شده بود، نهاد. سپس سنگی جلوی دهانۀ مقبره غلتانید. ۴۷مریم مَجدَلیّه و مریم، مادر یوشا، دیدند که عیسی کجا گذاشته شد.

یوحنا ۱۹

۱آنگاه پیلاتُس عیسی را گرفته، دستور داد تازیانه‌اش زنند. ۲و سربازان تاجی از خار بافته، بر سرش نهادند و ردایی ارغوانی بر او پوشاندند، ۳و نزدش آمده، می‌گفتند: «درود بر تو، ای پادشاه یهود!» و او را سیلی می‌زدند.
۴سپس پیلاتُس دیگر بار بیرون آمد و یهودیان را گفت: «اینک او را نزد شما بیرون می‌آورم تا بدانید که من هیچ سببی برای محکوم کردن او نیافتم.» ۵پس عیسی تاج خار بر سر و ردای ارغوانی بر تن بیرون آمد. پیلاتُس به آنها گفت: «اینک آن انسان!» ۶چون سران کاهنان و نگهبانان معبد او را دیدند، فریاد برآورده، گفتند: «بر صلیبش کن! بر صلیبش کن!» پیلاتُس به ایشان گفت: «شما خودْ او را ببرید و مصلوب کنید، چون من سببی برای محکوم کردن او نیافته‌ام.» ۷یهودیان در پاسخ او گفتند: «ما را شریعتی است که بنا بر آن او باید بمیرد، زیرا ادعا می‌کند پسر خداست.»
۸چون پیلاتُس این را شنید، هراسانتر شد، ۹و باز به درون کاخ بازگشت و از عیسی پرسید: «تو از کجا آمده‌ای؟» امّا عیسی پاسخی به او نداد. ۱۰پس پیلاتُس او را گفت: «به من هیچ نمی‌گویی؟ آیا نمی‌دانی قدرت دارم آزادت کنم و قدرت دارم بر صلیبت کِشم؟» ۱۱عیسی گفت: «هیچ قدرت بر من نمی‌داشتی، اگر از بالا به تو داده نشده بود؛ از این رو، گناهِ آن که مرا به تو تسلیم کرد، بسی بزرگتر است.» ۱۲از آن پس پیلاتُس کوشید آزادش کند، امّا یهودیان فریادزنان گفتند: «اگر این مرد را آزاد کنی، دوست قیصر نیستی. هر که ادعای پادشاهی کند، بر ضد قیصر سخن می‌گوید.»
۱۳چون پیلاتُس این سخنان را شنید، عیسی را بیرون آورد و خود بر مسند داوری نشست، در مکانی که به ’سنگفرش‘ معروف بود و به زبان عبرانیان ’جَبّاتا‘ خوانده می‌شد. ۱۴آن روز، روز ’تهیۀ‘ عید پِسَخ و نزدیک ساعت ششم از روز بود. پیلاتُس به یهودیان گفت: «اینک پادشاه شما!» ۱۵آنها فریاد برآوردند: «او را از میان بردار! او را از میان بردار و بر صلیبش کن!» پیلاتُس گفت: «آیا پادشاهتان را مصلوب کنم؟» سران کاهنان پاسخ دادند: «ما را پادشاهی نیست جز قیصر.» ۱۶سرانجام پیلاتُس عیسی را به آنها سپرد تا بر صلیبش کِشند.
آنگاه عیسی را گرفته، بردند. ۱۷عیسی صلیب بر دوش بیرون رفت، به سوی محلی به نام جمجمه که به زبان عبرانیان جُلجُتا خوانده می‌شود. ۱۸آنجا او را بر صلیب کردند. با او دو تن دیگر نیز در دو جانبش مصلوب شدند و عیسی در میان قرار داشت. ۱۹به فرمان پیلاتُس کتیبه‌ای نوشتند و آن را بر بالای صلیب نصب کردند. بر آن نوشته شده بود: ’عیسای ناصری، پادشاه یهود‘. ۲۰بسیاری از یهودیان آن کتیبه را خواندند، زیرا جایی که عیسی بر صلیب شد نزدیک شهر بود و آن کتیبه به زبان عبرانیان و لاتینی و یونانی نوشته شده بود. ۲۱پس سرانِ کاهنانِ یهود به پیلاتُس گفتند: «منویس ’پادشاه یهود‘، بلکه بنویس این مرد گفته است که من پادشاه یهودم.» ۲۲پیلاتُس پاسخ داد: «آنچه نوشتم، نوشتم.»
۲۳چون سربازان عیسی را به صلیب کشیدند، جامه‌های او را گرفته، به چهار سهم تقسیم کردند و هر یک سهمی برگرفتند. و جامۀ زیرین او را نیز ستاندند. امّا آن جامه درز نداشت، بلکه یکپارچه از بالا به پایین بافته شده بود. ۲۴پس به یکدیگر گفتند: «این را تکه نکنیم، بلکه قرعه بیفکنیم تا ببینیم از آنِ که شود.» بدین‌سان گفتۀ کتب مقدّس به حقیقت پیوست که:

«جامه‌هایم را میان خود تقسیم کردند
و بر تن‌پوش من قرعه افکندند.»
پس سربازان چنین کردند.
۲۵نزدیک صلیب عیسی، مادر او و خواهرِ مادرش، و نیز مریم زن کْلوپاس و مریم مَجدَلیّه ایستاده بودند. ۲۶چون عیسی مادرش و آن شاگردی را که دوست می‌داشت در کنار او ایستاده دید، به مادر خود گفت: «بانو، اینک پسرت». ۲۷سپس به آن شاگرد گفت: «اینک مادرت.» از آن ساعت، آن شاگرد، او را به خانۀ خود برد.
۲۸آنگاه عیسی آگاه از اینکه همه چیز به انجام رسیده است، برای آنکه کتب مقدّس تحقق یابد، گفت: «تشنه‌ام.» ۲۹در آنجا ظرفی بود پر از شراب ترشیده. پس اسفنجی آغشته به شراب بر شاخه‌ای از زوفا گذاشته، پیش دهان او بردند. ۳۰چون عیسی شراب را چشید، گفت: «به انجام رسید.» سپس سر خم کرد و روح خود را تسلیم نمود.
۳۱آن روز، روز ’تهیه‘ بود، و روز بعد، شَبّات بزرگ. از آنجا که سران یهود نمی‌خواستند اجساد تا روز بعد بر صلیب بماند، از پیلاتُس خواستند تا ساق پاهای آن سه تن را بشکنند و اجسادشان را از صلیب پایین بیاورند. ۳۲پس سربازان آمدند و ساق پاهای نخستین شخص و آن دیگر را که با عیسی بر صلیب شده بود، شکستند. ۳۳امّا چون به عیسی رسیدند و دیدند مرده است، ساقهای او را نشکستند. ۳۴امّا یکی از سربازان نیزه‌ای به پهلوی او فرو برد که در دم خون و آب از آن روان شد. ۳۵آن که این را دید، شهادت می‌دهد تا شما نیز ایمان آورید. شهادت او راست است و او می‌داند که حقیقت را می‌گوید. ۳۶اینها واقع شد تا کتب مقدّس به حقیقت پیوندد که: «هیچ‌یک از استخوانهایش شکسته نخواهد شد،» ۳۷و نیز بخشی دیگر از کتاب که می‌گوید: «بر آن که نیزه‌اش زدند، خواهند نگریست.»
۳۸آنگاه یوسف، اهل رامَه، از پیلاتُس اجازه خواست که جسد عیسی را برگیرد. یوسف از پیروان عیسی بود، امّا در نهان، زیرا از یهودیان بیم داشت. پیلاتُس به او اجازه داد. پس آمده، جسد عیسی را برگرفت. ۳۹نیقودیموس نیز که پیشتر شبانه نزد عیسی رفته بود، آمد و با خود آمیخته‌ای از مُر و عود به وزن یکصد لیترا آورد. ۴۰پس آنها جسد عیسی را برگرفته، آن را به رسم تدفین یهود با عطریات در کفن پیچیدند. ۴۱آنجا که عیسی بر صلیب شد، باغی بود و در آن باغ مقبره‌ای تازه وجود داشت که هنوز مرده‌ای در آن گذاشته نشده بود. ۴۲پس چون روز ’تهیۀ‘ یهود بود و آن مقبره نیز نزدیک، جسد عیسی را در آن گذاشتند.

یوحنا ۲۵:۶-۷۱

۲۵چون او را آن سوی دریا یافتند، به وی گفتند: «استاد، کِی به اینجا آمدی؟» ۲۶عیسی پاسخ داد: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، مرا می‌جویید نه به سبب آیاتی که دیدید، بلکه به سبب آن نان که خوردید و سیر شدید. ۲۷کار کنید، امّا نه برای خوراک فانی، بلکه برای خوراکی که تا حیات جاویدان باقی است، خوراکی که پسر انسان به شما خواهد داد. زیرا بر اوست که خدای پدر مُهر تأیید زده است.» ۲۸آنگاه از او پرسیدند: «چه کنیم تا کارهای پسندیدۀ خدا را انجام داده باشیم؟» ۲۹عیسی در پاسخ گفت: «کار پسندیدۀ خدا آن است که به فرستادۀ او ایمان آورید.» ۳۰گفتند: «چه آیتی به ما می‌نمایانی تا با دیدن آن به تو ایمان آوریم؟ چه می‌کنی؟ ۳۱پدران ما در بیابان مَنّا خوردند، چنانکه نوشته شده است: ”او از آسمان به آنها نان داد تا بخورند.“» ۳۲عیسی پاسخ داد: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، موسی نبود که آن نان را از آسمان به شما داد، بلکه پدر من است که نان حقیقی را از آسمان به شما می‌دهد. ۳۳زیرا نان خدا آن است که از آسمان نازل شده، به جهان حیات می‌بخشد.» ۳۴پس گفتند: «این نان را همواره به ما بده.» ۳۵عیسی به آنها گفت: «نان حیات من هستم. هر که نزد من آید، هرگز گرسنه نشود، و هر که به من ایمان آوَرَد هرگز تشنه نگردد. ۳۶ولی چنانکه به شما گفتم، هرچند مرا دیده‌اید، امّا ایمان نمی‌آورید. ۳۷هرآنچه پدر به من بخشد، نزد من آید؛ و آن که نزد من آید، او را هرگز از خود نخواهم راند. ۳۸زیرا از آسمان فرود نیامده‌ام تا به خواست خود عمل کنم، بلکه آمده‌ام تا ارادۀ فرستندۀ خویش را به انجام رسانم. ۳۹و ارادۀ فرستندۀ من این است که از آن کسان که او به من بخشیده، هیچ‌یک را از دست ندهم، بلکه آنان را در روز بازپسین برخیزانم. ۴۰زیرا ارادۀ پدر من این است که هر که به پسر بنگرد و به او ایمان آوَرَد، از حیات جاویدان برخوردار شود، و من در روز بازپسین او را بر خواهم خیزانید.»
۴۱آنگاه یهودیان دربارۀ او همهمه آغاز کردند، چرا که گفته بود «مَنَم آن نان که از آسمان نازل شده است.» ۴۲می‌گفتند: «مگر این مرد، عیسی پسر یوسف نیست که ما پدر و مادرش را می‌شناسیم؟ پس چگونه می‌گوید، ”از آسمان نازل شده‌ام“؟» ۴۳عیسی در پاسخ گفت: «با یکدیگر همهمه مکنید. ۴۴هیچ‌کس نمی‌تواند نزد من آید مگر آنکه پدری که مرا فرستاد او را جذب کند، و من در روز بازپسین او را بر خواهم خیزانید. ۴۵در کتب پیامبران آمده است که ”همه از خدا تعلیم خواهند یافت.“ پس هر که از خدا بشنود و از او تعلیم یابد، نزد من می‌آید. ۴۶نه اینکه کسی پدر را دیده باشد، مگر آن کس که از خداست؛ او پدر را دیده است. ۴۷آمین، آمین، به شما می‌گویم، هر که ایمان دارد، از حیات جاویدان برخوردار است. ۴۸من نان حیاتم. ۴۹پدران شما، مَنّا را در بیابان خوردند، و با این حال مردند. ۵۰امّا نانی که از آسمان نازل می‌شود چنان است که هر که از آن بخورَد، نخواهد مرد. ۵۱مَنَم آن نان زنده که از آسمان نازل شد. هر کس از این نان بخورَد، تا ابد زنده خواهد ماند. نانی که من برای حیات جهان می‌بخشم، بدن من است.»
۵۲پس جدالی سخت در میان یهودیان درگرفت که «این مرد چگونه می‌تواند بدن خود را به ما بدهد تا بخوریم؟» ۵۳عیسی به ایشان گفت: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، که تا بدن پسر انسان را نخورید و خون او را ننوشید، در خود حیات ندارید. ۵۴هر که بدن مرا بخورَد و خون مرا بنوشد، حیات جاویدان دارد، و من در روز بازپسین او را بر خواهم خیزانید. ۵۵زیرا بدن من خوردنی حقیقی و خون من آشامیدنی حقیقی است. ۵۶کسی که بدن مرا می‌خورَد و خون مرا می‌نوشد، در من ساکن می‌شود و من در او. ۵۷همان‌گونه که پدرِ زنده مرا فرستاد و من به پدرْ زنده‌ام، آن که مرا می‌خورد نیز به من زنده خواهد بود. ۵۸این است نانی که از آسمان نازل شد؛ نه مانند آنچه پدران شما خوردند، و با این حال مردند؛ بلکه هر کس از این نان بخورد، تا ابد زنده خواهد ماند.» ۵۹عیسی این سخنان را زمانی گفت که در کنیسه‌ای در کَفَرناحوم تعلیم می‌داد.
۶۰بسیاری از شاگردان او با شنیدن این سخنان گفتند: «این تعلیم سخت است، چه کسی می‌تواند آن را بپذیرد؟» ۶۱عیسی، آگاه از اینکه شاگردانش در این باره همهمه می‌کنند، بدیشان گفت: «آیا این سبب لغزش شما می‌شود؟ ۶۲پس اگر پسر انسان را ببینید که به جای نخست خود صعود می‌کند، چه خواهید کرد؟ ۶۳روح است که زنده می‌کند؛ جسم را فایده‌ای نیست. سخنانی که من به شما گفتم، روح و حیات است. ۶۴امّا برخی از شما هستند که ایمان نمی‌آورند.» زیرا عیسی از آغاز می‌دانست چه کسانی ایمان نمی‌آورند و کیست آن که او را تسلیم دشمن خواهد کرد. ۶۵سپس افزود: «از همین رو به شما گفتم که هیچ‌کس نمی‌تواند نزد من آید، مگر آنکه از جانب پدر به او عطا شده باشد.»
۶۶از این زمان، بسیاری از شاگردانش برگشته، دیگر او را همراهی نکردند. ۶۷پس عیسی به آن دوازده تن گفت: «آیا شما نیز می‌خواهید بروید؟» ۶۸شَمعون پطرس پاسخ داد: «سرور ما، نزد که برویم؟ سخنان حیات جاویدان نزد توست. ۶۹و ما ایمان آورده و دانسته‌ایم که تویی آن قدّوسِ خدا.» ۷۰عیسی به آنان پاسخ داد: «مگر شما دوازده تن را من برنگزیده‌ام؟ با این حال، یکی از شما ابلیسی است.» ۷۱او به یهودا، پسر شَمعون اَسخَریوطی، اشاره می‌کرد، زیرا او که یکی از آن دوازده تن بود، پس از چندی عیسی را تسلیم دشمن می‌کرد.

رومیان ۲۱:۳-۳۱

۲۱امّا اکنون جدا از شریعت، آن پارسایی که از خداست به ظهور رسیده است، چنانکه شریعت و پیامبران بر آن گواهی می‌دهند. ۲۲این پارسایی که از خداست از راه ایمان به عیسی مسیح است و نصیب همۀ کسانی می‌شود که ایمان می‌آورند. در این باره هیچ تفاوتی نیست. ۲۳زیرا همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا کوتاه می‌آیند. ۲۴امّا به فیض او و به واسطۀ آن بهای رهایی که در مسیحْ عیسی است، به‌رایگان پارسا شمرده می‌شوند. ۲۵خدا او را چون کفّارۀ گناهان عرضه داشت، کفّاره‌ای که توسط خون او و از راه ایمان حاصل می‌شود. او این را برای نشان دادن عدالت خود انجام داد، زیرا در تحمل الهی خویش، از گناهانی که پیشتر صورت گرفته بود، چشم پوشیده بود. ۲۶او چنین کرد تا عدالت خود را در زمان حاضر ثابت کند، و تا خودْ عادل باشد و کسی را نیز که به عیسی ایمان دارد، پارسا بشمارد.
۲۷پس دیگر چه جای فخر است؟ از میان برداشته شده است! بر چه پایه‌ای؟ بر پایۀ شریعتِ اعمال؟ نه، بلکه بر پایۀ قانون ایمان. ۲۸زیرا ما بر این اعتقادیم که انسان از راه ایمان و بدون انجام اعمالِ شریعت، پارسا شمرده می‌شود. ۲۹آیا خدا فقط خدای یهودیان است؟ آیا خدای غیریهودیان نیست؟ البته که او خدای غیریهودیان نیز هست. ۳۰زیرا تنها یک خدا وجود دارد، و این خدا ختنه‌شدگان را بر پایۀ ایمان و ختنه‌ناشدگان را نیز بر پایۀ همان ایمان، پارسا خواهد شمرد. ۳۱پس آیا شریعت را با این ایمان باطل می‌سازیم؟ هرگز! بلکه آن را استوار می‌گردانیم.

اول قرنتیان ۱۷:۱۱-۳۴

۱۷امّا در آنچه اینک به شما حکم می‌کنم، به هیچ روی تحسینتان نمی‌کنم، زیرا وقتی شما گرد ‌هم می‌آیید، به جای فایده باعث ضرر است. ۱۸نخست اینکه می‌شنوم آنگاه که به عنوان کلیسا جمع می‌شوید، در میان شما جداییها روی می‌دهد، و این را تا اندازه‌ای باور می‌کنم. ۱۹شکی نیست که تفرقه‌ها نیز باید در میان شما باشد تا بدین‌گونه آنانی که اصالتشان به ثبوت می‌رسد، در میان شما شناخته شوند. ۲۰زمانی که شما در یک جا گرد ‌هم می‌آیید، براستی برای خوردن شام خداوند نیست. ۲۱زیرا هنگام صرف غذا، هر یک از شما بی‌آنکه منتظر دیگران باشد شام خودش را می‌خورد، به گونه‌ای که یکی گرسنه می‌ماند، در حالی که دیگری مست می‌شود. ۲۲آیا خانه‌ها برای خوردن و نوشیدن ندارید؟ یا اینکه کلیسای خدا را خوار می‌شمارید و اشخاص بی‌چیز را شرمسار می‌سازید؟ به شما چه بگویم؟ آیا برای این کار تحسینتان کنم؟ به هیچ روی تحسینتان نخواهم کرد.
۲۳زیرا من از خداوند یافتم آنچه را به شما نیز سپردم، که عیسای خداوند در شبی که او را تسلیم دشمن کردند، نان را گرفت ۲۴و شکر نموده، پاره کرد و فرمود: «این است بدن من برای شما. این را به یاد من به جای آورید.» ۲۵به همین‌سان، پس از شام، جام را گرفت و فرمود: «این جام، عهد جدید است در خون من. هر بار که از آن می‌نوشید، به یاد من چنین کنید.» ۲۶زیرا هر گاه این نان را بخورید و از این جام بنوشید، مرگ خداوند را اعلام می‌کنید تا زمانی که بازآید.
۲۷پس هر که به شیوه‌ای ناشایسته نان را بخورد و از جام خداوند بنوشد، مجرم نسبت به بدن و خون خداوند خواهد بود. ۲۸امّا هر کس پیش از آنکه از نان بخورد و از جام بنوشد، خود را بیازماید. ۲۹زیرا هر که بدون تشخیصِ بدن بخورد و بنوشد، در واقع محکومیت خود را خورده و نوشیده است. ۳۰از همین روست که بسیاری از شما ضعیف و بیمارند و شماری هم خفته‌اند. ۳۱امّا اگر بر خود حکم می‌کردیم، بر ما حکم نمی‌شد. ۳۲پس آنگاه که خداوند بر ما حکم می‌کند، تأدیب می‌شویم تا با دنیا محکوم نگردیم.
۳۳پس ای برادران من، چون برای خوردن گرد ‌هم می‌آیید، منتظر یکدیگر باشید. ۳۴اگر کسی گرسنه است، در خانۀ خود غذا بخورد تا گرد ‌هم آمدن شما به محکومیت نینجامد. در خصوص سایر چیزها نیز چون نزدتان آمدم، دستورات لازم را خواهم داد.

افسسیان ۲

۱و امّا شما به سبب نافرمانیها و گناهان خود مرده بودید، ۲و زمانی در آنها گام می‌زدید، آنگاه که از روشهای این دنیا و از رئیس قدرت هوا پیروی می‌کردید، از همان روحی که هم‌اکنون در سرکشان عمل می‌کند. ۳ما نیز جملگی زمانی در میان ایشان می‌زیستیم، و از هوای نَفْس خود پیروی می‌کردیم و خواسته‌ها و افکار آن را به جا می‌آوردیم؛ ما نیز همچون دیگران، بنا به طبیعت خود محکوم به غضب خدا بودیم. ۴امّا خدایی که در رحمانیت دولتمند است، به‌خاطر محبت عظیم خود به ما، ۵حتی زمانی که در نافرمانیهای خود مرده بودیم، ما را با مسیح زنده کرد - پس، از راه فیض نجات یافته‌اید؛ ۶و با مسیح برخیزانید و در جایهای آسمانی با مسیحْ عیسی نشانید، ۷تا در عصر آینده، فیض غنی و بی‌مانند خود را در مسیحْ عیسی، به واسطۀ مهربانی خود نسبت به ما نشان دهد. ۸زیرا به فیض و از راه ایمان نجات یافته‌اید - و این از خودتان نیست، بلکه عطای خداست - ۹و نه از اعمال، تا هیچ‌کس نتواند به خود ببالد. ۱۰زیرا ساختۀ دست خداییم، و در مسیحْ عیسی آفریده شده‌ایم تا کارهای نیک انجام دهیم، کارهایی که خدا از پیش مهیا کرد تا در آنها گام برداریم.
۱۱پس شما که غیریهود به دنیا آمده‌اید، و آنان که خود را ’ختنه‌شده‘ می‌خوانند شما را ’ختنه‌ناشده‘ می‌نامند - در حالی‌که ختنۀ آنان عملی جسمانی است که به دست انسان انجام شده است - شما باید به یاد داشته باشید ۱۲که زمانی از مسیح جدا، از تابعیت اسرائیل محروم و با عهدهای شامل وعده، بیگانه بودید، و بی‌امید و بی‌خدا در این جهان به سر می‌بردید. ۱۳امّا اکنون در مسیحْ عیسی، شما که زمانی دور بودید، به واسطۀ خون مسیح نزدیک آورده شده‌اید.
۱۴زیرا او خودْ صلح و سلامت ماست، که این دو گروه را یکی ساخته است. او در بدن خود دیوار جدایی را که باعث دشمنی بود فرو ریخته، ۱۵شریعت را با قوانین و مقرراتش باطل ساخت، بدین قصد که از آن دو یک انسانِ نو آفریده، صلح و سلامت پدید آورد ۱۶و هر دو گروه را در یک بدن با خدا آشتی دهد، به واسطۀ صلیب خود که بر آن دشمنی را کشت. ۱۷او آمد و بشارت صلح را به شما که دور بودید و به آنان که نزدیک بودند، رسانید، ۱۸زیرا به واسطۀ او، هر دو توسط یک روح به حضور پدر دسترسی داریم.
۱۹پس دیگر نه بیگانه و اجنبی، بلکه هموطن مقدسین و عضو خانوادۀ خدایید؛ ۲۰و بر شالودۀ رسولان و انبیا بنا شده‌اید، که عیسی مسیح خودْ سنگ اصلی آن بناست. ۲۱در او تمامی این بنا به هم می‌پیوندد و به صورت معبدی مقدّس در خداوند بر پا می‌شود. ۲۲و در او شما نیز با هم بنا می‌شوید تا به صورت مسکنی درآیید که خدا به واسطۀ روحش در آن ساکن است.

فیلیپیان ۱:۲-۱۱

۱پس اگر در مسیح دلگرمید، اگر محبت او مایۀ تسلی شماست، اگر در روحْ رفاقت دارید، و اگر از رحم و شفقت برخوردارید، ۲بیایید شادی مرا به کمال رسانید و با یکدیگر وحدت‌نظر و محبت متقابل داشته، یکدل و یکرأی باشید. ۳هیچ کاری را از سَرِ جاه‌طلبی یا تکبّر نکنید، بلکه با فروتنی دیگران را از خود بهتر بدانید. ۴هیچ‌یک از شما تنها به فکر خود نباشد، بلکه به دیگران نیز بیندیشد. ۵همان طرز فکر را داشته باشید که مسیحْ عیسی داشت:

۶او که همذات با خدا بود،
از برابری با خدا به نفع خود بهره نجست،
۷بلکه خود را خالی کرد
و ذات غلام پذیرفته،
به شباهت آدمیان درآمد.
۸و چون در سیمای بشری یافت شد
خود را خوار ساخت
و تا به مرگ،
حتی مرگ بر صلیب
مطیع گردید.
۹پس خدا نیز او را به‌غایت سرافراز کرد
و نامی برتر از همۀ نامها بدو بخشید،
۱۰تا به نام عیسی هر زانویی خم شود،
در آسمان، بر زمین و در زیر زمین،
۱۱و هر زبانی اقرار کند که عیسی مسیحْ ’خداوند‘ است،
برای جلال خدای پدر.

اول یوحنا ۵:۱–۲:۲

۵این است پیامی که از او شنیده‌ایم و به شما اعلام می‌کنیم: خدا نور است و هیچ تاریکی در او نیست. ۶اگر بگوییم با او رفاقت داریم، حال آنکه در تاریکی گام می‌زنیم، دروغ می‌گوییم و به راستی عمل نمی‌کنیم. ۷امّا اگر در نور گام برداریم، چنانکه او در نور است، با یکدیگر رفاقت داریم و خون پسر او عیسی ما را از هر گناه پاک می‌سازد.
۸اگر بگوییم بَری از گناهیم، خود را فریب داده‌ایم و راستی در ما نیست. ۹ولی اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او که امین و عادل است، گناهان ما را می‌آمرزد و از هر نادرستی پاکمان می‌سازد. ۱۰اگر بگوییم گناه نکرده‌ایم، او را دروغگو جلوه می‌دهیم و کلام او در ما جایی ندارد.

۲ ۱ای فرزندانم، این را به شما می‌نویسم تا گناه نکنید. امّا اگر کسی گناهی کرد، شفیعی نزد پدر داریم، یعنی عیسی مسیح پارسا. ۲او خودْ کفّارۀ گناهان ما است، و نه گناهان ما فقط، بلکه گناهان تمامی جهان نیز.

مکاشفه ۵

۱آنگاه در دست راست آن تخت‌نشین طوماری دیدم با نوشته‌هایی بر پشت و روی آن، و طومار به هفت مُهر مَمْهور بود. ۲و فرشته‌ای نیرومند دیدم که به بانگ بلند ندا می‌داد: «کیست که سزاوار برداشتن مُهرها و برگشودن طومار باشد؟» ۳و هیچ‌کس، نه در آسمان، نه بر زمین، و نه در زیر زمین، توانِ آن نداشت که طومار را برگشاید یا حتی در آن نظر کند. ۴من زار زار می‌گریستم زیرا هیچ‌کس یافت نشد که سزاوار گشودن طومار یا نظر کردن در آن باشد. ۵آنگاه یکی از پیران به من گفت: «گریان مباش. اینک آن شیرِ قبیلۀ یهودا، آن ریشۀ داوود، غالب آمده است، تا طومار و هفت مُهر آن را بگشاید.»
۶آنگاه بره‌ای دیدم که گویی ذبح شده باشد، ایستاده در مرکز تخت و محصور میان آن چهار موجود زنده و پیران. هفت شاخ داشت و هفت چشم که هفت روحِ خدایند که به تمام زمین فرستاده شده‌اند. ۷او پیش آمد و طومار را از دست راست آن تخت‌نشین گرفت. ۸پس از آنکه طومار را گرفت، آن چهار موجود زنده و آن بیست و چهار پیر پیش پای بره بر خاک افتادند. آنها هر یک چنگی در دست داشتند و جامی زرّینْ آکنده از بخوری که همان دعاهای مقدسین است. ۹و سرودی تازه بدین‌سان می‌سرودند که:

«تو سزاوار گرفتن طوماری و سزاوار گشودن مُهرهای آن،
چرا که ذبح شدی، و با خون خود مردم را
از هر طایفه و زبان و قوم و ملت،
برای خدا خریدی؛
۱۰و از آنان حکومتی ساختی و کاهنانی که خدمتگزار خدای ما باشند
و اینان بر زمین سلطنت خواهند کرد.»
۱۱آنگاه نظر کردم و صدای خیل فرشتگان را شنیدم که گرداگرد آن تخت فراهم آمده بودند و گرداگرد آن موجودهای زنده و آن پیران. شمار آنها از هزاران هزار و کُرورها کُرور بیشتر بود. ۱۲و با صدای بلند چنین می‌گفتند:

«آن برۀ ذبح شده
سزاوار قدرت و دولت و حکمت و توانایی است،
و سزاوار حرمت و جلال و ستایش.»
۱۳سپس شنیدم هر مخلوقی که در آسمان و بر زمین و زیر زمین و در دریاست، با هرآنچه در آنهاست، چنین می‌سرودند که:

«ستایش و حرمت، و جلال و قدرت،
تا ابد از آنِ تخت‌نشین و بره باد.»
۱۴و آن چهار موجود زنده گفتند: «آمین»، و آن پیران بر زمین افتادند و نیایش کردند.

افسسیان ۱۴:۳-۲۱

۱۴از این رو، زانو می‌زنم در برابر آن پدر که ۱۵هر خانواده‌ای در آسمان و بر زمین، از او نام می‌گیرد، ۱۶و دعا می‌کنم که بر حسب غنای جلال خود به شما عطا فرماید که در انسانِ باطنیِ خویش به مدد روح او قوی و نیرومند شوید، ۱۷تا مسیح به واسطۀ ایمان در دلهای شما ساکن شود، و در محبت ریشه دوانیده، استوار گردید، ۱۸تا توان آن بیابید که با همۀ مقدسین، به درازا و پهنا و ژرفا و بلندای محبت مسیح پی ببرید ۱۹و آن محبت را که فراتر از معرفت بشری است، بشناسید - تا از همۀ کمالات خدا آکنده شوید.
۲۰جلال باد بر او که می‌تواند به وسیلۀ آن نیرو که در ما فعال است، بی‌نهایت فزونتر از هرآنچه بخواهیم یا تصور کنیم، عمل کند. ۲۱بر او در کلیسا و در مسیحْ عیسی، در تمامی نسلها، تا ابد جلال باد! آمین.

افسسیان ۱۴:۳

۱۴از این رو، زانو می‌زنم در برابر آن پدر که

افسسیان ۱۲:۳

۱۲ما در او و به واسطۀ ایمان به او، می‌توانیم آزادانه و با اطمینان به خدا نزدیک شویم.

افسسیان ۱۴:۳

۱۴از این رو، زانو می‌زنم در برابر آن پدر که

افسسیان ۱۶:۳-۱۹

۱۶و دعا می‌کنم که بر حسب غنای جلال خود به شما عطا فرماید که در انسانِ باطنیِ خویش به مدد روح او قوی و نیرومند شوید، ۱۷تا مسیح به واسطۀ ایمان در دلهای شما ساکن شود، و در محبت ریشه دوانیده، استوار گردید، ۱۸تا توان آن بیابید که با همۀ مقدسین، به درازا و پهنا و ژرفا و بلندای محبت مسیح پی ببرید ۱۹و آن محبت را که فراتر از معرفت بشری است، بشناسید - تا از همۀ کمالات خدا آکنده شوید.

افسسیان ۱۶:۳

۱۶و دعا می‌کنم که بر حسب غنای جلال خود به شما عطا فرماید که در انسانِ باطنیِ خویش به مدد روح او قوی و نیرومند شوید،

افسسیان ۱۷:۳

۱۷تا مسیح به واسطۀ ایمان در دلهای شما ساکن شود، و در محبت ریشه دوانیده، استوار گردید،

افسسیان ۱۷:۳-۱۹

۱۷تا مسیح به واسطۀ ایمان در دلهای شما ساکن شود، و در محبت ریشه دوانیده، استوار گردید، ۱۸تا توان آن بیابید که با همۀ مقدسین، به درازا و پهنا و ژرفا و بلندای محبت مسیح پی ببرید ۱۹و آن محبت را که فراتر از معرفت بشری است، بشناسید - تا از همۀ کمالات خدا آکنده شوید.

افسسیان ۱۹:۳

۱۹و آن محبت را که فراتر از معرفت بشری است، بشناسید - تا از همۀ کمالات خدا آکنده شوید.

افسسیان ۲۰:۳

۲۰جلال باد بر او که می‌تواند به وسیلۀ آن نیرو که در ما فعال است، بی‌نهایت فزونتر از هرآنچه بخواهیم یا تصور کنیم، عمل کند.

افسسیان ۲۱:۳

۲۱بر او در کلیسا و در مسیحْ عیسی، در تمامی نسلها، تا ابد جلال باد! آمین.

افسسیان ۱۶:۳-۱۹

۱۶و دعا می‌کنم که بر حسب غنای جلال خود به شما عطا فرماید که در انسانِ باطنیِ خویش به مدد روح او قوی و نیرومند شوید، ۱۷تا مسیح به واسطۀ ایمان در دلهای شما ساکن شود، و در محبت ریشه دوانیده، استوار گردید، ۱۸تا توان آن بیابید که با همۀ مقدسین، به درازا و پهنا و ژرفا و بلندای محبت مسیح پی ببرید ۱۹و آن محبت را که فراتر از معرفت بشری است، بشناسید - تا از همۀ کمالات خدا آکنده شوید.

افسسیان ۱۷:۱-۱۹

۱۷از خدای خداوند ما عیسی مسیح، آن پدر پرجلال، می‌خواهم که روح حکمت و مکاشفه را در شناخت خود به شما عطا فرماید، ۱۸تا چشمان دلتان روشن شده، امیدی را که خدا شما را بدان فرا خوانده است، بشناسید و به میراث غنی و پرجلال او در مقدسین پی‌ببرید، ۱۹و از قدرت بی‌نهایت عظیم او نسبت به ما که ایمان داریم، آگاه شوید. این قدرت، برخاسته از عملِ نیروی مقتدر خداست

فیلیپیان ۹:۱-۱۱

۹دعایم این است که محبت شما هر چه بیشتر فزونی یابد و با شناخت و بصیرت کامل همراه باشد، ۱۰تا بتوانید بهترین را تشخیص دهید و در روز مسیح، پاک و بی‌عیب ۱۱و آکنده از ثمرات پارسایی باشید که به واسطۀ عیسی مسیح به بار می‌آید و به تجلیل و سپاس خدا می‌انجامد.

کولسیان ۹:۱-۱۲

۹از همین رو، از روزی که این را شنیدیم، از دعا کردن برای شما باز نایستاده‌ایم، بلکه پیوسته از خدا می‌خواهیم که شما از شناخت ارادۀ او در هر حکمت و فهم روحانی پر شوید، ۱۰تا رفتار شما شایستۀ خداوند باشد، و بتوانید او را از هر جهت خشنود سازید: یعنی در هر کارِ نیک ثمر آورید و در شناخت خدا رشد کنید ۱۱و با همۀ نیرویی که از قدرت پرجلال او سرچشمه می‌گیرد، از هر حیث نیرومند شوید تا صبر و تحمّل بسیار داشته باشید، و تا شادمانه ۱۲پدر را شکر گویید که شما را شایستۀ سهیم شدن در میراث مقدسین در قلمرو نور گردانیده است.

متی ۵:۶-۱۵

۵«هنگامی که دعا می‌کنی، همچون ریاکاران مباش که دوست می‌دارند در کنیسه‌ها و سَرِ کوچه‌ها ایستاده، دعا کنند تا مردم آنها را ببینند. آمین، به شما می‌گویم، اینان پاداش خود را به تمامی یافته‌اند. ۶امّا تو، هنگامی که دعا می‌کنی به اتاق خود برو، در را ببند و نزد پدر خود که در نهان است، دعا کن. آنگاه پدرِ نهان‌بینِ تو، به تو پاداش خواهد داد.
۷«همچنین، هنگام دعا، عباراتی توخالی تکرار مکنید، آن‌گونه که اقوام بت‌پرست می‌کنند، زیرا می‌پندارند به سبب زیاده گفتن، دعایشان مستجاب می‌شود. ۸پس مانند ایشان مباشید، زیرا پدر شما پیش از آنکه از او درخواست کنید، نیازهای شما را می‌داند.
۹«پس شما این‌گونه دعا کنید:
«ای پدر ما که در آسمانی،

۹نام تو مقدّس باد.
۱۰پادشاهی تو بیاید.
ارادۀ تو، چنانکه در آسمان انجام می‌شود،
بر زمین نیز به انجام رسد.
۱۱نان روزانۀ ما را امروز به ما عطا فرما.
۱۲و قرضهای ما را ببخش،
چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم.
۱۳و ما را در آزمایش میاور،
بلکه از آن شریر رهاییمان ده.
[زیرا پادشاهی و قدرت و جلال، تا ابد از آنِ توست. آمین.]
۱۴زیرا اگر خطاهای مردم را ببخشید، پدر آسمانیِ شما نیز شما را خواهد بخشید. ۱۵امّا اگر خطاهای مردم را نبخشید، پدر شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.

مزمور ۱:۳۳-۱۱

۱ای پارسایان، در خداوند بانگ شادی برآورید!
زیرا صالحان را ستایشِ او می‌شاید.
۲خداوند را با نوای بربط بستایید!
با چنگ ده‌تار برای او بنوازید.
۳او را سرودی تازه بسرایید!
نیکو بنوازید، با آهنگ بلند.
۴زیرا کلام خداوند مستقیم است،
و همۀ کارهای او با وفاداری.
۵او عدل و انصاف را دوست می‌دارد؛
جهان آکنده از محبت خداوند است.
۶به کلام خداوند آسمانها ساخته شد،
و همۀ لشکر آنها، به دَمِ دهان او.
۷آبهای دریا را همچون توده گرد می‌آورد؛
و ژرفا را در خزانه‌ها ذخیره می‌کند.
۸تمامی اهل زمین از خداوند بترسند،
همۀ مردم جهان او را حرمت بدارند.
۹زیرا او گفت و شد؛
امر فرمود و بر پا گردید.
۱۰خداوند نقشه‌های امتها را باطل می‌کند؛
او تدبیرهای قومها را عقیم می‌گرداند.
۱۱اما نقشه‌های خداوند جاودانه پابرجاست،
و تدبیرهای دلش در همۀ نسلها.

مزمور ۱۶:۵۹-۱۷

۱۶اما من در وصف قدرت تو می‌سرایم؛
صبحگاهان در وصف محبت تو شادمانه می‌سرایم؛
زیرا تو قلعۀ بلند منی،
و پناهگاه من در روز تنگی.
۱۷ای قوّت من، در وصف تو می‌سرایم؛
خدایا، تو دژ بلند منی،
خدایی که محبتم می‌کند!

اول تسالونیکیان ۱۸:۵

۱۸در هر وضعی شکرگزار باشید، زیرا این است ارادۀ خدا برای شما در مسیحْ عیسی.

افسسیان ۲۰:۵

۲۰همواره خدای پدر را به نام خداوند ما عیسی مسیح برای همه چیز شکر گویید.

مزمور ۲۱:۱۱۸

۲۱تو را سپاس می‌گویم که مرا اجابت فرمودی،
و نجات من شدی!

اول یوحنا ۸:۱-۲:۲

۸اگر بگوییم بَری از گناهیم، خود را فریب داده‌ایم و راستی در ما نیست. ۹ولی اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او که امین و عادل است، گناهان ما را می‌آمرزد و از هر نادرستی پاکمان می‌سازد. ۱۰اگر بگوییم گناه نکرده‌ایم، او را دروغگو جلوه می‌دهیم و کلام او در ما جایی ندارد.

۲ ۱ای فرزندانم، این را به شما می‌نویسم تا گناه نکنید. امّا اگر کسی گناهی کرد، شفیعی نزد پدر داریم، یعنی عیسی مسیح پارسا. ۲او خودْ کفّارۀ گناهان ما است، و نه گناهان ما فقط، بلکه گناهان تمامی جهان نیز.

متی ۱۲:۶

۱۲و قرضهای ما را ببخش،
چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم.

مزمور ۳:۳۲-۵

۳هنگامی که خاموشی گزیده بودم،
استخوانهایم می‌پوسید
از ناله‌ای که تمام روز برمی‌کشیدم.
۴زیرا دست تو روز و شب بر من سنگینی می‌کرد؛
طراوتم به تمامی از میان رفته بود،
بسان رطوبت در گرمای تابستان. سِلاه
۵آنگاه به گناه خود نزد تو اعتراف کردم
و جرمم را پنهان نداشتم.
گفتم: «عِصیان خود را نزد خداوند اعتراف خواهم کرد»؛
و تو جرمِ گناهم را عفو کردی. سِلاه

مزمور ۱۸:۳۸

۱۸به تقصیر خود معترفم،
و از گناه خود رنج می‌برم.

امثال ۱۳:۲۸

۱۳هر که نافرمانیهای خود را بپوشاند، کامیاب نخواهد شد،
اما هر که آنها را اعتراف کند و ترک نماید، رحمت خواهد یافت.

فیلیپیان ۶:۴-۷

۶برای هیچ چیز نگران نباشید، بلکه در هر چیز با دعا و استغاثه، همراه با شکرگزاری، درخواستهای خود را به خدا ابراز کنید. ۷بدین‌گونه، آرامش خدا که فراتر از تمامی عقل است، دلها و ذهنهایتان را در مسیحْ عیسی محفوظ نگاه خواهد داشت.

یعقوب ۱۳:۵

۱۳اگر کسی از شما در مشکل است، دعا کند؛ اگر کسی شاد است، سرود حمد بخواند.

متی ۱۱:۶

۱۱نان روزانۀ ما را امروز به ما عطا فرما.

متی ۱۳:۶

۱۳و ما را در آزمایش میاور،
بلکه از آن شریر رهاییمان ده.
[زیرا پادشاهی و قدرت و جلال، تا ابد از آنِ توست. آمین.]

متی ۴۱:۲۶

۴۱بیدار باشید و دعا کنید تا در آزمایش نیفتید. روح مشتاق است، امّا جسم ناتوان.»

متی ۷:۷-۱۱

۷«بخواهید، که به شما داده خواهد شد؛ بجویید، که خواهید یافت؛ بکوبید، که در به رویتان گشوده خواهد شد. ۸زیرا هر که بخواهد، به دست آوَرَد و هر که بجوید، یابد و هر که بکوبد، در به رویش گشوده شود. ۹کدام‌یک از شما اگر پسرش از او نان بخواهد، سنگی به او می‌دهد؟ ۱۰یا اگر ماهی بخواهد، ماری به او می‌بخشد؟ ۱۱حال اگر شما با همۀ بدسیرتی‌تان، می‌دانید که باید به فرزندان خود هدایای نیکو بدهید، چقدر بیشتر پدر شما که در آسمان است به آنان که از او بخواهند، هدایای نیکو خواهد بخشید.

افسسیان ۱۸:۶-۲۰

۱۸و در همه وقت، با همه نوع دعا و تمنا، در روح دعا کنید و برای همین بیدار و هوشیار باشید و پیوسته با پایداری برای همۀ مقدسین دعا کنید.
۱۹برای من نیز دعا کنید، تا هرگاه دهان به سخن می‌گشایم، کلام به من عطا شود تا راز انجیل را دلیرانه اعلام کنم، ۲۰که سفیر آنم، هرچند در زنجیر! دعا کنید که آن را با شهامت اعلام کنم، چنانکه شایسته است.

کولسیان ۹:۱-۱۲

۹از همین رو، از روزی که این را شنیدیم، از دعا کردن برای شما باز نایستاده‌ایم، بلکه پیوسته از خدا می‌خواهیم که شما از شناخت ارادۀ او در هر حکمت و فهم روحانی پر شوید، ۱۰تا رفتار شما شایستۀ خداوند باشد، و بتوانید او را از هر جهت خشنود سازید: یعنی در هر کارِ نیک ثمر آورید و در شناخت خدا رشد کنید ۱۱و با همۀ نیرویی که از قدرت پرجلال او سرچشمه می‌گیرد، از هر حیث نیرومند شوید تا صبر و تحمّل بسیار داشته باشید، و تا شادمانه ۱۲پدر را شکر گویید که شما را شایستۀ سهیم شدن در میراث مقدسین در قلمرو نور گردانیده است.

کولسیان ۱۲:۴

۱۲اِپافْراس که از خود شما و خادم مسیحْ عیسی است، برایتان سلام دارد. او همواره در دعا برای شما مجاهده می‌کند، تا با بلوغ کامل، استوار بایستید، و از هرآنچه مطابق با خواست خداست، آکنده باشید.

یعقوب ۱۶:۵

۱۶پس نزد یکدیگر به گناهانِ خود اعتراف کنید و برای یکدیگر دعا کنید تا شفا یابید. دعایِ شخص پارسا، با قدرت بسیار عمل می‌کند.

اول تیموتائوس ۱:۲-۲

۱بنابراین، پیش از هر چیز، سفارش می‌کنم که درخواستها، دعاها، شفاعتها و شکرگزاری‌ها برای همۀ مردم به جا آورده شود، ۲از آن جمله برای حاکمان و همۀ صاحبمنصبان، تا بتوانیم زندگی آرام و آسوده‌ای را در کمال دینداری و وقار بگذرانیم.

متی ۴۴:۵-۴۵

۴۴امّا من به شما می‌گویم دشمنان خود را محبت نمایید و برای آنان که به شما آزار می‌رسانند، دعای خیر کنید، ۴۵تا پدر خود را که در آسمان است، فرزندان باشید. زیرا او آفتاب خود را بر بدان و نیکان می‌تاباند و باران خود را بر پارسایان و بدکاران می‌باراند.

رومیان ۱۷:۱۰

۱۷پس ایمان از شنیدنِ پیام سرچشمه می‌گیرد و شنیدنِ پیام، از طریق کلام مسیح میسّر می‌شود.

لوقا ۳۸:۴-۴۰

۳۸آنگاه عیسی کنیسه را ترک گفت و به خانۀ شَمعون رفت. و امّا مادرزن شَمعون را تبی سخت عارض گشته بود. پس، از عیسی خواستند یاری‌اش کند. ۳۹او نیز بر بالین وی خم شد و تب را نهیب زد، و تبش قطع شد. او بی‌درنگ برخاست و مشغول پذیرایی از آنها شد.
۴۰هنگام غروب، همۀ کسانی که بیمارانی مبتلا به امراض گوناگون داشتند، آنان را نزد عیسی آوردند، و او نیز بر یکایک ایشان دست نهاد و شفایشان داد.

لوقا ۱۲:۵-۱۳

۱۲روزی دیگر که عیسی در یکی از شهرها بود، مردی آمد که جذام تمام بدنش را فرا گرفته بود. چون عیسی را دید، روی بر خاک نهاد و التماس‌کنان گفت: «سرور من، اگر بخواهی می‌توانی پاکم سازی.» ۱۳عیسی دست خود را دراز کرد و او را لمس نمود و گفت: «می‌خواهم؛ پاک شو!» در دم، جذامْ آن مرد را ترک گفت.

لوقا ۱:۷-۱۰

۱چون عیسی تمامی گفتار خود را با مردم به پایان رسانید، به کَفَرناحوم درآمد. ۲آنجا یک نظامی رومی بود که غلامی بس عزیز داشت. غلامْ بیمار و در آستانۀ مرگ بود. ۳نظامی چون دربارۀ عیسی شنید، تنی چند از مشایخ یهود را نزدش فرستاد تا از او بخواهند بیاید و غلامش را شفا دهد. ۴آنها نزد عیسی آمدند و با التماس بسیار به او گفتند: «این مرد سزاوار است این لطف را در حقش بکنی، ۵زیرا قوم ما را دوست می‌دارد و کنیسه را نیز برایمان ساخته است.» ۶پس عیسی همراهشان رفت. به نزدیکی خانه که رسید، آن نظامی چند تن از دوستانش را نزد عیسی فرستاد، با این پیغام که: «سرورم، خود را زحمت مده، زیرا شایسته نیستم زیر سقف من آیی. ۷از همین رو، حتی خود را لایق ندانستم نزد تو آیم. فقط سخنی بگو که خدمتکارم شفا خواهد یافت. ۸زیرا من خود فردی هستم زیر فرمان. سربازانی نیز زیر فرمان خود دارم. به یکی می‌گویم، ”برو“، می‌رود؛ به دیگری می‌گویم، ”بیا“، می‌آید. به غلام خود می‌گویم، ”این را به جای آر“، به جای می‌آورد.» ۹عیسی چون این را شنید، از او در شگفت شد و به جمعیتی که از پی‌اش می‌آمدند روی کرد و گفت: «به شما می‌گویم، چنین ایمانی حتی در اسرائیل هم ندیده‌ام.» ۱۰چون فرستادگان به خانه بازگشتند، غلام را سلامت یافتند.

اعمال ۱:۴-۳۱

۱پطرس و یوحنا هنوز با مردم سخن می‌گفتند که کاهنان و فرماندۀ نگهبانانِ معبد و صَدّوقیان سر‌رسیدند. ۲آنان از اینکه رسولان به مردم تعلیم می‌دادند و اعلام می‌کردند که در عیسی، رستاخیز مردگان وجود دارد، سخت خشمگین بودند. ۳پس ایشان را گرفتند و چون عصر بود، تا روز بعد در حبس نگاه داشتند. ۴امّا بسیاری از آنها که پیام را شنیده بودند، ایمان آوردند و شمار مردان به حدود پنج هزار رسید.
۵روز بعد، بزرگان و مشایخ و علمای دین در اورشلیم گرد ‌هم آمدند. ۶در این مجلس، حَنّا کاهن اعظم و قیافا و یوحنا و اسکندر و همۀ افراد خانوادۀ کهانت‌اعظم حضور داشتند. ۷آنان پطرس و یوحنا را در میان به پا داشته، از ایشان پرسیدند: «به چه قدرت و نامی این کار را کرده‌اید؟»
۸آنگاه پطرس از روح‌القدس پر شده، پاسخ داد: «ای بزرگانِ قوم و مشایخ، ۹اگر امروز به‌خاطر نیکی در حق مردی علیل از ما بازخواست می‌شود، و می‌پرسید او چگونه شفا یافته است، ۱۰پس همۀ شما و تمامی قوم اسرائیل بدانید که به نام عیسی مسیح ناصری است که این مرد در برابرتان تندرست ایستاده است، به نام همان که شما بر صلیب کشیدید امّا خدا او را از مردگان برخیزانید. ۱۱اوست آن سنگ که شما معماران رد کردید و حال مهمترین سنگ بنا شده است. ۱۲در هیچ‌کس جز او نجات نیست، زیرا زیر آسمان نامی دیگر به آدمیان داده نشده تا بدان نجات یابیم.»
۱۳چون شهامت پطرس و یوحنا را دیدند و دانستند که افرادی آموزش‌ندیده و عامی هستند، در شگفت شدند و دریافتند که از یاران عیسی بوده‌اند. ۱۴ولی چون مردِ شفا یافته در کنار آن دو ایستاده بود، نتوانستند چیزی بگویند. ۱۵پس دستور دادند که از مجلس بیرون بروند و خود به مشورت نشستند. ۱۶با یکدیگر گفتند: «با این دو چه کنیم؟ زیرا همۀ ساکنان اورشلیم می‌دانند که معجزه‌ای آشکار به دست ایشان انجام شده است و نمی‌توانیم منکر آن شویم. ۱۷ولی تا بیش از این در میان قوم شیوع نیابد، باید به این مردان اخطار کنیم که دیگر با احدی بدین نام سخن نگویند.»
۱۸آنگاه ایشان را باز فرا خواندند و حکم کردند که هرگز به نام عیسی چیزی نگویند و تعلیمی ندهند. ۱۹امّا پطرس و یوحنا پاسخ دادند: «شما خود داوری کنید، کدام در نظر خدا درست است، اطاعت از شما یا اطاعت از خدا؟ ۲۰زیرا ما نمی‌توانیم آنچه دیده و شنیده‌ایم، بازنگوییم.»
۲۱پس آن دو را پس از تهدیدهای بیشتر رها کردند زیرا راهی برای مجازاتشان نیافتند، چرا که همۀ مردم خدا را به‌خاطر آنچه رخ داده بود، حمد می‌گفتند. ۲۲زیرا مردی که معجزه‌آسا شفا یافته بود، بیش از چهل سال داشت.
۲۳پطرس و یوحنا پس از رهایی نزد یاران خود بازگشتند و آنچه را که سران کاهنان و مشایخ به آنها گفته بودند، بازگفتند. ۲۴چون این را شنیدند، یکصدا به درگاه خدا دعا کرده، گفتند: «ای خداوندِ حاکم بر همۀ امور، ای آفرینندۀ آسمان و زمین و دریا و آنچه در آنهاست، ۲۵تو خود به واسطۀ روح‌القدس از زبان پدر ما، خادمت داوود، فرمودی:

«”از چه سبب قومها می‌شورند
و ملتها به‌عبث تدبیر می‌کنند؟
۲۶پادشاهان زمین به صف می‌شوند
و فرمانروایان گرد هم می‌آیند،
بر ضد خداوند
و بر ضد مسیح او.“
۲۷براستی که در همین شهر، هیرودیس و پُنتیوس پیلاتُس با غیریهودیان و قوم اسرائیل بر ضد خادم مقدّست عیسی که او را مسح کردی، همدست شدند، ۲۸تا آنچه را که دست و ارادۀ تو از پیش مقدّر کرده بود، تحقق بخشند. ۲۹اکنون، ای خداوند، به تهدیدهای ایشان نظر کن و خادمان خود را عنایت فرما تا کلامت را با شهامت کامل بیان کنند، ۳۰و نیز دست خود را به شفا دراز کن و به نام خادم مقدّست عیسی، آیات و معجزات به ظهور آور.»
۳۱پس از دعای ایشان، مکانی که در آن جمع بودند به لرزه درآمد و همه از روح‌القدس پر شده، کلام خدا را با شهامت بیان می‌کردند.

لوقا ۳۱:۴-۳۷

۳۱سپس عیسی به کَفَرناحوم، شهری در جلیل، فرود شد و در روز شَبّات به تعلیم مردم پرداخت. ۳۲آنان از تعلیم او در شگفت شدند، زیرا در کلامش اقتدار بود. ۳۳امّا در کنیسه، مردی دیوزده بود که روح پلید داشت. او به آواز بلند فریاد برآورد: ۳۴«ای عیسای ناصری، تو را با ما چه کار است؟ آیا آمده‌ای نابودمان کنی؟ می‌دانم کیستی؛ تو آن قدوس خدایی!» ۳۵عیسی روح پلید را نهیب زد و گفت: «خاموش باش و از او بیرون بیا!» آنگاه دیو، آن مرد را در حضور همگان بر زمین زد و بی‌آنکه آسیبی به او برساند، از او بیرون آمد. ۳۶مردم همه شگفت‌زده به یکدیگر می‌گفتند: «این چه کلامی است؟ او با اقتدار و قدرت به ارواح پلید فرمان می‌دهد و بیرون می‌آیند!» ۳۷بدین‌گونه خبر کارهای او در سرتاسر آن نواحی پیچید.

مرقس ۱:۵-۲۰

۱سپس به آن سوی دریا، به ناحیۀ جِراسیان رفتند. ۲چون عیسی از قایق پیاده شد، مردی که گرفتار روح پلید بود، از گورستان بیرون آمد و بدو برخورد. ۳آن مرد در گورها به سر می‌برد و دیگر کسی را توان آن نبود که او را حتی با زنجیر در بند نگاه دارد. ۴زیرا بارها او را با زنجیر و پابندِ آهنین بسته بودند، امّا زنجیرها را گسیخته و پابندهای آهنین را شکسته بود. هیچ‌کس را یارای رام کردن او نبود. ۵شب و روز در میان گورها و بر تپه‌ها فریاد برمی‌آورد و با سنگ خود را زخمی می‌کرد. ۶چون عیسی را از دور دید، دوان دوان آمد و روی بر زمین نهاده، ۷با صدای بلند فریاد زد: «ای عیسی، پسر خدای متعال، تو را با من چه کار است؟ تو را به خدا سوگند می‌دهم که عذابم ندهی!» ۸زیرا عیسی به او گفته بود: «ای روح پلید، از این مرد به در آی!» ۹آنگاه عیسی از او پرسید: «نامت چیست؟» پاسخ داد: «نامم لِژیون است؛ زیرا بسیاریم.» ۱۰و به عیسی التماس بسیار کرد که آنها را از آن ناحیه بیرون نکند. ۱۱در تپه‌های آن حوالی، گلۀ بزرگی خوک در حال چرا بود. ۱۲ارواح پلید از عیسی خواهش کرده، گفتند: «ما را به درون خوکها بفرست؛ بگذار به آنها درآییم.» ۱۳عیسی اجازه داد. پس بیرون آمدند و به درون خوکها رفتند. گله‌ای که شمار آن حدود دو هزار خوک بود، از سراشیبی تپه به درون دریا هجوم برد و در آب غرق شد.
۱۴خوکبانان گریختند و این واقعه را در شهر و روستا بازگفتند، چندان که مردم بیرون آمدند تا آنچه را رخ داده بود، ببینند. ۱۵آنها نزد عیسی آمدند و چون دیدند آن مرد دیوزده که پیشتر گرفتار لِژیون بود، اکنون جامه به تن کرده و عاقل در آنجا نشسته است، وحشت کردند. ۱۶کسانی که ماجرا را به چشم دیده بودند، آنچه را بر مرد دیوزده و خوکها گذشته بود، برای مردم بازگفتند. ۱۷آنگاه مردم از عیسی خواهش کردند که سرزمین ایشان را ترک گوید.
۱۸چون عیسی سوار قایق می‌شد، مردی که پیشتر دیوزده بود، تمنا کرد که همراه وی برود. ۱۹امّا عیسی اجازه نداد و گفت: «به خانه، نزد خویشان خود برو و به آنها بگو که خداوند برای تو چه کرده و چگونه بر تو رحم نموده است.» ۲۰پس آن مرد رفت و در سرزمین دِکاپولیس، به اعلام هرآنچه عیسی برای او کرده بود، آغاز کرد و مردم همه در شگفت می‌شدند.

مزمور ۵۱

۱خدایا، بر حسب محبت خود
مرا فیض عطا فرما!
بر حسب رحمت بیکران خویش
نافرمانیهایم را محو ساز.
۲مرا از تقصیرم به تمامی شستشو ده،
و از گناهم مرا طاهر کن!
۳زیرا من از نافرمانیهای خویش آگاهم،
و گناهم همیشه در نظر من است.
۴به تو، آری تنها به تو، گناه ورزیده‌ام،
و آنچه را که در نظرت بد است به عمل آورده‌ام.
از این رو چون سخن می‌گویی، بر حقی،
و چون داوری می‌کنی، بی‌عیبی!
۵براستی که تقصیرکار زاده شده‌ام،
و گناهکار، از زمانی که مادرم به من آبستن شد!
۶اینک به راستی در قلب مشتاقی،
و در باطنم، مرا حکمت می‌آموزی.
۷با زوفا پاکم کن که طاهر خواهم شد،
شستشویم کن که از برف سفیدتر خواهم شد.
۸شادی و سرور را به من بشنوان،
بگذار استخوانهایی که کوبیده‌ای به وجد آید.
۹روی خود را از گناهانم بپوشان،
و تقصیرهایم را به تمامی محو ساز.
۱۰خدایا، دلی طاهر در من بیافرین،
و روحی استوار در من تازه بساز.
۱۱مرا از حضور خود به دور مَیَفکن،
و روح قدوس خود را از من مگیر.
۱۲شادی نجات خود را به من بازده،
و به روحی راغب حمایتم فرما.
۱۳آنگاه راههای تو را به عاصیان خواهم آموخت،
و گناهکاران نزد تو باز خواهند گشت.
۱۴خدایا، لکۀ خون را از وجود من پاک کن
ای خدایی که خدای نجات من هستی،
و زبانم عدالت نجاتبخش تو را شادمانه خواهد سرایید.
۱۵خداوندگارا، لبانم بگشا،
تا دهانم ستایش تو را بیان کند.
۱۶تو به قربانی رغبت نداری، وگرنه می‌آوردم؛
تو از قربانی تمام‌سوز خرسند نمی‌شوی.
۱۷قربانیهای پسندیدۀ خدا روح شکسته است؛
خدایا، دل شکسته و توبه‌کار را خوار نخواهی شمرد.
۱۸خدایا، به خشنودی خود بر صَهیون احسان فرما؛
دیوارهای اورشلیم را بنا کن.
۱۹آنگاه از قربانیهای شایسته خشنود خواهی شد؛
از قربانیهای تمام‌سوز و قربانیهای کامل.
آنگاه بر مذبح تو گوساله‌ها تقدیم خواهند کرد.

مزمور ۳۲

۱خوشا به حال آن که عِصیانش آمرزیده شد،
و گناهش پوشانیده گردید.
۲خوشا به حال آن که خداوند خطایی به حسابش نگذارد
و در روحش فریبی نباشد.
۳هنگامی که خاموشی گزیده بودم،
استخوانهایم می‌پوسید
از ناله‌ای که تمام روز برمی‌کشیدم.
۴زیرا دست تو روز و شب بر من سنگینی می‌کرد؛
طراوتم به تمامی از میان رفته بود،
بسان رطوبت در گرمای تابستان. سِلاه
۵آنگاه به گناه خود نزد تو اعتراف کردم
و جرمم را پنهان نداشتم.
گفتم: «عِصیان خود را نزد خداوند اعتراف خواهم کرد»؛
و تو جرمِ گناهم را عفو کردی. سِلاه
۶از این رو، باشد که هر پیروِ سرسپردۀ تو
در زمانی که یافت می‌شوی
به درگاهت دعا کند؛
حتی اگر آبهای بسیار سیلان کند،
هرگز بدو نخواهد رسید.
۷تو مخفیگاه من هستی؛
تو مرا از تنگی حفظ خواهی کرد،
و با غریو رهایی احاطه‌ام خواهی نمود. سِلاه
۸تو را بصیرت خواهم آموخت،
و به راهی که باید رفت ارشاد خواهم کرد؛
و در حالی که چشمم بر توست،
تو را مشورت خواهم داد.
۹همچون اسب و قاطر بی‌فهم مباش،
که تنها به افسار و لگام مهار می‌شوند،
وگرنه نزدیکت نمی‌آیند.
۱۰رنجهای شریران بسیار است،
اما هر کس را که بر خداوند توکل دارد
محبت احاطه خواهد کرد.
۱۱ای پارسایان، در خداوند شادی کنید و خوش باشید؛
ای همۀ راست‌دلان، بانگ شادی برآورید.

اول یوحنا ۹:۱

۹آن که می‌گوید در نور است امّا از برادر خود نفرت دارد، هنوز در تاریکی به سر می‌برد.

متی ۲۵:۶-۳۴

۲۵«پس به شما می‌گویم، نگران زندگی خود نباشید که چه بخورید یا چه بنوشید، و نه نگران بدن خود که چه بپوشید. آیا زندگی از خوراک و بدن از پوشاک مهمتر نیست؟ ۲۶پرندگان آسمان را بنگرید که نه می‌کارند و نه می‌دِرَوَند و نه در انبار ذخیره می‌کنند و پدر آسمانی شما به آنها روزی می‌دهد. آیا شما بس باارزشتر از آنها نیستید؟ ۲۷کیست از شما که بتواند با نگرانی، ساعتی به عمر خود بیفزاید؟
۲۸«و چرا برای پوشاک نگرانید؟ سوسنهای صحرا را بنگرید که چگونه نمو می‌کنند؛ نه زحمت می‌کشند و نه می‌ریسند. ۲۹به شما می‌گویم که حتی سلیمان نیز با همۀ شکوه و جلالش همچون یکی از آنها آراسته نشد. ۳۰پس اگر خدا علف صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود، این‌چنین می‌پوشانَد، آیا شما را، ای سست‌ایمانان، به‌مراتب بهتر نخواهد پوشانید؟
۳۱«پس نگران نباشید و نگویید چه بخوریم یا چه بنوشیم و یا چه بپوشیم. ۳۲زیرا اقوامِ بت‌پرست در پی همۀ این‌گونه چیزهایند، امّا پدر آسمانی شما می‌داند که بدین همه نیاز دارید. ۳۳بلکه نخست در پی پادشاهی خدا و عدالت او باشید، آنگاه همۀ اینها نیز به شما عطا خواهد شد. ۳۴پس نگران فردا مباشید، زیرا فردا نگرانی خود را خواهد داشت. مشکلات امروز برای امروز کافی است!

یوحناا ۱۶:۳

۱۶«زیرا خدا جهان را آنقدر محبت کرد که پسر یگانۀ خود را داد تا هر که به او ایمان آوَرَد هلاک نگردد، بلکه حیات جاویدان یابد.

لوقا ۱۳:۱۶

۱۳هیچ غلامی دو ارباب را خدمت نتواند کرد، زیرا یا از یکی نفرت خواهد داشت و به دیگری مهر خواهد ورزید، و یا سرسپردۀ یکی خواهد بود و دیگری را خوار خواهد شمرد. نمی‌توانید هم بندۀ خدا باشید، هم بندۀ پول.»

اعمال ۲۷:۱۱-۳۰

۲۷در آن روزها چند نبی از اورشلیم به اَنطاکیه آمدند. ۲۸یکی از آنها که آگابوس نام داشت، برخاست و با الهامِ روح پیشگویی کرد که قحطی سختی در سرتاسر دنیا خواهد آمد. این قحطی در زمان حکومت کْلودیوس رخ داد. ۲۹پس شاگردان بر آن شدند که هر یک در حد توان، کمکی برای برادران ساکن یهودیه بفرستند. ۳۰پس چنین کردند و هدیه‌ای به دست برنابا و سولُس نزد مشایخ فرستادند.

اعمال ۲۸:۱۱

۲۸یکی از آنها که آگابوس نام داشت، برخاست و با الهامِ روح پیشگویی کرد که قحطی سختی در سرتاسر دنیا خواهد آمد. این قحطی در زمان حکومت کْلودیوس رخ داد.

اعمال ۲۹:۱۱

۲۹پس شاگردان بر آن شدند که هر یک در حد توان، کمکی برای برادران ساکن یهودیه بفرستند.

اعمال ۳۰:۱۱

۳۰پس چنین کردند و هدیه‌ای به دست برنابا و سولُس نزد مشایخ فرستادند.

اول قرنتیان ۱:۱۶-۴

۱و امّا در خصوص جمع‌آوری هدایا برای مقدسین: شما نیز آنچه را که به کلیساهای غَلاطیه گفته‌ام، انجام دهید. ۲روز اوّل هر هفته، هر یک از شما به فراخور درآمد خود پولی کنار گذاشته، پس‌انداز کند، تا به هنگام آمدنم نزد شما، لزومی به جمع‌آوری هدایا نباشد. ۳وقتی آمدم، به افراد مورد تأیید شما معرفی‌نامه‌هایی خواهم داد و آنان را با هدایای شما به اورشلیم خواهم فرستاد. ۴اگر صلاح بر این باشد که خود نیز بروم، در این صورت آنان مرا همراهی خواهند کرد.

اول قرنتیان ۱:۱۶-۲

۱و امّا در خصوص جمع‌آوری هدایا برای مقدسین: شما نیز آنچه را که به کلیساهای غَلاطیه گفته‌ام، انجام دهید. ۲روز اوّل هر هفته، هر یک از شما به فراخور درآمد خود پولی کنار گذاشته، پس‌انداز کند، تا به هنگام آمدنم نزد شما، لزومی به جمع‌آوری هدایا نباشد.

اول قرنتیان ۳:۱۶-۴

۳وقتی آمدم، به افراد مورد تأیید شما معرفی‌نامه‌هایی خواهم داد و آنان را با هدایای شما به اورشلیم خواهم فرستاد. ۴اگر صلاح بر این باشد که خود نیز بروم، در این صورت آنان مرا همراهی خواهند کرد.

دوم قرنتیان ۸

۱اکنون ای برادران، می‌خواهیم شما را از فیضی که خدا به کلیساهای مقدونیه عطا کرده است، آگاه سازیم. ۲زیرا در همان حال که ایشان به سبب زحماتی توانفرسا، در بوتۀ آزمایش قرار داشتند، از شادی بی‌حد و فقر بسیارشان، سخاوتی بیکران جاری گشت. ۳چرا که در حد توان خویش - و من شاهدم که حتی بیش از آن - خود پیشقدم شده، ۴با اصرار زیاد از ما خواهش کردند که در این خدمتِ به مقدسین سهیم باشند. ۵ایشان حتی بسیار بیش از انتظار ما عمل کردند، زیرا نخست خویشتن را به خداوند تقدیم داشتند، و سپس به ما نیز، بر طبق ارادۀ خدا. ۶به همین جهت، از تیتوس خواستیم همان‌گونه که خود پیشتر قدمهای آغازین را در تدارک این عمل سخاوتمندانۀ شما برداشته بود، اکنون نیز آن را به کمال رساند. ۷پس چنانکه در همه چیز ممتازید - در ایمان، در بیان، در معرفت، در شور و حرارت بسیار، و در محبتتان به ما - پس در این فیضِ بخشندگی نیز گوی سبقت را بربایید.
۸این را به شما حکم نمی‌کنم، بلکه می‌خواهم خلوص محبتتان را در قیاس با شور و حرارت دیگران بیازمایم. ۹زیرا از فیض خداوند ما عیسی مسیح آگاهید که هرچند دولتمند بود، به‌خاطر شما فقیر شد تا شما در نتیجۀ فقر او دولتمند شوید.
۱۰پس نظر خود را در این باره بیان می‌کنم، زیرا به سود شماست: سال گذشته، شما نه تنها در انجام این کار خیر، بلکه در ابراز اشتیاق به انجام آن نیز پیشقدم بودید. ۱۱پس اکنون کار خود را به کمال رسانید، تا اشتیاقتان به این کار، انجام کامل آن را نیز، به فراخور توان مالی‌تان، در پی داشته باشد. ۱۲زیرا اگر اشتیاق باشد، هدیۀ شخص مقبول می‌افتد، البته بر حسب آنچه کسی دارد، نه آنچه ندارد.
۱۳زیرا خواست ما این نیست که دیگران در رفاه باشند و شما در فشار، بلکه خواهان برقراری مساواتیم، ۱۴تا غنای شما در حال حاضر، کمبود آنان را برطرف کند، و روزی نیز غنای آنها کمبود شما را برطرف خواهد کرد. بدین‌سان مساوات برقرار خواهد شد، ۱۵چنانکه نوشته شده است: «آن که زیاد برگرفته بود، اضافه نداشت، و آن که کم برگرفته بود، کم نداشت.»
۱۶خدا را شکر می‌کنم که در دل تیتوس نیز نهاده است که همچون من خالصانه به فکر شما باشد. ۱۷زیرا او نه تنها تقاضای ما را پذیرفت، بلکه خود با اشتیاقِ بسیار، برای آمدن نزد شما پیشقدم شد. ۱۸و ما همراه او برادری را می‌فرستیم که همۀ کلیساها او را به‌خاطر خدمتش به انجیل می‌ستایند. ۱۹به‌علاوه، او از سوی کلیساها انتخاب شده تا در انجام این کار خیر که برای جلال خدا و نشان دادن خیرخواهیمان خدمت آن را بر عهده گرفته‌ایم، همسفر ما باشد. ۲۰ما بسیار مراقبیم که خدمت ما در گردآوری این هدیۀ سخاوتمندانه مورد انتقاد کسی قرار نگیرد. ۲۱زیرا می‌کوشیم نه تنها در نظر خداوند، بلکه در نظر مردم نیز آنچه شایسته است انجام دهیم.
۲۲همراه این افراد، برادر خود را نیز می‌فرستیم که بارها اشتیاقش از راههای گوناگون بر ما ثابت شده، و اکنون اشتیاق او به‌خاطر اطمینان بسیارش به شما حتی افزونتر نیز گردیده است. ۲۳دربارۀ تیتوس باید بگویم که در خدمت به شما شریک و همکار من است؛ و دربارۀ برادرانمان نیز باید بگویم که فرستادگان کلیساها و جلال مسیح‌اند. ۲۴پس محبت خود را در عمل به آنها ثابت کنید و نشان دهید که فخر ما به شما بی‌اساس نیست، تا همۀ کلیساها ببینند.

دوم قرنتیان ۱:۸-۵

۱اکنون ای برادران، می‌خواهیم شما را از فیضی که خدا به کلیساهای مقدونیه عطا کرده است، آگاه سازیم. ۲زیرا در همان حال که ایشان به سبب زحماتی توانفرسا، در بوتۀ آزمایش قرار داشتند، از شادی بی‌حد و فقر بسیارشان، سخاوتی بیکران جاری گشت. ۳چرا که در حد توان خویش - و من شاهدم که حتی بیش از آن - خود پیشقدم شده، ۴با اصرار زیاد از ما خواهش کردند که در این خدمتِ به مقدسین سهیم باشند. ۵ایشان حتی بسیار بیش از انتظار ما عمل کردند، زیرا نخست خویشتن را به خداوند تقدیم داشتند، و سپس به ما نیز، بر طبق ارادۀ خدا.

دوم قرنتیان ۹:۸

۹زیرا از فیض خداوند ما عیسی مسیح آگاهید که هرچند دولتمند بود، به‌خاطر شما فقیر شد تا شما در نتیجۀ فقر او دولتمند شوید.

دوم قرنتیان ۱۰:۸-۱۲

۱۰پس نظر خود را در این باره بیان می‌کنم، زیرا به سود شماست: سال گذشته، شما نه تنها در انجام این کار خیر، بلکه در ابراز اشتیاق به انجام آن نیز پیشقدم بودید. ۱۱پس اکنون کار خود را به کمال رسانید، تا اشتیاقتان به این کار، انجام کامل آن را نیز، به فراخور توان مالی‌تان، در پی داشته باشد. ۱۲زیرا اگر اشتیاق باشد، هدیۀ شخص مقبول می‌افتد، البته بر حسب آنچه کسی دارد، نه آنچه ندارد.

دوم قرنتیان ۱۲:۸

۱۲زیرا اگر اشتیاق باشد، هدیۀ شخص مقبول می‌افتد، البته بر حسب آنچه کسی دارد، نه آنچه ندارد.

دوم قرنتیان ۲۰:۸-۲۱

۲۰ما بسیار مراقبیم که خدمت ما در گردآوری این هدیۀ سخاوتمندانه مورد انتقاد کسی قرار نگیرد. ۲۱زیرا می‌کوشیم نه تنها در نظر خداوند، بلکه در نظر مردم نیز آنچه شایسته است انجام دهیم.

دوم قرنتیان ۱۶:۸-۱۹

۱۶خدا را شکر می‌کنم که در دل تیتوس نیز نهاده است که همچون من خالصانه به فکر شما باشد. ۱۷زیرا او نه تنها تقاضای ما را پذیرفت، بلکه خود با اشتیاقِ بسیار، برای آمدن نزد شما پیشقدم شد. ۱۸و ما همراه او برادری را می‌فرستیم که همۀ کلیساها او را به‌خاطر خدمتش به انجیل می‌ستایند. ۱۹به‌علاوه، او از سوی کلیساها انتخاب شده تا در انجام این کار خیر که برای جلال خدا و نشان دادن خیرخواهیمان خدمت آن را بر عهده گرفته‌ایم، همسفر ما باشد.

دوم قرنتیان ۹

۱نیازی نیست دربارۀ این خدمتِ به مقدسین به شما بنویسم، ۲زیرا از اشتیاقتان به یاری رساندن آگاهم و در این خصوص نزد ایمانداران مقدونیه به شما بالیده‌ام. بدیشان گفته‌ام که شما در ایالت اَخائیه از سال گذشته برای دادنِ هدیه آماده بوده‌اید. این شور و حرارت شما بیشترِ آنان را نیز به عمل برانگیخته است. ۳امّا این برادران را می‌فرستم تا فخر ما به شما در این خصوص اشتباه از کار درنیاید، بلکه تا همان‌گونه که به ایشان گفته‌ام، آمادگی لازم را داشته باشید. ۴زیرا اگر کسی از ایماندارانِ مقدونیه همراهم بیاید و دریابد که آماده نیستید، ما - و چقدر بیشتر خودتان - از اطمینانی که به شما داشته‌ایم، سرافکنده خواهیم شد. ۵پس ضروری دانستم از برادران بخواهم که پیشاپیش به دیدارتان بیایند و تدارک هدیۀ سخاوتمندانه‌ای را که وعده داده بودید، به اتمام رسانند. آنگاه این هدیه، هدیه‌ای خواهد بود که نه با تنگ‌چشمی، بلکه با گشاده‌دستی داده شده است.
۶به یاد داشته باشید که هر که اندک بکارد، اندک هم خواهد دروید، و هر که فراوان بکارد، فراوان هم بر خواهد داشت. ۷هر کس همان قدر بدهد که در دل قصد کرده است، نه با اکراه و اجبار، زیرا خدا بخشندۀ شادمان را دوست می‌دارد. ۸و خدا قادر است هر نعمت را برای شما بس فزونی بخشد تا در همه چیز همواره همۀ نیازهایتان برآورده شود و برای انجام هر کارِ نیکو، به‌فراوانی داشته باشید. ۹چنانکه نوشته شده:

«با گشاده‌دستی به نیازمندان بخشیده،
نیکوکاری‌اش جاودانه پاینده است.»
۱۰و او که بذر را برای کشاورز و نان را برای خوردن فراهم می‌سازد، بذرتان را مهیا ساخته، فزونی خواهد بخشید و محصول پارسایی شما را فراوان خواهد ساخت. ۱۱آنگاه از هر حیث دولتمند خواهید شد تا بتوانید در هر فرصتی سخاوتمند باشید، و این سخاوت شما به واسطۀ ما به سپاس خدا خواهد انجامید.
۱۲انجام این خدمت، نه تنها نیازهای مقدسین را برآورده می‌سازد، بلکه به صورت سپاسگزاریهای بسیار حتی به سوی خدا سَرریز می‌شود. ۱۳به‌خاطر مُهر تأیید این خدمت بر زندگی شما، مردم خدا را برای اطاعتی که با اعتراف شما به انجیل مسیح همراه است تمجید خواهند کرد، و نیز برای سخاوتی که در کمک به آنها و به همه نشان می‌دهید. ۱۴آنان به‌خاطر فیض عظیم خدا که بر شماست، با علاقه و اشتیاق بسیار برای شما دعا خواهند کرد. ۱۵سپاس بر خدا برای عطای وصف‌ناپذیرش!

دوم قرنتیان ۶:۹

۶به یاد داشته باشید که هر که اندک بکارد، اندک هم خواهد دروید، و هر که فراوان بکارد، فراوان هم بر خواهد داشت.

دوم قرنتیان ۷:۹

۷هر کس همان قدر بدهد که در دل قصد کرده است، نه با اکراه و اجبار، زیرا خدا بخشندۀ شادمان را دوست می‌دارد.

دوم قرنتیان ۱۲:۹-۱۵

۱۲انجام این خدمت، نه تنها نیازهای مقدسین را برآورده می‌سازد، بلکه به صورت سپاسگزاریهای بسیار حتی به سوی خدا سَرریز می‌شود. ۱۳به‌خاطر مُهر تأیید این خدمت بر زندگی شما، مردم خدا را برای اطاعتی که با اعتراف شما به انجیل مسیح همراه است تمجید خواهند کرد، و نیز برای سخاوتی که در کمک به آنها و به همه نشان می‌دهید. ۱۴آنان به‌خاطر فیض عظیم خدا که بر شماست، با علاقه و اشتیاق بسیار برای شما دعا خواهند کرد. ۱۵سپاس بر خدا برای عطای وصف‌ناپذیرش!

اول تیموتائوس ۶:۶-۱۰

۶امّا دینداری با قناعت، سودی عظیم است. ۷چرا که به این جهان هیچ نیاورده‌ایم و از آن نیز هیچ نخواهیم برد. ۸پس اگر خوراک و پوشاک و سرپناهی داریم، قانع خواهیم بود. ۹امّا آنان که سودای ثروتمند شدن دارند، دچار وسوسه می‌شوند و به دام امیال پوچ و زیانباری گرفتار می‌آیند که موجب تباهی و نابودی انسان می‌گردد. ۱۰زیرا پولدوستی ریشه‌ای است که همه گونه بدی از آن به بار می‌آید، و بعضی در آرزوی ثروت، از ایمان منحرف گشته، خود را به دردهای بسیار مجروح ساخته‌اند.

اول تیموتائوس ۱۷:۶-۱۹

۱۷ثروتمندانِ این دنیا را حکم نما که متکبّر نباشند و بر مال ناپایدار دنیا امید مبندند. بلکه امیدشان بر خدا باشد که همه چیز را به‌فراوانی برای ما فراهم می‌سازد تا از آنها لذت ببریم. ۱۸آنان را امر کن که نیکویی کنند و در کارهای خیر دولتمند بوده، سخاوتمند و گشاده‌دست باشند. ۱۹بدین‌سان، گنجی برای خود خواهند اندوخت که پی استوار زندگی آیندۀ ایشان خواهد بود و آن حیات را که حیات واقعی است، به دست خواهند آورد.

تثنیه ۲۲:۲۳

۲۲«چون محصول زمین خود را درو می‌کنید، تا به گوشه‌های مزرعه را به تمامی درو مکنید و خوشه‌های بر جا ماندۀ محصول خود را برمچینید. آنها را برای فقیران و غریبان واگذارید: من یهوه خدای شما هستم.»

تثنیه ۷:۱۵-۱۱

۷«اگر در میان شما، در یکی از شهرهای سرزمینی که یهوه خدایتان به شما می‌بخشد، یکی از برادرانتان نیازمند باشد، دل خود را سخت مسازید و دست خویش را به روی برادر نیازمند خود مبندید، ۸بلکه با گشاده‌دستی، به قدر کفایت، هرآنچه نیاز دارد به او قرض بدهید. ۹به هوش باشید که این فکرِ ناشایست به دل شما راه نیابَد که، ”سال هفتم، یعنی سال بخشودگی نزدیک است،“ تا بر برادر نیازمند خود با خساست نگریسته، چیزی به او ندهید، و او از دست شما نزد خداوند فریاد برآورد، و این برایتان گناه محسوب شود. ۱۰بلکه باید بی‌مضایقه به او بدهید و دل شما در دادنش خساست نورزد، تا یهوه خدایتان نیز شما را در همۀ کارهایتان و هرآنچه دست بر آن می‌گذارید، برکت دهد. ۱۱زیرا نیازمند از سرزمین شما رخت نخواهد بست. از همین رو، شما را فرمان داده می‌گویم: ”دست خویش را بر برادران فقیر و نیازمند خود که در سرزمین شمایند، بگشایید!“

متی ۲۵:۶-۳۳

۲۵«پس به شما می‌گویم، نگران زندگی خود نباشید که چه بخورید یا چه بنوشید، و نه نگران بدن خود که چه بپوشید. آیا زندگی از خوراک و بدن از پوشاک مهمتر نیست؟ ۲۶پرندگان آسمان را بنگرید که نه می‌کارند و نه می‌دِرَوَند و نه در انبار ذخیره می‌کنند و پدر آسمانی شما به آنها روزی می‌دهد. آیا شما بس باارزشتر از آنها نیستید؟ ۲۷کیست از شما که بتواند با نگرانی، ساعتی به عمر خود بیفزاید؟
۲۸«و چرا برای پوشاک نگرانید؟ سوسنهای صحرا را بنگرید که چگونه نمو می‌کنند؛ نه زحمت می‌کشند و نه می‌ریسند. ۲۹به شما می‌گویم که حتی سلیمان نیز با همۀ شکوه و جلالش همچون یکی از آنها آراسته نشد. ۳۰پس اگر خدا علف صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود، این‌چنین می‌پوشانَد، آیا شما را، ای سست‌ایمانان، به‌مراتب بهتر نخواهد پوشانید؟
۳۱«پس نگران نباشید و نگویید چه بخوریم یا چه بنوشیم و یا چه بپوشیم. ۳۲زیرا اقوامِ بت‌پرست در پی همۀ این‌گونه چیزهایند، امّا پدر آسمانی شما می‌داند که بدین همه نیاز دارید. ۳۳بلکه نخست در پی پادشاهی خدا و عدالت او باشید، آنگاه همۀ اینها نیز به شما عطا خواهد شد.

متی ۱۹:۶-۲۱

۱۹«بر زمین گنج میندوزید، جایی که بید و زنگ، زیان می‌رساند و دزدان نَقْب می‌زنند و سرقت می‌کنند. ۲۰بلکه گنج خود را در آسمان بیندوزید، آنجا که بید و زنگ زیان نمی‌رساند و دزدان نَقْب نمی‌زنند و سرقت نمی‌کنند. ۲۱زیرا هر جا گنج توست، دل تو نیز آنجا خواهد بود.

لوقا ۹:۱۸-۱۴

۹آنگاه برای برخی که از پارسایی خویش مطمئن بودند و بر دیگران به دیدۀ تحقیر می‌نگریستند، این مَثَل را آورد: ۱۰«دو تن برای عبادت به معبد رفتند، یکی فَریسی، دیگری خَراجگیر. ۱۱فَریسی ایستاد و با خود چنین دعا کرد: ”خدایا، تو را شکر می‌گویم که همچون دیگر مردمان دزد و بدکاره و زناکار نیستم، و نه مانند این خَراجگیرم. ۱۲دو بار در هفته روزه می‌گیرم و از هر چه به دست می‌آورم، ده‌یک می‌دهم.“ ۱۳امّا آن خَراجگیر دور ایستاد و نخواست حتی چشمان خود را به سوی آسمان بلند کند، بلکه بر سینۀ خود می‌کوفت و می‌گفت: ”خدایا، بر منِ گناهکار رحم کن.“ ۱۴به شما می‌گویم که این مرد، و نه آن دیگر، پارسا شمرده شده به خانه رفت. زیرا هر که خود را برافرازد، خوار خواهد شد، و هر که خود را خوار سازد، سرافراز خواهد گردید.»

متی ۲۳:۲۳-۲۴

۲۳«وای بر شما ای علمای دین و فَریسیان ریاکار! شما از نعناع و شِوید و زیره ده‌یک می‌دهید، امّا احکام مهمترِ شریعت را که همانا عدالت و رحمت و امانت است، نادیده می‌گیرید. اینها را می‌بایست به جای می‌آوردید و آنها را نیز فراموش نمی‌کردید. ۲۴ای راهنمایان کور! شما پشه را صافی می‌کنید، امّا شتر را فرو می‌بلعید!

رومیان ۲۰:۱۲

۲۰برعکس، «اگر دشمنت گرسنه است، به او خوراک بده! و اگر تشنه است، به او آب بنوشان! اگر چنین کنی، اخگرهای سوزان بر سرش خواهی انباشت.»

اول قرنتیان ۱۳:۹-۱۴

۱۳آیا نمی‌دانید آنان که در معبد کار می‌کنند، خوراکشان از معبد تأمین می‌شود، و نیز خادمان مذبح از آنچه بر مذبح تقدیم می‌شود، نصیبی می‌یابند؟ ۱۴به همین‌سان، خداوند حکم کرده است که معاش واعظان انجیل، از انجیل تأمین شود.

مرقس ۴۱:۱۲-۴۴

۴۱عیسی در برابر صندوق بِیت‌المال معبد به تماشای مردمی نشسته بود که پول در صندوق می‌انداختند. بسیاری از ثروتمندان مبالغ هنگفت می‌دادند. ۴۲سپس بیوه‌زنی فقیر آمد و دو قِراندر صندوق انداخت. ۴۳آنگاه عیسی شاگردان خود را فرا خواند و به ایشان فرمود: «آمین، به شما می‌گویم، این بیوه‌زن فقیر بیش از همۀ آنها که در صندوق پول انداختند، هدیه داده است. ۴۴زیرا آنان جملگی از فزونی دارایی خویش دادند، امّا این زن در تنگدستی خود، هرآنچه داشت داد، یعنی تمامی روزی خویش را.»

متی ۱۹:۶-۳۴

۱۹«بر زمین گنج میندوزید، جایی که بید و زنگ، زیان می‌رساند و دزدان نَقْب می‌زنند و سرقت می‌کنند. ۲۰بلکه گنج خود را در آسمان بیندوزید، آنجا که بید و زنگ زیان نمی‌رساند و دزدان نَقْب نمی‌زنند و سرقت نمی‌کنند. ۲۱زیرا هر جا گنج توست، دل تو نیز آنجا خواهد بود.
۲۲«چشم، چراغ بدن است. اگر چشمت سالم باشد، تمام وجودت روشن خواهد بود. ۲۳امّا اگر چشمت فاسد باشد، تمام وجودت را ظلمت فرا خواهد گرفت. پس اگر نوری که در توست ظلمت باشد، چه ظلمت عظیمی خواهد بود!
۲۴«هیچ‌کس دو ارباب را خدمت نتواند کرد، زیرا یا از یکی نفرت خواهد داشت و به دیگری مهر خواهد ورزید، و یا سرسپردۀ یکی خواهد بود و دیگری را خوار خواهد شمرد. نمی‌توانید هم بندۀ خدا باشید، هم بندۀ پول.
۲۵«پس به شما می‌گویم، نگران زندگی خود نباشید که چه بخورید یا چه بنوشید، و نه نگران بدن خود که چه بپوشید. آیا زندگی از خوراک و بدن از پوشاک مهمتر نیست؟ ۲۶پرندگان آسمان را بنگرید که نه می‌کارند و نه می‌دِرَوَند و نه در انبار ذخیره می‌کنند و پدر آسمانی شما به آنها روزی می‌دهد. آیا شما بس باارزشتر از آنها نیستید؟ ۲۷کیست از شما که بتواند با نگرانی، ساعتی به عمر خود بیفزاید؟
۲۸«و چرا برای پوشاک نگرانید؟ سوسنهای صحرا را بنگرید که چگونه نمو می‌کنند؛ نه زحمت می‌کشند و نه می‌ریسند. ۲۹به شما می‌گویم که حتی سلیمان نیز با همۀ شکوه و جلالش همچون یکی از آنها آراسته نشد. ۳۰پس اگر خدا علف صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود، این‌چنین می‌پوشانَد، آیا شما را، ای سست‌ایمانان، به‌مراتب بهتر نخواهد پوشانید؟
۳۱«پس نگران نباشید و نگویید چه بخوریم یا چه بنوشیم و یا چه بپوشیم. ۳۲زیرا اقوامِ بت‌پرست در پی همۀ این‌گونه چیزهایند، امّا پدر آسمانی شما می‌داند که بدین همه نیاز دارید. ۳۳بلکه نخست در پی پادشاهی خدا و عدالت او باشید، آنگاه همۀ اینها نیز به شما عطا خواهد شد. ۳۴پس نگران فردا مباشید، زیرا فردا نگرانی خود را خواهد داشت. مشکلات امروز برای امروز کافی است!

لوقا ۲۷:۶-۳۶

۲۷«امّا ای شما که گوش فرا می‌دهید، به شما می‌گویم که دشمنان خود را محبت نمایید و به آنان که از شما نفرت دارند، نیکی کنید. ۲۸برای هر که نفرینتان کند برکت بطلبید، و هر کس را که آزارتان دهد دعای خیر کنید. ۲۹اگر کسی بر یک گونۀ تو سیلی زند، گونۀ دیگر را نیز به او پیشکش کن. اگر کسی ردایت را از تو بستاند، پیراهنت را نیز از او دریغ مدار. ۳۰اگر کسی چیزی از تو بخواهد به او بده، و اگر مال تو را غصب کند، از او بازمخواه. ۳۱با مردم همان‌گونه رفتار کنید که می‌خواهید با شما رفتار کنند.
۳۲«اگر تنها آنان را محبت کنید که شما را محبت می‌کنند، چه برتری دارید؟ حتی گناهکاران نیز دوستداران خود را محبت می‌کنند. ۳۳و اگر فقط به کسانی نیکی کنید که به شما نیکی می‌کنند، چه برتری دارید؟ حتی گناهکاران نیز چنین می‌کنند. ۳۴و اگر فقط به کسانی قرض دهید که امید عوض از آنان دارید، شما را چه برتری است؟ حتی گناهکاران نیز به گناهکاران قرض می‌دهند تا روزی از ایشان عوض بگیرند. ۳۵امّا شما، دشمنانتان را محبت کنید و به آنها نیکی نمایید، و بدون امیدِ عوض، به ایشان قرض دهید، زیرا پاداشتان عظیم است، و فرزندانِ آن متعال خواهید بود، چه او با ناسپاسان و بدکاران مهربان است. ۳۶پس رحیم باشید، چنانکه پدر شما رحیم است.

متی ۱:۶-۴

۱«آگاه باشید که پارسایی خود را در برابر دیدگان مردم به جا میاورید، به این قصد که شما را ببینند، وگرنه نزد پدر خود که در آسمان است، پاداشی نخواهید داشت.
۲«پس هنگامی که صدقه می‌دهی، جار مزن، چنانکه ریاکاران در کنیسه‌ها و کوچه‌ها می‌کنند تا مردم آنها را بستایند. آمین، به شما می‌گویم، اینان پاداش خود را به تمامی یافته‌اند. ۳پس تو چون صدقه می‌دهی، چنان کن که دست چپت از آنچه دست راستت می‌کند، آگاه نشود، ۴تا صدقۀ تو در نهان باشد؛ آنگاه پدرِ نهان‌بینِ تو، به تو پاداش خواهد داد.

متی ۳۱:۲۵-۴۶

۳۱«هنگامی که پسر انسان با شکوه و جلال خود به همراه همۀ فرشتگان بیاید، بر تخت پرشکوه خود خواهد نشست ۳۲و همۀ قومها در برابر او حاضر خواهند شد و او همچون شبانی که گوسفندها را از بزها جدا می‌کند، مردمان را به دو گروه تقسیم خواهد کرد؛ ۳۳گوسفندان را در سمت راست و بزها را در سمت چپ خود قرار خواهد داد. ۳۴سپس به آنان که در سمت راست او هستند خواهد گفت: ”بیایید، ای برکت یافتگان از پدر من، و پادشاهی‌ای را به میراث یابید که از آغاز جهان برای شما آماده شده بود. ۳۵زیرا گرسنه بودم، به من خوراک دادید؛ تشنه بودم، به من آب دادید؛ غریب بودم، به من جا دادید. ۳۶عریان بودم، مرا پوشانیدید؛ مریض بودم، عیادتم کردید؛ در زندان بودم، به دیدارم آمدید.“ ۳۷آنگاه پارسایان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کِی تو را گرسنه دیدیم و به تو خوراک دادیم، یا تشنه دیدیم و به تو آب دادیم؟ ۳۸کِی تو را غریب دیدیم و به تو جا دادیم و یا عریان، و تو را پوشانیدیم؟ ۳۹کِی تو را مریض و یا در زندان دیدیم و به دیدارت آمدیم؟“ ۴۰پادشاه در پاسخ خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از کوچکترین برادران من کردید، در واقع برای من کردید.“ ۴۱آنگاه به آنان که در سمت چپ او هستند خواهد گفت: ”ای ملعونان، از من دور شوید و به آتش جاودانی روید که برای ابلیس و فرشتگان او آماده شده است، ۴۲زیرا گرسنه بودم، خوراکم ندادید؛ تشنه بودم، آبم ندادید؛ ۴۳غریب بودم، جایم ندادید؛ عریان بودم، مرا نپوشانیدید؛ مریض و زندانی بودم، به دیدارم نیامدید.“ ۴۴آنان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کی تو را گرسنه و تشنه و غریب و عریان و مریض و در زندان دیدیم و خدمتت نکردیم؟“ ۴۵در جواب خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از این کوچکترینها نکردید، در واقع برای من نکردید.“ ۴۶پس آنان به مجازات جاودان داخل خواهند شد، امّا پارسایان به حیات جاودان.»

لوقا ۱۲:۱۴-۱۴

۱۲سپس عیسی به میزبانش گفت: «چون ضیافتِ ناهار یا شام می‌دهی، دوستان و برادران و خویشان و همسایگان ثروتمند خویش را دعوت مکن؛ زیرا آنان نیز تو را دعوت خواهند کرد و بدین‌سان عوض خواهی یافت. ۱۳پس چون میهمانی می‌دهی، فقیران و معلولان و لنگان و کوران را دعوت کن ۱۴که مبارک خواهی بود؛ زیرا آنان را چیزی نیست که در عوض به تو بدهند، و پاداش خود را در قیامت پارسایان خواهی یافت.»

اعمال ۳۲:۴-۱۱:۵

۳۲همۀ ایمانداران را یک دل و یک جان بود و هیچ‌کس چیزی از اموالش را از آنِ خود نمی‌دانست، بلکه در همه چیز با هم شریک بودند. ۳۳رسولان با نیرویی عظیم به رستاخیز خداوندْ عیسی شهادت می‌دادند و فیضی عظیم بر همگی ایشان بود. ۳۴هیچ‌کس در میان آنها محتاج نبود، زیرا هر که زمین یا خانه‌ای داشت، می‌فروخت و وجه آن را ۳۵پیش پای رسولان می‌گذاشت تا بر حسب نیازِ هر کس بین همه تقسیم شود. ۳۶یوسف نیز که از قبیلۀ لاوی و اهل قپرس بود و رسولان او را برنابا یعنی ’مشوّق‘ لقب داده بودند، ۳۷مزرعه‌ای را که داشت، فروخت و وجه آن را آورده، پیش پای رسولان گذاشت.

۵ ۱و امّا شخصی حَنانیا نام با همسرش سَفیره مِلکی را فروخته، ۲بخشی از بهای آن را با آگاهی کاملِ زنش نگاه داشت و مابقی را آورده، پیش پای رسولان نهاد. ۳پطرس به او گفت: «ای حَنانیا، چرا گذاشتی شیطان دلت را چنین پر سازد که به روح‌القدس دروغ بگویی و بخشی از بهای زمین را برای خود نگاه داری؟ ۴مگر پیش از فروش از آنِ خودت نبود؟ و آیا پس از فروش نیز بهایش در اختیار خودت نبود؟ چه چیز تو را بر آن داشت که چنین کنی؟ تو نه به انسان، بلکه به خدا دروغ گفتی!»
۵چون حَنانیا این سخنان را شنید، بر زمین افتاد و جان سپرد! ترسی شدید بر همۀ آنان که این را شنیدند مستولی شد. ۶آنگاه جوانان پیش آمدند و او را در کفن پیچیدند و بیرون برده، دفن کردند.
۷نزدیک سه ساعت بعد، زنِ او بی‌خبر از ماجرا وارد شد. ۸پطرس از او پرسید: «مرا بگو که آیا زمین را به همین بها فروختید؟»
سَفیره پاسخ داد: «بله، به همین بها.»
۹پطرس به او گفت: «چرا با یکدیگر همدست شدید تا روح خداوند را بیازمایید؟ پاهای آنان که شوهرت را دفن کردند هم‌اکنون بر آستانۀ در است و تو را نیز بیرون خواهند برد.»
۱۰در دم، سَفیره نیز پیش پاهای پطرس افتاد و جان سپرد. چون جوانان وارد شدند، او را نیز مرده یافتند. پس بیرونش برده، کنار شوهرش دفن کردند. ۱۱آنگاه ترسی عظیم بر تمامی کلیسا و همۀ آنان که این را شنیدند، مستولی شد.

دوم قرنتیان ۸-۹

۸ ۱اکنون ای برادران، می‌خواهیم شما را از فیضی که خدا به کلیساهای مقدونیه عطا کرده است، آگاه سازیم. ۲زیرا در همان حال که ایشان به سبب زحماتی توانفرسا، در بوتۀ آزمایش قرار داشتند، از شادی بی‌حد و فقر بسیارشان، سخاوتی بیکران جاری گشت. ۳چرا که در حد توان خویش - و من شاهدم که حتی بیش از آن - خود پیشقدم شده، ۴با اصرار زیاد از ما خواهش کردند که در این خدمتِ به مقدسین سهیم باشند. ۵ایشان حتی بسیار بیش از انتظار ما عمل کردند، زیرا نخست خویشتن را به خداوند تقدیم داشتند، و سپس به ما نیز، بر طبق ارادۀ خدا. ۶به همین جهت، از تیتوس خواستیم همان‌گونه که خود پیشتر قدمهای آغازین را در تدارک این عمل سخاوتمندانۀ شما برداشته بود، اکنون نیز آن را به کمال رساند. ۷پس چنانکه در همه چیز ممتازید - در ایمان، در بیان، در معرفت، در شور و حرارت بسیار، و در محبتتان به ما - پس در این فیضِ بخشندگی نیز گوی سبقت را بربایید.
۸این را به شما حکم نمی‌کنم، بلکه می‌خواهم خلوص محبتتان را در قیاس با شور و حرارت دیگران بیازمایم. ۹زیرا از فیض خداوند ما عیسی مسیح آگاهید که هرچند دولتمند بود، به‌خاطر شما فقیر شد تا شما در نتیجۀ فقر او دولتمند شوید.
۱۰پس نظر خود را در این باره بیان می‌کنم، زیرا به سود شماست: سال گذشته، شما نه تنها در انجام این کار خیر، بلکه در ابراز اشتیاق به انجام آن نیز پیشقدم بودید. ۱۱پس اکنون کار خود را به کمال رسانید، تا اشتیاقتان به این کار، انجام کامل آن را نیز، به فراخور توان مالی‌تان، در پی داشته باشد. ۱۲زیرا اگر اشتیاق باشد، هدیۀ شخص مقبول می‌افتد، البته بر حسب آنچه کسی دارد، نه آنچه ندارد.
۱۳زیرا خواست ما این نیست که دیگران در رفاه باشند و شما در فشار، بلکه خواهان برقراری مساواتیم، ۱۴تا غنای شما در حال حاضر، کمبود آنان را برطرف کند، و روزی نیز غنای آنها کمبود شما را برطرف خواهد کرد. بدین‌سان مساوات برقرار خواهد شد، ۱۵چنانکه نوشته شده است: «آن که زیاد برگرفته بود، اضافه نداشت، و آن که کم برگرفته بود، کم نداشت.»
۱۶خدا را شکر می‌کنم که در دل تیتوس نیز نهاده است که همچون من خالصانه به فکر شما باشد. ۱۷زیرا او نه تنها تقاضای ما را پذیرفت، بلکه خود با اشتیاقِ بسیار، برای آمدن نزد شما پیشقدم شد. ۱۸و ما همراه او برادری را می‌فرستیم که همۀ کلیساها او را به‌خاطر خدمتش به انجیل می‌ستایند. ۱۹به‌علاوه، او از سوی کلیساها انتخاب شده تا در انجام این کار خیر که برای جلال خدا و نشان دادن خیرخواهیمان خدمت آن را بر عهده گرفته‌ایم، همسفر ما باشد. ۲۰ما بسیار مراقبیم که خدمت ما در گردآوری این هدیۀ سخاوتمندانه مورد انتقاد کسی قرار نگیرد. ۲۱زیرا می‌کوشیم نه تنها در نظر خداوند، بلکه در نظر مردم نیز آنچه شایسته است انجام دهیم.
۲۲همراه این افراد، برادر خود را نیز می‌فرستیم که بارها اشتیاقش از راههای گوناگون بر ما ثابت شده، و اکنون اشتیاق او به‌خاطر اطمینان بسیارش به شما حتی افزونتر نیز گردیده است. ۲۳دربارۀ تیتوس باید بگویم که در خدمت به شما شریک و همکار من است؛ و دربارۀ برادرانمان نیز باید بگویم که فرستادگان کلیساها و جلال مسیح‌اند. ۲۴پس محبت خود را در عمل به آنها ثابت کنید و نشان دهید که فخر ما به شما بی‌اساس نیست، تا همۀ کلیساها ببینند.

۹ ۱نیازی نیست دربارۀ این خدمتِ به مقدسین به شما بنویسم، ۲زیرا از اشتیاقتان به یاری رساندن آگاهم و در این خصوص نزد ایمانداران مقدونیه به شما بالیده‌ام. بدیشان گفته‌ام که شما در ایالت اَخائیه از سال گذشته برای دادنِ هدیه آماده بوده‌اید. این شور و حرارت شما بیشترِ آنان را نیز به عمل برانگیخته است. ۳امّا این برادران را می‌فرستم تا فخر ما به شما در این خصوص اشتباه از کار درنیاید، بلکه تا همان‌گونه که به ایشان گفته‌ام، آمادگی لازم را داشته باشید. ۴زیرا اگر کسی از ایماندارانِ مقدونیه همراهم بیاید و دریابد که آماده نیستید، ما - و چقدر بیشتر خودتان - از اطمینانی که به شما داشته‌ایم، سرافکنده خواهیم شد. ۵پس ضروری دانستم از برادران بخواهم که پیشاپیش به دیدارتان بیایند و تدارک هدیۀ سخاوتمندانه‌ای را که وعده داده بودید، به اتمام رسانند. آنگاه این هدیه، هدیه‌ای خواهد بود که نه با تنگ‌چشمی، بلکه با گشاده‌دستی داده شده است.
۶به یاد داشته باشید که هر که اندک بکارد، اندک هم خواهد دروید، و هر که فراوان بکارد، فراوان هم بر خواهد داشت. ۷هر کس همان قدر بدهد که در دل قصد کرده است، نه با اکراه و اجبار، زیرا خدا بخشندۀ شادمان را دوست می‌دارد. ۸و خدا قادر است هر نعمت را برای شما بس فزونی بخشد تا در همه چیز همواره همۀ نیازهایتان برآورده شود و برای انجام هر کارِ نیکو، به‌فراوانی داشته باشید. ۹چنانکه نوشته شده:

«با گشاده‌دستی به نیازمندان بخشیده،
نیکوکاری‌اش جاودانه پاینده است.»
۱۰و او که بذر را برای کشاورز و نان را برای خوردن فراهم می‌سازد، بذرتان را مهیا ساخته، فزونی خواهد بخشید و محصول پارسایی شما را فراوان خواهد ساخت. ۱۱آنگاه از هر حیث دولتمند خواهید شد تا بتوانید در هر فرصتی سخاوتمند باشید، و این سخاوت شما به واسطۀ ما به سپاس خدا خواهد انجامید.
۱۲انجام این خدمت، نه تنها نیازهای مقدسین را برآورده می‌سازد، بلکه به صورت سپاسگزاریهای بسیار حتی به سوی خدا سَرریز می‌شود. ۱۳به‌خاطر مُهر تأیید این خدمت بر زندگی شما، مردم خدا را برای اطاعتی که با اعتراف شما به انجیل مسیح همراه است تمجید خواهند کرد، و نیز برای سخاوتی که در کمک به آنها و به همه نشان می‌دهید. ۱۴آنان به‌خاطر فیض عظیم خدا که بر شماست، با علاقه و اشتیاق بسیار برای شما دعا خواهند کرد. ۱۵سپاس بر خدا برای عطای وصف‌ناپذیرش!

اول تیموتائوس ۶:۶-۱۰

۶امّا دینداری با قناعت، سودی عظیم است. ۷چرا که به این جهان هیچ نیاورده‌ایم و از آن نیز هیچ نخواهیم برد. ۸پس اگر خوراک و پوشاک و سرپناهی داریم، قانع خواهیم بود. ۹امّا آنان که سودای ثروتمند شدن دارند، دچار وسوسه می‌شوند و به دام امیال پوچ و زیانباری گرفتار می‌آیند که موجب تباهی و نابودی انسان می‌گردد. ۱۰زیرا پولدوستی ریشه‌ای است که همه گونه بدی از آن به بار می‌آید، و بعضی در آرزوی ثروت، از ایمان منحرف گشته، خود را به دردهای بسیار مجروح ساخته‌اند.

اول تیموتائوس ۱۷:۶-۱۹

۱۷ثروتمندانِ این دنیا را حکم نما که متکبّر نباشند و بر مال ناپایدار دنیا امید مبندند. بلکه امیدشان بر خدا باشد که همه چیز را به‌فراوانی برای ما فراهم می‌سازد تا از آنها لذت ببریم. ۱۸آنان را امر کن که نیکویی کنند و در کارهای خیر دولتمند بوده، سخاوتمند و گشاده‌دست باشند. ۱۹بدین‌سان، گنجی برای خود خواهند اندوخت که پی استوار زندگی آیندۀ ایشان خواهد بود و آن حیات را که حیات واقعی است، به دست خواهند آورد.

افسسیان ۲۸:۴

۲۸دزد دیگر دزدی نکند، بلکه به کار مشغول شود، و با دستهای خود کاری سودمند انجام دهد، تا بتواند نیازمندان را نیز چیزی دهد.

لوقا ۴۰:۶

۴۰شاگرد، برتر از استاد خود نیست، امّا هر که تعلیم و تربیتش به کمال رسد، همچون استاد خود خواهد شد.

مرقس ۱۴:۱-۲۰

۱۴عیسی پس از گرفتار شدنِ یحیی به جلیل رفت. او خبر خوشِ خدا را اعلام می‌کرد ۱۵و می‌گفت: «زمان به کمال رسیده و پادشاهی خدا نزدیک شده است. توبه کنید و به این خبر خوش ایمان آورید.»
۱۶چون عیسی از کنارۀ دریاچۀ جلیل می‌گذشت، شَمعون و برادرش آندریاس را دید که تور به دریا می‌افکندند، زیرا ماهیگیر بودند. ۱۷به آنان گفت: «از پی من آیید که شما را صیاد مردمان خواهم ساخت.» ۱۸آنها بی‌درنگ تورهای خود را وانهادند و از پی او روانه شدند. ۱۹چون کمی پیشتر رفت، یعقوب پسر زِبِدی و برادرش یوحنا را دید که در قایقی تورهای خود را آماده می‌کردند. ۲۰بی‌درنگ ایشان را فرا خواند. پس آنان پدر خود زِبِدی را با کارگران در قایق ترک گفتند و از پی او روانه شدند.

مرقس ۱۴:۱-۱۵

۱۴عیسی پس از گرفتار شدنِ یحیی به جلیل رفت. او خبر خوشِ خدا را اعلام می‌کرد ۱۵و می‌گفت: «زمان به کمال رسیده و پادشاهی خدا نزدیک شده است. توبه کنید و به این خبر خوش ایمان آورید.»

مرقس ۱۷:۱

۱۷به آنان گفت: «از پی من آیید که شما را صیاد مردمان خواهم ساخت.»

مرقس ۱۸:۱

۱۸آنها بی‌درنگ تورهای خود را وانهادند و از پی او روانه شدند.

مرقس ۲۰:۱

۲۰بی‌درنگ ایشان را فرا خواند. پس آنان پدر خود زِبِدی را با کارگران در قایق ترک گفتند و از پی او روانه شدند.

متی ۱۶:۲۸-۲۰

۱۶آنگاه آن یازده شاگرد به جلیل، بر کوهی که عیسی به ایشان فرموده بود، رفتند. ۱۷چون در آنجا عیسی را دیدند، او را پرستش کردند. امّا بعضی شک کردند. ۱۸آنگاه عیسی نزدیک آمد و به ایشان فرمود: «تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به من سپرده شده است. ۱۹پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید ۲۰و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده‌ام، به جا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم!»

متی ۱۸:۲۸

۱۸آنگاه عیسی نزدیک آمد و به ایشان فرمود: «تمامی قدرت در آسمان و بر زمین به من سپرده شده است.

متی ۱۹:۲۸

۱۹پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید

متی ۲۰:۲۸

۲۰و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده‌ام، به جا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم!»

متی ۱۹:۲۸

۱۹پس بروید و همۀ قومها را شاگرد سازید و ایشان را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید دهید

متی ۲۰:۲۸

۲۰و به آنان تعلیم دهید که هرآنچه به شما فرمان داده‌ام، به جا آورند. اینک من هر روزه تا پایان این عصر با شما هستم!»

مرقس ۳۳:۹-۳۷

۳۳سپس به کَفَرناحوم آمدند. هنگامی که در خانه بودند، عیسی از شاگردان پرسید: «بین راه دربارۀ چه چیز بحث می‌کردید؟» ۳۴ایشان خاموش ماندند، زیرا در راه در این باره بحث می‌کردند که کدام‌یک از آنها بزرگتر است. ۳۵عیسی بنشست و آن دوازده تن را فرا خواند و گفت: «هر که می‌خواهد نخستین باشد، باید آخرین و خادم همه باشد.» ۳۶سپس کودکی را برگرفته، در میان ایشان قرار داد و در آغوشش کشیده، به آنها گفت: ۳۷«هر که چنین کودکی را به نام من بپذیرد، مرا پذیرفته است؛ و هر که مرا بپذیرد، نه مرا، بلکه فرستنده مرا پذیرفته است.»

لوقا ۳۱:۲۲، ۳۲

۳۱«ای شَمعون، ای شَمعون، شیطان اجازه خواست شما را همچون گندم غَربال کند. ۳۲امّا من برای تو دعا کردم تا ایمانت تلف نشود. پس چون بازگشتی، برادرانت را استوار بدار.»

امثال ۲۸:۱۶

۲۸شخص منحرف تخم نزاع می‌پاشد،
سخن‌چین بین دوستانِ نزدیک جدایی می‌افکند.

امثال ۱۹:۲۰

۱۹سخن‌چین، رازها را فاش می‌کند؛
پس با مرد پرگو همنشینی مکن!

امثال ۲۰:۲۶-۲۲

۲۰بدون هیزم، آتش خاموش می‌شود؛
بدون سخن‌چینی، مشاجره پایان می‌پذیرد.
۲۱همچون زغال برای اخگر و چوب برای آتش است،
مرد ستیزه‌جو برای داغ کردن آتش نزاع.
۲۲کلمات سخن‌چین لقمه‌های لذیذ را مانَد
که به اعماق وجود انسان فرو می‌رود.

افسسیان ۲۹:۴

۲۹دهانتان به هیچ سخن بد گشوده نشود، بلکه گفتارتان به‌تمامی برای بنای دیگران به کار آید و نیازی را برآورده، شنوندگان را فیض رساند.

یعقوب ۲:۱

۲ای برادرانِ من، هر گاه با آزمایشهای گوناگون روبه‌رو می‌شوید، آن را کمال شادی بینگارید!

غلاطیان ۱۴:۵-۱۵

۱۴زیرا تمام شریعت در یک حکم خلاصه می‌شود و آن اینکه «همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت کن.» ۱۵ولی اگر به گزیدن و دریدن یکدیگر ادامه دهید، مواظب باشید که به دست یکدیگر از میان نروید.

جامعه ۴:۴

۴آنگاه دیدم همۀ تلاشها و همۀ موفقیتها از سَرِ رَشک به همسایه برمی‌خیزد. پس این نیز بطالت است و در پیِ باد دویدن.

یعقوب ۱۴:۳-۱۶

۱۴امّا اگر در دل خود حسدِ تلخ و جاه‌طلبی دارید، به خود مبالید و خلاف حقیقت سخن مگویید. ۱۵چنین حکمتی از بالا نازل نمی‌شود، بلکه زمینی و نفسانی و شیطانی است. ۱۶زیرا هر جا حسد و جاه‌طلبی باشد، در آنجا آشوب و هر گونه کردار زشت نیز خواهد بود.

اول قرنتیان ۴:۱۳-۵

۴محبت بردبار و مهربان است؛ محبت حسد نمی‌برد؛ محبت فخر نمی‌فروشد و کبر و غرور ندارد. ۵رفتار ناشایسته ندارد و نفع خود را نمی‌جوید؛ به آسانی خشمگین نمی‌شود و کینه به دل نمی‌گیرد؛

فیلیپیان ۱:۲-۱۱

۱پس اگر در مسیح دلگرمید، اگر محبت او مایۀ تسلی شماست، اگر در روحْ رفاقت دارید، و اگر از رحم و شفقت برخوردارید، ۲بیایید شادی مرا به کمال رسانید و با یکدیگر وحدت‌نظر و محبت متقابل داشته، یکدل و یکرأی باشید. ۳هیچ کاری را از سَرِ جاه‌طلبی یا تکبّر نکنید، بلکه با فروتنی دیگران را از خود بهتر بدانید. ۴هیچ‌یک از شما تنها به فکر خود نباشد، بلکه به دیگران نیز بیندیشد. ۵همان طرز فکر را داشته باشید که مسیحْ عیسی داشت:

۶او که همذات با خدا بود،
از برابری با خدا به نفع خود بهره نجست،
۷بلکه خود را خالی کرد
و ذات غلام پذیرفته،
به شباهت آدمیان درآمد.
۸و چون در سیمای بشری یافت شد
خود را خوار ساخت
و تا به مرگ،
حتی مرگ بر صلیب
مطیع گردید.
۹پس خدا نیز او را به‌غایت سرافراز کرد
و نامی برتر از همۀ نامها بدو بخشید،
۱۰تا به نام عیسی هر زانویی خم شود،
در آسمان، بر زمین و در زیر زمین،
۱۱و هر زبانی اقرار کند که عیسی مسیحْ ’خداوند‘ است،
برای جلال خدای پدر.

متی ۱:۷-۵

۱«داوری نکنید تا بر شما داوری نشود. ۲زیرا به همان‌گونه که بر دیگران داوری کنید، بر شما نیز داوری خواهد شد و با همان پیمانه که وزن کنید، برای شما وزن خواهد شد. ۳چرا پَرِ کاه را در چشم برادرت می‌بینی، امّا از چوبی که در چشم خود داری غافلی؟ ۴چگونه می‌توانی به برادرت بگویی، ”بگذار پَرِ کاه را از چشمت به در آورم،“ حال آنکه چوبی در چشم خود داری؟ ۵ای ریاکار، نخست چوب را از چشم خود به در آر، آنگاه بهتر خواهی دید تا پَرِ کاه را از چشم برادرت بیرون کنی.

رومیان ۱:۲-۳

۱پس تو ای آدمی که دیگری را محکوم می‌کنی، هر که باشی هیچ عذری نداری. زیرا در هر موردی که دیگری را محکوم می‌کنی، خویشتن را محکوم کرده‌ای؛ چون تو که داوری می‌کنی، خودْ همان را انجام می‌دهی. ۲ما می‌دانیم که داوری خدا بر کسانی که این‌گونه اعمال را انجام می‌دهند، بر حق است. ۳پس تو ای آدمی که بر دیگران داوری می‌کنی و خودْ همان را انجام می‌دهی، آیا گمان می‌کنی که از داوری خدا خواهی رَست؟

رومیان ۱:۱۴-۱۳

۱کسی را که ایمانش ضعیف است، بپذیرید، بی‌آنکه دربارۀ مسائل مورد تردید، حکم صادر کنید. ۲ایمانِ یکی به او اجازه می‌دهد هر غذایی را بخورد، امّا دیگری که ایمانش ضعیف است، فقط سبزیجات می‌خورد. ۳آن که همه چیز می‌خورد، نباید به آن که نمی‌خورد به دیدۀ تحقیر بنگرد؛ و آن که همه چیز نمی‌خورد، نباید آن کس را که هر غذایی را می‌خورد، محکوم کند. زیرا خدا او را پذیرفته است. ۴تو کیستی که بر خدمتکار شخصی دیگر حکم می‌کنی؟ استوار ماندن یا فرو افتادن او به آقایش مربوط است. و او استوار هم خواهد ماند زیرا خداوند قادر است او را استوار گرداند.
۵کسی یک روز را از دیگر روزها مقدّستر می‌شمارد؛ فردی دیگر، همۀ روزها را یکسان می‌پندارد. هر کس در ذهن خودش کاملاً متقاعد باشد. ۶آن که روزی خاص را مهم می‌شمارد، برای خداوند چنین می‌کند. آن که می‌خورد، برای خداوند می‌خورد، زیرا خدا را شکر می‌گوید. و آن که از خوردن می‌پرهیزد، او نیز برای خداوند چنین می‌کند و خدا را شکر می‌گزارد. ۷زیرا هیچ‌یک از ما برای خود زندگی نمی‌کنیم و هیچ‌یک از ما برای خود نمی‌میریم. ۸اگر زندگی می‌کنیم، برای خداوند است، و اگر می‌میریم، آن نیز برای خداوند است. پس خواه زندگی کنیم، خواه بمیریم، از آنِ خداوندیم. ۹مسیح نیز به همین سبب مرد و زنده شد تا خداوندِ زندگان و مردگان باشد.
۱۰پس تو چرا برادر خود را محکوم می‌کنی؟ و تو چرا به برادر خود به دیدۀ تحقیر می‌نگری؟ زیرا همۀ ما در برابر مسند داوری خدا حاضر خواهیم شد. ۱۱چرا که نوشته شده است:

«خداوند می‌گوید: به حیات خود قسم که
هر زانویی در برابر من خم خواهد شد
و هر زبانی به خدا اقرار خواهد کرد.»
۱۲پس هر یک از ما حساب خود را به خدا باز خواهد داد.
۱۳بنابراین، بیایید از این پس یکدیگر را محکوم نکنیم. به جای آن، تصمیم بگیرید که هیچ سنگ لغزش یا مانعی در راه برادر خود مگذارید.

اول قرنتیان ۵

۱به واقع خبر رسیده که در میان شما بی‌عفتی هست، آن هم به گونه‌ای که حتی در میان بت‌پرستان نیز پذیرفته نیست. شنیده‌ام مردی با نامادری خود رابطه دارد. ۲و شما افتخار می‌کنید! آیا نمی‌بایست ماتم گیرید و کسی را که چنین کرده از میان خود برانید؟ ۳زیرا هرچند من در جسم میان شما نیستم، امّا در روح با شمایم؛ و هم‌اکنون، چون کسی که در میان شما حاضر است، حکم خود را در خصوص کسی که دست به چنین کاری زده است، به نام خداوند ما عیسی مسیح صادر کرده‌ام. عبارت ”به نام خداوند ما عیسی مسیح“ را می‌توان در آغاز آیۀ ۴ آورد:‏ «وقتی شما به نام خداوند ما عیسی مسیح گرد هم می‌آیید ...». ۴وقتی شما گرد هم می‌آیید و من در روح میان شما هستم، و با حضورِ قدرتِ خداوند ما عیسی، ۵این مرد را به شیطان بسپارید تا با نابودیِ نَفْس گناهکار، ”نَفْس گناهکار“ یا ”جسم“. روح در روز خداوندْ عیسی نجات یابد.
۶افتخار شما به هیچ روی صحیح نیست. آیا نمی‌دانید که اندکی خمیرمایه می‌تواند تمامی خمیر را وَر آورد؟ ۷پس خود را از خمیرمایۀ کهنه پاک سازید تا خمیر تازه باشید، چنانکه براستی نیز بی‌خمیرمایه‌اید. زیرا مسیح، برۀ پِسَخ ما، قربانی شده است. ۸پس بیایید عید را نه با خمیرمایۀ کهنه، یعنی خمیرمایۀ بدخواهی و شرارت، بلکه با نان بی‌خمیرمایۀ صداقت و راستی برگزار کنیم.
۹در نامۀ پیشین خود، به شما نوشتم که با بی‌عفتان معاشرت نکنید. ۱۰امّا مقصودم به هیچ روی این نبود که با بی‌عفتان این دنیا یا با طمع‌ورزان یا شیّادان یا بت‌پرستان معاشرت نکنید، زیرا در آن صورت می‌بایست دنیا را ترک گویید. ۱۱امّا اکنون به شما می‌نویسم که با کسی که خود را برادر می‌خواند، امّا بی‌عفت، یا طماع یا بت‌پرست یا ناسزاگو یا میگسار و یا شیّاد است، معاشرت نکنید و با چنین کس حتی همسفره مشوید.
۱۲زیرا مرا چه کار است که دربارۀ مردمان بیرون داوری کنم. ولی آیا داوری دربارۀ آنان که در کلیسایند، در متن یونانی به جای ”کلیسا“ کلمۀ ”درون“ به کار رفته است. بر عهدۀ شما نیست؟ ۱۳خدا خود دربارۀ مردمان بیرون داوری خواهد کرد. پس «آن بدکار را از میان خود برانید.»

متی ۱۵:۱۸-۱۷

۱۵«اگر برادرت به تو گناه ورزد، نزدش برو و میان خودت و او خطایش را به او گوشزد کن. اگر سخنت را پذیرفت، برادرت را بازیافته‌ای؛ ۱۶امّا اگر نپذیرفت، یک یا دو نفر دیگر را با خود ببر تا ”هر سخنی با گواهیِ دو یا سه شاهد ثابت شود.“ ۱۷اگر نخواست به آنان نیز گوش دهد، به کلیسا بگو؛ و اگر کلیسا را نیز نپذیرفت، آنگاه او را اَجنبی یا خَراجگیر تلقی کن.

رومیان ۱۷:۱۶-۱۸

۱۷ای برادران، می‌خواهم از شما استدعا کنم مراقب آن کسان باشید که عامل جدایی‌اند و در راه شما مانع ایجاد می‌کنند و با تعلیمی که شما یافته‌اید، مخالفت می‌ورزند؛ از آنان دوری کنید، ۱۸زیرا این‌گونه اشخاص خداوند ما مسیح را خدمت نمی‌کنند، بلکه در پی ارضای شکم خویشند و با سخنانی زیبا و تملّق‌آمیز بر افکار ساده‌لوحان تأثیر گذاشته، آنان را می‌فریبند.

پیدایش ۳۷

۱یعقوب در سرزمین کنعان که سرزمین غربت پدرش بود، ساکن شد. ۲این است تاریخچۀ نسل یعقوب:
یوسف که هفده سال داشت، با برادرانش گله را شبانی می‌کرد. آن جوان با پسران بِلهَه و پسران زِلفَه، همسران پدرش، به سر می‌برد. او از کارهای بد ایشان پدر را آگاه می‌ساخت. ۳اسرائیل یوسف را بیش از همۀ پسران دیگرش دوست می‌داشت، زیرا پسر ایام پیری او بود؛ و برایش پیراهنی فاخر تهیه کرد. ۴اما چون برادران یوسف می‌دیدند پدرشان او را بیش از همۀ برادرانش دوست می‌دارد، از یوسف نفرت داشتند و نمی‌توانستند با او به سلامتی سخن گویند.
۵و اما یوسف خوابی دید و چون آن را برای برادرانش بازگفت، نفرت آنان از او فزونی گرفت. ۶او به برادرانش گفت: «به خوابی که دیده‌ام گوش فرا دهید: ۷اینک ما در مزرعه، بافه‌ها می‌بستیم که ناگاه بافۀ من بر پا شده، بایستاد و بافه‌های شما بر بافۀ من گرد آمده، در برابر آن تعظیم کردند.» ۸برادرانش گفتند: «آیا براستی بر ما پادشاهی خواهی کرد؟ و آیا حقیقتاً بر ما فرمان خواهی راند؟» پس به سبب خوابها و سخنانش، از او بیشتر نفرت داشتند.
۹آنگاه یوسف خوابی دیگر دید و آن را برای برادرانش بازگو کرده، گفت: «اینک خوابی دیگر دیده‌ام: هان خورشید و ماه و یازده ستاره در برابر من تعظیم می‌کردند.» ۱۰اما چون آن را برای پدر و برای برادران خود بازگفت، پدرش او را توبیخ کرد و گفت: «این چه خوابی است که دیده‌ای؟ آیا براستی مادرت و من و برادرانت آمده، در برابرت تعظیم خواهیم کرد؟» ۱۱و برادرانش بر او حسد ورزیدند ولی پدرش آن امر را به‌خاطر سپرد.
۱۲باری، برادران یوسف برای چوپانی گله‌های پدر، به شِکیم رفته بودند، ۱۳و اسرائیل به یوسف گفت: «چنانکه می‌دانی، برادرانت در شِکیم به چوپانی گله مشغولند. بیا، تا تو را نزد آنان بفرستم.» یوسف گفت: «لبیک.» ۱۴پس به وی گفت: «اکنون برو و از سلامتی برادرانت و سلامتی گله آگاه شو و برایم خبر بیاور.» آنگاه یوسف را از وادی حِبرون روانه کرد.
چون یوسف به شِکیم رسید، ۱۵مردی او را در صحرا سرگردان یافت و از او پرسید: «چه را می‌جویی؟» ۱۶پاسخ داد: «برادرانم را می‌جویم. تمنا دارم به من بگویی کجا چوپانی می‌کنند؟» ۱۷آن مرد پاسخ داد: «از اینجا کوچ کرده‌اند. زیرا شنیدم که می‌گفتند: ”به دوتان برویم.“» پس یوسف در پی برادران رفت و آنان را در دوتان یافت.
۱۸آنها او را از دور دیدند و پیش از آن که نزدیک ایشان بیاید، دسیسه کردند که او را بکشند. ۱۹و به یکدیگر گفتند: «اینک آن صاحبِ خوابها می‌آید! ۲۰اکنون بیایید او را بکشیم و در یکی از این گودالها بیفکنیم و بگوییم جانوری درّنده او را خورده است. آنگاه ببینیم خوابهایش چه می‌شود.» ۲۱اما چون رِئوبین این را شنید، او را از دست ایشان رهانید و گفت: «جانش را نگیریم.» ۲۲و رِئوبین بدیشان گفت: «خون مریزید. او را در این گودال که در صحرا است بیفکنید، ولی دست بر او دراز مکنید.» این را گفت تا یوسف را از دست آنان برهاند و نزد پدر بازگرداند. ۲۳پس چون یوسف نزد برادران رسید، پیراهن فاخر را که در بر داشت، از تن او به در آوردند ۲۴و او را گرفته، در گودال افکندند. گودال خالی و بی‌آب بود.
۲۵آنگاه به غذا خوردن نشستند، و چون سر برافراشتند کاروانی از اسماعیلیان را دیدند که از جِلعاد می‌آمد. آنها بر شترهای خود، بارِ صَمْغِ خوشبو و بَلَسان و مُرّ داشتند که به مصر می‌بردند. ۲۶یهودا به برادران گفت: «از کشتن برادرمان و کتمان خون او چه سود؟ ۲۷بیایید تا او را به اسماعیلیان بفروشیم و دستمان را بر او دراز نکنیم؛ زیرا او برادر ما و گوشت تن ماست.» برادرانش پذیرفتند. ۲۸پس چون بازرگانان مِدیانی می‌گذشتند، برادران یوسف او را کشیده، از گودال بر‌آوردند و به بیست پاره نقره به اسماعیلیان فروختند؛ ایشان نیز او را به مصر بردند.
۲۹چون رِئوبین به گودال بازگشت و دید که یوسف در گودال نیست جامۀ خویش را چاک زد، ۳۰و نزد برادران بازگشت و گفت: «پسرک آنجا نیست! حالْ من کجا بروم؟» ۳۱پس پیراهن یوسف را گرفته، بز نری را سر بریدند و ردا را در خونش فرو بردند. ۳۲و پیراهن فاخر را فرستاده، به پدر رسانیدند و گفتند: «این را یافته‌ایم. تشخیص بده که آیا ردای پسرت است یا نه؟» ۳۳یعقوب پیراهن را شناخت و گفت: «ردای پسرم است! جانوری درّنده او را خورده است. به‌یقین، یوسف دریده شده است.» ۳۴آنگاه یعقوب جامه بر تن چاک زد و پلاس در بر کرد و روزهای بسیار برای پسرش سوگواری کرد. ۳۵پسران و دخترانش جملگی به تسلی او برخاستند، اما او تسلی نپذیرفت و گفت: «سوگوار نزد پسرم به گور فرو خواهم رفت.» و پدر یوسف بر او بگریست. ۳۶در این ضمن، مِدیانی‌ها یوسف را در مصر به فوتیفار، که یکی از صاحبمنصبان فرعون و امیرِ قراولان دربار بود، فروختند.

یعقوب ۱:۲-۹

۱برادران من، ایمانِ شما به عیسی مسیح، خداوند پرجلالمان، با تبعیض همراه نباشد. ۲اگر کسی با انگشتریِ زرین و جامۀ فاخر به مجلس شما درآید و فقیری نیز با جامۀ ژنده وارد شود، ۳و شما به آن که جامۀ فاخر در بر دارد توجه خاص نشان دهید و به او بگویید: «در این جای نیکو بنشین،» امّا فقیر را بگویید: «همان جا بایست!» و یا: «اینجا پیش پاهای من بر زمین بنشین،» ۴آیا در میان خود تبعیض قائل نشده و با اندیشۀ بد قضاوت نکرده‌اید؟
۵برادران عزیز، گوش فرا دهید! مگر خدا فقیران این جهان را برنگزیده تا در ایمان دولتمند باشند و پادشاهی‌ای را به میراث یابند که او به دوستدارانِ خود وعده فرموده است؟ ۶امّا شما به فقیر بی‌حرمتی روا داشته‌اید. آیا دولتمندان نیستند که بر شما ستم روا می‌دارند و شما را به محکمه می‌کشند؟ ۷آیا ایشان نیستند که به آن نام شریف که بر شما نهاده شده، کفر می‌گویند؟
۸اگر براستی شریعت شاهانه را مطابق با این گفتۀ کتاب به جای آورید که می‌فرماید: «همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت کن،» کارِ نیکو کرده‌اید. ۹امّا اگر تبعیض قائل شوید، گناه کرده‌اید و شریعت، شما را چون افرادی قانون‌شکن، محکوم می‌کند.

اول تیموتائوس ۲۱:۵

۲۱در پیشگاه خدا و مسیحْ عیسی و فرشتگان برگزیده، تو را سوگند می‌دهم که این دستورها را بدون پیشداوری رعایت کنی و هیچ کاری را از سر جانبداری انجام ندهی.

یعقوب ۱۹:۱-۲۰

۱۹برادران عزیز من، توجه کنید: هر کس باید در شنیدنْ تند باشد، در گفتنْ کُند و در خشمْ آهسته! ۲۰زیرا خشمِ آدمی پارسایی مطلوب خدا را به بار نمی‌آورد.

افسسیان ۲۶:۴-۲۷

۲۶«خشمگین باشید، اما گناه مکنید»: مگذارید روزتان در خشم به سر رسد، ۲۷و ابلیس را مجال ندهید.

افسسیان ۳۱:۴

۳۱هر گونه تلخی، خشم، عصبانیت، فریاد، ناسزاگویی و هر نوع بدخواهی را از خود دور کنید.

امثال ۲۹:۱۴

۲۹شخص دیرخشم از درک بسیار برخوردار است،
اما تندخو حماقت را به نمایش می‌گذارد.

امثال ۱:۱۵

۱جوابِ نرم خشم را برمی‌گرداند،
اما سخن تند غضب را برمی‌انگیزد!

متی ۲۱:۵-۲۲

۲۱«شنیده‌اید که به پیشینیان گفته شده، ”قتل مکن، و هر که قتل کند، سزاوار محاکمه خواهد بود.“ ۲۲امّا من به شما می‌گویم، هر که بر برادر خود خشم گیرد، سزاوار محاکمه است؛ و هر که به برادر خود ’راقا‘ گوید، سزاوار محاکمه در حضور شوراست؛ و هر که به برادر خود احمق گوید، سزاوار آتش جهنم بُوَد.

امثال ۱۳:۸

۱۳ترس خداوند، نفرت از بدی است؛
من از کبر و غرور، راه بد
و زبان منحرف نفرت دارم.

امثال ۱۸:۱۶

۱۸غرور پیشروِ نابودی است،
و دل متکبر پیشروِ لغزش.

رومیان ۳:۱۲

۳زیرا به واسطۀ فیضی که به من عطا شده است، هر یک از شما را می‌گویم که خود را بیش از آنچه می‌باید، مپندارید، بلکه هر یک به فراخور میزان ایمانی که خدا به شما بخشیده است، واقع‌بینانه دربارۀ خود قضاوت کنید.

رومیان ۱۶:۱۲

۱۶برای یکدیگر ارزش برابر قائل باشید! مغرور نباشید، بلکه با کسانی که از طبقات محرومند، معاشرت کنید. خود را برتر از دیگران مپندارید.

فیلیپیان ۱:۲-۸

۱پس اگر در مسیح دلگرمید، اگر محبت او مایۀ تسلی شماست، اگر در روحْ رفاقت دارید، و اگر از رحم و شفقت برخوردارید، ۲بیایید شادی مرا به کمال رسانید و با یکدیگر وحدت‌نظر و محبت متقابل داشته، یکدل و یکرأی باشید. ۳هیچ کاری را از سَرِ جاه‌طلبی یا تکبّر نکنید، بلکه با فروتنی دیگران را از خود بهتر بدانید. ۴هیچ‌یک از شما تنها به فکر خود نباشد، بلکه به دیگران نیز بیندیشد. ۵همان طرز فکر را داشته باشید که مسیحْ عیسی داشت:

۶او که همذات با خدا بود،
از برابری با خدا به نفع خود بهره نجست،
۷بلکه خود را خالی کرد
و ذات غلام پذیرفته،
به شباهت آدمیان درآمد.
۸و چون در سیمای بشری یافت شد
خود را خوار ساخت
و تا به مرگ،
حتی مرگ بر صلیب
مطیع گردید.

غلاطیان ۱:۶ و ۲

۱ای برادران، اگر کسی به گناهی گرفتار شود، شما که روحانی هستید او را با ملایمت به راه راست بازگردانید. در عین حال، به هوش باش که خود نیز در وسوسه نیفتی. ۲بارهای سنگین یکدیگر را حمل کنید که این‌گونه شریعت مسیح را به جا خواهید آورد.

افسسیان ۱۱:۴-۱۲

۱۱و اوست که بخشید برخی را به عنوان رسول، برخی را به عنوان نبی، برخی را به عنوان مبشر، و برخی را به عنوان شبان و معلّم، ۱۲تا مقدسین را برای کار خدمت آماده سازند، برای بنای بدن مسیح،

رومیان ۹:۱

۹خدایی که او را با تمام قلبم در کار انجیل پسرش خدمت می‌کنم، بر من شاهد است که چگونه پیوسته در دعاهایم شما را در همۀ اوقات یاد می‌کنم

افسسیان ۱۱:۴-۱۳

۱۱و اوست که بخشید برخی را به عنوان رسول، برخی را به عنوان نبی، برخی را به عنوان مبشر، و برخی را به عنوان شبان و معلّم، ۱۲تا مقدسین را برای کار خدمت آماده سازند، برای بنای بدن مسیح، ۱۳تا زمانی که همه به یگانگی ایمان و شناخت پسر خدا دست یابیم و بالغ شده، به بلندای کامل قامت مسیح برسیم.

کولسیان ۹:۱

۹از همین رو، از روزی که این را شنیدیم، از دعا کردن برای شما باز نایستاده‌ایم، بلکه پیوسته از خدا می‌خواهیم که شما از شناخت ارادۀ او در هر حکمت و فهم روحانی پر شوید،

افسسیان ۱۵:۱

۱۵از این رو من نیز چون وصف ایمان شما را به عیسای خداوند و محبتتان را به همۀ مقدسین شنیدم،

دوم تسالونیکیان ۱۱:۱

۱۱از همین رو، پیوسته برای شما دعا می‌کنیم تا خدای ما شما را شایستۀ دعوت خود شمارد و به نیروی خود هر قصد نیکو و هر عملی را که از ایمان شما سرچشمه می‌گیرد، به انجام رساند،

یوحناا ۳۱:۸-۳۲

۳۱سپس عیسی به یهودیانی که به او ایمان آورده بودند، گفت: «اگر در کلام من بمانید، براستی شاگرد من خواهید بود. ۳۲و حقیقت را خواهید شناخت، و حقیقت شما را آزاد خواهد کرد.»

متی ۱۲:۶-۱۵

۱۲و قرضهای ما را ببخش،
چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم.
۱۳و ما را در آزمایش میاور،
بلکه از آن شریر رهاییمان ده.
[زیرا پادشاهی و قدرت و جلال، تا ابد از آنِ توست. آمین.]
۱۴زیرا اگر خطاهای مردم را ببخشید، پدر آسمانیِ شما نیز شما را خواهد بخشید. ۱۵امّا اگر خطاهای مردم را نبخشید، پدر شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.

متی ۱۲:۶

۱۲و قرضهای ما را ببخش،
چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم.

متی ۱۴:۶-۱۵

۱۴زیرا اگر خطاهای مردم را ببخشید، پدر آسمانیِ شما نیز شما را خواهد بخشید. ۱۵امّا اگر خطاهای مردم را نبخشید، پدر شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.

کولسیان ۱۲:۳-۱۴

۱۲پس همچون قوم برگزیدۀ خدا که مقدّس و بسیار محبوب است، خویشتن را به شفقت، مهربانی، فروتنی، ملایمت و صبر ملبس سازید. ۱۳نسبت به یکدیگر بردبار باشید و چنانچه کسی نسبت به دیگری کدورتی دارد، او را ببخشاید. چنانکه خداوند شما را بخشود، شما نیز یکدیگر را ببخشایید. ۱۴و بر روی همۀ اینها محبت را در بر کنید که همه چیز را به هم می‌پیوندد و شما را کامل می‌گرداند.

کولسیان ۱۳:۳

۱۳نسبت به یکدیگر بردبار باشید و چنانچه کسی نسبت به دیگری کدورتی دارد، او را ببخشاید. چنانکه خداوند شما را بخشود، شما نیز یکدیگر را ببخشایید.

کولسیان ۱۲:۳

۱۲پس همچون قوم برگزیدۀ خدا که مقدّس و بسیار محبوب است، خویشتن را به شفقت، مهربانی، فروتنی، ملایمت و صبر ملبس سازید.

کولسیان ۱۳:۳

۱۳نسبت به یکدیگر بردبار باشید و چنانچه کسی نسبت به دیگری کدورتی دارد، او را ببخشاید. چنانکه خداوند شما را بخشود، شما نیز یکدیگر را ببخشایید.

مرقس ۲۴:۱۱-۲۵

۲۴پس به شما می‌گویم، هرآنچه در دعا درخواست کنید، ایمان داشته باشید که آن را یافته‌اید، و از آنِ شما خواهد بود.
۲۵«پس هر گاه به دعا می‌ایستید، اگر نسبت به کسی چیزی به‌دل دارید، او را ببخشید تا پدر شما نیز که در آسمان است، خطاهای شما را ببخشاید.

مرقس ۲۴:۱۱

۲۴پس به شما می‌گویم، هرآنچه در دعا درخواست کنید، ایمان داشته باشید که آن را یافته‌اید، و از آنِ شما خواهد بود.

مرقس ۲۵:۱۱

۲۵«پس هر گاه به دعا می‌ایستید، اگر نسبت به کسی چیزی به‌دل دارید، او را ببخشید تا پدر شما نیز که در آسمان است، خطاهای شما را ببخشاید.

متی ۲۳:۵-۲۴

۲۳پس اگر هنگام تقدیم هدیه‌ات بر مذبح، به یاد آوردی که برادرت از تو چیزی به دل دارد، ۲۴هدیه‌ات را بر مذبح واگذار و نخست برو و با برادر خود آشتی کن و سپس بیا و هدیه‌ات را تقدیم نما.

مرقس ۲۵:۱۱

۲۵«پس هر گاه به دعا می‌ایستید، اگر نسبت به کسی چیزی به‌دل دارید، او را ببخشید تا پدر شما نیز که در آسمان است، خطاهای شما را ببخشاید.

متی ۲۳:۵-۲۴

۲۳پس اگر هنگام تقدیم هدیه‌ات بر مذبح، به یاد آوردی که برادرت از تو چیزی به دل دارد، ۲۴هدیه‌ات را بر مذبح واگذار و نخست برو و با برادر خود آشتی کن و سپس بیا و هدیه‌ات را تقدیم نما.

متی ۲۱:۱۸-۲۲

۲۱سپس پطرس نزد عیسی آمد و پرسید: «سرور من، تا چند بار اگر برادرم به من گناه ورزد، باید او را ببخشم؟ آیا تا هفت بار؟» ۲۲عیسی پاسخ داد: «به تو می‌گویم نه هفت بار، بلکه هفتادْ هفت بار.

رومیان ۱۷:۱۲-۲۱

۱۷به هیچ‌کس به سزای بدی، بدی نکنید. دقّت کنید که آنچه را در نظر همگان پسندیده است، به جای آورید. ۱۸اگر امکان دارد، تا آنجا که به شما مربوط می‌شود، با همه در صلح و صفا زندگی کنید. ۱۹ای عزیزان، انتقام مگیرید، بلکه آن را به غضب خدا واگذارید. زیرا نوشته شده که «خداوند می‌گوید: ”انتقام از آن من است؛ من هستم که سزا خواهم داد.“‌» ۲۰برعکس، «اگر دشمنت گرسنه است، به او خوراک بده! و اگر تشنه است، به او آب بنوشان! اگر چنین کنی، اخگرهای سوزان بر سرش خواهی انباشت.» ۲۱مغلوب بدی مشو، بلکه بدی را با نیکویی مغلوب ساز.

متی ۴۳:۵-۴۸

۴۳«شنیده‌اید که گفته شده، ”همسایه‌ات را محبت نما و با دشمنت دشمنی کن.“ ۴۴امّا من به شما می‌گویم دشمنان خود را محبت نمایید و برای آنان که به شما آزار می‌رسانند، دعای خیر کنید، ۴۵تا پدر خود را که در آسمان است، فرزندان باشید. زیرا او آفتاب خود را بر بدان و نیکان می‌تاباند و باران خود را بر پارسایان و بدکاران می‌باراند. ۴۶اگر تنها آنان را محبت کنید که شما را محبت می‌کنند، چه پاداشی خواهید داشت؟ آیا حتی خَراجگیران چنین نمی‌کنند؟ ۴۷و اگر تنها برادران خود را سلام گویید، چه برتری بر دیگران دارید؟ مگر حتی اقوام بت‌پرست چنین نمی‌کنند؟ ۴۸پس شما کامل باشید چنانکه پدر آسمانی شما کامل است.

متی ۱۲:۶-۱۵

۱۲و قرضهای ما را ببخش،
چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم.
۱۳و ما را در آزمایش میاور،
بلکه از آن شریر رهاییمان ده.
[زیرا پادشاهی و قدرت و جلال، تا ابد از آنِ توست. آمین.]
۱۴زیرا اگر خطاهای مردم را ببخشید، پدر آسمانیِ شما نیز شما را خواهد بخشید. ۱۵امّا اگر خطاهای مردم را نبخشید، پدر شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.

متی ۲۱:۱۸-۳۵

۲۱سپس پطرس نزد عیسی آمد و پرسید: «سرور من، تا چند بار اگر برادرم به من گناه ورزد، باید او را ببخشم؟ آیا تا هفت بار؟» ۲۲عیسی پاسخ داد: «به تو می‌گویم نه هفت بار، بلکه هفتادْ هفت بار.
۲۳«از این رو، می‌توان پادشاهی آسمان را به شاهی تشبیه کرد که تصمیم گرفت با خادمان خود تسویه حساب کند. ۲۴پس چون شروع به حسابرسی کرد، شخصی را نزد او آوردند که ده هزار قنطار به او بدهکار بود. ۲۵چون او نمی‌توانست قرض خود را بپردازد، اربابش دستور داد او را با زن و فرزندان و تمامی دارایی‌اش بفروشند و طلب را وصول کنند. ۲۶خادم پیش پای ارباب به زانو درافتاد و التماس‌کنان گفت: ”مرا مهلت ده تا همۀ قرض خود را ادا کنم.“ ۲۷پس دل ارباب به حال او سوخت و قرض او را بخشید و آزادش کرد. ۲۸امّا هنگامی که خادم بیرون می‌رفت، یکی از همکاران خود را دید که صد دینار به او بدهکار بود. پس او را گرفت و گلویش را فشرد و گفت: ”قرضت را ادا کن!“ ۲۹همکارش پیش پای او به زانو درافتاد و التماس‌کنان گفت: ”مرا مهلت ده تا همۀ قرض خود را بپردازم.“ ۳۰امّا او نپذیرفت، بلکه رفت و او را به زندان انداخت تا قرض خود را بپردازد. ۳۱هنگامی که سایر خادمان این واقعه را دیدند، بسیار آزرده شدند و نزد ارباب خود رفتند و تمام ماجرا را بازگفتند. ۳۲پس ارباب، آن خادم را نزد خود فرا خواند و گفت: ”ای خادم شریر، مگر من محض خواهش تو تمام قرضت را نبخشیدم؟ ۳۳آیا نمی‌بایست تو نیز بر همکار خود رحم می‌کردی، همان‌گونه که من بر تو رحم کردم؟“ ۳۴پس ارباب خشمگین شده، او را به زندان افکند تا شکنجه شود و همۀ قرض خود را ادا کند. ۳۵به همین‌گونه پدر آسمانی من نیز با هر یک از شما رفتار خواهد کرد، اگر شما نیز برادر خود را از دل نبخشید.»

اشعیا ۷:۵۳-۹

۷آزار و ستم دید،
اما دهان نگشود؛
همچون بره‌ای که برای ذبح می‌برند،
و چون گوسفندی که نزد پشم‌برنده‌اش خاموش است،
همچنان دهان نگشود.
۸با محاکمه‌ای ظالمانه برده شد؛
چه کسی از نسل او سخن تواند گفت،
زیرا او از زمین زندگان منقطع شد،
و به سبب نافرمانی قوم من مضروب گردید؟
۹گرچه هیچ خشونت نورزید،
و فریبی در دهانش نبود،
قبرش را با شریران تعیین کردند،
و پس از مرگش، با دولتمندان.

متی ۱۱:۲۷-۱۴

۱۱امّا عیسی در حضور والی ایستاد. والی از او پرسید: «آیا تو پادشاه یهودی؟» عیسی پاسخ داد: «تو می‌گویی!» ۱۲امّا هنگامی که سران کاهنان و مشایخ اتهاماتی بر او وارد کردند، هیچ پاسخ نگفت. ۱۳پس پیلاتُس از او پرسید: «نمی‌شنوی چقدر چیزها علیه تو شهادت می‌دهند؟» ۱۴امّا عیسی حتی به یک اتهام هم پاسخ نداد، آن‌گونه که والی بسیار متعجب شد.

لوقا ۳۳:۲۳-۳۴

۳۳چون به مکانی که جمجمه نام داشت رسیدند، او را با آن دو جنایتکار بر صلیب کردند، یکی را در سمت راست او و دیگری را در سمت چپ. ۳۴عیسی گفت: «ای پدر، اینان را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند.» آنگاه قرعه انداختند تا جامه‌های او را میان خود تقسیم کنند.

یوحناا ۳۴:۱۳-۳۵

۳۴حکمی تازه به شما می‌دهم، و آن این که یکدیگر را محبت کنید. همان‌گونه که من شما را محبت کردم، شما نیز باید یکدیگر را محبت نمایید. ۳۵از همین محبت شما به یکدیگر، همه پی خواهند برد که شاگرد من هستید.»

کولسیان ۱۲:۳-۱۵

۱۲پس همچون قوم برگزیدۀ خدا که مقدّس و بسیار محبوب است، خویشتن را به شفقت، مهربانی، فروتنی، ملایمت و صبر ملبس سازید. ۱۳نسبت به یکدیگر بردبار باشید و چنانچه کسی نسبت به دیگری کدورتی دارد، او را ببخشاید. چنانکه خداوند شما را بخشود، شما نیز یکدیگر را ببخشایید. ۱۴و بر روی همۀ اینها محبت را در بر کنید که همه چیز را به هم می‌پیوندد و شما را کامل می‌گرداند.
۱۵صلح مسیح بر دلهایتان حکمفرما باشد، زیرا فرا خوانده شده‌اید تا چون اعضای یک بدن در صلح و صفا به سر برید، و شکرگزار باشید.

اول یوحنا ۷:۴-۱۲

۷ای عزیزان، یکدیگر را محبت کنیم، زیرا محبت از خداست و هر که محبت می‌کند، از خدا مولود شده است و خدا را می‌شناسد. ۸آن که محبت نمی‌کند، خدا را نشناخته است، زیرا خدا محبت است. ۹محبت خدا این‌چنین در میان ما آشکار شد که خدا پسر یگانۀ خود را به جهان فرستاد تا به واسطۀ او حیات داشته باشیم. ۱۰محبت همین است، نه آنکه ما خدا را محبت کردیم، بلکه او ما را محبت کرد و پسر خود را فرستاد تا کفّارۀ گناهان ما باشد. ۱۱ای عزیزان، اگر خدا ما را این‌چنین محبت کرد، ما نیز باید یکدیگر را محبت کنیم. ۱۲هیچ‌کس هرگز خدا را ندیده است؛ امّا اگر یکدیگر را محبت کنیم، خدا در ما ساکن است و محبت او در ما به کمال رسیده است.

اول یوحنا ۱۹:۴-۲۱

۱۹ما محبت می‌کنیم زیرا او نخست ما را محبت کرد. ۲۰اگر کسی ادعا کند که خدا را محبت می‌نماید امّا از برادر خود نفرت داشته باشد، دروغگوست. زیرا کسی که برادر خود را، که می‌بیند، محبت نکند، نمی‌تواند خدایی را که ندیده است، محبت نماید. ۲۱و ما این حکم را از او یافته‌ایم که هر که خدا را محبت می‌کند، باید برادر خود را نیز محبت کند.

اول پطرس ۸:۳-۱۲

۸اری، همۀ شما یکدل و همدرد و برادردوست و دلسوز و فروتن باشید. ۹بدی را با بدی و دشنام را با دشنام پاسخ مگویید، بلکه در مقابل، برکت بطلبید، زیرا برای همین فرا خوانده شده‌اید تا وارث برکت شوید. ۱۰زیرا،

«هر که دوستدار حیات است
و خواهان دیدن روزهای نیکو،
باید زبان از بدی باز دارد
و لبان از فریب فرو بندد.
۱۱باید از بدی روی بگرداند و نیکویی پیشه کند؛
آرام بجوید و در پی صلح باشد.
۱۲زانرو که چشمان خداوند بر پارسایان است
و گوشهایش به دعای ایشان،
امّا روی خداوند به ضد بدکاران است.»

متی ۱۵:۱۸-۱۷

۱۵«اگر برادرت به تو گناه ورزد، نزدش برو و میان خودت و او خطایش را به او گوشزد کن. اگر سخنت را پذیرفت، برادرت را بازیافته‌ای؛ ۱۶امّا اگر نپذیرفت، یک یا دو نفر دیگر را با خود ببر تا ”هر سخنی با گواهیِ دو یا سه شاهد ثابت شود.“ ۱۷اگر نخواست به آنان نیز گوش دهد، به کلیسا بگو؛ و اگر کلیسا را نیز نپذیرفت، آنگاه او را اَجنبی یا خَراجگیر تلقی کن.

کولسیان ۱۲:۳-۱۴

۱۲پس همچون قوم برگزیدۀ خدا که مقدّس و بسیار محبوب است، خویشتن را به شفقت، مهربانی، فروتنی، ملایمت و صبر ملبس سازید. ۱۳نسبت به یکدیگر بردبار باشید و چنانچه کسی نسبت به دیگری کدورتی دارد، او را ببخشاید. چنانکه خداوند شما را بخشود، شما نیز یکدیگر را ببخشایید. ۱۴و بر روی همۀ اینها محبت را در بر کنید که همه چیز را به هم می‌پیوندد و شما را کامل می‌گرداند.

متی ۲۳:۵-۲۴

۲۳پس اگر هنگام تقدیم هدیه‌ات بر مذبح، به یاد آوردی که برادرت از تو چیزی به دل دارد، ۲۴هدیه‌ات را بر مذبح واگذار و نخست برو و با برادر خود آشتی کن و سپس بیا و هدیه‌ات را تقدیم نما.

کولسیان ۱۲:۳-۱۴

۱۲پس همچون قوم برگزیدۀ خدا که مقدّس و بسیار محبوب است، خویشتن را به شفقت، مهربانی، فروتنی، ملایمت و صبر ملبس سازید. ۱۳نسبت به یکدیگر بردبار باشید و چنانچه کسی نسبت به دیگری کدورتی دارد، او را ببخشاید. چنانکه خداوند شما را بخشود، شما نیز یکدیگر را ببخشایید. ۱۴و بر روی همۀ اینها محبت را در بر کنید که همه چیز را به هم می‌پیوندد و شما را کامل می‌گرداند.

متی ۳۱:۲۵-۴۶

۳۱«هنگامی که پسر انسان با شکوه و جلال خود به همراه همۀ فرشتگان بیاید، بر تخت پرشکوه خود خواهد نشست ۳۲و همۀ قومها در برابر او حاضر خواهند شد و او همچون شبانی که گوسفندها را از بزها جدا می‌کند، مردمان را به دو گروه تقسیم خواهد کرد؛ ۳۳گوسفندان را در سمت راست و بزها را در سمت چپ خود قرار خواهد داد. ۳۴سپس به آنان که در سمت راست او هستند خواهد گفت: ”بیایید، ای برکت یافتگان از پدر من، و پادشاهی‌ای را به میراث یابید که از آغاز جهان برای شما آماده شده بود. ۳۵زیرا گرسنه بودم، به من خوراک دادید؛ تشنه بودم، به من آب دادید؛ غریب بودم، به من جا دادید. ۳۶عریان بودم، مرا پوشانیدید؛ مریض بودم، عیادتم کردید؛ در زندان بودم، به دیدارم آمدید.“ ۳۷آنگاه پارسایان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کِی تو را گرسنه دیدیم و به تو خوراک دادیم، یا تشنه دیدیم و به تو آب دادیم؟ ۳۸کِی تو را غریب دیدیم و به تو جا دادیم و یا عریان، و تو را پوشانیدیم؟ ۳۹کِی تو را مریض و یا در زندان دیدیم و به دیدارت آمدیم؟“ ۴۰پادشاه در پاسخ خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از کوچکترین برادران من کردید، در واقع برای من کردید.“ ۴۱آنگاه به آنان که در سمت چپ او هستند خواهد گفت: ”ای ملعونان، از من دور شوید و به آتش جاودانی روید که برای ابلیس و فرشتگان او آماده شده است، ۴۲زیرا گرسنه بودم، خوراکم ندادید؛ تشنه بودم، آبم ندادید؛ ۴۳غریب بودم، جایم ندادید؛ عریان بودم، مرا نپوشانیدید؛ مریض و زندانی بودم، به دیدارم نیامدید.“ ۴۴آنان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کی تو را گرسنه و تشنه و غریب و عریان و مریض و در زندان دیدیم و خدمتت نکردیم؟“ ۴۵در جواب خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از این کوچکترینها نکردید، در واقع برای من نکردید.“ ۴۶پس آنان به مجازات جاودان داخل خواهند شد، امّا پارسایان به حیات جاودان.»

متی ۳۱:۲۵-۳۲

۳۱«هنگامی که پسر انسان با شکوه و جلال خود به همراه همۀ فرشتگان بیاید، بر تخت پرشکوه خود خواهد نشست ۳۲و همۀ قومها در برابر او حاضر خواهند شد و او همچون شبانی که گوسفندها را از بزها جدا می‌کند، مردمان را به دو گروه تقسیم خواهد کرد؛

متی ۳۲:۲۵

۳۲و همۀ قومها در برابر او حاضر خواهند شد و او همچون شبانی که گوسفندها را از بزها جدا می‌کند، مردمان را به دو گروه تقسیم خواهد کرد؛

متی ۳۱:۲۵

۳۱«هنگامی که پسر انسان با شکوه و جلال خود به همراه همۀ فرشتگان بیاید، بر تخت پرشکوه خود خواهد نشست

متی ۳۴:۲۵-۳۶

۳۴سپس به آنان که در سمت راست او هستند خواهد گفت: ”بیایید، ای برکت یافتگان از پدر من، و پادشاهی‌ای را به میراث یابید که از آغاز جهان برای شما آماده شده بود. ۳۵زیرا گرسنه بودم، به من خوراک دادید؛ تشنه بودم، به من آب دادید؛ غریب بودم، به من جا دادید. ۳۶عریان بودم، مرا پوشانیدید؛ مریض بودم، عیادتم کردید؛ در زندان بودم، به دیدارم آمدید.“

متی ۳۴:۲۵

۳۴سپس به آنان که در سمت راست او هستند خواهد گفت: ”بیایید، ای برکت یافتگان از پدر من، و پادشاهی‌ای را به میراث یابید که از آغاز جهان برای شما آماده شده بود.

متی ۳۵:۲۵-۳۶

۳۵زیرا گرسنه بودم، به من خوراک دادید؛ تشنه بودم، به من آب دادید؛ غریب بودم، به من جا دادید. ۳۶عریان بودم، مرا پوشانیدید؛ مریض بودم، عیادتم کردید؛ در زندان بودم، به دیدارم آمدید.“

متی ۳۷:۲۵-۳۹

۳۷آنگاه پارسایان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کِی تو را گرسنه دیدیم و به تو خوراک دادیم، یا تشنه دیدیم و به تو آب دادیم؟ ۳۸کِی تو را غریب دیدیم و به تو جا دادیم و یا عریان، و تو را پوشانیدیم؟ ۳۹کِی تو را مریض و یا در زندان دیدیم و به دیدارت آمدیم؟“

متی ۴۰:۲۵

۴۰پادشاه در پاسخ خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از کوچکترین برادران من کردید، در واقع برای من کردید.“

متی ۴۲:۲۵-۴۳

۴۲زیرا گرسنه بودم، خوراکم ندادید؛ تشنه بودم، آبم ندادید؛ ۴۳غریب بودم، جایم ندادید؛ عریان بودم، مرا نپوشانیدید؛ مریض و زندانی بودم، به دیدارم نیامدید.“

متی ۴۴:۲۵

۴۴آنان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کی تو را گرسنه و تشنه و غریب و عریان و مریض و در زندان دیدیم و خدمتت نکردیم؟“

متی ۳۷:۲۵-۳۹

۳۷آنگاه پارسایان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کِی تو را گرسنه دیدیم و به تو خوراک دادیم، یا تشنه دیدیم و به تو آب دادیم؟ ۳۸کِی تو را غریب دیدیم و به تو جا دادیم و یا عریان، و تو را پوشانیدیم؟ ۳۹کِی تو را مریض و یا در زندان دیدیم و به دیدارت آمدیم؟“

متی ۴۵:۲۵

۴۵در جواب خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از این کوچکترینها نکردید، در واقع برای من نکردید.“

افسسیان ۸:۲-۱۰

۸زیرا به فیض و از راه ایمان نجات یافته‌اید - و این از خودتان نیست، بلکه عطای خداست - ۹و نه از اعمال، تا هیچ‌کس نتواند به خود ببالد. ۱۰زیرا ساختۀ دست خداییم، و در مسیحْ عیسی آفریده شده‌ایم تا کارهای نیک انجام دهیم، کارهایی که خدا از پیش مهیا کرد تا در آنها گام برداریم.

افسسیان ۸:۲

۸زیرا به فیض و از راه ایمان نجات یافته‌اید - و این از خودتان نیست، بلکه عطای خداست -

افسسیان ۹:۲

۹و نه از اعمال، تا هیچ‌کس نتواند به خود ببالد.

افسسیان ۱۰:۲

۱۰زیرا ساختۀ دست خداییم، و در مسیحْ عیسی آفریده شده‌ایم تا کارهای نیک انجام دهیم، کارهایی که خدا از پیش مهیا کرد تا در آنها گام برداریم.

متی ۴۰:۲۵

۴۰پادشاه در پاسخ خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از کوچکترین برادران من کردید، در واقع برای من کردید.“

لوقا ۲۵:۱۰-۳۷

۲۵روزی یکی از فقیهان برخاست تا با این پرسش، عیسی را بیازماید: «ای استاد، چه کنم تا وارث حیات جاویدان شوم؟» ۲۶عیسی در جواب گفت: «در تورات چه نوشته است؟ از آن چه می‌فهمی؟» ۲۷پاسخ داد: «”خداوندْ خدای خود را با تمامی دل و با تمامی جان و با تمامی قوّت و با تمامی فکر خود محبت نما“؛ و ”همسایه‌ات را همچون خویشتن محبت کن.“» ۲۸عیسی گفت: «پاسخ درست دادی. این را به جای آور که حیات خواهی داشت.»
۲۹امّا او برای تبرئۀ خود از عیسی پرسید: «ولی همسایۀ من کیست؟» ۳۰عیسی در پاسخ چنین گفت: «مردی از اورشلیم به اَریحا می‌رفت. در راه به دست راهزنان افتاد. آنها او را لخت کرده، کتک زدند، و نیمه‌جان رهایش کردند و رفتند. ۳۱از قضا کاهنی از همان راه می‌گذشت. امّا چون چشمش به آن مرد افتاد، راه خود را کج کرد و از سمت دیگر جاده رفت. ۳۲لاوی‌ای نیز از آنجا می‌گذشت. او نیز چون به آنجا رسید و آن مرد را دید، راه خود را کج کرد و از سمت دیگر جاده رفت. ۳۳امّا مسافری سامِری چون بدان‌جا رسید و آن مرد را دید، دلش بر حال او سوخت. ۳۴پس نزد او رفت و بر زخمهایش شراب ریخت و روغن مالید و آنها را بست. سپس او را بر الاغ خود گذاشت و به کاروانسرایی برد و از او پرستاری کرد. ۳۵روز بعد، دو دینار به صاحب کاروانسرا داد و گفت: ”از این مرد پرستاری کن و اگر بیش از این خرج کردی، چون برگردم به تو خواهم داد.“ ۳۶حال به نظر تو کدام‌یک از این سه تن، همسایۀ مردی بود که به دست راهزنان افتاد؟» ۳۷پاسخ داد: «آن که به او ترحم کرد.» عیسی به او گفت: «برو و تو نیز چنین کن.»

اعمال ۳۶:۹-۴۲

۳۶در یافا شاگردی می‌زیست طابیتا نام، که معنی آن غزال است. این زن خود را وقف کارهای نیک و دستگیری از مستمندان کرده بود. ۳۷طابیتا در همان روزها بیمار شد و درگذشت. پس جسدش را شستند و در بالاخانه‌ای نهادند. ۳۸چون لُدَّه نزدیک یافا بود، وقتی شاگردان آگاه شدند که پطرس در لُدَّه است، دو نفر را نزد او فرستادند و خواهش کردند که «لطفاً بی‌درنگ نزد ما بیا.»
۳۹پطرس همراه آنان رفت و چون بدان‌جا رسید، او را به بالاخانه بردند. بیوه‌زنان همگی گرد او را گرفته، گریان جامه‌هایی را که دورکاس در زمان حیاتش دوخته بود، به وی نشان می‌دادند.
۴۰پطرس همه را از اتاق بیرون کرد و زانو زده، دعا نمود. سپس رو به جسد کرد و گفت: «ای طابیتا، برخیز!» طابیتا چشمان خود را گشود و با دیدن پطرس نشست. ۴۱پطرس دست وی را گرفت و او را به پا داشت. آنگاه مقدسین و بیوه‌زنان را فرا خواند و او را زنده به ایشان سپرد. ۴۲این خبر در سرتاسر یافا پیچید و بسیاری به خداوند ایمان آوردند.

اعمال ۱:۶

۱در آن ایام که شمار شاگردان فزونی می‌یافت، یهودیانِ یونانی‌زبان از یهودیانِ عبرانی‌زبان گِلِه کردند که بیوه‌زنانِ ایشان از جیرۀ روزانۀ غذا بی‌بهره می‌مانند.

مزمور ۱:۲۷

۱خداوند نور من و نجات من است؛
از که بترسم؟
خداوند پناهگاه جان من است؛
از که هراسان شوم؟

مزمور ۱۰:۵۶-۱۱

۱۰آری، بر خدا توکل می‌دارم،
بر خدایی که کلامش را می‌ستایم،
بر خداوندی که کلامش را می‌ستایم.
۱۱و ترسان نخواهم شد؛
آدمی به من چه تواند کرد؟

امثال ۲۵:۲۹

۲۵ترس از انسان دام می‌شود،
اما آن که بر خداوند توکل کند، ایمن می‌ماند.

غلاطیان ۱۰:۱

۱۰آیا تأیید مردم را می‌خواهم یا تأیید خدا را؟ آیا می‌کوشم مردم را خشنود سازم؟ اگر همچنان در پی خشنودی مردم بودم، خادم مسیح نمی‌بودم.

یوحناا ۱۸:۱۵-۲۵

۱۸«اگر دنیا از شما نفرت دارد، به یاد داشته باشید که پیش از شما از من نفرت داشته است. ۱۹اگر به دنیا تعلّق داشتید، دنیا شما را چون کسان خود دوست می‌داشت. امّا چون به دنیا تعلّق ندارید، بلکه من شما را از دنیا برگزیده‌ام، دنیا از شما نفرت دارد. ۲۰کلامی را که به شما گفتم، به یاد داشته باشید: ”بنده از ارباب خود بزرگتر نیست.“ اگر مرا آزار رسانیدند، با شما نیز چنین خواهند کرد؛ و اگر کلام مرا نگاه داشتند، کلام شما را نیز نگاه خواهند داشت. ۲۱امّا این همه را به سبب نام من با شما خواهند کرد، زیرا فرستندۀ مرا نمی‌شناسند. ۲۲اگر نیامده و با ایشان سخن نگفته بودم، گناه نمی‌داشتند؛ امّا اکنون دیگر عذری برای گناهشان ندارند. ۲۳کسی که از من نفرت داشته باشد، از پدر من نیز نفرت دارد. ۲۴اگر در میان آنان کارهایی نکرده بودم که جز من هیچ‌کس نکرده است، گناه نمی‌داشتند؛ امّا اکنون، با اینکه آن کارها را دیده‌اند، هم از من و هم از پدرم نفرت دارند. ۲۵این‌گونه، کلامی که در تورات خودشان آمده است به حقیقت می‌پیوندد که: ”بی‌سبب از من نفرت داشتند.“

مرقس ۵۰:۱۴

۵۰آنگاه همۀ شاگردان ترکش کرده، گریختند.

اول پطرس ۱:۴-۲

۱پس چون مسیح در عرصۀ جسم رنج کشید، شما نیز به همین عزم مسلّح شوید، زیرا آن کس را که در عرصۀ جسم رنج کشیده، دیگر با گناه کاری نیست. ۲در نتیجه باقی عمر را در جسم، نه در خدمت امیال پلید بشری، بلکه در راه انجام ارادۀ خدا می‌گذراند.

متی ۱۶:۱۰-۴۲

۱۶«من شما را همانند گوسفندان به میان گرگان می‌فرستم. پس همچون مارْ هوشیار باشید و مانند کبوترْ ساده. ۱۷از مردم برحذر باشید. آنان شما را به محاکم خواهند سپرد و در کنیسه‌های خود تازیانه خواهند زد. ۱۸به‌خاطر من شما را نزد والیان و پادشاهان خواهند برد تا در برابر آنان و در میان قومهای جهان شهادت دهید. ۱۹امّا چون شما را تسلیم کنند، نگران نباشید که چگونه یا چه بگویید. در آن زمان آنچه باید بگویید به شما عطا خواهد شد. ۲۰زیرا گوینده شما نیستید، بلکه روحِ پدر شماست که به زبان شما سخن خواهد گفت. ۲۱برادر، برادر را و پدر، فرزند را تسلیم مرگ خواهد کرد. فرزندان بر والدین بر خواهند خاست و موجبات قتل آنها را فراهم خواهند آورد. ۲۲همۀ مردم به‌خاطر نام من از شما متنفر خواهند بود. امّا هر که تا به پایان پایدار بماند، نجات خواهد یافت. ۲۳چون در شهری به شما آزار رسانند، به شهری دیگر بگریزید. آمین، به شما می‌گویم، که پیش از آنکه بتوانید به همۀ شهرهای اسرائیل بروید، پسر انسان خواهد آمد.
۲۴«شاگرد از استاد خود برتر نیست و نه غلام از ارباب خود والاتر. ۲۵شاگرد را کافی است که مانند استاد خود شود و غلام را که همچون ارباب خود گردد. اگر رئیس خانه را بِعِلزِبول خواندند، سایر افراد خانه را چه خواهند خواند؟
۲۶«بنابراین، از آنان مترسید. هیچ چیزِ پنهان نیست که آشکار نشود و هیچ چیزِ پوشیده نیست که عیان نگردد. ۲۷آنچه در تاریکی به شما گفتم، در روشنایی بیان کنید و آنچه در گوشتان گفته شد، از فراز بامها اعلام نمایید. ۲۸از کسانی که جسم را می‌کشند امّا قادر به کشتن روح نیستند، مترسید؛ از او بترسید که قادر است هم روح و هم جسم شما را در جهنم هلاک کند. ۲۹آیا دو گنجشک را به یک پول سیاه نمی‌فرو‌شند؟ با این همه، حتی یک گنجشک نیز بدون خواست پدر شما به زمین نمی‌افتد. ۳۰حتی موهای سر شما به تمامی شمرده شده است. ۳۱پس مترسید، زیرا ارزش شما بیش از هزاران گنجشک است.
۳۲«هر که نزد مردم مرا اقرار کند، من نیز در حضور پدر خود که در آسمان است، او را اقرار خواهم کرد؛ ۳۳امّا هر که مرا نزد مردم انکار کند، من نیز در حضور پدر خود که در آسمان است، او را انکار خواهم کرد.
۳۴«گمان مبرید که آمده‌ام تا صلح به زمین بیاورم. نیامده‌ام تا صلح بیاورم، بلکه تا شمشیر بیاورم! ۳۵زیرا آمده‌ام تا:
«”پسر را بر پدر، دختر را بر مادر و عروس را بر مادرشوهرش برانگیزانم. ۳۶دشمنان شخص، اهل خانۀ خودش خواهند بود.“
۳۷«هر که پدر یا مادر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد؛ و هر که پسر یا دختر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد. ۳۸هر که صلیب خود را برنگیرد و از پی من نیاید، شایستۀ من نباشد. ۳۹هر که بخواهد جان خود را حفظ کند، آن را از دست خواهد داد و هر که جان خود را به‌خاطر من از دست بدهد، آن را حفظ خواهد کرد.
۴۰«هر که شما را بپذیرد، مرا پذیرفته و کسی که مرا پذیرفت، فرستندۀ مرا پذیرفته است. ۴۱هر که پیامبری را از آن رو که پیامبر است بپذیرد، پاداش پیامبر را دریافت خواهد کرد، و هر که پارسایی را از آن رو که پارساست بپذیرد، پاداش پارسا را خواهد گرفت. ۴۲هر که به این کوچکان، از آن رو که شاگرد منند، حتی جامی آب سرد بدهد، آمین، به شما می‌گویم، بی‌پاداش نخواهد ماند.»

متی ۱۶:۱۰

۱۶«من شما را همانند گوسفندان به میان گرگان می‌فرستم. پس همچون مارْ هوشیار باشید و مانند کبوترْ ساده.

متی ۱۷:۱۰-۲۰

۱۷از مردم برحذر باشید. آنان شما را به محاکم خواهند سپرد و در کنیسه‌های خود تازیانه خواهند زد. ۱۸به‌خاطر من شما را نزد والیان و پادشاهان خواهند برد تا در برابر آنان و در میان قومهای جهان شهادت دهید. ۱۹امّا چون شما را تسلیم کنند، نگران نباشید که چگونه یا چه بگویید. در آن زمان آنچه باید بگویید به شما عطا خواهد شد. ۲۰زیرا گوینده شما نیستید، بلکه روحِ پدر شماست که به زبان شما سخن خواهد گفت.

متی ۱۸:۱۰

۱۸به‌خاطر من شما را نزد والیان و پادشاهان خواهند برد تا در برابر آنان و در میان قومهای جهان شهادت دهید.

متی ۱۹:۱۰-۲۰

۱۹امّا چون شما را تسلیم کنند، نگران نباشید که چگونه یا چه بگویید. در آن زمان آنچه باید بگویید به شما عطا خواهد شد. ۲۰زیرا گوینده شما نیستید، بلکه روحِ پدر شماست که به زبان شما سخن خواهد گفت.

متی ۲۱:۱۰-۲۲

۲۱برادر، برادر را و پدر، فرزند را تسلیم مرگ خواهد کرد. فرزندان بر والدین بر خواهند خاست و موجبات قتل آنها را فراهم خواهند آورد. ۲۲همۀ مردم به‌خاطر نام من از شما متنفر خواهند بود. امّا هر که تا به پایان پایدار بماند، نجات خواهد یافت.

متی ۲۲:۱۰

۲۲همۀ مردم به‌خاطر نام من از شما متنفر خواهند بود. امّا هر که تا به پایان پایدار بماند، نجات خواهد یافت.

متی ۲۴:۱۰-۲۵

۲۴«شاگرد از استاد خود برتر نیست و نه غلام از ارباب خود والاتر. ۲۵شاگرد را کافی است که مانند استاد خود شود و غلام را که همچون ارباب خود گردد. اگر رئیس خانه را بِعِلزِبول خواندند، سایر افراد خانه را چه خواهند خواند؟

لوقا ۱۴:۱۱-۱۵

۱۴عیسی دیوی لال را از کسی بیرون می‌کرد. چون دیو بیرون رفت، مردِ لال توانست سخن بگوید و مردم در شگفت شدند. ۱۵امّا برخی گفتند: «او دیوها را به یاری بِعِلزِبول، رئیس دیوها، بیرون می‌کند.»

متی ۲۵:۱۰

۲۵شاگرد را کافی است که مانند استاد خود شود و غلام را که همچون ارباب خود گردد. اگر رئیس خانه را بِعِلزِبول خواندند، سایر افراد خانه را چه خواهند خواند؟

متی ۲۶:۱۰-۲۸

۲۶«بنابراین، از آنان مترسید. هیچ چیزِ پنهان نیست که آشکار نشود و هیچ چیزِ پوشیده نیست که عیان نگردد. ۲۷آنچه در تاریکی به شما گفتم، در روشنایی بیان کنید و آنچه در گوشتان گفته شد، از فراز بامها اعلام نمایید. ۲۸از کسانی که جسم را می‌کشند امّا قادر به کشتن روح نیستند، مترسید؛ از او بترسید که قادر است هم روح و هم جسم شما را در جهنم هلاک کند.

متی ۲۸:۱۰

۲۸از کسانی که جسم را می‌کشند امّا قادر به کشتن روح نیستند، مترسید؛ از او بترسید که قادر است هم روح و هم جسم شما را در جهنم هلاک کند.

یعقوب ۱۲:۴

۱۲امّا تنها یک شریعتگذار و داور هست، همان که قادر است برهاند یا هلاک کند. پس تو کیستی که همسایۀ خود را محکوم کنی!

متی ۲۹:۱۰-۳۱

۲۹آیا دو گنجشک را به یک پول سیاه نمی‌فرو‌شند؟ با این همه، حتی یک گنجشک نیز بدون خواست پدر شما به زمین نمی‌افتد. ۳۰حتی موهای سر شما به تمامی شمرده شده است. ۳۱پس مترسید، زیرا ارزش شما بیش از هزاران گنجشک است.

متی ۳۲:۱۰-۳۳

۳۲«هر که نزد مردم مرا اقرار کند، من نیز در حضور پدر خود که در آسمان است، او را اقرار خواهم کرد؛ ۳۳امّا هر که مرا نزد مردم انکار کند، من نیز در حضور پدر خود که در آسمان است، او را انکار خواهم کرد.

متی ۱۴:۵-۱۶

۱۴«شما نور جهانید. شهری را که بر فراز کوهی بنا شده، نتوان پنهان کرد. ۱۵هیچ‌کس چراغ را نمی‌افروزد تا آن را زیر کاسه‌ای بنهد، بلکه آن را بر چراغدان می‌گذارد تا نورش بر همۀ آنان که در خانه‌اند، بتابد. ۱۶پس بگذارید نور شما بر مردم بتابد تا کارهای نیکتان را ببینند و پدر شما را که در آسمان است، بستایند.

متی ۳۲:۱۰-۳۳

۳۲«هر که نزد مردم مرا اقرار کند، من نیز در حضور پدر خود که در آسمان است، او را اقرار خواهم کرد؛ ۳۳امّا هر که مرا نزد مردم انکار کند، من نیز در حضور پدر خود که در آسمان است، او را انکار خواهم کرد.

متی ۳۴:۱۰-۳۹

۳۴«گمان مبرید که آمده‌ام تا صلح به زمین بیاورم. نیامده‌ام تا صلح بیاورم، بلکه تا شمشیر بیاورم! ۳۵زیرا آمده‌ام تا:
«”پسر را بر پدر، دختر را بر مادر و عروس را بر مادرشوهرش برانگیزانم. ۳۶دشمنان شخص، اهل خانۀ خودش خواهند بود.“
۳۷«هر که پدر یا مادر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد؛ و هر که پسر یا دختر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد. ۳۸هر که صلیب خود را برنگیرد و از پی من نیاید، شایستۀ من نباشد. ۳۹هر که بخواهد جان خود را حفظ کند، آن را از دست خواهد داد و هر که جان خود را به‌خاطر من از دست بدهد، آن را حفظ خواهد کرد.

متی ۳۴:۱۰

۳۴«گمان مبرید که آمده‌ام تا صلح به زمین بیاورم. نیامده‌ام تا صلح بیاورم، بلکه تا شمشیر بیاورم!

اشعیا ۶:۹

۶زیرا که برای ما کودکی زاده
و پسری به ما بخشیده شد؛
سلطنت بر دوش او خواهد بود
و او ’مشاور شگفت‌انگیز‘ و ’خدای قدیر‘
و ’پدر سرمدی‘ و ’سَرور صلح‘ خوانده خواهد شد.

متی ۳۵:۱۰-۳۷

۳۵زیرا آمده‌ام تا: «”پسر را بر پدر، دختر را بر مادر و عروس را بر مادرشوهرش برانگیزانم. ۳۶دشمنان شخص، اهل خانۀ خودش خواهند بود.“
۳۷«هر که پدر یا مادر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد؛ و هر که پسر یا دختر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد.

متی ۳۷:۱۰-۳۹

۳۷«هر که پدر یا مادر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد؛ و هر که پسر یا دختر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد. ۳۸هر که صلیب خود را برنگیرد و از پی من نیاید، شایستۀ من نباشد. ۳۹هر که بخواهد جان خود را حفظ کند، آن را از دست خواهد داد و هر که جان خود را به‌خاطر من از دست بدهد، آن را حفظ خواهد کرد.

متی ۳۷:۱۰

۳۷«هر که پدر یا مادر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد؛ و هر که پسر یا دختر خود را بیش از من دوست بدارد، شایستۀ من نباشد.

متی ۳۸:۱۰

۳۸هر که صلیب خود را برنگیرد و از پی من نیاید، شایستۀ من نباشد.

لوقا ۲۳:۹

۲۳سپس به همه فرمود: «اگر کسی بخواهد مرا پیروی کند، باید خود را انکار کرده، هر روز صلیب خویش برگیرد و از پی من بیاید.

لوقا ۲۵:۹

۲۵انسان را چه سود که تمامی دنیا را ببَرد، امّا جان خویش را ببازد یا آن را تلف کند.

متی ۳۹:۱۰

۳۹هر که بخواهد جان خود را حفظ کند، آن را از دست خواهد داد و هر که جان خود را به‌خاطر من از دست بدهد، آن را حفظ خواهد کرد.

متی ۲۵:۱۶

۲۵زیرا هر که بخواهد جان خود را نجات دهد، آن را از دست خواهد داد؛ امّا هر که به‌خاطر من جان خود را از دست بدهد، آن را باز خواهد یافت.

مرقس ۳۵:۸

۳۵زیرا هر که بخواهد جان خود را نجات دهد، آن را از دست خواهد داد؛ امّا هر که به‌خاطر من و به‌خاطر انجیل جان خود را از دست بدهد، آن را نجات خواهد داد.

لوقا ۲۴:۹

۲۴زیرا هر که بخواهد جان خود را نجات دهد، آن را از دست خواهد داد؛ امّا هر که به خاطر من جانش را از دست بدهد، آن را نجات خواهد داد.

لوقا ۳۳:۱۷

۳۳هر که بخواهد جان خویش را حفظ کند، آن را از دست خواهد داد، و هر که جان خویش را از دست بدهد، آن را محفوظ خواهد داشت.

متی ۳۸:۱۰-۳۹

۳۸هر که صلیب خود را برنگیرد و از پی من نیاید، شایستۀ من نباشد. ۳۹هر که بخواهد جان خود را حفظ کند، آن را از دست خواهد داد و هر که جان خود را به‌خاطر من از دست بدهد، آن را حفظ خواهد کرد.

اعمال ۲۸:۵-۲۹

۲۸«مگر شما را منعِ اکید نکردیم که دیگر به این نام تعلیم ندهید؟ ولی شما اورشلیم را با تعلیم خود پر ساخته‌اید و می‌خواهید خون این مرد را به گردن ما بیندازید.»
۲۹پطرس و رسولان دیگر پاسخ دادند: «خدا را باید بیش از انسان اطاعت کرد.

عبرانیان ۳۸:۱۱

۳۸اینان که جهان لایقشان نبود، در بیابانها و کوهها، و غارها و شکافهای زمین، آواره بودند.

رومیان ۳۱:۸-۳۹

۳۱در برابر همۀ اینها چه می‌توانیم گفت؟ اگر خدا با ماست، کیست که بتواند بر ضد ما باشد؟ ۳۲او که پسر خود را دریغ نداشت، بلکه او را در راه همۀ ما فدا ساخت، آیا همراه با او همه چیز را به ما نخواهد بخشید؟ ۳۳کیست که برگزیدگان خدا را متهم کند؟ خداست که آنها را پارسا می‌شمارد! ۳۴کیست که محکومشان کند؟ مسیحْ عیسی که مرد، بلکه برخیزانیده نیز شد و به دست راست خداست، اوست که برای ما شفاعت می‌کند! ۳۵کیست که ما را از محبت مسیح جدا سازد؟ سختی یا فشار یا آزار یا قحطی یا عریانی یا خطر یا شمشیر؟ ۳۶چنانکه نوشته شده است: «ما همۀ روز، به‌خاطر تو به کام مرگ می‌رویم و همچون گوسفندان کُشتاری شمرده می‌شویم.»
۳۷به‌عکس، در همۀ این امور ما برتر از پیروزمندانیم، به واسطۀ او که ما را محبت کرد. ۳۸زیرا یقین دارم که نه مرگ و نه زندگی، نه فرشتگان و نه ریاستها، نه چیزهای حال و نه چیزهای آینده، نه هیچ قدرتی، ۳۹و نه بلندی و نه پستی، و نه هیچ چیز دیگر در تمامی خلقت، قادر نخواهد بود ما را از محبت خدا که در خداوند ما مسیحْ عیسی است، جدا سازد.

اعمال ۲۴:۲۲-۲۹

۲۴فرمانده دستور داد پولس را به قلعه برده، تازیانه زنند و از او بازخواست کنند تا معلوم شود به چه سبب این‌چنین علیه او فریاد می‌کشند. ۲۵هنگامی که پولس را برای تازیانه زدن می‌بستند، به افسری که آنجا ایستاده بود، گفت: «آیا قانون به شما اجازه می‌دهد یک نفر تبعۀ روم را تازیانه بزنید، در حالی که حتی محاکمه نشده است؟»
۲۶افسر چون این را شنید، نزد فرمانده رفت و به او گفت: «هیچ می‌دانی چه می‌کنی؟ این مرد تبعۀ روم است!»
۲۷فرمانده نزد پولس آمد و از او پرسید: «بگو ببینم، آیا تو تبعۀ روم هستی؟»
پاسخ داد: «بله، هستم.»
۲۸آنگاه فرمانده گفت: «من برای به دست آوردن این تابعیت، بهایی گران پرداخته‌ام.»
پولس در پاسخ گفت: «امّا من با این تابعیت زاده شده‌ام!»
۲۹آنان که قرار بود از او بازخواست کنند، در دم خود را کنار کشیدند. فرمانده نیز که دریافته بود یک رومی را در بند نهاده است، سخت هراسان بود.

افسسیان ۱۰:۶-۲۰

۱۰باری، در خداوند، و به پشتوانۀ قدرت مقتدر او، نیرومند باشید. ۱۱اسلحۀ کامل خدا را بر تن کنید تا بتوانید در برابر حیله‌های ابلیس بایستید. ۱۲زیرا ما را کشتی گرفتن با جسم و خون نیست، بلکه ما علیه قدرتها، علیه ریاستها، علیه خداوندگاران این دنیای تاریک، و علیه فوجهای ارواح شریر در جایهای آسمانی می‌جنگیم. ۱۳پس اسلحۀ کامل خدا را بر تن کنید، تا در روز شرّ شما را یارای ایستادگی باشد، و بتوانید پس از انجام همه چیز، بایستید. ۱۴پس استوار ایستاده، کمربند حقیقت را به میان ببندید و زرۀ پارسایی را بر تن کنید، ۱۵و کفش آمادگی برای اعلام انجیلِ سلامتی را به پا نمایید. ۱۶افزون بر این همه، سپر ایمان را برگیرید، تا بتوانید با آن، همۀ تیرهای آتشین آن شریر را خاموش کنید. ۱۷کلاهخود نجات را بر سر نهید و شمشیر روح را که کلام خداست، به دست گیرید. ۱۸و در همه وقت، با همه نوع دعا و تمنا، در روح دعا کنید و برای همین بیدار و هوشیار باشید و پیوسته با پایداری برای همۀ مقدسین دعا کنید.
۱۹برای من نیز دعا کنید، تا هرگاه دهان به سخن می‌گشایم، کلام به من عطا شود تا راز انجیل را دلیرانه اعلام کنم، ۲۰که سفیر آنم، هرچند در زنجیر! دعا کنید که آن را با شهامت اعلام کنم، چنانکه شایسته است.

اعمال ۲۳:۴-۳۱

۲۳پطرس و یوحنا پس از رهایی نزد یاران خود بازگشتند و آنچه را که سران کاهنان و مشایخ به آنها گفته بودند، بازگفتند. ۲۴چون این را شنیدند، یکصدا به درگاه خدا دعا کرده، گفتند: «ای خداوندِ حاکم بر همۀ امور، ای آفرینندۀ آسمان و زمین و دریا و آنچه در آنهاست، ۲۵تو خود به واسطۀ روح‌القدس از زبان پدر ما، خادمت داوود، فرمودی:

«”از چه سبب قومها می‌شورند
و ملتها به‌عبث تدبیر می‌کنند؟
۲۶پادشاهان زمین به صف می‌شوند
و فرمانروایان گرد هم می‌آیند،
بر ضد خداوند
و بر ضد مسیح او.“
۲۷براستی که در همین شهر، هیرودیس و پُنتیوس پیلاتُس با غیریهودیان و قوم اسرائیل بر ضد خادم مقدّست عیسی که او را مسح کردی، همدست شدند، ۲۸تا آنچه را که دست و ارادۀ تو از پیش مقدّر کرده بود، تحقق بخشند. ۲۹اکنون، ای خداوند، به تهدیدهای ایشان نظر کن و خادمان خود را عنایت فرما تا کلامت را با شهامت کامل بیان کنند، ۳۰و نیز دست خود را به شفا دراز کن و به نام خادم مقدّست عیسی، آیات و معجزات به ظهور آور.»
۳۱پس از دعای ایشان، مکانی که در آن جمع بودند به لرزه درآمد و همه از روح‌القدس پر شده، کلام خدا را با شهامت بیان می‌کردند.

اعمال ۲۹:۴-۳۱

۲۹اکنون، ای خداوند، به تهدیدهای ایشان نظر کن و خادمان خود را عنایت فرما تا کلامت را با شهامت کامل بیان کنند، ۳۰و نیز دست خود را به شفا دراز کن و به نام خادم مقدّست عیسی، آیات و معجزات به ظهور آور.»
۳۱پس از دعای ایشان، مکانی که در آن جمع بودند به لرزه درآمد و همه از روح‌القدس پر شده، کلام خدا را با شهامت بیان می‌کردند.

اعمال ۲۳:۴-۳۱

۲۳پطرس و یوحنا پس از رهایی نزد یاران خود بازگشتند و آنچه را که سران کاهنان و مشایخ به آنها گفته بودند، بازگفتند. ۲۴چون این را شنیدند، یکصدا به درگاه خدا دعا کرده، گفتند: «ای خداوندِ حاکم بر همۀ امور، ای آفرینندۀ آسمان و زمین و دریا و آنچه در آنهاست، ۲۵تو خود به واسطۀ روح‌القدس از زبان پدر ما، خادمت داوود، فرمودی:

«”از چه سبب قومها می‌شورند
و ملتها به‌عبث تدبیر می‌کنند؟
۲۶پادشاهان زمین به صف می‌شوند
و فرمانروایان گرد هم می‌آیند،
بر ضد خداوند
و بر ضد مسیح او.“
۲۷براستی که در همین شهر، هیرودیس و پُنتیوس پیلاتُس با غیریهودیان و قوم اسرائیل بر ضد خادم مقدّست عیسی که او را مسح کردی، همدست شدند، ۲۸تا آنچه را که دست و ارادۀ تو از پیش مقدّر کرده بود، تحقق بخشند. ۲۹اکنون، ای خداوند، به تهدیدهای ایشان نظر کن و خادمان خود را عنایت فرما تا کلامت را با شهامت کامل بیان کنند، ۳۰و نیز دست خود را به شفا دراز کن و به نام خادم مقدّست عیسی، آیات و معجزات به ظهور آور.»
۳۱پس از دعای ایشان، مکانی که در آن جمع بودند به لرزه درآمد و همه از روح‌القدس پر شده، کلام خدا را با شهامت بیان می‌کردند.

یوشع ۱:۱-۹

۱پس از درگذشت موسی خادم خداوند، خداوند دستیار او یوشَع پسر نون را خطاب کرده، گفت: ۲«خادم من موسی درگذشته است. پس اکنون برخیز، تو و تمامی این قوم، تا از این رود اردن گذشته، به سرزمینی درآیید که من بدیشان یعنی به بنی‌اسرائیل می‌دهم. ۳چنانکه به موسی وعده دادم، هر جایی را که کف پای خود را بر آن بگذارید، به شما داده‌ام. ۴از صحرا و این لبنان تا رود بزرگ فُرات - که سرزمین حیتّیان را نیز شامل می‌شود - و از آنجا تا دریای بزرگ در غرب، جملگی قلمرو شما خواهد بود. ۵در همۀ ایام عمرت، هیچ‌کس را یارای ایستادگی در برابر تو نخواهد بود. همان‌گونه که با موسی بودم، با تو نیز خواهم بود. تو را ترک نخواهم کرد و وا نخواهم گذاشت. ۶قوی و دلیر باش، زیرا تو این قوم را وارث سرزمینی خواهی ساخت که به نیاکانشان سوگند یاد کردم آن را بدیشان ببخشم. ۷فقط قوی و بسیار دلیر باش؛ دقت کن تا مطابق تمامی شریعتی که خادم من موسی تو را بدان حکم کرده است، عمل نمایی. از آن به چپ یا راست منحرف مشو، تا به هر جا که می‌روی کامیاب گردی. ۸این کتاب تورات از دهان تو دور نشود. روز و شب در آن تأمل کن تا مطابق هرآنچه در آن نوشته شده، به دقت عمل نمایی. آنگاه راه خود را فیروز خواهی ساخت و کامیاب خواهی شد. ۹آیا تو را امر نکردم؟ قوی و دلیر باش. مترس و هراسان مباش، زیرا هر جا که بروی، یهوه خدایت با تو خواهد بود.»

متی ۱۰:۵-۱۲

۱۰خوشا به حال آنان که در راه پارسایی آزار می‌بینند،
زیرا پادشاهی آسمان از آنِ ایشان است.
۱۱«خوشا به حال شما، آنگاه که مردم به‌خاطر من، شما را دشنام دهند و آزار رسانند و هر سخن بدی به‌دروغ علیه‌تان بگویند. ۱۲خوش باشید و شادی کنید زیرا پاداشتان در آسمان عظیم است. چراکه همین‌گونه پیامبرانی را که پیش از شما بودند، آزار رسانیدند.

متی ۹:۲۴-۱۴

۹«در آن زمان شما را تسلیم خواهند کرد تا آزار بسیار بینید، و شما را خواهند کشت. همۀ قومها به‌خاطر نام من از شما نفرت خواهند داشت. ۱۰در آن روزها بسیاری از ایمان خود بازگشته، به یکدیگر خیانت خواهند کرد و از یکدیگر متنفر خواهند شد. ۱۱پیامبران دروغینِ زیادی برخاسته، بسیاری را گمراه خواهند کرد. ۱۲در نتیجۀ افزونی شرارت، محبت بسیاری به سردی خواهد گرایید. ۱۳امّا هر که تا به پایان پایدار بماند، نجات خواهد یافت. ۱۴و این بشارت پادشاهی در سرتاسر جهان اعلام خواهد شد تا شهادتی برای همۀ قومها باشد. آنگاه پایان فرا خواهد رسید.

لوقا ۱۰:۲۱-۱۹

۱۰سپس به آنها گفت: «قومی بر قوم دیگر و حکومتی بر حکومت دیگر بر خواهند خاست. ۱۱زلزله‌های بزرگ و قحطی و طاعون در جایهای گوناگون خواهد آمد، و وقایع هولناک روی داده، نشانه‌های مَهیب از آسمان ظاهر خواهد شد.
۱۲«امّا پیش از این همه، شما را گرفتار کرده، آزار خواهند رسانید و به کنیسه‌ها و زندانها خواهند سپرد، و به‌خاطر نام من، شما را نزد پادشاهان و والیان خواهند برد ۱۳و این‌گونه فرصت خواهید یافت تا شهادت دهید. ۱۴این را خوب به خاطر بسپارید که پیشاپیش نگران نباشید در دفاع از خود چه بگویید. ۱۵زیرا به شما کلام و حکمتی خواهم داد که هیچ‌یک از دشمنانتان را یارای مقاومت یا مخالفت با آن نباشد. ۱۶حتی والدین و برادرانتان، و خویشان و دوستانتان شما را تسلیم دشمن خواهند کرد و برخی از شما را خواهند کشت. ۱۷مردم همه به‌خاطر نام من از شما نفرت خواهند داشت. ۱۸امّا مویی از سرتان گُم نخواهد شد. ۱۹با پایداری، جان خود را نجات خواهید داد.

یوحناا ۱۸:۱۵-۲۱

۱۸«اگر دنیا از شما نفرت دارد، به یاد داشته باشید که پیش از شما از من نفرت داشته است. ۱۹اگر به دنیا تعلّق داشتید، دنیا شما را چون کسان خود دوست می‌داشت. امّا چون به دنیا تعلّق ندارید، بلکه من شما را از دنیا برگزیده‌ام، دنیا از شما نفرت دارد. ۲۰کلامی را که به شما گفتم، به یاد داشته باشید: ”بنده از ارباب خود بزرگتر نیست.“ اگر مرا آزار رسانیدند، با شما نیز چنین خواهند کرد؛ و اگر کلام مرا نگاه داشتند، کلام شما را نیز نگاه خواهند داشت. ۲۱امّا این همه را به سبب نام من با شما خواهند کرد، زیرا فرستندۀ مرا نمی‌شناسند.

یوحناا ۱:۱۶-۴

۱«این چیزها را به شما گفتم تا نلغزید. ۲شما را از کنیسه‌ها اخراج خواهند کرد و حتی زمانی می‌رسد که هر که شما را بکشد، می‌پندارد که خدا را خدمت کرده است. ۳این کارها را خواهند کرد، زیرا نه پدر را می‌شناسند، نه مرا. ۴اینها را به شما گفتم تا چون زمان وقوعشان فرا رسد، به یاد آورید که شما را آگاه کرده بودم. آنها را در آغاز به شما نگفتم، زیرا خود با شما بودم.

یوحناا ۳۳:۱۶

۳۳اینها را به شما گفتم تا در من آرامش داشته باشید. در دنیا برای شما زحمت خواهد بود؛ امّا دلْ قوی دارید، زیرا من بر دنیا غالب آمده‌ام.»

اعمال ۴

۱پطرس و یوحنا هنوز با مردم سخن می‌گفتند که کاهنان و فرماندۀ نگهبانانِ معبد و صَدّوقیان سر‌رسیدند. ۲آنان از اینکه رسولان به مردم تعلیم می‌دادند و اعلام می‌کردند که در عیسی، رستاخیز مردگان وجود دارد، سخت خشمگین بودند. ۳پس ایشان را گرفتند و چون عصر بود، تا روز بعد در حبس نگاه داشتند. ۴امّا بسیاری از آنها که پیام را شنیده بودند، ایمان آوردند و شمار مردان به حدود پنج هزار رسید.
۵روز بعد، بزرگان و مشایخ و علمای دین در اورشلیم گرد ‌هم آمدند. ۶در این مجلس، حَنّا کاهن اعظم و قیافا و یوحنا و اسکندر و همۀ افراد خانوادۀ کهانت‌اعظم حضور داشتند. ۷آنان پطرس و یوحنا را در میان به پا داشته، از ایشان پرسیدند: «به چه قدرت و نامی این کار را کرده‌اید؟»
۸آنگاه پطرس از روح‌القدس پر شده، پاسخ داد: «ای بزرگانِ قوم و مشایخ، ۹اگر امروز به‌خاطر نیکی در حق مردی علیل از ما بازخواست می‌شود، و می‌پرسید او چگونه شفا یافته است، ۱۰پس همۀ شما و تمامی قوم اسرائیل بدانید که به نام عیسی مسیح ناصری است که این مرد در برابرتان تندرست ایستاده است، به نام همان که شما بر صلیب کشیدید امّا خدا او را از مردگان برخیزانید. ۱۱اوست آن سنگ که شما معماران رد کردید و حال مهمترین سنگ بنا شده است. ۱۲در هیچ‌کس جز او نجات نیست، زیرا زیر آسمان نامی دیگر به آدمیان داده نشده تا بدان نجات یابیم.»
۱۳چون شهامت پطرس و یوحنا را دیدند و دانستند که افرادی آموزش‌ندیده و عامی هستند، در شگفت شدند و دریافتند که از یاران عیسی بوده‌اند. ۱۴ولی چون مردِ شفا یافته در کنار آن دو ایستاده بود، نتوانستند چیزی بگویند. ۱۵پس دستور دادند که از مجلس بیرون بروند و خود به مشورت نشستند. ۱۶با یکدیگر گفتند: «با این دو چه کنیم؟ زیرا همۀ ساکنان اورشلیم می‌دانند که معجزه‌ای آشکار به دست ایشان انجام شده است و نمی‌توانیم منکر آن شویم. ۱۷ولی تا بیش از این در میان قوم شیوع نیابد، باید به این مردان اخطار کنیم که دیگر با احدی بدین نام سخن نگویند.»
۱۸آنگاه ایشان را باز فرا خواندند و حکم کردند که هرگز به نام عیسی چیزی نگویند و تعلیمی ندهند. ۱۹امّا پطرس و یوحنا پاسخ دادند: «شما خود داوری کنید، کدام در نظر خدا درست است، اطاعت از شما یا اطاعت از خدا؟ ۲۰زیرا ما نمی‌توانیم آنچه دیده و شنیده‌ایم، بازنگوییم.»
۲۱پس آن دو را پس از تهدیدهای بیشتر رها کردند زیرا راهی برای مجازاتشان نیافتند، چرا که همۀ مردم خدا را به‌خاطر آنچه رخ داده بود، حمد می‌گفتند. ۲۲زیرا مردی که معجزه‌آسا شفا یافته بود، بیش از چهل سال داشت.
۲۳پطرس و یوحنا پس از رهایی نزد یاران خود بازگشتند و آنچه را که سران کاهنان و مشایخ به آنها گفته بودند، بازگفتند. ۲۴چون این را شنیدند، یکصدا به درگاه خدا دعا کرده، گفتند: «ای خداوندِ حاکم بر همۀ امور، ای آفرینندۀ آسمان و زمین و دریا و آنچه در آنهاست، ۲۵تو خود به واسطۀ روح‌القدس از زبان پدر ما، خادمت داوود، فرمودی:

«”از چه سبب قومها می‌شورند
و ملتها به‌عبث تدبیر می‌کنند؟
۲۶پادشاهان زمین به صف می‌شوند
و فرمانروایان گرد هم می‌آیند،
بر ضد خداوند
و بر ضد مسیح او.“
۲۷براستی که در همین شهر، هیرودیس و پُنتیوس پیلاتُس با غیریهودیان و قوم اسرائیل بر ضد خادم مقدّست عیسی که او را مسح کردی، همدست شدند، ۲۸تا آنچه را که دست و ارادۀ تو از پیش مقدّر کرده بود، تحقق بخشند. ۲۹اکنون، ای خداوند، به تهدیدهای ایشان نظر کن و خادمان خود را عنایت فرما تا کلامت را با شهامت کامل بیان کنند، ۳۰و نیز دست خود را به شفا دراز کن و به نام خادم مقدّست عیسی، آیات و معجزات به ظهور آور.»
۳۱پس از دعای ایشان، مکانی که در آن جمع بودند به لرزه درآمد و همه از روح‌القدس پر شده، کلام خدا را با شهامت بیان می‌کردند.
۳۲همۀ ایمانداران را یک دل و یک جان بود و هیچ‌کس چیزی از اموالش را از آنِ خود نمی‌دانست، بلکه در همه چیز با هم شریک بودند. ۳۳رسولان با نیرویی عظیم به رستاخیز خداوندْ عیسی شهادت می‌دادند و فیضی عظیم بر همگی ایشان بود. ۳۴هیچ‌کس در میان آنها محتاج نبود، زیرا هر که زمین یا خانه‌ای داشت، می‌فروخت و وجه آن را ۳۵پیش پای رسولان می‌گذاشت تا بر حسب نیازِ هر کس بین همه تقسیم شود. ۳۶یوسف نیز که از قبیلۀ لاوی و اهل قپرس بود و رسولان او را برنابا یعنی ’مشوّق‘ لقب داده بودند، ۳۷مزرعه‌ای را که داشت، فروخت و وجه آن را آورده، پیش پای رسولان گذاشت.

اعمال ۱۷:۵-۴۲

۱۷امّا کاهن اعظم و همۀ همکارانش که از فرقۀ صَدّوقی بودند، از فرط حسد دست به کار شدند ۱۸و رسولان را گرفته، به زندان عمومی افکندند. ۱۹ولی شب‌هنگام، فرشتۀ خداوند درهای زندان را گشود و ایشان را بیرون آورد ۲۰و گفت: «بروید و در معبد بایستید و پیام کامل این حیات را به مردم بگویید.»
۲۱پس سحرگاهان بنا بر آنچه بدیشان گفته شده بود به معبد درآمدند و به تعلیم مردم پرداختند.
چون کاهن اعظم و همکارانش آمدند، اهل شورا و تمامی مشایخ اسرائیل را فرا خواندند و کسانی فرستادند تا رسولان را از زندان بیاورند. ۲۲امّا چون مأموران وارد زندان شدند، رسولان را نیافتند. پس بازگشته، خبر دادند که ۲۳«درهای زندان محکم بسته بود و نگهبانان نیز مقابل درها ایستاده بودند. ولی چون درها را گشودیم، هیچ‌کس را در زندان نیافتیم.» ۲۴با شنیدن این خبر، فرماندۀ نگهبانانِ معبد و سران کاهنان حیران مانده، به فکر فرو رفتند که «عاقبت این کار چه خواهد شد؟»
۲۵در این هنگام، کسی آمد و به آنها خبر داده، گفت: «آنها که به زندانشان افکنده بودید، اکنون در معبد ایستاده‌اند و مردم را تعلیم می‌دهند.» ۲۶پس فرماندۀ نگهبانانِ معبد با مأموران رفتند و رسولان را آوردند، لیکن نه به اجبار، زیرا بیم داشتند مردم سنگسارشان کنند.
۲۷چون رسولان را آوردند، ایشان را در برابر شورا به پا داشتند. آنگاه کاهن اعظم از ایشان پرسید: ۲۸«مگر شما را منعِ اکید نکردیم که دیگر به این نام تعلیم ندهید؟ ولی شما اورشلیم را با تعلیم خود پر ساخته‌اید و می‌خواهید خون این مرد را به گردن ما بیندازید.»
۲۹پطرس و رسولان دیگر پاسخ دادند: «خدا را باید بیش از انسان اطاعت کرد. ۳۰خدای پدران ما، همان عیسی را که شما بر صلیب کشیده، کشتید، از مردگان برخیزانید ۳۱و او را به دست راست خود بالا برده، سرور و نجات‌دهنده ساخت تا قوم اسرائیل را توبه و آمرزش گناهان بخشد. ۳۲و ما شاهدان این امور هستیم، چنانکه روح‌القدس نیز هست که خدا او را به مطیعان خود عطا کرده است.»
۳۳چون این سخنان را شنیدند چنان برآشفتند که خواستند ایشان را بکشند. ۳۴امّا شخصی از فرقۀ فَریسی، گامالائیل نام، که معلّم شریعت بود و مورد احترام همه، در مجلس به پا خاست و دستور داد رسولان را چند لحظه بیرون برند. ۳۵سپس به حاضران گفت: «ای اسرائیلیان، مواظب باشید چه می‌خواهید با این اشخاص بکنید. ۳۶چندی پیش، مردی تِئوداس نام برخاست که ادعا می‌کرد کسی است، و حدود چهارصد تن نیز به وی پیوستند. ولی او کشته شد و پیروانش نیز همه تار‌و‌مار شدند. ۳۷پس از او، یهودای جلیلی در زمان سرشماری قیام کرد و جمعی را به دنبال خود کشید. امّا او نیز از میان برداشته شد و پیروانش پراکنده شدند. ۳۸پس در خصوص این مسئله نیز به شما توصیه می‌کنم که دست از این افراد بردارید و آنان را به حال خود واگذارید. زیرا اگر قصد و عملشان از انسان باشد، بی‌گمان راه به جایی نخواهند برد. ۳۹امّا اگر از خدا باشد، نمی‌توانید آنان را از میان بردارید، زیرا در آن صورت با خدا می‌جنگید!»
۴۰پس متقاعد شدند و رسولان را فرا خوانده، تازیانه زدند و منع کردند که دیگر به نام عیسی سخنی نگویند، آنگاه اجازه دادند بروند.
۴۱رسولان شادی‌کنان از حضور اهل شورا بیرون رفتند، زیرا شایسته شمرده شده بودند که به‌خاطر آن نام اهانت ببینند. ۴۲و هیچ روزی، چه در معبد و چه در خانه‌ها، از تعلیم و بشارت دربارۀ اینکه عیسی همان مسیح است، دست نکشیدند.

رومیان ۱۶:۸-۲۵

۱۶و روحْ خود با روح ما شهادت می‌دهد که ما فرزندان خداییم. ۱۷و اگر فرزندانیم، پس وارثان نیز هستیم، یعنی وارثان خدا و هم‌ارث با مسیح. زیرا اگر در رنجهای مسیح شریک باشیم، در جلال او نیز شریک خواهیم بود.
۱۸در نظر من، رنجهای زمان حاضر در قیاس با جلالی که در ما آشکار خواهد شد، هیچ است. ۱۹زیرا خلقت با اشتیاق تمام در انتظار ظهور پسران خداست. ۲۰زیرا خلقت تسلیم بطالت شد، نه به خواست خود، بلکه به ارادۀ او که آن را تسلیم کرد، با این امید که ۲۱خودِ خلقت نیز از بندگی فساد رهایی خواهد یافت و در آزادی پرجلال فرزندان خدا سهیم خواهد شد.
۲۲ما می‌دانیم که تمام خلقت تا هم‌اکنون از دردی همچون درد زایمان می‌نالد. ۲۳و نه تنها خلقت، بلکه خود ما نیز که از نوبر روح برخورداریم، در درون خویش ناله برمی‌آوریم، در همان حال که مشتاقانه در انتظار پسرخواندگی، یعنی رهایی بدنهای خویش هستیم. ۲۴زیرا با همین امید نجات یافتیم. امّا امیدی که به دست آمد، دیگر امید نیست. چگونه کسی می‌تواند به امید چیزی باشد که آن را یافته است؟ ۲۵امّا اگر به چیزی امیدواریم که هنوز ندیده‌ایم، بردبارانه انتظارش را می‌کشیم.

رومیان ۲۸:۸

۲۸می‌دانیم در حق آنان که خدا را دوست می‌دارند و بر طبق ارادۀ او فرا خوانده شده‌اند، همۀ چیزها با هم برای خیریت در کار است.

رومیان ۳۱:۸-۳۹

۳۱در برابر همۀ اینها چه می‌توانیم گفت؟ اگر خدا با ماست، کیست که بتواند بر ضد ما باشد؟ ۳۲او که پسر خود را دریغ نداشت، بلکه او را در راه همۀ ما فدا ساخت، آیا همراه با او همه چیز را به ما نخواهد بخشید؟ ۳۳کیست که برگزیدگان خدا را متهم کند؟ خداست که آنها را پارسا می‌شمارد! ۳۴کیست که محکومشان کند؟ مسیحْ عیسی که مرد، بلکه برخیزانیده نیز شد و به دست راست خداست، اوست که برای ما شفاعت می‌کند! ۳۵کیست که ما را از محبت مسیح جدا سازد؟ سختی یا فشار یا آزار یا قحطی یا عریانی یا خطر یا شمشیر؟ ۳۶چنانکه نوشته شده است: «ما همۀ روز، به‌خاطر تو به کام مرگ می‌رویم و همچون گوسفندان کُشتاری شمرده می‌شویم.»
۳۷به‌عکس، در همۀ این امور ما برتر از پیروزمندانیم، به واسطۀ او که ما را محبت کرد. ۳۸زیرا یقین دارم که نه مرگ و نه زندگی، نه فرشتگان و نه ریاستها، نه چیزهای حال و نه چیزهای آینده، نه هیچ قدرتی، ۳۹و نه بلندی و نه پستی، و نه هیچ چیز دیگر در تمامی خلقت، قادر نخواهد بود ما را از محبت خدا که در خداوند ما مسیحْ عیسی است، جدا سازد.

اول قرنتیان ۵۸:۱۵

۵۸پس، برادران عزیزم، ثابت و استوار بوده، همواره با تمام وجود به کار خداوند مشغول باشید، زیرا می‌دانید زحمت شما در خداوند بیهوده نیست.

فیلیپیان ۲۷:۱-۳۰

۲۷فقط از شما می‌خواهم که به شیوۀ شایسته انجیل مسیح رفتار کنید، تا خواه بیایم و شما را ببینم و خواه در غیابم از احوالتان بشنوم، خاطرم آسوده باشد که در یک روح استوارید و چون یک تن، دوش به دوش برای ایمان انجیل مجاهده می‌کنید، ۲۸و در هیچ چیز از مخالفان هراسی ندارید، که همین در مورد آنان نشان هلاکت است، امّا نشان نجات شماست، و این از خداست. ۲۹زیرا این افتخار نصیب شما شده که نه تنها به مسیح ایمان آورید، بلکه در راه او رنج هم ببرید. ۳۰چراکه شما را همان مجاهده است که مرا مشغول به آن دیدید و اکنون می‌شنوید که هنوز هم بدان مشغولم.

عبرانیان ۱۴:۴-۱۶

۱۴پس چون کاهن اعظمی والامقام داریم که از آسمانها درگذشته است، یعنی عیسی پسر خدا، بیایید اعتراف خود را استوار نگاه داریم. ۱۵زیرا کاهن اعظم ما چنان نیست که نتواند با ضعفهای ما همدردی کند، بلکه کسی است که از هر حیث همچون ما وسوسه شده است، بدون اینکه گناه کند. ۱۶پس آزادانه به تخت فیض نزدیک شویم تا رحمت بیابیم و فیضی را حاصل کنیم که به هنگام نیاز یاریمان دهد.

عبرانیان ۱۱

۱ایمان، ضامن چیزهایی است که بدان امید داریم و برهان آنچه هنوز نمی‌بینیم. ۲به سبب ایمان بود که دربارۀ پیشینیان به نیکویی شهادت داده شد.
۳به ایمان درمی‌یابیم که کائنات به وسیلۀ کلام خدا شکل گرفت، بدان‌گونه که آنچه دیده می‌شود از چیزهای دیدنی پدید نیامد.
۴به ایمان بود که هابیل قربانی‌ای نیکوتر از قربانی قائن به خدا تقدیم کرد، و به سبب همین ایمان دربارۀ او شهادت داده شد که پارساست، زیرا خدا دربارۀ هدایای او به نیکویی شهادت داد. به همین سبب، هرچند چشم از جهان فرو بسته، هنوز سخن می‌گوید.
۵به ایمان بود که خَنوخ از این جهان منتقل شد تا طعم مرگ را نچشد و دیگر یافت نشد، چون خدا او را برگرفت. زیرا پیش از برگرفته شدن، دربارۀ او شهادت داده شد که خدا را خشنود ساخته است. ۶و بدون ایمان ممکن نیست بتوان خدا را خشنود ساخت، زیرا هر که به او نزدیک می‌شود، باید ایمان داشته باشد که او هست و جویندگان خود را پاداش می‌دهد.
۷به ایمان بود که نوح هنگامی که از جانب خدا دربارۀ اموری که تا آن زمان دیده نشده بود هشدار یافت، آن را با خداترسی به‌جدّ گرفت و برای نجات خانوادۀ خویش کشتی ساخت. او به ایمانِ خود دنیا را محکوم کرد و وارث آن پارسایی شد که بر ایمان استوار است.
۸به ایمان بود که ابراهیم هنگامی که فرا خوانده شد، اطاعت کرد و حاضر شد به جایی رود که بعدها به میراث می‌یافت؛ و هرچند نمی‌دانست کجا می‌رود، روانه شد. ۹به ایمان بود که در سرزمین موعود، همچون بیگانه‌ای در دیار غریب خانه به دوش گردید و همانند اسحاق و یعقوب که با او وارث همان وعده بودند، در خیمه‌ها ساکن شد. ۱۰زیرا چشم‌انتظار شهری بود با بنیاد، که معمار و سازنده‌اش خداست.
۱۱به ایمان بود که ابراهیم توانایی یافت نسلی داشته باشد، با اینکه سارا نازا و خود او نیز سالخورده بود؛ چرا که وعده‌دهنده را امین شمرد. ۱۲این‌گونه، از یک تن، آن هم از کسی که تقریباً مرده بود، نسلی کثیر همچون ستارگان آسمان، و بی‌شمار مانند شنهای کنارۀ دریا، پدید آمد.
۱۳اینان همه در ایمان درگذشتند، در حالی که وعده‌ها را هنوز نیافته بودند، بلکه فقط آنها را از دور دیده و خوشامد گفته بودند. ایشان تصدیق کردند که بر زمین، بیگانه و غریبند. ۱۴آنان که چنین سخن می‌گویند، آشکارا نشان می‌دهند که در جستجوی وطنی هستند. ۱۵اگر به سرزمینی می‌اندیشیدند که ترکش کرده بودند، فرصت بازگشت می‌داشتند. ۱۶امّا مشتاق سرزمینی نیکوتر بودند، مشتاق وطنی آسمانی. از همین رو، خدا عار ندارد خدای ایشان خوانده شود، زیرا شهری برایشان مهیا کرده است.
۱۷به ایمان بود که ابراهیم هنگامی که آزموده شد، اسحاق را به عنوان قربانی تقدیم کرد؛ و او که وعده‌ها را پذیرفته بود حاضر شد پسر یگانۀ خود را قربانی کند، ۱۸همان را که درباره‌اش گفته شده بود: «نسل تو از اسحاق خوانده خواهد شد.» ۱۹ابراهیم چنین اندیشید که خدا قادر است حتی مردگان را زنده کند، و می‌توان گفت که به نوعی اسحاق را از مرگ بازیافت.
۲۰به ایمان بود که اسحاق، یعقوب و عیسو را در خصوص امور آینده برکت داد.
۲۱به ایمان بود که یعقوب به هنگام مرگ، هر یک از پسران یوسف را برکت داد و در حالی که بر سر عصای خود تکیه زده بود، سَجده کرد.
۲۲به ایمان بود که یوسف چون به پایان عمر خود نزدیک شد، از خروج بنی‌اسرائیل سخن گفت و دربارۀ استخوانهای خود دستورهایی داد.
۲۳به ایمان بود که والدین موسی او را پس از تولّد به مدت سه ماه پنهان کردند، زیرا دیدند کودکی است بی‌نظیر؛ و از حکم پادشاه نهراسیدند.
۲۴به ایمان بود که موسی هنگامی که بزرگ شد، نخواست پسر دختر فرعون خوانده شود. ۲۵او آزار دیدن با قوم خدا را بر لذتِ زودگذرِ گناه ترجیح داد. ۲۶و رسوایی به‌خاطر مسیح را باارزشتر از گنجهای مصر شمرد، زیرا از پیش به پاداش چشم دوخته بود. ۲۷به ایمان بود که او بی‌آنکه از خشم پادشاه بهراسد مصر را ترک گفت، زیرا آن نادیدنی را همواره در برابر چشمان خود داشت. ۲۸به ایمان بود که او پِسَخ و پاشیدن خون را به جا آورد تا هلاک‌کنندۀ نخست‌زادگان، بر نخست‌زادگان اسرائیل دست دراز نکند.
۲۹به ایمان بود که قوم از میان دریای سرخ همچون زمینی خشک گذشتند؛ امّا چون مصریان کوشیدند همان کار را انجام دهند، غرق شدند.
۳۰به ایمان بود که دیوارهای اَریحا پس از اینکه قوم هفت روز دور آن گشتند، فرو ریخت.
۳۱به ایمان بود که راحابِ فاحشه همراه با نامطیعان کشته نشد، زیرا جاسوسان را به‌سلامت پذیرا گردید.
۳۲دیگر چه گویم؟ زیرا فرصت نیست دربارۀ جِدعون و باراق و شَمشون و یَفتاح و داوود و سموئیل و پیامبران سخن گویم، ۳۳که به ایمان، ممالک را فتح کردند، عدالت را برقرار نمودند، و وعده‌ها را به چنگ آوردند؛ دهان شیران را بستند، ۳۴شعله‌های سوزان آتش را بی‌اثر کردند و از دَمِ شمشیر رهایی یافتند؛ ضعفشان به قوّت بدل شد، در جنگ توانمند شدند و لشکریان بیگانه را تار‌و‌مار کردند. ۳۵زنان، مردگان خود را قیام کرده بازیافتند. امّا گروهی دیگر شکنجه شدند و رهایی را نپذیرفتند، تا به رستاخیزی نیکوتر دست یابند. ۳۶بعضی استهزا شدند و تازیانه خوردند، و حتی به زنجیر کشیده شده، به زندان افکنده شدند. ۳۷سنگسار گشتند، با ارّه دو پاره شدند و با شمشیر به قتل رسیدند. در جامه‌هایی محقّر از پوست گوسفند و بز در هر جا گذر کرده، تنگدست، ستمدیده و مورد آزار بودند. ۳۸اینان که جهان لایقشان نبود، در بیابانها و کوهها، و غارها و شکافهای زمین، آواره بودند.
۳۹اینان همه به سبب ایمانشان به نیکویی یاد شدند. با این حال، هیچ‌یک آنچه را که بدیشان وعده داده شده بود، نیافتند. ۴۰زیرا خدا از پیش چیزی بهتر برای ما در نظر داشت تا ایشان بدون ما به کمال نرسند.

عبرانیان ۱:۱۲-۳

۱پس چون چنین ابری عظیم از شاهدان را گرداگرد خود داریم، بیایید هر بارِ اضافی و هر گناه را که آسان به دست و پای ما می‌پیچد، از خود دور کنیم و با استقامت در مسابقه‌ای که برای ما مقرر شده است، بدویم. ۲و چشمان خود را بر قهرمان و مظهر کامل ایمان یعنی عیسی بدوزیم که به‌خاطر آن خوشی که پیشِ رو داشت، صلیب را تحمل کرد و ننگ آن را ناچیز شمرد و اکنون بر جانب راست تخت خدا نشسته است. ۳به او بیندیشید که چنان مخالفتی را از سوی گناهکاران تحمل کرد، تا خسته و دلسرد نشوید.

عبرانیان ۱۱:۱۲

۱۱هیچ تأدیبی در حین انجام شدن، خوشایند نیست، بلکه دردناک است. امّا بعد برای کسانی که به وسیلۀ آن تربیت شده‌اند، میوۀ آرامش و پارسایی به بار می‌آورد.

یعقوب ۲:۱-۴

۲ای برادرانِ من، هر گاه با آزمایشهای گوناگون روبه‌رو می‌شوید، آن را کمال شادی بینگارید! ۳زیرا می‌دانید گذشتن ایمان شما از بوتۀ آزمایشها، پایداری به بار می‌آورد. ۴امّا بگذارید پایداری کار خود را به کمال رساند تا بالغ و کامل شوید و چیزی کم نداشته باشید.

یعقوب ۷:۵-۱۱

۷پس ای برادران، تا آمدن خداوند صبر پیشه کنید. بنگرید چگونه دهقان انتظار می‌کشد تا زمین محصول پرارزش خود را به بار آورد؛ چگونه صبر می‌کند تا بارانهای پاییزی و بهاری بر زمین ببارد. ۸پس شما نیز صبور باشید و دلْ قوی دارید، زیرا آمدنِ خداوند ما نزدیک است! ۹برادران، از یکدیگر شکایت نکنید، تا بر شما نیز داوری نشود، زیرا ’داور‘ بر در ایستاده است.
۱۰برادران، از پیامبرانی که به نام خداوند سخن می‌گفتند، درسِ صبر در مصائب را فرا گیرید. ۱۱ما بردباران را خجسته می‌خوانیم. شما دربارۀ صبر ایوب شنیده‌اید، و می‌دانید که خداوند سرانجام با او چه کرد، زیرا خداوند به‌غایت مهربان و رحیم است.

اول پطرس ۳:۱-۹

۳متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح که از رحمت عظیم خود، ما را به واسطۀ رستاخیز عیسی مسیح از مردگان، تولّدی تازه بخشید، برای امیدی زنده ۴و میراثی فسادناپذیر و بی‌آلایش و ناپژمردنی که برای شما در آسمان نگاه داشته شده است؛ ۵و شما نیز به قدرت خدا و به واسطۀ ایمان، محفوظ هستید برای نجاتی که از هم‌اکنون آماده شده است تا در زمان آخر به ظهور رسد؛ ۶و در این بسیار شادمانید، هرچند اکنون زمانی کوتاه بنا به ضرورت در آزمایشهای گوناگون غمگین شده‌اید، ۷تا اصالت ایمانتان در بوتۀ آزمایش به ثبوت رسد و به هنگام ظهور عیسی مسیح به تمجید و تجلیل و اکرام بینجامد، همان ایمان که بس گرانبهاتر از طلاست که هرچند فانی است، به وسیلۀ آتش آزموده می‌شود. ۸شما گرچه او را ندیده‌اید، دوستش می‌دارید؛ و گرچه اکنون او را نمی‌بینید، به وی ایمان دارید و از شادمانی وصف‌ناپذیر و پرجلال آکنده‌اید، ۹زیرا غایت ایمان خویش یعنی نجات جانهایتان را می‌یابید.

اول پطرس ۱۹:۲-۲۵

۱۹زیرا پسندیده است که کسی از آن رو که چشم بر خدا دارد، چون به ناحق رنج کشد، دردها را تحمل کند. ۲۰امّا اگر به سبب کار خلاف تنبیه شوید و تحمّل کنید، چه جای فخر است؟ حال آنکه اگر نیکویی کنید و در عوض رنج ببینید و تحمّل کنید، نزد خدا پسندیده است. ۲۱چه، برای همین فرا خوانده شده‌اید، زیرا مسیح برای شما رنج کشید و سرمشقی گذاشت تا بر آثار قدمهای وی پا نهید.

۲۲«او هیچ گناه نکرد،
و فریبی در دهانش یافت نشد.»
۲۴چون دشنامش دادند، دشنام پس نداد؛ و آنگاه که رنج کشید، تهدید نکرد، بلکه خود را به دست داور عادل سپرد. ۲۴او خودْ گناهان ما را در بدن خویش بر دار حمل کرد، تا برای گناهان بمیریم و برای پارسایی زیست کنیم، همان که به زخمهایش شفا یافته‌اید. ۲۵زیرا همچون گوسفندان گمراه شده بودید، امّا اکنون به سوی شبان و ناظر جانهایتان بازگشته‌اید.

اول پطرس ۱۳:۳-۱۹:۴

۱۳اگر برای نیکویی کردن غیورید، کیست که به شما ضرر رساند؟ ۱۴امّا حتی اگر در راه حق رنج دیدید، خوشا به حالتان! «از آنچه آنان می‌ترسند شما مترسید و در هراس مباشید.» ۱۵بلکه در دل خویش مسیح را به عنوان خداونْد مقدس شمارید و همواره آماده باشید تا هر کس دلیل امیدی را که در شماست بپرسد، او را پاسخ گویید، امّا به‌نرمی و با احترام. ۱۶وجدانتان را پاک نگاه دارید تا کسانی که رفتار نیک شما را در مسیح بد می‌گویند، از بدگویی خویش شرمسار شوند. ۱۷زیرا اگر خواست خدا باشد، بهتر است برای نیکوکاری رنج ببرید تا بدکرداری. ۱۸زیرا مسیح نیز یک بار برای گناهان رنج کشید، پارسایی برای بدکاران، تا شما را نزد خدا بیاورد. او در عرصۀ جسم کشته شد، امّا در عرصۀ روح، زنده گشت ۱۹و در همان منزلت رفت و این را به ارواحی که در قرارگاه خود به سر می‌بردند اعلام کرد، ۲۰همان ارواحی که در ایام گذشته نافرمانی کرده بودند، آنگاه که خدا در روزگار نوح که کشتی ساخته می‌شد، با شکیبایی انتظار می‌کشید. در آن کشتی تنها شماری اندک، یعنی هشت تن، به واسطۀ آب نجات یافتند. ۲۱و آن آبْ نمونۀ تعمیدی است که اکنون نیز شما را نجات می‌بخشد، تعمیدی که نه زدودنِ آلودگی تن، بلکه تعهدِ وجدانیْ پاک است به خدا. این تعمید به واسطۀ رستاخیز عیسی مسیح شما را نجات می‌بخشد، ۲۲همان که به آسمان رفت و اینک به دست راست خداست و فرشتگان و ریاستها و قدرتها مطیعش گشته‌اند.

۴ ۱پس چون مسیح در عرصۀ جسم رنج کشید، شما نیز به همین عزم مسلّح شوید، زیرا آن کس را که در عرصۀ جسم رنج کشیده، دیگر با گناه کاری نیست. ۲در نتیجه باقی عمر را در جسم، نه در خدمت امیال پلید بشری، بلکه در راه انجام ارادۀ خدا می‌گذراند. ۳چرا که در گذشته به قدر کافی عمر خویش را در به عمل آوردن آنچه اقوام خدانشناس دوست می‌دارند، صرف کرده و روزگار به هرزگی و شهوت‌رانی و میخوارگی و عیش و نوش و بت‌پرستیِ نفرت‌انگیز گذرانده‌اید. ۴از همین رو، اکنون که در این بی‌بندوباری‌های مفرط با ایشان شریک نمی‌شوید، حیرانند و دشنامتان می‌دهند. ۵امّا به او که آماده است تا بر زندگان و مردگان داوری کند، حساب پس خواهند داد. ۶از همین روست که حتی به آنان که اکنون مرده‌اند، بشارت داده شد تا هرچند در عرصۀ جسم نزد آدمیان محکوم شدند، امّا در عرصۀ روح نزد خدا زیست کنند.
۷پایان همه چیز نزدیک است؛ پس جدّی و در دعا منضبط باشید. ۸مهمتر از همه، یکدیگر را به شدّت محبت کنید، زیرا محبت، انبوه گناهان را می‌پوشاند. ۹یکدیگر را بدون شِکوِه و شکایت میهمانی کنید. ۱۰همچون مباشرانِ امین بر فیض گوناگون خدا، یکدیگر را با هر عطایی که یافته‌اید خدمت کنید. ۱۱اگر کسی سخن می‌گوید، سخن او مانند سخنان خدا باشد؛ و اگر کسی خدمت می‌کند، با قدرتی که خدا می‌بخشد خدمت کند، تا در همه چیز، خدا به واسطۀ عیسی مسیح تمجید شود. جلال و توانایی تا ابد بر او باد. آمین.
۱۲ای عزیزان، از این آتشی که برای آزمودن شما در میانتان برپاست، در شگفت مباشید، که گویی چیزی غریب بر شما گذشته است. ۱۳بلکه شاد باشید از اینکه در رنجهای مسیح سهیم می‌شوید، تا به هنگام ظهور جلال او به‌غایت شادمان گردید. ۱۴اگر به خاطر نام مسیح شما را ناسزا گویند، خوشا به حالتان، زیرا روح جلال که روح خداست بر شما آرام می‌گیرد. ۱۵اگر رنج می‌کشید، مباد که به سبب قتل، دزدی، شرارت یا حتی فضولی باشد. ۱۶امّا اگر از آن سبب رنج می‌کشید که مسیحی هستید، شرمسار مباشید، بلکه چون کسی که این نام را بر خود دارد خدا را تمجید کنید. ۱۷زیرا زمان آن رسیده که داوری از خانۀ خدا آغاز شود؛ و اگر آغاز آن از ماست، پس سرانجامِ آنان که انجیل خدا را اطاعت نمی‌کنند، چه خواهد بود؟ ۱۸و «اگر پارسا به‌دشواری نجات یابد، خدانشناسان و گناهکاران چه خواهند کرد؟»
۱۹پس کسانی که به خواست خدا رنج می‌کشند، باید که جانهای خویش را به ’خالق امین‘ بسپارند و به نیکوکاری ادامه دهند.

اول پطرس ۶:۵-۱۱

۶پس خویشتن را زیرِ دست نیرومند خدا فروتن سازید تا در زمان مناسب سرافرازتان سازد. ۷همۀ نگرانیهای خود را به او بسپارید زیرا او به فکر شما هست.
۸هشیار و مراقب باشید، زیرا دشمن شما ابلیس همچون شیری غرّان در گردش است و کسی را می‌جوید تا ببلعد. ۹پس در ایمان راسخ باشید و در برابر او بایستید، زیرا آگاهید که برادران شما در دنیا با همین زحمات روبه‌رویند. ۱۰پس از اندک زمانی زحمت، خدای همۀ فیضها که شما را به جلال ابدی خود در مسیح فرا خوانده است، خودْ شما را احیا و استوار و نیرومند و پایدار خواهد ساخت. ۱۱او را تا ابد توانایی باد. آمین.

مکاشفه ۸:۲-۱۱

۸«به فرشتۀ کلیسای اِسمیرنا بنویس:
«آن اوّل و آن آخر که مُرد و زنده شد، چنین می‌گوید: ۹از سختیها و فقر تو آگاهم، با این همه ثروتمندی! از تهمتهای ناروای آنان که خود را یهود می‌خوانند و نیستند، بلکه کنیسۀ شیطانند، باخبرم. ۱۰از رنجی که خواهی کشید، مترس. باخبر باش که ابلیس برخی از شما را به زندان خواهد افکند تا آزموده شوید و ده روز آزار خواهید دید. لیکن تا به مرگ وفادار بمان که من تاج حیات را به تو خواهم بخشید.
۱۱«آن که گوش دارد بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید. هر که غالب آید، از مرگ دوّم گزند نخواهد دید.

مزمور ۳

۱خداوندا، چه بسیارند دشمنانم!
بسیاری بر ضد من برمی‌خیزند.
۲بسیاری دربارۀ جان من می‌گویند:
«برای او در خدا نجاتی نیست.» سِلاه
۳اما تو ای خداوند، سپر هستی به دورَم،
جلال من و سر فرازندۀ من.
۴خداوند را به فریاد بلند می‌خواندم
و او از کوه مقدسش اجابتم فرمود. سِلاه
۵من آرمیده، به خواب رفتم،
و باز بیدار شدم، زیرا خداوند نگاهم می‌دارد.
۶از هزاران هزار نخواهم ترسید
که از هر سو بر من صف آراسته‌اند.
۷خداوندا، برخیز!
ای خدای من، نجاتم ده!
زیرا تو بر رخسار همۀ دشمنانم می‌زنی
و دندانهای شریران را خُرد می‌کنی.
۸نجات از آن خداوند است؛
برکت تو بر قومت باد! سِلاه

مزمور ۵

۱آه ای خداوند، به سخنانم گوش فرا ده
و ناله‌ام را ملاحظه فرما.
۲ای پادشاهم و ای خدایم،
به صدای فریادم توجه کن،
زیرا به تو دعا می‌کنم.
۳خداوندا، صبحگاهان صدای مرا می‌شنوی؛
بامدادان، استدعایم را به حضورت می‌آرایم
و انتظار می‌کشم.
۴تو خدایی نیستی که از شرارت لذت ببری؛
بدی نزد تو میهمان نتواند شد.
۵خودستایان در برابر دیدگانت نتوانند ایستاد؛
تو از همۀ بدکاران نفرت می‌کنی.
۶تو دروغگویان را هلاک می‌سازی.
خداوند از اشخاص خون‌ریز و فریبکار کراهت دارد.
۷اما من از کثرت محبت تو به خانه‌ات در خواهم آمد
و در حیرت از تو، به سوی معبد مقدست پرستش خواهم کرد.
۸خداوندا، به سبب دشمنانم مرا در طریق درست خود رهبری فرما
و راه خود را پیش روی من راست گردان.
۹زیرا که حقیقت بر زبانشان نیست
و در باطنشان تباهی است و بس.
گلویشان گوری است گشاده،
و زبان خود را چرب می‌کنند.
۱۰خدایا، ایشان را تقصیرکار بشمار،
باشد که به سبب مشورتهای خود بیفتند؛
به سبب کثرت نافرمانیهایشان دورشان افکن،
زیرا که بر تو شوریده‌اند.
۱۱اما آنان که به تو پناه می‌آورند جملگی شادمان شوند
و جاودانه بانگ شادی برآورند.
زیر سایۀ خود محفوظشان بدار
تا دوستداران نام تو در تو وجد کنند.
۱۲زیرا تو، خداوندا، پارسایان را برکت می‌دهی
و آنان را با لطف خود چون سپر احاطه می‌کنی.

مزمور ۱۳

۱تا به کی، خداوندا؟ آیا مرا تا ابد فراموش خواهی کرد؟
تا به کی روی خود را از من خواهی پوشانید؟
۲تا به کی با اندیشه‌هایم دست به گریبان باشم،
و همۀ روز در دلم غم باشد؟
تا به کی دشمنم بر من سرافراز شود؟
۳ای یهوه خدای من، بر من نظر کن و اجابتم فرما.
به چشمانم روشنایی بخش، مبادا به خواب مرگ بخسبم؛
۴مبادا دشمنم گوید: «بر او چیره شدم»،
و خصمانم از تزلزلم شادمان شوند.
۵و اما من، بر محبت تو توکل می‌دارم؛
دلم در نجات تو شادی خواهد کرد.
۶برای خداوند خواهم سرایید،
زیرا مرا سزای نیکو داده است.

مزمور ۱۸

۱ای خداوند، ای قوّت من، تو را دوست می‌دارم.
۲خداوند صخرۀ من است، دژ من و رهانندۀ من؛
خدایم صخرۀ من است که در او پناه می‌جویم؛
او سپر من است، شاخ نجات و قلعۀ بلندم.
۳خداوند را که شایان ستایش است می‌خوانم،
و از دشمنانم نجات می‌یابم.
۴بندهای مرگ مرا فرو پیچیده بود،
و سیلابهای نابودی بر من هجوم آورده بود؛
۵بندهای هاویه به دورم تنیده بود،
و دامهای مرگ رویارویم بود.
۶در تنگی خویش، خداوند را خواندم،
و نزد خدایم فریاد کمک بلند کردم.
او از معبد خود صدایم را شنید،
و فریاد کمکم به درگاه وی، به گوشش رسید.
۷آنگاه زمین متزلزل شد و به جنبش درآمد،
بنیان کوهها بلرزید و مرتعش گشت؛
زیرا او به خشم آمده بود.
۸از بینی‌اش دود برآمد؛
از دهانش آتشِ سوزنده برجَهید،
و اخگرهای سوزان از او شعله برکشید.
۹آسمان را خم کرد و فرود آمد؛
تاریکی غلیظ زیر پاهایش بود.
۱۰سوار بر کروبی پرواز کرد؛
و بر بالهای باد اوج گرفت.
۱۱تاریکی را پوشش خود ساخت،
و ابرهای غبار و آبهای سیاه را
سایبان بر گِرداگِرد خویش.
۱۲از میان درخشش حضور وی
و از خلال ابرهایش
سنگهای گداخته و اخگرهای آتشین برون آمد!
۱۳خداوند از آسمان رعد کرد،
و آن متعال آواز خود را داد،
و سنگهای گداخته بود و اخگرهای افروخته.
۱۴او تیرهای خود را فرستاد و آنان را پراکنده ساخت؛
برقها افکند و ایشان را پریشان کرد.
۱۵آنگاه مجراهای دریا نمایان شد
و بنیان جهان آشکار گردید،
از نهیب تو، خداوندا،
و از وزش باد بینی تو!
۱۶از اعلی دست فرود آورده، مرا برگرفت،
و از آبهای بسیار بیرونم کشید.
۱۷مرا از دشمن زورآورم رهانید،
و از نفرت‌کنندگانم،
زیرا که از من نیرومندتر بودند.
۱۸در روز بلای من، به مقابله با من برآمدند،
ولی خداوند تکیه‌گاه من بود.
۱۹او مرا به مکانی فراخ بیرون آورد،
و مرا رهانید، زیرا که به من رغبت داشت.
۲۰خداوند فراخور پارسایی‌ام مرا پاداش داده است؛
فراخور پاکیِ دستانم، سزایم بخشیده است.
۲۱زیرا که راههای خداوند را نگاه داشته‌ام،
و شریرانه از خدایم روی نگردانیده‌ام.
۲۲قوانین او جملگی پیش رویم بوده است؛
و فرایض او را از خود دور نکرده‌ام.
۲۳در حضورش بَری از هر عیب بوده‌ام
و خویشتن را از تقصیر خویش نگاه داشته‌ام.
۲۴خداوند فراخور پارسایی‌ام مرا پاداش داده است،
فراخور پاکی دستهایم در نظر وی.
۲۵با وفادار، خود را وفادار می‌نمایی؛
با بی‌عیب، خود را بی‌عیب می‌نمایی؛
۲۶با پاک، خود را پاک می‌نمایی،
ولی با حیله‌گر، به زیرکی رفتار می‌کنی.
۲۷زیرا تو قوم افتاده را نجات می‌بخشی،
ولی چشمان متکبر را پست می‌گردانی.
۲۸تویی که چراغ مرا فروزان می‌داری؛
یهوه، خدای من تاریکی مرا روشن می‌گرداند.
۲۹به یاری تو بر سپاهیان یورش می‌برم؛
و با خدایم از دیوارها برمی‌جهم.
۳۰و اما خدا، راه او کامل است؛
کلام خداوند خالص است.
او کسانی را که بدو پناه می‌برند
جملگی سپر است.
۳۱زیرا کیست خدا جز یهوه؟
و کیست صخره، مگر خدای ما؟
۳۲خداست که کمر مرا به قوّت می‌بندد
و راهم را کامل می‌گرداند.
۳۳پاهایم را همچون پاهای آهو می‌سازد،
و مرا بر بلندیهایم بر پا می‌دارد.
۳۴دستانم را به جهت نبرد تعلیم می‌دهد؛
تا بازوانم کمان برنجین را خم کند.
۳۵تو سپر پیروزی خود را به من بخشیده‌ای،
و دست راستت پشتیبان من بوده؛
فروتنی تو مرا بزرگ ساخته است.
۳۶تو راهِ زیر پایم را فراخ می‌سازی،
تا پاهایم نلغزد.
۳۷دشمنانم را تعقیب کرده، به آنها می‌رسم،
و تا هلاک نشوند، بازنمی‌گردم.
۳۸چنان بر زمینشان می‌کوبم که یارای برخاستنشان نباشد،
و زیر پاهایم فرو می‌افتند.
۳۹تو کمر مرا برای جنگ به قوّت بسته‌ای،
و آنان را که به ضد من برخیزند زیر پاهایم می‌افکنی.
۴۰گردنهای دشمنانم را تسلیم من کرده‌ای
و نفرت‌کنندگانم را هلاک می‌سازم.
۴۱فریاد کمک برمی‌آورند اما فریادرسی نیست؛
از خداوند یاری می‌خواهند، اما اجابتشان نمی‌کند.
۴۲آنان را چون غباری بر باد، می‌سایم
و همچون گِلِ کوچه‌ها بیرون می‌افکنم.
۴۳تو مرا از ستیز مردمان خلاصی می‌بخشی،
و بر قومها سروَر می‌گردانی؛
مردمی که نمی‌شناختم، خدمتم می‌کنند!
۴۴به محض شنیدن صدایم، از من فرمان می‌برند؛
بیگانگان در برابرم سر فرود می‌آورند.
۴۵بیگانگان روحیۀ خود را باخته‌اند،
و لرزان از قلعه‌های خود بیرون می‌آیند.
۴۶خداوند زنده است! متبارک باد صخرۀ من!
متعال باد خدای نجات من!
۴۷اوست خدایی که انتقام مرا می‌گیرد،
و قومها را زیر سلطۀ من می‌آورد،
۴۸و مرا از دشمنانم خلاصی می‌بخشد.
آری، تو مرا بر مخالفانم برتری بخشیده‌ای،
و از مرد خشونتکار رهایی‌ام داده‌ای.
۴۹از این رو، خداوندا، تو را در میان قومها ستایش خواهم کرد،
و بهر نامت خواهم سرایید.
۵۰او به پادشاه خود پیروزیهای بزرگ می‌بخشد،
و مسیح خود را محبت می‌کند،
داوود و نسل او را، تا به ابد.

مزمور ۲۰

۱خداوند تو را در روز تنگی مستجاب فرما‌ید؛
نامِ خدای یعقوب تو را محافظت کند!
۲از قُدس برای تو کمک بفرستد،
و از صَهیون تو را حمایت نماید.
۳هدایای تو را جملگی به یاد آورد
و قربانیهای تمام‌سوز تو را قبول فرماید. سِلاه
۴آرزوی دلت را به تو عطا کند
و همۀ نقشه‌هایت را جامۀ عمل بپوشاند.
۵به سبب نجات تو بانگ شادی برآوریم
و عَلَم‌های خود را در نام خدایمان برافرازیم.
خداوند همۀ مسئلتهای تو را به انجام رساند!
۶اکنون دانستم که خداوند مسیح خود را نجات می‌بخشد؛
او از آسمانِ مقدسش وی را اجابت می‌فرماید،
به نیروی نجاتبخش دست راست خویش.
۷اینان ارابه‌ها و آنان اسبها را،
اما ما نام یهوه خدای خود را ذکر خواهیم کرد.
۸آنها خم شده، خواهند افتاد،
اما ما بر‌خاسته، خواهیم ایستاد.
۹خداوندا، پادشاه را نجات ده!
در روزی که بخوانیم، ما را اجابت فرما!

مزمور ۲۳

۱خداوند شبان من است؛
محتاج به هیچ چیز نخواهم بود.
۲در چراگاههای سرسبز مرا می‌خواباند؛
نزد آبهای آرامبخش رهبری‌ام می‌کند.
۳جان مرا تازه می‌سازد،
و به‌خاطر نام خویش،
به راه‌های درست هدایتم می‌فرماید.
۴حتی اگر از تاریکترین وادی نیز بگذرم،
از بدی نخواهم ترسید،
زیرا تو با منی؛
عصا و چوبدستی تو
قوّت قلبم می‌بخشند.
۵سفره‌ای برای من در برابر دیدگان دشمنانم می‌گسترانی!
سَرَم را به روغن تدهین می‌کنی
و پیاله‌ام را لبریز می‌سازی.
۶همانا نیکویی و محبت، تمام روزهای زندگی‌ام در پی من خواهد بود،
و سالیان دراز در خانۀ خداوند ساکن خواهم بود.

مزمور ۲۷

۱خداوند نور من و نجات من است؛
از که بترسم؟
خداوند پناهگاه جان من است؛
از که هراسان شوم؟
۲چون بدکاران بر من هجوم آورند تا گوشت تنم را بخورند،
چون خصمان و دشمنانم بر من بتازند،
آنانند که می‌لغزند و می‌افتند.
۳اگر لشگری به مقابله با من اردو زند،
دلم نخواهد ترسید؛
اگر جنگ بر من بر پا شود
در آن نیز اطمینان خواهم داشت.
۴یک چیز از خداوند خواسته‌ام،
و در پی آن خواهم بود:
که همۀ روزهای زندگی‌ام
در خانۀ خداوند ساکن باشم،
تا بر زیبایی خداوند چشم بدوزم
و در معبدش، پاسخم را بجویم.
۵زیرا در روز بلا
مرا در سایبان خود پنهان خواهد کرد،
و در پوشش خیمۀ خویش مخفی خواهد ساخت،
و بر صخره، در جای بلندم قرار خواهد داد.
۶آنگاه سرم بر دشمنانِ گرداگردم
افراشته خواهد شد،
و با فریادهای شادی در خیمۀ او قربانی خواهم کرد؛
و برای خداوند خواهم سرایید و خواهم نواخت.
۷خداوندا، چون بخوانم، آوازم را بشنو؛
مرا فیض ببخشا و اجابتم فرما.
۸ای دل من، او به تو گفته است: «روی مرا بجوی!»
خداوندا، روی تو را خواهم جُست.
۹روی خویش از من پنهان مکن،
و خدمتگزارت را خشمگینانه برمگردان؛
ای که یاور من بوده‌ای.
ای خدای نجات من،
طردم مکن و ترکم منما.
۱۰اگرچه پدر و مادرم ترکم کنند،
خداوند مرا خواهد پذیرفت.
۱۱خداوندا، راه خود را به من بیاموز،
و به سبب دشمنانم
مرا به راه هموار هدایت فرما.
۱۲به آرزوی خصمانم تسلیمم مکن،
زیرا شاهدان دروغین بر من برخاسته‌اند،
که خشونت را برمی‌دمند.
۱۳اما من باور دارم که نیکویی خداوند را
در زمین زندگان خواهم دید.
۱۴برای خداوند انتظار بکش،
نیرومند باش و دل قوی دار؛
آری، منتظر خداوند باش!

مزمور ۴۰

۱انتظارِ بسیار برای خداوند کشیدم،
و به من مایل شده، فریادم را شنید.
۲او مرا از چاه هلاکت برآورد
و از گل و لای برکشید؛
و پاهایم را بر صخره نهاد
و گامهایم را مستحکم فرمود.
۳سرودی تازه در دهانم گذاشت،
سرود ستایش خدایمان را.
بسیاری این را دیده، خواهند ترسید
و بر خداوند توکل خواهند کرد.
۴خوشا به حال کسی که بر خداوند توکل دارد،
و به متکبران روی نمی‌آورد،
به کسانی که از پی دروغ گمراه می‌شوند.
۵ای یهوه خدای من،
تو کارهای شگفت خود را
و تدبیرهای خویش را برای ما،
بس کثیر گردانیده‌ای؛
کسی را با تو قیاس نتوان کرد.
اگر بخواهم آنها را بازگویم و بیان کنم،
بیش از حدِ شمار است.
۶به قربانی و هدیه رغبت نداشتی،
اما گوشهای مرا گشودی؛
قربانی تمام‌سوز و قربانی‌گناه را مطالبه نکردی.
۷آنگاه گفتم: «اینک من می‌آیم!
در طومار کتاب درباره‌ام نوشته شده است؛
۸آرزویم، ای خدایم،
انجام اراده توست؛
شریعت تو در دل من است.»
۹در جماعت بزرگ به عدالت نجاتبخش تو بشارت داده‌ام؛
من لبان خویش بازنداشته‌ام، چنانکه تو می‌دانی ای خداوند.
۱۰عدالت نجاتبخش تو را در دل خویش پنهان نداشته‌ام،
بلکه از امانت و نجات تو سخن گفته‌ام
و محبت و وفاداری تو را از جماعت بزرگ نپوشانیده‌ام.
۱۱و اما تو خداوندا، رحمتت را از من دریغ نخواهی داشت؛
محبت و وفاداری تو همواره مرا محافظت خواهد کرد.
۱۲زیرا بلایای بی‌شمار مرا در میان گرفته است؛
تقصیراتم مرا احاطه کرده، که نمی‌توانم دید؛
از شمار مویهای سرم فزونتر است،
دل من ضعف به هم رسانده.
۱۳خداوندا، به لطف خویش رهایی‌ام ده؛
خداوندا، به یاریم بشتاب.
۱۴آنان که قصد گرفتن جان من دارند،
جملگی سرافکنده و شرمسار گردند؛
آنان که تیره‌روزی مرا آرزومندند
واپس روند و رسوا شوند.
۱۵آنان که بر من هَه هَه می‌گویند،
از سرافکندگی حیران گردند.
۱۶اما آنان که تو را می‌جویند
همه در تو شادی کنند و به وجد آیند؛
آنان که نجات تو را دوست می‌دارند
همواره بگویند: «خداوند بزرگ است!»
۱۷و اما من، ستمدیده و نیازمندم،
لیکن خداوندگار در اندیشۀ من است.
تو یاور و رهانندۀ منی؛
ای خدای من، تأخیر مکن.

مزمور ۴۶

۱خدا پناه و قوّت ماست،
و یاوری که در تنگیها فوراً یافت می‌شود.
۲پس نخواهیم ترسید، اگرچه زمین متحرک شود،
و کوهها به قعر دریا فرو افتند؛
۳اگرچه آبهایش بخروشند و به جوشش درآیند
و کوهها از تلاطم آن به لرزه افتند. سِلاه
۴نهری هست که جویبارهایش شهر خدا را فرحناک می‌سازد،
مسکن قدوس آن متعال را.
۵خدا در میان آن است، پس جنبش نخواهد خورد؛
در سپیده‌دم، خدا یاری‌اش خواهد کرد.
۶قومها می‌شورند و حکومتها سرنگون می‌شوند؛
او آواز خود را می‌دهد و زمین می‌گدازد!
۷یهوه خدای لشکرها با ماست؛
خدای یعقوب دژ بلند ماست! سِلاه
۸بیایید کارهای خداوند را بنگرید؛
ببینید چه ویرانیها بر زمین پدید آورده است!
۹او جنگها را تا کرانهای زمین پایان می‌بخشد؛
کمان را می‌شکند و نیزه را خُرد می‌کند
و ارابه‌ها را به آتش می‌سوزاند!
۱۰«بازایستید و بدانید که من خدا هستم؛
در میان قومها متعال،
و در جهان متعال هستم.»
۱۱یهوه خدای لشکرها با ماست؛
خدای یعقوب دژ بلند ماست. سِلاه

مزمور ۵۴

۱خدایا، به نام خویش نجاتم ده!
به قدرت خود، دادرسی‌ام کن!
۲خدایا، دعایم بشنو،
و به سخنان دهانم گوش بسپار!
۳زیرا بیگانگان بر ضد من برخاسته‌اند،
و بیدادگران قصد جان من دارند،
آنان که خدا در برابر دیدگانشان نیست. سِلاه
۴هان، خداست یاور من؛
خداوندگار است زنده نگاهدارندۀ جان من.
۵بدیِ دشمنان مرا به خود ایشان بازگردان!
در وفاداری خویش، از میانشان بردار!
۶و من قربانی اختیاری به تو تقدیم خواهم کرد،
و نام تو را، ای خداوند، خواهم ستود،
چراکه نیکوست!
۷زیرا تو مرا از هر تنگی رهانیده‌ای،
و چشمانم پیروزمندانه بر دشمنانم نگریسته است.

مزمور ۵۶

۱خدایا، مرا فیض عطا فرما،
زیرا انسان بر من پا می‌گذارد!
همۀ روز، مهاجمان بر من ستم روا می‌دارند.
۲تمام روز، مخالفان مرا لگدمال می‌کنند،
زیرا بسیاری متکبرانه با من می‌جنگند.
۳آنگاه که ترسان شوم،
بر تو توکل خواهم کرد.
۴آری، بر خدا توکل خواهم کرد،
بر خدایی که کلامش را می‌ستایم.
و ترسان نخواهم شد؛
انسان خاکی به من چه تواند کرد؟
۵همۀ روز سخنان مرا تحریف می‌کنند،
و همۀ تدبیرهایشان برای آزار من است.
۶دسیسه می‌کنند،
در کمین می‌نشینند،
و گامهایم را می‌پایند،
زیرا قصد جان من دارند!
۷با این همه شرارت، آیا جان سالم به در خواهند برد؟
خدایا، در خشمِ خود قومها را سرنگون ساز!
۸تو شمار آوارگیهایم را نگاه می‌داری،
و اشکهایم را در مَشک خود می‌نهی!
آیا آنها در دفترِ تو نیست؟
۹پس آنگاه که یاری بخواهم،
دشمنانم واپس خواهند نشست.
این را نیک می‌دانم که خدا با من است.
۱۰آری، بر خدا توکل می‌دارم،
بر خدایی که کلامش را می‌ستایم،
بر خداوندی که کلامش را می‌ستایم.
۱۱و ترسان نخواهم شد؛
آدمی به من چه تواند کرد؟
۱۲خدایا، نذرهایم را به تو باید ادا کنم؛
قربانیهای شکرگزاری به تو تقدیم خواهم کرد.
۱۳زیرا که تو خدایا،
جانم را از مرگ رهانیدی،
و پاهایم را از لغزش بازداشتی،
تا در نور زندگی در حضور خدا سالک باشم.

مزمور ۶۱

۱خدایا، فریاد مرا بشنو
و به دعایم گوش فرا ده!
۲از کرانهای زمین تو را می‌خوانم،
هنگامی که دلم لرزان است.
مرا به صخره‌ای که بلندتر از من است
هدایت فرما.
۳زیرا که تو پناهگاه من بوده‌ای،
و برج نیرومند در برابر دشمن.
۴بگذار تا به ابد در خیمۀ تو قرار یابم
و زیر سایۀ بالهایت پناه گیرم. سِلاه
۵زیرا تو، خدایا، نذرهایم را شنیده‌ای،
و میراث ترسندگانِ نامت را به من ارزانی داشته‌ای.
۶بر ایام عمر پادشاه بیفزا
و بر سالهای او، تا نسلهای بسیار!
۷تا ابد در حضور خدا بر تخت شاهی نشیند،
محبت و وفاداری خود را به مراقبت او برگمار!
۸پس نام تو را پیوسته خواهم سرایید،
و نذرهای خود را هر روزه ادا خواهم کرد.

مزمور ۶۲

۱تنها برای خدا جان من در سکوت انتظار می‌کشد،
زیرا نجات من از جانب اوست.
۲او یگانه صخره و نجات من است،
و دژِ بلند من،
پس هرگز جنبش نخواهم خورد.
۳تا به کِی بر مردی هجوم می‌آورید
تا جملگی وی را به قتل رسانید،
همچون دیواری خمیده و حصاری لرزان؟
۴به‌یقین بر آنند که او را از جایگاه بلندش سرنگون کنند؛
از دروغ گفتن لذت می‌برند؛
با دهان خود برکت می‌دهند،
اما در دلها‌یشان نفرین می‌کنند. سِلاه
۵تنها برای خدا، ای جان من، در سکوت انتظار بکش!
زیرا امید من از جانب اوست!
۶او یگانه صخره و نجات من است؛
و دژ بلند من،
پس جنبش نخواهم خورد.
۷بر خداست نجات و عزت من؛
صخرۀ نیرومند و پناه من در خداست.
۸ای قوم، همواره بر او توکل کنید،
و سفرۀ دل خویش را بر او بگشایید؛
زیرا که خدا پناه ماست. سِلاه
۹براستی که بنی‌آدم نَفَسی بیش نیستند،
و آدمیان فریبی بیش نی؛
در کفۀ ترازو بالا می‌روند،
زیرا جملگی با هم از بخار نیز سبکترند!
۱۰بر ظلم توکل مکنید
و به مالِ دزدی امید مبندید؛
و هرچند بر دارایی‌تان افزوده گردد،
دل بدان مبندید.
۱۱خدا یک بار گفته است
و من دو بار شنیده‌ام که:
قدرت از آن خداست
۱۲و محبت نیز از آن تو، ای خداوندگار.
به‌یقین که تو هر کس را سزا خواهی داد،
بر حسب آنچه کرده است.

مزمور ۶۸

۱خدا برخیزد و دشمنانش پراکنده شوند؛
آنان که از او نفرت دارند از حضورش بگریزند.
۲چنانکه دود رانده می‌شود،
ایشان را بِران؛
و چنانکه موم نزد آتش ذوب می‌شود،
شریران از حضور خدا هلاک گردند.
۳اما پارسایان شادمان باشند
و در حضور خدا به وجد آیند
و از فرط شادی پای کوبند.
۴برای خدا سرود بخوانید و در ستایش نام او بسرائید،
او را که بر ابرها سوار است، فریاد ستایش برافرازید؛
نام او یهوه است،
در حضورش شادی کنید.
۵پدر یتیمان و مدافع بیوه‌زنان
خداست در مسکن مقدس خود.
۶خدا بی‌کسان را صاحب خانه و کاشانه می‌گرداند
و زندانیان را بیرون آورده، به سعادت می‌رساند؛
اما طغیانگران در زمینِ خشک ساکن خواهند شد.
۷خدایا، هنگامی که پیش روی قوم خود بیرون رفتی،
آنگاه که در بیابان خرامیدی، سِلاه
۸زمین لرزید
و آسمانها بارید،
از حضور خدا، آن یگانۀ سینا،
از حضور خدا، خدای اسرائیل.
۹خدایا، تو باران فراوان بارانیدی
و میراث خود را که خسته بود، مستحکم گردانیدی.
۱۰جماعت تو در آن ساکن شدند،
و در نیکویی‌ات، خدایا،
تهیدستان را روزی رساندی.
۱۱خداوندگار فرمان را صادر می‌کند؛
زنانی که بشارت می‌آورند، سپاه عظیمی هستند.
۱۲شاهانِ لشکرها فرار کرده، می‌گریزند؛
زن خانه‌دار، غنیمت را تقسیم می‌کند.
۱۳اگرچه در میان آغلها خفته باشی
بالهای کبوتر به نقره پوشیده است‌
و پرهایش به طلای رخشان.
۱۴چون قادر مطلق پادشاهان را در آنجا پراکنده ساخت
برف بر صَلمون بارید.
۱۵ای کوه سترگ، ای کوه باشان؛
ای کوهِ با قله‌های افراشته، ای کوه باشان.
۱۶چرا با حسد می‌نگری، ای کوهِ با قله‌های افراشته،
بر کوهی که خدا برای سکونت خویش طلب نمود،
بر مکانی که خداوند جاودانه در آن ساکن خواهد شد؟
۱۷ارابه‌های خدا ده‌ها هزار
و هزاران هزار است؛
خداوندگار در میان آنهاست، و سینا در قُدس است.
۱۸آنگاه که به عرش برین صعود کردی
اسیران را به اسیری بردی
و هدایا از آدمیان گرفتی،
حتی از طغیانگران،
تا که تو ای یهوه خدا در آنجا سکونت گزینی.
۱۹متبارک باد خداوندگار، خدای نجات ما
که هر روزه متحمل بارهای ما می‌شود. سِلاه
۲۰خدای ما خدای نجات است،
و راههای گریز از مرگ از آن خداوندگارْ یهوه است.
۲۱اما خدا سر دشمنان خویش را فرو خواهد کوبید
فرق سر پر موی آنان را که در تقصیرات خود گام برمی‌دارند.
۲۲خداوندگار فرموده است: «آنان را از باشان خواهم آورد؛
آنان را از ژرفای دریا باز خواهم آورد،
۲۳تا تو پاهایت را در خون ایشان بشویی،
و زبان سگانت نیز بهرۀ خویش را از دشمنان برگیرد.»
۲۴خدایا، رژۀ تو دیده می‌شود
رژۀ خدای من و شاه من به اندرون قُدس.
۲۵در پیش، سرایندگانند؛ در پس، نوازندگان،
و در میان، دوشیزگانِ دف‌نواز.
۲۶خدا را در جماعت بزرگ متبارک خوانید،
خداوند را، ای شما که از چشمۀ اسرائیلید.
۲۷آنجاست بِنیامین کوچک، پیشاپیش ایشان،
و آنجایند بزرگان یهودا، در گروه خویش،
و بزرگان زِبولون، و بزرگان نَفتالی.
۲۸خدایت برای تو، قدرت را امر فرموده است؛
خدایا، آنچه را که برای ما کرده‌ای استوار گردان.
۲۹به سبب معبدت در اورشلیم
پادشاهان برایت پیشکشها خواهند آورد.
۳۰وحش نیزار را توبیخ فرما،
و رمۀ گاوان را در میان گوساله‌های قومها.
او طالبان خَراج را پایمال می‌کند،
و قومهای جنگ‌طلب را پراکنده می‌سازد.
۳۱فرستادگان از مصر خواهند آمد
کوش به‌شتاب دستان خویش به سوی خدا دراز خواهد کرد.
۳۲ای ممالک جهان، برای خدا سرود بخوانید،
خداوندگار را با سرودها بستایید، سِلاه
۳۳او را که بر آسمانها سوار است، بر آسمانهای کهن.
هان، او آواز خود را می‌دهد، آوازی پر قدرت.
۳۴قدرت خدا را اعلام کنید،
که جلالش بر اسرائیل است
و قدرتش در آسمانها.
۳۵خدایا تو در قُدس خویش مَهیبی؛
خدای اسرائیل قوم خویش را قدرت و نیرو می‌بخشد.
متبارک باد خدا!

مزمور ۷۰

۱خدایا، به رهانیدنم تعجیل کن!
خداوندا، به یاری‌ام بشتاب!
۲آنان که قصد جان من دارند،
سرافکنده و شرمسار گردند؛
آنان که تیره‌روزی مرا آرزومندند،
واپس نشینند و رسوا گردند؛
۳آنان که بر من هَه هَه می‌گویند،
از سرافکندگی به عقب برگردند.
۴اما آنان که تو را می‌جویند،
همه در تو شادی کنند و به وجد آیند؛
آنان که نجات تو را دوست می‌دارند
همواره بگویند:
«خدا بزرگ است!»
۵و اما من، ستمدیده و نیازمندم؛
خدایا نزد من بشتاب!

مزمور ۹۱

۱آن که در مخفیگاه آن متعال قرار گزیند،
زیر سایۀ قادر مطلق به سر خواهد برد.
۲دربارۀ خداوند می‌گویم: «اوست پناه من و دژ من،
خدای من که بر او توکل دارم.»
۳به‌یقین، اوست که تو را از دام صیاد خواهد رهانید
و از طاعون مرگبار.
۴او تو را با پرهای خویش خواهد پوشانید،
و زیر بالهایش پناه خواهی گرفت؛
امانت وی، تو را سِپَرِ محافظ خواهد بود.
۵از خوف شب نخواهی ترسید،
و نه از تیری که در روز می‌پرد؛
۶از طاعونی که در تاریکی راه می‌رود، بیم نخواهی داشت
و نه از وبایی که در نیمروز هلاک می‌سازد.
۷گرچه هزار تن در کنار تو فرو افتند،
و ده هزار بر جانب راست تو،
اما به تو نزدیک هم نخواهد آمد.
۸تنها با چشمانت خواهی نگریست
و سزای شریران را خواهی دید.
۹چون خداوند را پناهگاه خویش گردانیده‌ای،
و آن متعال را مأوای خود ساخته‌ای،
۱۰هیچ بدی بر تو واقع نخواهد شد
و هیچ بلا نزدیک خیمۀ تو نخواهد آمد.
۱۱زیرا فرشتگانش را دربارۀ تو فرمان خواهد داد
تا در همۀ راههایت، نگاهبان تو باشند.
۱۲آنها تو را بر دستهایشان خواهند گرفت
مبادا پایت را به سنگی بزنی.
۱۳بر شیر و افعی گام خواهی نهاد؛
شیر جوان و اژدها را پایمال خواهی کرد.
۱۴خداوند می‌فرماید: «چون مرا دوست می‌دارد،
او را خواهم رهانید؛
و چون نام مرا می‌شناسد،
از او محافظت خواهم کرد.
۱۵او مرا خواهد خواند و من او را اجابت خواهم کرد؛
در تنگی با وی خواهم بود؛
او را خواهم رهانید و عزّت خواهم بخشید.
۱۶به عمر دراز، او را سیر خواهم کرد
و نجات خویش را به او نشان خواهم داد.»

مزمور ۱۲۱

۱چشمان خود را به سوی کوهها برمی‌افرازم؛
یاریِ من از کجا می‌رسد؟
۲یاری من از سوی خداوند است
که آسمان و زمین را آفرید.
۳او نخواهد گذاشت پای تو بلغزد؛
او که حافظ توست، چشم بر هم نخواهد گذاشت!
۴آری، او که حافظ اسرائیل است
چشم بر هم نخواهد گذاشت و به خواب نخواهد رفت!
۵خداوند حافظ توست!
خداوند به دست راستت سایۀ توست!
۶آفتاب در روز به تو آزار نخواهد رسانید؛
و نه ماهتاب در شب.
۷خداوند تو را از هر بدی حفظ خواهد کرد؛
او حافظ جان تو خواهد بود!
۸خداوند آمد و شد تو را پاس خواهد داشت،
از اکنون و تا به ابد!

مزمور ۱۲۵

۱آنان که بر خداوند توکل دارند
چون کوه صَهیون‌اند که جنبش نمی‌خورد،
بلکه تا به ابد برقرار است!
۲چنانکه کوهها گرداگرد اورشلیم‌اند،
خداوند نیز گرداگرد قوم خویش است،
از اکنون تا به ابد.
۳عصای شرارت
بر سرزمینی که نصیب پارسایان است،
قرار نخواهد گرفت،
مبادا پارسایان دست به شرارت بیالایند!
۴خداوندا، در حقِ نیکان، نیکی کن،
در حقِ راست‌دلان.
۵اما آنان را که به راههای کج خویش روی کرده‌اند،
آنان را، ای خداوند، با بدکاران روانه کن!
صلح و سلامت بر اسرائیل باد!

مزمور ۱۳۰

۱خداوندا، از ژرفاها نزد تو فریاد برمی‌آورم؛
۲خداوندا، آوازم را بشنو!
گوشهایت به فریاد التماس من توجه کند!
۳خداوندا، اگر گناهان را منظور داری
کیست، ای خداوند، که بتواند در حضورت بایستد؟
۴اما آمرزش نزد توست،
تا ترس تو در دلها باشد.
۵منتظر خداوندم، جان من در انتظار است،
و امیدم بر کلام اوست!
۶جان من برای خداوند انتظار می‌کشد؛
بیش از انتظار کشیدن نگهبانان برای صبح،
آری، بیش از انتظار کشیدن نگهبانان برای صبح.
۷ای اسرائیل، بر خداوند امید دار،
زیرا که محبت نزد خداوند است
و نزد اوست نجات فراوان.
۸او خود، اسرائیل را فدیه خواهد کرد،
از تمامی گناهانش!

مزمور ۱۴۰

۱خداوندا، مرا از مردمان شریر رهایی ده،
و از مردان خشونتکار محافظت فرما؛
۲از آنان که در دلهای خود شرارت را تدبیر می‌کنند،
و هر روز جنگی برمی‌افروزند.
۳زبان خود را چون مار تیز می‌کنند،
و زهر افعی زیر لبهایشان است. سِلاه
۴خداوندا، مرا از دست شریران نگاه دار،
و از مردان خشونتکار محافظت فرما،
که برای لغزانیدن پاهایم تدبیر کرده‌اند.
۵متکبران برایم دامی نهفته‌اند؛
بندهای تورشان را گسترده‌اند،
و بر سر راهم تله‌ها گذاشته‌اند. سِلاه
۶خداوندا، به تو می‌گویم که «تو خدای من هستی»؛
ای خداوند، به فریاد التماسم گوش فرا ده.
۷ای یهوه، خداوندگار من، که قوّتِ نجات من هستی،
تو سر مرا در روز جنگ محفوظ داشتی.
۸خداوندا، آرزوهای شریران را برآورده مساز؛
مگذار در نقشه‌های شریرانۀ خود کامیاب شوند،
مبادا سرافراز گردند. سِلاه
۹و اما سرهای آنان که مرا احاطه‌کرده‌اند،
به خباثت لبهایشان پوشیده شود.
۱۰اخگرهای سوزان بر ایشان فرو افتد؛
در آتش افکنده شوند،
و در گودالهای پر از لجن بیفتند،
و هرگز برنخیزند!
۱۱مگذار مرد بدگو در زمین استوار گردد،
باشد که بلا به‌سرعت مرد خشونتکار را صید کند.
۱۲می‌دانم که خداوند ستمدیدگان را دادرسی خواهد کرد،
و عدالت را برای نیازمندان به اجرا در خواهد آورد.
۱۳هر آینه پارسایان نام تو را خواهند ستود،
و صالحان در حضور تو ساکن خواهند شد.

مزمور ۱۴۶

۱هَلِلویاه!
ای جان من، خداوند را ستایش کن!
۲تا زنده‌ام خداوند را ستایش خواهم کرد؛
تا وجود دارم برای خدای خود سرود ستایش خواهم خواند.
۳بر امیران توکل مکنید،
بر آدمیزاد، که نزد او نجاتی نیست.
۴چون روح او بیرون می‌رود، او به خاک برمی‌گردد،
و در همان روز تدبیرهایش نابود می‌شود.
۵خوشا به حال آن که خدای یعقوب یاور اوست،
که امیدش بر یهوه خدای اوست؛
۶بر صانع آسمان و زمین،
و دریا و هر چه در آن است،
بر او که امانت را تا به ابد نگاه می‌دارد؛
۷که مظلومان را دادرسی می‌کند،
و گرسنگان را خوراک می‌دهد.
خداوند زندانیان را آزاد می‌سازد،
۸خداوند چشمان کوران را می‌گشاید؛
خداوند خم‌شدگان را برمی‌افرازد،
خداوند پارسایان را دوست می‌دارد.
۹خداوند بر غریبان دیدبانی می‌کند،
و حامی یتیمان و بیوه‌زنان است؛
اما راههای شریران را بی‌فرجام می‌گذارد.
۱۰خداوند جاودانه پادشاهی می‌کند،
خدای تو، ای صَهیون، در همۀ اعصار.
هللویاه!

اشعیا ۳:۲۶-۴

۳اندیشۀ استوار را در آرامش کامل نگاه خواهی داشت،
زیرا که بر تو توکل می‌دارد.
۴تا به ابد بر خداوند توکل کنید،
زیرا که خداوند یهوه، صخرۀ جاودانی است.

اشعیا ۲۷:۴۰-۳۱

۲۷ای یعقوب، چرا با خود می‌اندیشی،
و ای اسرائیل، چرا می‌گویی:
«طریق من از خداوند پنهان است،
و خدایم دادرسی مرا به فراموشی سپرده است»؟
۲۸آیا ندانسته‌ای؟
آیا نشنیده‌ای؟
که یهوه خدای سرمدی است،
آفرینندۀ کرانهای زمین؟
او هرگز درمانده و خسته نمی‌شود،
و فَهمِ او را تفحص نتوان کرد.
۲۹ضعیفان را قوّت می‌بخشد،
و ناتوانان را نیروی بیشتر عطا می‌کند.
۳۰حتی جوانان نیز خسته و درمانده می‌شوند،
و جوانمردان از پا می‌افتند.
۳۱اما آنان که برای خداوند انتظار می‌کشند،
نیروی تازه خواهند یافت
و با بالهایی همچون عقاب اوج خواهند گرفت؛
خواهند دوید و خسته نخواهند شد؛
خواهند خرامید و درمانده نخواهند گردید.

اشعیا ۱۰:۴۱

۱۰پس ترسان مباش زیرا من با تو هستم،
و هراسان مباش زیرا من خدای تو هستم.
تو را تقویت خواهم کرد و یاری خواهم داد،
و به دست راست عدالتِ خویش از تو حمایت خواهم نمود.

اشعیا ۵:۴۲-۹

۵یهوه خدا که آسمانها را آفرید و آنها را گسترانید،
او که زمین و ثمرات آن را وسعت می‌بخشد،
و نَفَس را به مردمانی که بر آنند
و روح را به کسانی که بر آن سالکند ارزانی می‌دارد،
چنین می‌فرماید:
۶«من، یهوه، تو را به جهت برقراری عدالت خوانده‌ام؛
من دست تو را خواهم گرفت
و تو را حفظ خواهم کرد؛
من تو را عهدی برای قوم
و نوری برای ملتها خواهم ساخت؛
۷تا چشمان نابینایان را بگشایی،
و اسیران را از زندان برهانی،
و ظلمت‌نشینان را از سیاهچال به در آوری.
۸«من یهوه هستم! نام من این است!
من جلال خود را به کسی دیگر نخواهم داد،
و نه ستایش خویش را به بتهای تراشیده.
۹اینک وقایع پیشین به‌انجام رسید،
و حال من از چیزهای نو خبر می‌دهم،
و آنها را پیش از وقوع به شما اعلام می‌دارم.»

اشعیا ۱:۴۳-۴

۱اما اکنون خداوند، آفرینندۀ تو ای یعقوب، و صانع تو ای اسرائیل، چنین می‌فرماید:
«مترس، زیرا من تو را فدیه داده‌ام،
و تو را به نام خوانده‌ام، پس از آنِ من هستی.
۲چون از آبها بگذری، با تو خواهم بود،
و چون از نهرها عبور کنی، تو را فرو نخواهند گرفت.
چون از میان آتش روی، نخواهی سوخت،
و شعله‌‌اش تو را نخواهد سوزانید.
۳زیرا من یهوه خدای تو هستم،
قدوس اسرائیل، نجات‌دهندۀ تو.
مصر را فدیۀ تو می‌سازم،
و کوش و سِبا را به جای تو می‌دهم.
۴از آنجا که در نظرم گرانبها و محترمی،
و چون تو را دوست می‌دارم،
آدمیان را به عوض تو خواهم داد،
و قومها را به عوض جان تو تسلیم خواهم کرد.

ارمیا ۱۱:۲۹-۱۴

۱۱زیرا فکرهایی را که برای شما دارم می‌دانم، که فکرهای سعادتمندی است و نه تیره‌بختی، تا به شما امید بخشم و آینده‌ای عطا کنم؛ این است فرمودۀ خداوند. ۱۲آنگاه که مرا بخوانید و آمده، نزد من دعا کنید، شما را اجابت خواهم کرد. ۱۳آنگاه که مرا بجویید، مرا خواهید یافت؛ اگر مرا به تمامی دلِ خود بجویید، ۱۴از سوی شما یافت خواهم شد، و خداوند می‌فرماید که من سعادت را به شما باز خواهم گردانید، و شما را از میان تمامی قومها و سرزمینهایی که شما را بدان‌جا رانده‌ام، گرد خواهم آورد، و شما را به مکانی که از آنجا به تبعیدتان فرستادم، باز خواهم گردانید. این است فرمودۀ خداوند.

متی ۲۸:۱۱-۳۰

۲۸«بیایید نزد من، ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، که من به شما آسایش خواهم بخشید. ۲۹یوغ مرا بر دوش گیرید و از من تعلیم یابید، زیرا حلیم و افتاده‌دل هستم، و در جانهای خویش آسایش خواهید یافت. ۳۰چرا که یوغ من راحت است و بار من سبک.»

دوم تیموتائوس ۱:۱-۳:۲

۱از پولس، که به خواست خدا و به‌خاطر وعدۀ حیاتی که در مسیحْ عیسی یافت می‌شود، رسول مسیحْ عیساست،
۲به فرزند عزیزم، تیموتائوس:
فیض و رحمت و سلامتی از جانب خدای پدر و خداوند ما مسیحْ عیسی بر تو باد.
۳وقتی تو را شب و روز، پیوسته در دعاهایم یاد می‌دارم، خدا را سپاس می‌گزارم، خدایی را که من نیز چون پدرانم با وجدانی پاک خدمتش می‌کنم. ۴چون اشکهای تو را به خاطر می‌آورم، آرزو می‌کنم با تو دیدارْ تازه کنم تا از شادی لبریز شوم. ۵ایمان بی‌ریای تو را به یاد می‌آورم که نخست در مادربزرگت لوئیس و سپس در مادرت یونیکی ساکن بود، و یقین دارم اکنون نیز در تو ساکن است. ۶از این رو، تو را یادآور می‌شوم که آن عطای خدا را که به واسطۀ دست گذاشتنِ من، در تو جای گرفته، شعله‌ور سازی. ۷زیرا روحی که خدا به ما بخشیده، نه روح ترس، بلکه روح قوّت و محبت و انضباط است.
۸پس، از شهادت بر خداوند ما عار مدار، و نه از من که به‌خاطر او در بندم، بلکه تو نیز با اتکا به نیروی الهی در رنج کشیدن برای انجیل سهیم باش. ۹خدا ما را نجات داده و به زندگی مقدّس فرا خوانده است. این نه به سبب اعمال ما، بلکه به‌خاطر قصد و فیض خودِ اوست، فیضی که در مسیحْ عیسی از ایام ازل به ما عطا شده بود، ۱۰ولی اکنون با ظهور نجات‌دهندۀ ما مسیحْ عیسی عیان گشته است - همان که به واسطۀ انجیل، مرگ را باطل کرد و حیات و فناناپذیری را آشکار ساخت. ۱۱و من برگماشته شده‌ام تا واعظ، رسول و معلّم این انجیل باشم. ۱۲از همین روست که این‌گونه رنج می‌کشم، امّا عار ندارم، چرا که می‌دانم به که ایمان آورده‌ام و یقین دارم که او قادر است امانتم را تا بدان روز حفظ کند.
۱۳با ایمان و محبتی که در مسیحْ عیسی یافت می‌شود، به آنچه از من شنیده‌ای چون الگوی تعلیم صحیح سخت بچسب. ۱۴به یاری روح‌القدس که در ما ساکن است، آن امانت نیکو را که به تو سپرده شده، پاس دار.
۱۵آگاهی که ساکنان ایالت آسیا، همه مرا ترک کرده‌اند، از آن جمله، فیگِلوس و هِرموگِنِس.
۱۶رحمت خداوند بر خانوادۀ اونیسیفوروس باد، چه او بارها جان مرا تازه کرد و از زنجیرهایم عار نداشت. ۱۷بلکه چون به روم آمد، بسیار مرا جُست تا سرانجام یافت. ۱۸رحمت خداوند در آن روزِ خاص شامل حال او شود. تو خود از خدمات بسیار او در اَفِسُس، نیک آگاهی.

۲ ۱پس تو ای فرزندم، در فیضی که در مسیحْ عیسی است نیرومند شو، ۲و آنچه را که در حضور گواهان بسیار از من شنیدی، به مردمان امینی بسپار که از عهدۀ آموزش دیگران نیز برآیند. ۳همچون سربازِ شایستۀ مسیحْ عیسی، در تحمّل رنجها سهیم باش.

دوم تیموتائوس ۱:۱-۲

۱از پولس، که به خواست خدا و به‌خاطر وعدۀ حیاتی که در مسیحْ عیسی یافت می‌شود، رسول مسیحْ عیساست،
۲به فرزند عزیزم، تیموتائوس:
فیض و رحمت و سلامتی از جانب خدای پدر و خداوند ما مسیحْ عیسی بر تو باد.

دوم تیموتائوس ۳:۱-۵

۳وقتی تو را شب و روز، پیوسته در دعاهایم یاد می‌دارم، خدا را سپاس می‌گزارم، خدایی را که من نیز چون پدرانم با وجدانی پاک خدمتش می‌کنم. ۴چون اشکهای تو را به خاطر می‌آورم، آرزو می‌کنم با تو دیدارْ تازه کنم تا از شادی لبریز شوم. ۵ایمان بی‌ریای تو را به یاد می‌آورم که نخست در مادربزرگت لوئیس و سپس در مادرت یونیکی ساکن بود، و یقین دارم اکنون نیز در تو ساکن است.

دوم تیموتائوس ۶:۱-۷

۶از این رو، تو را یادآور می‌شوم که آن عطای خدا را که به واسطۀ دست گذاشتنِ من، در تو جای گرفته، شعله‌ور سازی. ۷زیرا روحی که خدا به ما بخشیده، نه روح ترس، بلکه روح قوّت و محبت و انضباط است.

دوم تیموتائوس ۷:۱

۷زیرا روحی که خدا به ما بخشیده، نه روح ترس، بلکه روح قوّت و محبت و انضباط است.

دوم تیموتائوس ۶:۱

۶از این رو، تو را یادآور می‌شوم که آن عطای خدا را که به واسطۀ دست گذاشتنِ من، در تو جای گرفته، شعله‌ور سازی.

دوم تیموتائوس ۸:۱

۸پس، از شهادت بر خداوند ما عار مدار، و نه از من که به‌خاطر او در بندم، بلکه تو نیز با اتکا به نیروی الهی در رنج کشیدن برای انجیل سهیم باش.

دوم تیموتائوس ۹:۱-۱۰

۹خدا ما را نجات داده و به زندگی مقدّس فرا خوانده است. این نه به سبب اعمال ما، بلکه به‌خاطر قصد و فیض خودِ اوست، فیضی که در مسیحْ عیسی از ایام ازل به ما عطا شده بود، ۱۰ولی اکنون با ظهور نجات‌دهندۀ ما مسیحْ عیسی عیان گشته است - همان که به واسطۀ انجیل، مرگ را باطل کرد و حیات و فناناپذیری را آشکار ساخت.

دوم تیموتائوس ۱۱:۱-۱۲

۱۱و من برگماشته شده‌ام تا واعظ، رسول و معلّم این انجیل باشم. ۱۲از همین روست که این‌گونه رنج می‌کشم، امّا عار ندارم، چرا که می‌دانم به که ایمان آورده‌ام و یقین دارم که او قادر است امانتم را تا بدان روز حفظ کند.

دوم تیموتائوس ۱۲:۱

۱۲از همین روست که این‌گونه رنج می‌کشم، امّا عار ندارم، چرا که می‌دانم به که ایمان آورده‌ام و یقین دارم که او قادر است امانتم را تا بدان روز حفظ کند.

دوم تیموتائوس ۱۳:۱-۱۴

۱۳با ایمان و محبتی که در مسیحْ عیسی یافت می‌شود، به آنچه از من شنیده‌ای چون الگوی تعلیم صحیح سخت بچسب. ۱۴به یاری روح‌القدس که در ما ساکن است، آن امانت نیکو را که به تو سپرده شده، پاس دار.

دوم تیموتائوس ۱:۲-۳

۱پس تو ای فرزندم، در فیضی که در مسیحْ عیسی است نیرومند شو، ۲و آنچه را که در حضور گواهان بسیار از من شنیدی، به مردمان امینی بسپار که از عهدۀ آموزش دیگران نیز برآیند. ۳همچون سربازِ شایستۀ مسیحْ عیسی، در تحمّل رنجها سهیم باش.

دوم تیموتائوس ۲:۲

۲و آنچه را که در حضور گواهان بسیار از من شنیدی، به مردمان امینی بسپار که از عهدۀ آموزش دیگران نیز برآیند.

غلاطیان ۲۲:۵-۲۳

۲۲امّا ثمرۀ روح، محبت، شادی، آرامش، صبر، مهربانی، نیکویی، وفاداری، ۲۳فروتنی و خویشتنداری است. هیچ شریعتی مخالف اینها نیست.

دوم تیموتائوس ۲:۲

۲و آنچه را که در حضور گواهان بسیار از من شنیدی، به مردمان امینی بسپار که از عهدۀ آموزش دیگران نیز برآیند.

اعمال ۴:۱-۸

۴یک بار در حین صرف غذا بدیشان امر فرمود که: «اورشلیم را ترک مکنید، بلکه منتظر آن وعدۀ پدر باشید که از من شنیده‌اید. ۵زیرا یحیی با آب تعمید می‌داد، امّا چند روزی بیش نخواهد گذشت که شما با روح‌القدس تعمید خواهید یافت.»
۶پس چون گرد هم آمده بودند، از او پرسیدند: «خداوندا، آیا در این زمان است که پادشاهی را به اسرائیل باز خواهی گردانید؟»
۷عیسی پاسخ داد: «بر شما نیست که ایام و زمانهایی را که پدر در اختیار خود نگاه داشته است بدانید؛ ۸امّا چون روح‌القدس بر شما آید، قدرت خواهید یافت و شاهدان من خواهید بود، در اورشلیم و تمامی یهودیه و سامِرِه و تا دورترین نقاط جهان.»

اعمال ۴۱:۲

۴۱پس پیام او را پذیرفتند و تعمید گرفتند. در همان روز حدود سه هزار تن بدیشان پیوستند.

اعمال ۴:۴

۴امّا بسیاری از آنها که پیام را شنیده بودند، ایمان آوردند و شمار مردان به حدود پنج هزار رسید.

متی ۶۹:۲۶-۷۵

۶۹و امّا پطرس بیرون خانه، در حیاط نشسته بود که خادمه‌ای نزد او آمد و گفت: «تو هم با عیسای جلیلی بودی!» ۷۰امّا او در حضور همه انکار کرد و گفت: «نمی‌دانم چه می‌گویی!» ۷۱سپس به سوی سرسرای خانه رفت. در آنجا خادمه‌ای دیگر او را دید و به حاضرین گفت: «این مرد نیز با عیسای ناصری بود!» ۷۲پطرس این بار نیز انکار کرده، قسم خورد که «من این مرد را نمی‌شناسم.» ۷۳اندکی بعد، جمعی که آنجا ایستاده بودند، پیش آمدند و به پطرس گفتند: «شکی نیست که تو هم یکی از آنها هستی! از لهجه‌ات پیداست!» ۷۴آنگاه پطرس لعن کردن آغاز کرد و قسم خورده، گفت: «این مرد را نمی‌شناسم!» همان دم خروس بانگ زد. ۷۵آنگاه پطرس سخنان عیسی را به یاد آورد که گفته بود: «پیش از بانگ خروس، سه بار مرا انکار خواهی کرد!» پس بیرون رفت و به‌تلخی بگریست.

اعمال ۳:۱

۳او پس از رنج کشیدن، خویشتن را بر آنان ظاهر ساخت و با دلایل بسیار ثابت کرد که زنده شده است. پس به مدت چهل روز بر آنان ظاهر می‌شد و دربارۀ پادشاهی خدا با ایشان سخن می‌گفت.

اول قرنتیان ۳:۱۵-۸

۳زیرا من آنچه را که به من رسید، چون مهمترین مطلب به شما سپردم: اینکه مسیح مطابق با کتب مقدّس در راه گناهان ما مرد، ۴و اینکه دفن شد، و اینکه مطابق با همین کتب در روز سوّم از مردگان برخاست، ۵و اینکه خود را بر کیفا ظاهر کرد و سپس بر آن دوازده تن. ۶پس از آن، یک بار بر بیش از پانصد تن از برادران ظاهر شد که بسیاری از ایشان هنوز زنده‌اند، هرچند برخی خفته‌اند. ۷سپس بر یعقوب ظاهر شد و بعد بر همۀ رسولان، ۸و آخر از همه بر من نیز، چون طفلی که غیرطبیعی زاده شده باشد، ظاهر گردید.

اول قرنتیان ۵۴:۱۵-۵۸

۵۴چون این فسادپذیر، فسادناپذیری را پوشید و این فانی به بقا آراسته شد، آنگاه آن کلامِ مکتوب به حقیقت خواهد پیوست که می‌گوید: «مرگ در پیروزی فرو بلعیده شده است.»

«ای گور، پیروزی تو کجاست؟
و ای مرگ، نیش تو کجا؟»
۵۶نیش مرگْ گناه است و نیروی گناه، شریعت. ۵۷امّا شکر خدا را که به واسطۀ خداوند ما عیسی مسیح به ما پیروزی می‌بخشد.
۵۸پس، برادران عزیزم، ثابت و استوار بوده، همواره با تمام وجود به کار خداوند مشغول باشید، زیرا می‌دانید زحمت شما در خداوند بیهوده نیست.

اعمال ۱۲:۴

۱۲در هیچ‌کس جز او نجات نیست، زیرا زیر آسمان نامی دیگر به آدمیان داده نشده تا بدان نجات یابیم.»

اعمال ۲۶:۳

۲۶هنگامی که خدا خادم خود را مبعوث کرد، نخست او را نزد شما فرستاد تا شما را برکت دهد، بدین که هر یک از شما را از راههای گناه‌آلودتان بازگرداند.»

افسسیان ۳:۵-۱۵

۳مباد که در میان شما از بی‌عفتی یا هر گونه ناپاکی یا شهوت‌پرستی حتی سخن به میان آید، زیرا اینها شایستۀ مقدسین نیست. ۴گفتار زشت و بیهوده‌گویی و سخنان مبتذل نیز به هیچ روی زیبنده نیست؛ به جای آن باید شکرگزاری کرد. ۵زیرا یقین بدانید که هیچ بی‌عفت یا ناپاک یا شهوت‌پرست، که همان بت‌پرست باشد، در پادشاهی مسیح و خدا نصیبی ندارد. ۶مگذارید کسی شما را با سخنان پوچ بفریبد، زیرا به‌خاطر همین چیزهاست که غضب خدا بر سرکشان نازل می‌شود. ۷پس با آنها شریک مشوید.
۸شما زمانی تاریکی بودید، امّا اکنون در خداوندْ نور هستید. پس همچون فرزندان نور رفتار کنید. ۹زیرا ثمرۀ نور، در هر گونه نیکویی، پارسایی و راستی است. ۱۰بسنجید که مایۀ خشنودی خداوند چیست. ۱۱در کارهای بی‌ثمر تاریکی سهیم نشوید، بلکه آنها را افشا کنید. ۱۲زیرا حتی بر زبان آوردن آنچه چنین کسان در خفا می‌کنند، شرم‌آور است. ۱۳امّا هرآنچه به وسیلۀ نور افشا گردد، آشکارا دیده می‌شود. ۱۴زیرا هرآنچه آشکار می‌شود نور است. از این جهت گفته شده است:

«ای که در خوابی، بیدار شو،
از مردگان برخیز،
که مسیح بر تو خواهد درخشید.»
۱۵پس، بسیار مراقب باشید که چگونه رفتار می‌کنید، رفتاری نه چون نادانان بلکه چون دانایان.

اول پطرس ۹:۲-۱۲

۹امّا شما ملتی برگزیده و مملکتی از کاهنان و امّتی مقدّس و قومی که ملک خاص خداست هستید، تا فضایل او را اعلام کنید که شما را از تاریکی به نور حیرت‌انگیز خود فرا خوانده است. ۱۰پیش از این قومی نبودید، امّا اکنون قوم خدایید؛ زمانی از رحمت محروم بودید، امّا اکنون رحمت یافته‌اید.
۱۱ای عزیزان، از شما تمنا دارم چون کسانی که در این جهان بیگانه و غریبند، از امیال نفسانی که با روح شما در ستیزند، بپرهیزید. ۱۲کردارتان در میان بی‌ایمانان چنان پسندیده باشد که هرچند شما را به بدکاری متهم کنند، با مشاهدۀ اعمال نیکتان، خدا را در روز دیدارش، تمجید نمایند.

اول یوحنا ۵:۱-۱۰

۵این است پیامی که از او شنیده‌ایم و به شما اعلام می‌کنیم: خدا نور است و هیچ تاریکی در او نیست. ۶اگر بگوییم با او رفاقت داریم، حال آنکه در تاریکی گام می‌زنیم، دروغ می‌گوییم و به راستی عمل نمی‌کنیم. ۷امّا اگر در نور گام برداریم، چنانکه او در نور است، با یکدیگر رفاقت داریم و خون پسر او عیسی ما را از هر گناه پاک می‌سازد.
۸اگر بگوییم بَری از گناهیم، خود را فریب داده‌ایم و راستی در ما نیست. ۹ولی اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او که امین و عادل است، گناهان ما را می‌آمرزد و از هر نادرستی پاکمان می‌سازد. ۱۰اگر بگوییم گناه نکرده‌ایم، او را دروغگو جلوه می‌دهیم و کلام او در ما جایی ندارد.

متی ۷:۷-۱۱

۷«بخواهید، که به شما داده خواهد شد؛ بجویید، که خواهید یافت؛ بکوبید، که در به رویتان گشوده خواهد شد. ۸زیرا هر که بخواهد، به دست آوَرَد و هر که بجوید، یابد و هر که بکوبد، در به رویش گشوده شود. ۹کدام‌یک از شما اگر پسرش از او نان بخواهد، سنگی به او می‌دهد؟ ۱۰یا اگر ماهی بخواهد، ماری به او می‌بخشد؟ ۱۱حال اگر شما با همۀ بدسیرتی‌تان، می‌دانید که باید به فرزندان خود هدایای نیکو بدهید، چقدر بیشتر پدر شما که در آسمان است به آنان که از او بخواهند، هدایای نیکو خواهد بخشید.

لوقا ۱:۱۸-۸

۱عیسی برای شاگردان مَثَلی آورد تا نشان دهد که باید همیشه دعا کنند و هرگز دلسرد نشوند. ۲فرمود: «در شهری قاضی‌ای بود که نه از خدا باکی داشت، نه به خلق خدا توجهی. ۳در همان شهر بیوه‌زنی بود که پیوسته نزدش می‌آمد و از او می‌خواست دادش از دشمن بستاند. ۴قاضی چندگاهی به او اعتنا نکرد. امّا سرانجام با خود گفت: ”هرچند از خدا باکی ندارم و به خلق خدا نیز بی‌توجهم، ۵امّا چون این بیوه‌زن مدام زحمتم می‌دهد، دادش می‌ستانم، مبادا پیوسته بیاید و مرا به ستوه آورد!“‌» ۶آنگاه خداوند فرمود: «شنیدید این قاضی بی‌انصاف چه گفت؟ ۷حال، آیا خدا به دادِ برگزیدگان خود که روز و شب به درگاه او فریاد برمی‌آورند، نخواهد رسید؟ آیا این کار را همچنان به تأخیر خواهد افکند؟ ۸به شما می‌گویم که به‌زودی به داد ایشان خواهد رسید. امّا هنگامی که پسر انسان آید، آیا ایمان بر زمین خواهد یافت؟»

اعمال ۱۴:۱

۱۴ایشان همگی به همراه زنان و نیز مریم مادر عیسی و برادران او، یکدل تمامی وقت خود را وقف دعا می‌کردند.

اعمال ۵:۱۲

۵پس پطرس را در زندان نگاه داشتند، امّا کلیسا با جدیّتِ تمام نزد خدا برای او دعا می‌کرد.

افسسیان ۱۸:۶

۱۸و در همه وقت، با همه نوع دعا و تمنا، در روح دعا کنید و برای همین بیدار و هوشیار باشید و پیوسته با پایداری برای همۀ مقدسین دعا کنید.

متی ۱۰:۶

۱۰پادشاهی تو بیاید.
ارادۀ تو، چنانکه در آسمان انجام می‌شود،
بر زمین نیز به انجام رسد.

اعمال ۲۹:۴-۳۱

۲۹اکنون، ای خداوند، به تهدیدهای ایشان نظر کن و خادمان خود را عنایت فرما تا کلامت را با شهامت کامل بیان کنند، ۳۰و نیز دست خود را به شفا دراز کن و به نام خادم مقدّست عیسی، آیات و معجزات به ظهور آور.»
۳۱پس از دعای ایشان، مکانی که در آن جمع بودند به لرزه درآمد و همه از روح‌القدس پر شده، کلام خدا را با شهامت بیان می‌کردند.

اعمال ۶:۳-۱۰

۶امّا پطرس به وی گفت: «مرا زر و سیم نیست، امّا آنچه دارم به تو می‌دهم! به نام عیسی مسیحِ ناصری برخیز و راه برو!» ۷سپس دست راست مرد را گرفت و او را برخیزانید. همان دم پاها و ساقهای او قوّت گرفت ۸و از جا جست و بر پاهای خود ایستاده، به راه افتاد. سپس جست و خیز‌کنان و خدا را حمد‌گویان، با ایشان وارد معبد شد. ۹همۀ مردم او را در حال راه رفتن و حمد گفتن خدا دیدند، ۱۰و دریافتند همان است که پیش از آن برای گرفتن صدقه کنار ’دروازۀ زیبای‘ معبد می‌نشست؛ پس، از آنچه بر او گذشته بود، غرق در تعجب و حیرت شدند.

اعمال ۱۶:۳

۱۶آنچه این مرد را، که می‌بینید و می‌شناسید، نیرو بخشیده است، نام عیسی و ایمان به آن نام است. آری، ایمانی که به واسطۀ اوست، این مرد را در حضور شما تندرست ساخته است.

متی ۷:۱۰-۸

۷هنگامی که می‌روید، این پیام را موعظه کنید که پادشاهی آسمان نزدیک شده است. ۸بیماران را شفا دهید، مردگان را زنده کنید، جذامیها را پاک سازید، دیوها را بیرون کنید. به رایگان یافته‌اید، به رایگان هم بدهید.

اعمال ۴۳:۲

۴۳امّا بهت و حیرت بر همه مستولی شده بود، و عجایب و آیات بسیار به دست رسولان به ظهور می‌رسید.

اعمال ۱۲:۵-۱۶

۱۲آیات و معجزات بسیار به دست رسولان در میان قوم به ظهور می‌رسید و ایمانداران همگی یکدل در ایوان سلیمان گرد می‌آمدند. ۱۳امّا از دیگران کسی جرأت نمی‌کرد به آنها نزدیک شود، هر‌چند مردمان همگی ایشان را بسیار محترم می‌داشتند. ۱۴شمار بس فزونتری از مردان و زنان ایمان آورده، به خداوند می‌پیوستند، ۱۵تا جایی که حتی بیماران را به میدانهای شهر می‌آوردند و آنان را بر بسترها و تختها می‌خواباندند تا چون پطرس از آنجا می‌گذرد، دست‌کم سایه‌اش بر برخی از آنان افتد. ۱۶نیز مردم دسته‌دسته از شهرهای اطراف اورشلیم می‌آمدند و بیماران و رنجدیدگانِ ارواح پلید را می‌آوردند، و همه شفا می‌یافتند.

اعمال ۸:۶

۸استیفان پر از فیض و قدرت بود و معجزات و آیات عظیم در میان قوم به ظهور می‌آورد.

اعمال ۶:۸-۸

۶جماعتهای مردم چون سخنان فیلیپُس را شنیدند و آیاتی را که از او صادر می‌شد دیدند، همگی به‌دقّت به آنچه می‌گفت گوش فرا دادند؛ ۷زیرا ارواح پلید نعره‌زنان از بسیاری که بدانها گرفتار بودند، بیرون می‌آمدند و شمار بسیار از مفلوجان و لنگان شفا می‌یافتند. ۸از این رو شادی عظیمی آن شهر را فرا گرفت.

یعقوب ۱۴:۵-۱۶

۱۴اگر کسی از شما بیمار است، مشایخ کلیسا را فرا خواند و آنها برایش دعا کنند و به نام خداوند او را با روغن تدهین نمایند. ۱۵دعای با ایمان، بیمار را شفا می‌بخشد و خداوند او را برمی‌خیزاند، و اگر گناهی کرده باشد، آمرزیده می‌شود. ۱۶پس نزد یکدیگر به گناهانِ خود اعتراف کنید و برای یکدیگر دعا کنید تا شفا یابید. دعایِ شخص پارسا، با قدرت بسیار عمل می‌کند.

اعمال ۱۰

۱در قیصریه مردی بود، کُرنِلیوس نام، از فرماندهان هنگ رومی موسوم به ’هنگ ایتالیایی‘. ۲او و اهل خانه‌اش همگی پرهیزگار و خداترس بودند. کُرنِلیوس سخاوتمندانه به مستمندان صدقه می‌داد و پیوسته به درگاه خدا دعا می‌کرد. ۳روزی حوالی ساعت نهم از روز آشکارا در رؤیا دید که فرشتۀ خدا نزدش آمد و گفت: «ای کُرنِلیوس!»
۴کُرنِلیوس با وحشت به او چشم دوخت و پاسخ داد: «بله، سرورم!»
فرشته گفت: «دعاها و صدقه‌های تو چون هدیۀ یادگاری به پیشگاه خدا برآمده است. ۵اکنون کسانی به یافا بفرست تا شَمعونِ معروف به پطرس را بدین‌جا بیاورند. ۶او نزد دَبّاغی شَمعون نام که کنار دریا منزل دارد، میهمان است.»
۷چون فرشته‌ای که با او سخن می‌گفت او را ترک کرد، کُرنِلیوس دو تن از خادمان و یکی از سپاهیان خاص خود را که مردی دیندار بود، فرا خواند ۸و تمام ماجرا را بدیشان بازگفت و آنها را به یافا فرستاد.
۹روز بعد، نزدیک ظهر، چون در راه بودند و به شهر نزدیک می‌شدند، پطرس به بام خانه رفت تا دعا کند. ۱۰در آنجا گرسنه شد و خواست چیزی بخورد. چون خوراک را آماده می‌کردند، به حالت خَلسه فرو رفت. ۱۱در آن حال دید که آسمان گشوده شده و چیزی همچون سفره‌ای بزرگ که از چهارگوشه آویخته است، به سوی زمین فرود می‌آید ۱۲و از انواع چارپایان و خزندگان و پرندگان پر است. ۱۳آنگاه ندایی به او رسید که: «ای پطرس، برخیز، ذبح کن و بخور!»
۱۴پطرس گفت: «حاشا از من، خداوندا، زیرا هرگز به چیزی حرام یا نجس لب نزده‌ام.»
۱۵بار دوّم ندا آمد که «آنچه خدا پاک ساخته است، تو نجس مخوان!»
۱۶این امر سه بار تکرار شد و سپس سفره بی‌درنگ به آسمان بالا برده شد.
۱۷در همان حال که پطرس با حیرت به معنی رؤیا می‌اندیشید، فرستادگان کُرنِلیوس خانۀ شَمعون را جُسته، به دَرِ خانۀ او رسیدند. ۱۸آنان با صدای بلند می‌پرسیدند: «آیا شَمعونِ معروف به پطرس در اینجا میهمان است؟»
۱۹پطرس هنوز به رؤیا می‌اندیشید که روح به او گفت: «بنگر، سه تن تو را می‌جویند. ۲۰برخیز و پایین برو و در رفتن با ایشان تردید مکن، زیرا آنها را من فرستاده‌ام.»
۲۱پطرس پایین رفت و به آنان گفت: «من همانم که می‌جویید. سبب آمدنتان چیست؟»
۲۲گفتند: «کُرنِلیوسِ فرمانده ما را فرستاده. او مردی پارسا و خداترس است و یهودیان همه به نیکی از او یاد می‌کنند. او از فرشته‌ای مقدّس دستور یافته که در پی تو بفرستد و تو را به خانۀ خود دعوت کرده، سخنانت را بشنود.» ۲۳پس پطرس آنها را به خانه برد تا میهمان او باشند.
روز بعد برخاست و همراه آنان روانه شد. برخی از برادرانِ اهل یافا نیز با وی رفتند. ۲۴فردای آن روز به قیصریه رسیدند. کُرنِلیوس خویشان و دوستان نزدیک خود را نیز گرد ‌آورده بود و منتظر ورود آنان بود. ۲۵چون پطرس به خانه درآمد، کُرنِلیوس به استقبال او شتافت و به پایش درافتاده، او را پرستش کرد. ۲۶امّا پطرس او را بلند کرد و گفت: «برخیز؛ من نیز انسانی بیش نیستم.»
۲۷سپس گفتگوکنان با وی به خانه درآمد و در آنجا با جمعی بزرگ روبه‌رو شد. ۲۸پطرس به آنان گفت: «شما خود آگاهید که برای یهودیان حرام است که با اجنبیان معاشرت کنند یا به خانۀ آنها بروند. امّا خدا به من نشان داد که هیچ‌کس را نجس یا ناپاک نخوانم. ۲۹پس چون در پی من فرستادید، بدون هیچ اعتراضی آمدم. اکنون بگویید، از چه سبب مرا طلب کرده‌اید؟»
۳۰کُرنِلیوس پاسخ داد: «چهار روز پیش در همین وقت، حوالی ساعت نهم، در خانۀ خویش به دعا مشغول بودم که ناگاه مردی در جامه‌ای نورانی در برابرم ایستاد ۳۱و گفت: ”کُرنِلیوس، دعایت مستجاب گردیده و صدقاتت در حضور خدا به یاد آورده شده است. ۳۲کسانی به یافا بفرست تا شَمعونِ معروف به پطرس را به اینجا بیاورند. او نزد شَمعونِ دَبّاغ که خانه‌اش کنار دریاست، میهمان است.“ ۳۳پس بی‌درنگ در پی تو فرستادم و تو نیز لطف کردی و آمدی. اینک همۀ ما در حضور خدا حاضریم تا هرآنچه خداوند به تو فرموده است، بشنویم.»
۳۴پطرس چنین سخن آغاز کرد: «اکنون دریافتم که براستی خدا تبعیضی میان مردمان قائل نیست؛ ۳۵بلکه از هر قوم، هر که از او بترسد و پارسایی را به عمل آورد، مقبول او می‌گردد. ۳۶شما آگاهید از پیامی که خدا برای قوم اسرائیل فرستاد و به واسطۀ عیسی مسیح که خداوند همه است، به صلح و سلامت بشارت داد. ۳۷شما می‌دانید که این امر چگونه پس از تعمیدی که یحیی بدان موعظه می‌کرد، در جلیل آغاز شد و در سرتاسر یهودیه رواج گرفت، ۳۸و چگونه خدا عیسای ناصری را با روح‌القدس و قدرت مسح کرد، به گونه‌ای که همه جا می‌گشت و کارهای نیکو می‌کرد و همۀ آنان را که زیر ستم ابلیس بودند، شفا می‌داد، از آن رو که خدا با او بود.
۳۹«ما شاهدان همۀ اعمالی هستیم که او در سرزمین یهود و در اورشلیم انجام داد. آنها او را بر صلیب کشیده، کشتند. ۴۰امّا خدا او را در روز سوّم برخیزانید و ظاهر ساخت، ۴۱امّا نه بر همگان، بلکه تنها بر شاهدانی که خود از پیش برگزیده بود، یعنی بر ما که پس از رستاخیز او از مردگان، با او خوردیم و نوشیدیم. ۴۲او به ما فرمان داد تا این حقیقت را به قوم اعلام کنیم و شهادت دهیم که خدا او را مقرر فرموده تا داور زندگان و مردگان باشد. ۴۳پیامبران جملگی دربارۀ او شهادت می‌دهند که هر که بدو ایمان آورد، به نام او آمرزش گناهان خواهد یافت.»
۴۴پطرس هنوز سخن می‌گفت که روح‌القدس بر همۀ آنان که پیام را می‌شنیدند، نازل شد. ۴۵شماری از ایماندارانِ یهودی‌نژاد که همراه پطرس آمده بودند، چون دیدند روح‌القدس حتی بر غیریهودیان نیز فرو ریخته است، در حیرت افتادند. ۴۶زیرا شنیدند که ایشان به زبانهای غیر سخن می‌گویند و خدا را می‌ستایند. آنگاه پطرس گفت: ۴۷«حال که اینان روح‌القدس را درست همانند ما یافته‌اند، آیا کسی می‌تواند از تعمیدشان در آب مانع گردد؟» ۴۸پس دستور داد ایشان را در نام عیسی مسیح تعمید دهند. آنگاه از پطرس خواستند چند روزی با ایشان بماند.

اعمال ۲۶:۸-۴۰

۲۶آنگاه فرشتۀ خداوند به فیلیپُس گفت: «برخیز و به سمت جنوب برو، به آن راه بیابانی که از اورشلیم به غزه می‌رود.» ۲۷پس برخاست و روانه شد، که در راه به خواجه‌سرایی حَبَشی برخورد که از بزرگان دربار ’کَنداکِه‘ ملکۀ حَبَشه و خزانه‌دار او بود، و برای عبادت به اورشلیم آمده بود. ۲۸او در بازگشت به وطن بر ارابۀ خویش نشسته بود و کتاب اِشعیای نبی را می‌خواند. ۲۹آنگاه روح به فیلیپُس گفت: «نزدیک برو و با آن ارابه همراه شو.»
۳۰فیلیپُس به سوی ارابه پیش دوید و شنید که خواجه‌سرای حَبَشی کتاب اِشعیای نبی را می‌خواند. پس به او گفت: «آیا آنچه می‌خوانی، می‌فهمی؟»
۳۱گفت: «چگونه می‌توانم بفهمم، اگر کسی رهنمایی‌ام نکند؟» پس از فیلیپُس خواهش کرد سوار شود و کنار او بنشیند. ۳۲بخشی از کتب مقدّس که می‌خواند، این بود:

«همچون گوسفندی که برای ذبح می‌برند،
و چون بره‌ای که نزد پشم‌چینان خود خاموش است،
همچنان دهان نگشود.
۳۳در حقارتش، عدالت از او دریغ شد؛
چه کسی از نسل او سخن تواند گفت؟
زیرا حیات او از روی زمین منقطع گردید.»
۳۴خواجه‌سرا به فیلیپُس گفت: «تمنا دارم به من بگویی که نبی در اینجا از که سخن می‌گوید، از خود یا از شخصی دیگر؟» ۳۵پس فیلیپُس سخن آغاز کرد و از همان بخش از کتب مقدّس شروع کرده، دربارۀ عیسی به او بشارت داد.
۳۶همچنان که در راه پیش می‌راندند، به آبی رسیدند. خواجه‌سرا گفت: «بنگر، اینک آب مهیاست! آیا تعمید گرفتن مرا مانعی است؟» ۳۷[فیلیپُس گفت: «اگر با تمام دل ایمان آورده‌ای، مانعی نیست.» خواجه‌سرا گفت: «ایمان دارم که عیسی مسیح پسر خداست.»]
۳۸پس خواجه‌سرا دستور داد ارابه را نگاه دارند، و فیلیپُس و خواجه‌سرا، هر دو به آب درآمدند و فیلیپُس او را تعمید داد. ۳۹چون از آب بیرون آمدند، ناگاه روحِ خداوند فیلیپُس را برگرفت و برد و خواجه‌سرا دیگر او را ندید، ولی با شادی راه خود را در پیش گرفت. ۴۰امّا فیلیپُس در اَشدود دیده شد. او در همۀ شهرهای آن ناحیه می‌گشت و بشارت می‌داد، تا به قیصریه رسید.

اعمال ۶:۱۶-۱۰

۶سپس، سرتاسر دیار فْریجیه و غَلاطیه را درنَوَردیدند، زیرا روح‌القدس ایشان را از رسانیدن کلام به ایالت آسیا منع کرده بود. ۷چون به سرحد میسیه رسیدند، سعی کردند به بیطینیه بروند، امّا روحِ عیسی به ایشان اجازه نداد. ۸از این رو، از میسیه گذشتند و به تْروآس رفتند. ۹شب هنگام، پولس در رؤیا دید که مردی مقدونی در برابرش ایستاده، به او التماس می‌کند که «به مقدونیه بیا و ما را مدد کن.» ۱۰چون این رؤیا را دید، بی‌درنگ عازم مقدونیه شدیم، زیرا اطمینان یافتیم که خدا ما را فرا خوانده است تا بدیشان بشارت دهیم.

افسسیان ۱۰:۶-۱۲

۱۰باری، در خداوند، و به پشتوانۀ قدرت مقتدر او، نیرومند باشید. ۱۱اسلحۀ کامل خدا را بر تن کنید تا بتوانید در برابر حیله‌های ابلیس بایستید. ۱۲زیرا ما را کشتی گرفتن با جسم و خون نیست، بلکه ما علیه قدرتها، علیه ریاستها، علیه خداوندگاران این دنیای تاریک، و علیه فوجهای ارواح شریر در جایهای آسمانی می‌جنگیم.

متی ۲۸:۱۰-۳۱

۲۸از کسانی که جسم را می‌کشند امّا قادر به کشتن روح نیستند، مترسید؛ از او بترسید که قادر است هم روح و هم جسم شما را در جهنم هلاک کند. ۲۹آیا دو گنجشک را به یک پول سیاه نمی‌فرو‌شند؟ با این همه، حتی یک گنجشک نیز بدون خواست پدر شما به زمین نمی‌افتد. ۳۰حتی موهای سر شما به تمامی شمرده شده است. ۳۱پس مترسید، زیرا ارزش شما بیش از هزاران گنجشک است.

اعمال ۲۲:۱۶-۴۰

۲۲مردم در حمله به پولس و سیلاس به آنان پیوستند. و مقامات نیز دستور دادند جامه‌های ایشان را به در آورده، چوبشان زنند. ۲۳چون ایشان را چوب بسیار زدند، به زندانشان افکندند و به زندانبان دستور دادند سخت مراقب ایشان باشد. ۲۴زندانبان چون چنین دستور یافت، آنان را به زندان درونی افکند و پاهایشان را در کُنده نهاد.
۲۵نزدیک نیمه‌شب، پولس و سیلاس مشغول دعا بودند و سرودخوانان خدا را ستایش می‌کردند و دیگر زندانیان نیز بدیشان گوش فرا می‌دادند ۲۶که ناگاه زمین‌لرزه‌ای عظیم رخ داد، آن‌گونه که اساس زندان به لرزه درآمد و درهای زندان در دم گشوده شد و زنجیرها از همه فرو ریخت. ۲۷زندانبان بیدار شد، و چون درهای گشودۀ زندان را دید، شمشیر برکشید تا خود را بکشد، زیرا می‌پنداشت زندانیان گریخته‌اند. ۲۸امّا پولس با صدای بلند ندا در‌داده، گفت: «به خود آسیب مرسان که ما همه اینجاییم!» ۲۹زندانبان چراغ خواست و سراسیمه به درون زندان رفت و در حالی که می‌لرزید به پای پولس و سیلاس افتاد. ۳۰سپس، ایشان را بیرون آورد و پرسید: «ای سروران، چه کنم تا نجات یابم؟»
۳۱پاسخ دادند: «به خداوند عیسی مسیح ایمان آور که تو و اهل خانه‌ات نجات خواهید یافت.» ۳۲آنگاه کلام خداوند را برای او و همۀ کسانی که در خانه‌اش بودند، بیان کردند. ۳۳در همان ساعت از شب، زندانبان آنها را برداشته، زخمهایشان را شست، و بی‌درنگ او و همۀ اهل خانه‌اش تعمید گرفتند. ۳۴او ایشان را به خانۀ خود برد و سفره‌ای برایشان گسترد. او و همۀ اهل خانه‌اش از ایمان آوردن به خدا بسیار شاد بودند.
۳۵چون روز شد، مقامات مأمورانی نزد زندانبان فرستاده، گفتند: «آن مردان را آزاد کن!» ۳۶زندانبان پولس را از این پیغام آگاه کرد و گفت: «مقامات دستور داده‌اند که شما را آزاد کنم. پس اینک بیرون آیید و به سلامت بروید.»
۳۷امّا پولس در پاسخ گفت: «ما را که رومی هستیم بدون محاکمه و در برابر همگان چوب زده و به زندان افکنده‌اند. حال می‌خواهند در خفا آزادمان کنند؟ هرگز! بلکه خود بیایند و ما را از اینجا بیرون آورند.»
۳۸مأموران این را به مقامات بازگفتند، و آنها چون شنیدند که پولس و سیلاس رومی‌اند، سخت به هراس افتادند ۳۹و آمده، از ایشان پوزش خواستند و تا بیرون زندان مشایعتشان نموده، خواهش کردند که شهر را ترک گویند. ۴۰ایشان پس از ترک زندان، به خانۀ لیدیه رفتند. در آنجا با برادران دیدار کرده، ایشان را تشویق نمودند. سپس آنجا را ترک گفتند.

متی ۱۷:۱۰-۲۰

۱۷از مردم برحذر باشید. آنان شما را به محاکم خواهند سپرد و در کنیسه‌های خود تازیانه خواهند زد. ۱۸به‌خاطر من شما را نزد والیان و پادشاهان خواهند برد تا در برابر آنان و در میان قومهای جهان شهادت دهید. ۱۹امّا چون شما را تسلیم کنند، نگران نباشید که چگونه یا چه بگویید. در آن زمان آنچه باید بگویید به شما عطا خواهد شد. ۲۰زیرا گوینده شما نیستید، بلکه روحِ پدر شماست که به زبان شما سخن خواهد گفت.

اعمال ۴

۱پطرس و یوحنا هنوز با مردم سخن می‌گفتند که کاهنان و فرماندۀ نگهبانانِ معبد و صَدّوقیان سر‌رسیدند. ۲آنان از اینکه رسولان به مردم تعلیم می‌دادند و اعلام می‌کردند که در عیسی، رستاخیز مردگان وجود دارد، سخت خشمگین بودند. ۳پس ایشان را گرفتند و چون عصر بود، تا روز بعد در حبس نگاه داشتند. ۴امّا بسیاری از آنها که پیام را شنیده بودند، ایمان آوردند و شمار مردان به حدود پنج هزار رسید.
۵روز بعد، بزرگان و مشایخ و علمای دین در اورشلیم گرد ‌هم آمدند. ۶در این مجلس، حَنّا کاهن اعظم و قیافا و یوحنا و اسکندر و همۀ افراد خانوادۀ کهانت‌اعظم حضور داشتند. ۷آنان پطرس و یوحنا را در میان به پا داشته، از ایشان پرسیدند: «به چه قدرت و نامی این کار را کرده‌اید؟»
۸آنگاه پطرس از روح‌القدس پر شده، پاسخ داد: «ای بزرگانِ قوم و مشایخ، ۹اگر امروز به‌خاطر نیکی در حق مردی علیل از ما بازخواست می‌شود، و می‌پرسید او چگونه شفا یافته است، ۱۰پس همۀ شما و تمامی قوم اسرائیل بدانید که به نام عیسی مسیح ناصری است که این مرد در برابرتان تندرست ایستاده است، به نام همان که شما بر صلیب کشیدید امّا خدا او را از مردگان برخیزانید. ۱۱اوست آن سنگ که شما معماران رد کردید و حال مهمترین سنگ بنا شده است. ۱۲در هیچ‌کس جز او نجات نیست، زیرا زیر آسمان نامی دیگر به آدمیان داده نشده تا بدان نجات یابیم.»
۱۳چون شهامت پطرس و یوحنا را دیدند و دانستند که افرادی آموزش‌ندیده و عامی هستند، در شگفت شدند و دریافتند که از یاران عیسی بوده‌اند. ۱۴ولی چون مردِ شفا یافته در کنار آن دو ایستاده بود، نتوانستند چیزی بگویند. ۱۵پس دستور دادند که از مجلس بیرون بروند و خود به مشورت نشستند. ۱۶با یکدیگر گفتند: «با این دو چه کنیم؟ زیرا همۀ ساکنان اورشلیم می‌دانند که معجزه‌ای آشکار به دست ایشان انجام شده است و نمی‌توانیم منکر آن شویم. ۱۷ولی تا بیش از این در میان قوم شیوع نیابد، باید به این مردان اخطار کنیم که دیگر با احدی بدین نام سخن نگویند.»
۱۸آنگاه ایشان را باز فرا خواندند و حکم کردند که هرگز به نام عیسی چیزی نگویند و تعلیمی ندهند. ۱۹امّا پطرس و یوحنا پاسخ دادند: «شما خود داوری کنید، کدام در نظر خدا درست است، اطاعت از شما یا اطاعت از خدا؟ ۲۰زیرا ما نمی‌توانیم آنچه دیده و شنیده‌ایم، بازنگوییم.»
۲۱پس آن دو را پس از تهدیدهای بیشتر رها کردند زیرا راهی برای مجازاتشان نیافتند، چرا که همۀ مردم خدا را به‌خاطر آنچه رخ داده بود، حمد می‌گفتند. ۲۲زیرا مردی که معجزه‌آسا شفا یافته بود، بیش از چهل سال داشت.
۲۳پطرس و یوحنا پس از رهایی نزد یاران خود بازگشتند و آنچه را که سران کاهنان و مشایخ به آنها گفته بودند، بازگفتند. ۲۴چون این را شنیدند، یکصدا به درگاه خدا دعا کرده، گفتند: «ای خداوندِ حاکم بر همۀ امور، ای آفرینندۀ آسمان و زمین و دریا و آنچه در آنهاست، ۲۵تو خود به واسطۀ روح‌القدس از زبان پدر ما، خادمت داوود، فرمودی:

«”از چه سبب قومها می‌شورند
و ملتها به‌عبث تدبیر می‌کنند؟
۲۶پادشاهان زمین به صف می‌شوند
و فرمانروایان گرد هم می‌آیند،
بر ضد خداوند
و بر ضد مسیح او.“
۲۷براستی که در همین شهر، هیرودیس و پُنتیوس پیلاتُس با غیریهودیان و قوم اسرائیل بر ضد خادم مقدّست عیسی که او را مسح کردی، همدست شدند، ۲۸تا آنچه را که دست و ارادۀ تو از پیش مقدّر کرده بود، تحقق بخشند. ۲۹اکنون، ای خداوند، به تهدیدهای ایشان نظر کن و خادمان خود را عنایت فرما تا کلامت را با شهامت کامل بیان کنند، ۳۰و نیز دست خود را به شفا دراز کن و به نام خادم مقدّست عیسی، آیات و معجزات به ظهور آور.»
۳۱پس از دعای ایشان، مکانی که در آن جمع بودند به لرزه درآمد و همه از روح‌القدس پر شده، کلام خدا را با شهامت بیان می‌کردند.
۳۲همۀ ایمانداران را یک دل و یک جان بود و هیچ‌کس چیزی از اموالش را از آنِ خود نمی‌دانست، بلکه در همه چیز با هم شریک بودند. ۳۳رسولان با نیرویی عظیم به رستاخیز خداوندْ عیسی شهادت می‌دادند و فیضی عظیم بر همگی ایشان بود. ۳۴هیچ‌کس در میان آنها محتاج نبود، زیرا هر که زمین یا خانه‌ای داشت، می‌فروخت و وجه آن را ۳۵پیش پای رسولان می‌گذاشت تا بر حسب نیازِ هر کس بین همه تقسیم شود. ۳۶یوسف نیز که از قبیلۀ لاوی و اهل قپرس بود و رسولان او را برنابا یعنی ’مشوّق‘ لقب داده بودند، ۳۷مزرعه‌ای را که داشت، فروخت و وجه آن را آورده، پیش پای رسولان گذاشت.

اعمال ۲۶

۱آگْریپاس خطاب به پولس گفت: «اجازه داری در دفاع از خود سخن بگویی.»
آنگاه پولس دست پیش برد و دفاع خویش را چنین عرضه داشت: ۲«ای آگْریپاسِ پادشاه، خود را بس نیکبخت می‌شمارم که امروز در حضور شما ایستاده، در مقابل همۀ شکایات یهودیان از خود دفاع کنم. ۳بخصوص اینکه می‌دانم شما با آداب و رسوم یهود و اختلافاتِ میان ایشان کاملاً آشنایید. حال، استدعا دارم صبورانه به عرایضم گوش فرا دهید.
۴«یهودیان جملگی زندگی مرا از آغاز جوانی‌ام می‌دانند، از همان ابتدا که در میان قوم خود و در اورشلیم زندگی می‌کردم. ۵آنها از دیرباز آگاهند و اگر بخواهند، می‌توانند شهادت دهند که من به عنوان یک فَریسی، از سختگیرترین فرقۀ دینمان پیروی می‌کردم. ۶و امروز به‌خاطر امید به آنچه خدا به پدران ما وعده داده است، محاکمه می‌شوم. ۷این همان وعده‌ای است که دوازده قبیلۀ ما از صمیم دل، شب و روز به امید دستیابی به آن عبادت می‌کنند. آری، ای پادشاه، در خصوص همین امید است که یهودیان مرا متهم می‌کنند. ۸چرا باید برای شما ای حاضرین باور نکردنی باشد که خدا مردگان را برخیزانَد؟
۹«مرا نیز یقین بود که می‌بایست از انجام هیچ کاری در مخالفت با نام عیسای ناصری کوتاهی نورزم. ۱۰و این درست همان کاری بود که در اورشلیم می‌کردم. با دریافت مجوز از سران کاهنان، مقدسینِ بسیار را به زندان می‌افکندم، و چون به مرگ محکوم می‌شدند، علیه آنها رأی می‌دادم. ۱۱بارها در پی مجازات ایشان، از کنیسه‌ای به کنیسۀ دیگر می‌رفتم و می‌کوشیدم به کفرگویی وادارشان کنم. شدّت خشم من نسبت به آنها چنان بود که حتی تا شهرهای اجنبیان تعقیبشان می‌کردم.
۱۲«در یکی از این سفرها، با حکم و اختیارات کامل از جانب سران کاهنان، عازم دمشق بودم. ۱۳هنگام نیمروز، ای پادشاه، در بین راه ناگهان نوری درخشانتر از نور خورشید از آسمان گِرد من و همراهانم تابید. ۱۴همگی به زمین افتادیم، و من صدایی شنیدم که به زبان عبرانیان به من می‌گفت: ”شائول، شائول، چرا مرا آزار می‌رسانی؟ تو را لگد زدن به سُکها کاری دشوار است!“
۱۵«پرسیدم: ”خداوندا، تو کیستی؟“
«خداوند گفت: ”من همان عیسی هستم که تو بدو آزار می‌رسانی. ۱۶برخیز و بر پای خود بایست. من به تو ظاهر شده‌ام تا تو را خادم و شاهد خود گردانم، تا بر آنچه در آن مرا دیده‌ای و بر آنچه در آن به تو ظاهر خواهم شد، شهادت دهی. ۱۷من تو را رهایی خواهم بخشید از دست قوم خودت و از دست غیریهودیانی که تو را نزدشان می‌فرستم ۱۸تا چشمانشان را بگشایی، تا از تاریکی به نور، و از قدرت شیطان به سوی خدا بازگردند، تا آمرزش گناهان یافته، در میان کسانی که با ایمان به من مقدّس شده‌اند، نصیبی بیابند.“
۱۹«پس در آن وقت، ای آگْریپاسِ پادشاه، از رؤیای آسمانی سرپیچی نکردم. ۲۰بلکه نخست در میان دمشقیان، سپس در اورشلیم و تمامی سرزمین یهودیه، و نیز در میان غیریهودیان به اعلام این پیام پرداختم که باید توبه کنند و به سوی خدا بازگردند و کرداری شایستۀ توبه داشته باشند. ۲۱از همین سبب بود که یهودیان مرا در معبد گرفتار کردند و در صدد کشتنم برآمدند. ۲۲امّا تا به امروز، خدا مرا یاری کرده و اکنون اینجا ایستاده‌ام و به همه، از خُرد و بزرگ، شهادت می‌دهم. آنچه می‌گویم چیزی نیست جز آنچه پیامبران و موسی گفتند که می‌بایست واقع شود: ۲۳اینکه مسیح باید رنج ببیند و نخستین کسی باشد که از میان مردگان برمی‌خیزد، تا روشنایی را به این قوم و دیگر قومها اعلام کند.»
۲۴چون پولس با این سخنان از خود دفاع می‌کرد، فِستوس فریاد زد: «پولس، عقل خود را از دست داده‌ای! دانشِ بسیار، تو را دیوانه کرده است.»
۲۵پولس پاسخ داد: «دیوانه نیستم، عالیجناب فِستوس، بلکه در کمال هوشیاری عین حقیقت را بیان می‌کنم. ۲۶پادشاه خود از این امور آگاهند و من نیز بی‌پرده با ایشان سخن می‌گویم، زیرا یقین دارم هیچ‌یک از اینها از نظرشان دور نمانده است، چون چیزی نبوده که در خلوت روی داده باشد. ۲۷ای آگْریپاسِ پادشاه، آیا به پیامبران اعتقاد دارید؟ می‌دانم که دارید.»
۲۸آگْریپاس به پولس گفت: «به همین زودی می‌خواهی مرا مسیحی کنی؟»
۲۹پولس در پاسخ گفت: «از خدا می‌خواهم که دیر یا زود، نه تنها شما، بلکه همۀ کسانی که امروز به من گوش فرا می‌دهند، همانند من گردند، البته نه در زنجیر!»
۳۰آنگاه پادشاه برخاست و همراه او والی و بِرنیکی و بقیۀ مجلسیان نیز برخاستند، ۳۱و گفتگوکنان بیرون رفته، به یکدیگر می‌گفتند: «این مرد کاری سزاوار مرگ یا زندان نکرده است.»
۳۲آگْریپاس به فِستوس گفت: «اگر این مرد از قیصر دادخواهی نکرده بود، می‌شد او را هم‌اکنون آزاد کرد.»

غلاطیان ۶:۱-۱۲

۶در شگفتم که شما بدین زودی از آن که شما را به واسطۀ فیض مسیح فرا خوانده است رویگردان شده، به سوی انجیلی دیگر می‌روید. ۷البته انجیلی دیگر وجود ندارد، امّا کسانی هستند که شما را مشوش می‌سازند و بر‌آنند که انجیل مسیح را تحریف کنند. ۸امّا حتی اگر ما یا فرشته‌ای از آسمان، انجیلی غیر از آنچه ما به شما بشارت دادیم موعظه کند، ملعون باد! ۹چنانکه پیشتر گفتیم، اکنون باز می‌گویم: اگر کسی انجیلی غیر از آنچه پذیرفتید به شما موعظه کند، ملعون باد!
۱۰آیا تأیید مردم را می‌خواهم یا تأیید خدا را؟ آیا می‌کوشم مردم را خشنود سازم؟ اگر همچنان در پی خشنودی مردم بودم، خادم مسیح نمی‌بودم.
۱۱ای برادران، می‌خواهم بدانید انجیلی که من بدان بشارت دادم، انجیلی بشری نیست، ۱۲زیرا من آن را از انسان نیافتم، و کسی نیز آن را به من نیاموخت؛ بلکه آن را از طریق مکاشفۀ عیسی مسیح دریافت کردم.

یوحناا ۳۰:۲۰-۳۱

۳۰عیسی آیات بسیارِ دیگر در حضور شاگردان به ظهور رسانید که در این کتاب نوشته نشده است. ۳۱امّا اینها نوشته شد تا ایمان آورید که عیسی همان مسیح، پسر خداست، و تا با این ایمان، در نام او حیات داشته باشید.

اول یوحنا ۱:۱-۴

۱آنچه از آغاز بود، آنچه شنیده و با چشمان خود دیده‌ایم، آنچه بدان نگریستیم و با دستهای خود لمس کردیم، یعنی کلام حیات، آن را به شما اعلام می‌کنیم. ۲حیات ظاهر شد؛ ما آن را دیده‌ایم و بر آن شهادت می‌دهیم. ما حیات جاویدان را به شما اعلام می‌کنیم، که با پدر بود و بر ما ظاهر شد. ۳ما آنچه را دیده و شنیده‌ایم به شما نیز اعلام می‌کنیم تا شما نیز با ما رفاقت داشته باشید؛ رفاقت ما با پدر و با پسرش عیسی مسیح است. ۴ما این را به شما می‌نویسیم تا شادی‌مان کامل گردد.

دوم پطرس ۱۶:۱-۲۱

۱۶زیرا آنگاه که ظهور پرقدرتِ خداوندمان عیسی مسیح را به شما اعلام می‌کردیم، از پی افسانه‌هایی که زیرکانه ابداع شده باشند نرفته بودیم، بلکه کبریای او را به چشم دیده بودیم. ۱۷زیرا از خدای پدر، جلال و اکرام یافت و سروشی از جلال کبریایی به او در رسید که، «این است پسر محبوبم که از او خشنودم.» ۱۸ما خود بر آن کوه مقدّس با او بودیم و آن سروش آسمانی را به گوش شنیدیم.
۱۹به علاوه، کلامِ بس مطمئن انبیا را داریم که نیکوست بدان توجه کنید، چرا که همچون چراغی در مکان تیره و تار می‌درخشد تا آنگاه که سپیده بردَمد و ستارۀ صبح در دلهایتان طلوع کند. ۲۰قبل از هر چیز، بدانید که هیچ وحیِ کتب مقدّس زاییدۀ تفسیر خودِ نبی نیست. ۲۱زیرا وحی هیچ‌گاه به ارادۀ انسان آورده نشد، بلکه آدمیان تحت نفوذ روح‌القدس از جانب خدا سخن گفتند.

اعمال ۱:۱۵-۱۱

۱و امّا جمعی از یهودیه به اَنطاکیه آمده به برادران تعلیم می‌دادند که: «اگر مطابق آیین موسی ختنه نشوید، نمی‌توانید نجات بیابید.» ۲پس چون پولس و برنابا به مخالفت و مباحثۀ شدید با ایشان برخاستند، قرار بر این شد که آن دو به همراه چند تن دیگر از ایشان به اورشلیم بروند و این مسئله را با رسولان و مشایخ در میان نهند. ۳پس کلیسا ایشان را بدرقه کرد؛ و آنها در گذر از فینیقیه و سامِرِه، به بیان چگونگی ایمان آوردن غیریهودیان پرداختند و همۀ برادران را بسیار شاد ساختند. ۴چون به اورشلیم رسیدند، کلیسا و رسولان و مشایخ از ایشان استقبال کردند. پولس و برنابا هرآنچه خدا به واسطۀ آنها انجام داده بود، بدیشان بازگفتند. ۵آنگاه برخی از فرقۀ فَریسیان که ایمان آورده بودند، برخاسته، گفتند: «این غیریهودیان را باید ختنه کرد و حکم داد که شریعت موسی را نگاه دارند.»
۶پس رسولان و مشایخ گرد آمدند تا به این مسئله رسیدگی کنند. ۷پس از مباحثۀ بسیار، سرانجام پطرس برخاست و بدیشان گفت: «ای برادران، شما آگاهید که در روزهای نخست، خدا مرا از میان شما برگزید تا غیریهودیان از زبان من پیام انجیل را بشنوند و ایمان آورند. ۸و خدایی که عارف‌القلوب است بر ایشان گواهی داد بدین که روح‌القدس را بدیشان عطا فرمود، چنانکه به ما نیز. ۹او در میان ما و ایشان هیچ فرق نگذاشت، بلکه محض ایمان، دلهایشان را طاهر ساخت. ۱۰پس حال چرا خدا را می‌آزمایید و یوغی بر گردن شاگردان می‌نهید که نه ما قادر به حملش بودیم، نه پدران ما؟ ۱۱زیرا ما ایمان داریم که به فیض خداوندْ عیسی است که نجات یافته‌ایم، چنانکه ایشان نیز.»

اول قرنتیان ۱:۱۵-۸

۱و اما، ای برادران، اکنون می‌خواهم انجیلی را که به شما بشارت دادم به یادتان آورم، همان انجیل که پذیرفتید و بدان پایبندید ۲و به وسیلۀ آن نجات می‌یابید، به شرط آنکه کلامی را که به شما بشارت دادم، استوار نگاه دارید. در غیر این صورت، بیهوده ایمان آورده‌اید.
۳زیرا من آنچه را که به من رسید، چون مهمترین مطلب به شما سپردم: اینکه مسیح مطابق با کتب مقدّس در راه گناهان ما مرد، ۴و اینکه دفن شد، و اینکه مطابق با همین کتب در روز سوّم از مردگان برخاست، ۵و اینکه خود را بر کیفا ظاهر کرد و سپس بر آن دوازده تن. ۶پس از آن، یک بار بر بیش از پانصد تن از برادران ظاهر شد که بسیاری از ایشان هنوز زنده‌اند، هرچند برخی خفته‌اند. ۷سپس بر یعقوب ظاهر شد و بعد بر همۀ رسولان، ۸و آخر از همه بر من نیز، چون طفلی که غیرطبیعی یا ”بی‌موقع“. زاده شده باشد، ظاهر گردید.

دوم تیموتائوس ۲:۲

۲و آنچه را که در حضور گواهان بسیار از من شنیدی، به مردمان امینی بسپار که از عهدۀ آموزش دیگران نیز برآیند.

دوم پطرس ۱:۲-۳

۱امّا در میان قوم، انبیای دروغین نیز بودند، همان‌گونه که در میان شما نیز معلّمان دروغین خواهند بود که پنهانی بدعتهای مهلک خواهند آورد و حتی سَروری را که ایشان را خریده، انکار خواهند کرد و این‌گونه، هلاکتی سریع بر خود فرو خواهند آورد. ۲بسیاریْ فجور ایشان را پیروی خواهند کرد، و به سبب آنان راه حق مذمّت خواهد شد. ۳ایشان از طمع، با توسل به سخنان فریبنده، از شما بهره‌کشی خواهند کرد. امّا محکومیتشان که از دیرباز رقم خورده، بی‌کار ننشسته و نابودی‌شان نخوابیده است!

متی ۳۱:۱۳-۳۳

۳۱عیسی برای آنها مَثَلی دیگر آورد: «پادشاهی آسمان همچون دانۀ خردلی است که کسی آن را گرفت و در مزرعه‌اش کاشت. ۳۲با اینکه دانۀ خردل از همۀ دانه‌ها کوچکتر است، امّا چون می‌روید بزرگتر از همۀ گیاهان باغ شده، به درختی بدل می‌شود، چندان که پرندگان آسمان آمده، در شاخه‌هایش آشیانه می‌سازند.»
۳۳سپس برایشان مَثَلی دیگر آورده، گفت: «پادشاهی آسمان همچون خمیرمایه‌ای است که زنی برگرفت و با سه کیسۀ بزرگ آرد مخلوط کرد تا تمام خمیر وَر‌آمد.»

اعمال ۴۲:۲-۴۷

۴۲آنان خود را وقف تعلیم یافتن از رسولان و رفاقت و پاره کردن نان و دعا کردند. ۴۳امّا بهت و حیرت بر همه مستولی شده بود، و عجایب و آیات بسیار به دست رسولان به ظهور می‌رسید. ۴۴مؤمنان همه با هم به سر می‌بردند و در همه چیز شریک بودند. ۴۵املاک و اموال خود را می‌فروختند و بهای آن را بر حسب نیاز هر کس بین همه تقسیم می‌کردند. ۴۶ایشان هر روز، یکدل در معبد گرد می‌آمدند و در خانه‌های خود نیز نان را پاره می‌کردند و با خوشی و صفای دل با هم خوراک می‌خوردند ۴۷و خدا را حمد می‌گفتند. تمامی خلقْ ایشان را عزیز می‌داشتند؛ و خداوند هر روزه نجات‌یافتگان را به جمعشان می‌افزود.

مرقس ۴۲:۱۰-۴۵

۴۲عیسی ایشان را فرا خواند و گفت: «شما می‌دانید آنان که حاکمانِ دیگر قومها شمرده می‌شوند بر ایشان سروری می‌کنند و بزرگانشان بر ایشان فرمان می‌رانند. ۴۳امّا در میان شما چنین نباشد. هر که می‌خواهد در میان شما بزرگ باشد، باید خادم شما شود. ۴۴و هر که می‌خواهد در میان شما اوّل باشد، باید غلام همه گردد. ۴۵چنانکه پسر انسان نیز نیامد تا خدمتش کنند، بلکه آمد تا خدمت کند و جانش را چون بهای رهایی در راه بسیاری بنهد.»

رومیان ۱۶:۱-۱۷

۱۶زیرا از انجیل سرافکنده نیستم، چرا که قدرت خداست برای نجات هر کس که ایمان آوَرَد، نخست یهود و سپس یونانی. ۱۷زیرا در انجیل، آن پارسایی که از خداست به ظهور می‌رسد، که از آغاز تا به انجام بر پایۀ ایمان است. چنانکه نوشته شده است: «پارسا به ایمان زیست خواهد کرد.»

رومیان ۱:۶-۱۴

۱پس چه گوییم؟ آیا به گناه کردن ادامه دهیم تا فیض افزون شود؟ ۲هرگز! ما که نسبت به گناه مردیم، چگونه می‌توانیم به زندگی در آن ادامه دهیم؟ ۳آیا نمی‌دانید همۀ ما که در مسیحْ عیسی تعمید یافتیم، در مرگ او تعمید یافتیم؟ ۴پس با تعمید یافتن در مرگ، با او دفن شدیم تا همان‌گونه که مسیح به وسیلۀ جلال پدر، از مردگان برخیزانیده شد، ما نیز در زندگی نوینی گام برداریم.
۵پس اگر در مرگی همچون مرگ او، با وی یگانه شده‌ایم، به‌یقین در رستاخیزی همچون رستاخیز او نیز با او یگانه خواهیم بود. ۶زیرا می‌دانیم آن انسانِ قدیم که ما بودیم، با او بر صلیب شد تا پیکرِ گناه درگذرد و دیگر گناه را بندگی نکنیم. ۷چون آن که مرده است، از گناه آزاد شده است.
۸حال اگر با مسیح مرده‌ایم، ایمان داریم که با او زندگی نیز خواهیم کرد. ۹زیرا می‌دانیم چون مسیح از مردگان برخیزانیده شده است، دیگر هرگز نخواهد مرد و مرگ دیگر بر او تسلطی ندارد. ۱۰او با مرگ خود، یک بار برای همیشه نسبت به گناه مُرد و در حیات کنونی خود برای خدا زندگی می‌کند.
۱۱به همین‌سان، شما نیز خود را نسبت به گناه مرده اِنگارید، امّا در مسیحْ عیسی نسبت به خدا، زنده. ۱۲پس مگذارید گناه در بدنهای فانی شما فرمان براند تا امیال آن را اطاعت کنید. ۱۳اعضای بدن خود را تسلیم گناه نکنید تا ابزار شرارت باشند، بلکه همچون کسانی که از مرگ به زندگی بازگشته‌اند، خود را تسلیم خدا کنید. و اعضای بدن خود را به او بسپارید تا ابزار پارسایی باشند. ۱۴زیرا گناه بر شما فرمان نخواهد راند، چون زیر شریعت نیستید بلکه زیر فیضید.

مزمور ۱۰۰

۱ای تمامی روی زمین،
خداوند را بانگ شادمانی دهید!
۲خداوند را با شادی عبادت نمایید،
و سرودخوانان به حضور او بیایید!
۳بدانید که یهوه خداست!
اوست که ما را آفرید و ما از آنِ اوییم.
ما قوم او و گوسفندان چراگاه اوییم.
۴به دروازه‌های او با شکرگزاری داخل شوید،
و به صحنهای او با ستایش!
او را سپاس گویید
و نامش را متبارک خوانید!
۵زیرا خداوند نیکوست
و محبتش جاودانی،
و وفاداریش نسل اندر نسل.

مزمور ۹:۱۱۹-۱۶

۹چگونه مرد جوان راهِ خود را پاک نگاه دارد؟
با نگاه داشتن کلام تو!
۱۰تو را به جان و دل می‌جویم؛
مگذار از فرمانهای تو منحرف شوم.
۱۱کلام تو را در دل خود ذخیره کرده‌ام،
تا به تو گناه نورزم!
۱۲خداوندا تو متبارکی
فرایض خود را به من بیاموز.
۱۳به لبهای خویش بازمی‌گویم،
همۀ قوانینی را که از دهان تو صادر شده است.
۱۴از پیرویِ قوانین تو شادمان می‌گردم،
چنانکه از به دست آوردن ثروتی عظیم!
۱۵در احکام تو تأمل می‌کنم،
و راههایت را در نظر خود می‌دارم.
۱۶از فرایض تو لذت می‌برم؛
کلامت را از یاد نخواهم برد.

متی ۱۴:۱۹

۱۴عیسی گفت: «بگذارید کودکان نزد من آیند و ایشان را بازمدارید، زیرا پادشاهی آسمان از آن چنین کسان است.»

دوم تیموتائوس ۱۴:۳-۱۵

۱۴امّا تو در آنچه آموخته و بدان ایمان آورده‌ای پایدار باش، چرا که می‌دانی آنها را از چه کسان فرا گرفته‌ای، ۱۵و چگونه از کودکی کتب مقدّس را دانسته‌ای که می‌تواند تو را حکمت آموزد برای نجاتی که از راه ایمان به مسیحْ عیسی است.

یوحناا ۳۵:۶

۳۵عیسی به آنها گفت: «نان حیات من هستم. هر که نزد من آید، هرگز گرسنه نشود، و هر که به من ایمان آوَرَد هرگز تشنه نگردد.

یوحناا ۵۱:۶

۵۱مَنَم آن نان زنده که از آسمان نازل شد. هر کس از این نان بخورَد، تا ابد زنده خواهد ماند. نانی که من برای حیات جهان می‌بخشم، بدن من است.»

افسسیان ۱۸:۶

۱۸و در همه وقت، با همه نوع دعا و تمنا، در روح دعا کنید و برای همین بیدار و هوشیار باشید و پیوسته با پایداری برای همۀ مقدسین دعا کنید.

دوم قرنتیان ۱:۸-۵

۱اکنون ای برادران، می‌خواهیم شما را از فیضی که خدا به کلیساهای مقدونیه عطا کرده است، آگاه سازیم. ۲زیرا در همان حال که ایشان به سبب زحماتی توانفرسا، در بوتۀ آزمایش قرار داشتند، از شادی بی‌حد و فقر بسیارشان، سخاوتی بیکران جاری گشت. ۳چرا که در حد توان خویش - و من شاهدم که حتی بیش از آن - خود پیشقدم شده، ۴با اصرار زیاد از ما خواهش کردند که در این خدمتِ به مقدسین سهیم باشند. ۵ایشان حتی بسیار بیش از انتظار ما عمل کردند، زیرا نخست خویشتن را به خداوند تقدیم داشتند، و سپس به ما نیز، بر طبق ارادۀ خدا.

دوم تیموتائوس ۱:۲-۲

۱پس تو ای فرزندم، در فیضی که در مسیحْ عیسی است نیرومند شو، ۲و آنچه را که در حضور گواهان بسیار از من شنیدی، به مردمان امینی بسپار که از عهدۀ آموزش دیگران نیز برآیند.

افسسیان ۳۲:۴

۳۲با یکدیگر مهربان و دلسوز باشید و همان‌گونه که خدا شما را در مسیح بخشوده است، شما نیز یکدیگر را ببخشایید.

اعمال ۳۸:۱۰

۳۸و چگونه خدا عیسای ناصری را با روح‌القدس و قدرت مسح کرد، به گونه‌ای که همه جا می‌گشت و کارهای نیکو می‌کرد و همۀ آنان را که زیر ستم ابلیس بودند، شفا می‌داد، از آن رو که خدا با او بود.

متی ۳۱:۲۵-۴۰

۳۱«هنگامی که پسر انسان با شکوه و جلال خود به همراه همۀ فرشتگان بیاید، بر تخت پرشکوه خود خواهد نشست ۳۲و همۀ قومها در برابر او حاضر خواهند شد و او همچون شبانی که گوسفندها را از بزها جدا می‌کند، مردمان را به دو گروه تقسیم خواهد کرد؛ ۳۳گوسفندان را در سمت راست و بزها را در سمت چپ خود قرار خواهد داد. ۳۴سپس به آنان که در سمت راست او هستند خواهد گفت: ”بیایید، ای برکت یافتگان از پدر من، و پادشاهی‌ای را به میراث یابید که از آغاز جهان برای شما آماده شده بود. ۳۵زیرا گرسنه بودم، به من خوراک دادید؛ تشنه بودم، به من آب دادید؛ غریب بودم، به من جا دادید. ۳۶عریان بودم، مرا پوشانیدید؛ مریض بودم، عیادتم کردید؛ در زندان بودم، به دیدارم آمدید.“ ۳۷آنگاه پارسایان پاسخ خواهند داد: ”سرور ما، کِی تو را گرسنه دیدیم و به تو خوراک دادیم، یا تشنه دیدیم و به تو آب دادیم؟ ۳۸کِی تو را غریب دیدیم و به تو جا دادیم و یا عریان، و تو را پوشانیدیم؟ ۳۹کِی تو را مریض و یا در زندان دیدیم و به دیدارت آمدیم؟“ ۴۰پادشاه در پاسخ خواهد گفت: ”آمین، به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از کوچکترین برادران من کردید، در واقع برای من کردید.“

رومیان ۲۸:۸

۲۸می‌دانیم در حق آنان که خدا را دوست می‌دارند و بر طبق ارادۀ او فرا خوانده شده‌اند، همۀ چیزها با هم برای خیریت در کار است.

رومیان ۲۸:۸-۳۹

۲۸می‌دانیم در حق آنان که خدا را دوست می‌دارند و بر طبق ارادۀ او فرا خوانده شده‌اند، همۀ چیزها با هم برای خیریت در کار است. ۲۹زیرا آنان را که از پیش شناخت، ایشان را همچنین از پیش معین فرمود تا به شکل پسرش درآیند، تا او فرزند ارشد از برادران بسیار باشد. ۳۰و آنان را که از پیش معین فرمود، همچنین فرا خواند؛ و آنان را که فرا خواند، همچنین پارسا شمرد؛ و آنان را که پارسا شمرد، همچنین جلال بخشید.
۳۱در برابر همۀ اینها چه می‌توانیم گفت؟ اگر خدا با ماست، کیست که بتواند بر ضد ما باشد؟ ۳۲او که پسر خود را دریغ نداشت، بلکه او را در راه همۀ ما فدا ساخت، آیا همراه با او همه چیز را به ما نخواهد بخشید؟ ۳۳کیست که برگزیدگان خدا را متهم کند؟ خداست که آنها را پارسا می‌شمارد! ۳۴کیست که محکومشان کند؟ مسیحْ عیسی که مرد، بلکه برخیزانیده نیز شد و به دست راست خداست، اوست که برای ما شفاعت می‌کند! ۳۵کیست که ما را از محبت مسیح جدا سازد؟ سختی یا فشار یا آزار یا قحطی یا عریانی یا خطر یا شمشیر؟ ۳۶چنانکه نوشته شده است: «ما همۀ روز، به‌خاطر تو به کام مرگ می‌رویم و همچون گوسفندان کُشتاری شمرده می‌شویم.»
۳۷به‌عکس، در همۀ این امور ما برتر از پیروزمندانیم، به واسطۀ او که ما را محبت کرد. ۳۸زیرا یقین دارم که نه مرگ و نه زندگی، نه فرشتگان و نه ریاستها، نه چیزهای حال و نه چیزهای آینده، نه هیچ قدرتی، ۳۹و نه بلندی و نه پستی، و نه هیچ چیز دیگر در تمامی خلقت، قادر نخواهد بود ما را از محبت خدا که در خداوند ما مسیحْ عیسی است، جدا سازد.

متی ۱۲:۶-۱۵

۱۲و قرضهای ما را ببخش،
چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم.
۱۳و ما را در آزمایش میاور،
بلکه از آن شریر رهاییمان ده.
[زیرا پادشاهی و قدرت و جلال، تا ابد از آنِ توست. آمین.]
۱۴زیرا اگر خطاهای مردم را ببخشید، پدر آسمانیِ شما نیز شما را خواهد بخشید. ۱۵امّا اگر خطاهای مردم را نبخشید، پدر شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.

متی ۸:۳

۸پس ثمری شایستۀ توبه بیاورید

غلاطیان ۱۶:۵-۲۵

۱۶امّا می‌گویم به روح رفتار کنید که تمایلات نَفْس را به جا نخواهید آورد. ۱۷زیرا تمایلات نَفْس برخلاف روح است و تمایلات روح برخلاف نَفْس؛ و این دو بر ضد هم‌اند، به گونه‌ای که دیگر نمی‌توانید هرآنچه را که می‌خواهید، به جا آورید. ۱۸امّا اگر از روح هدایت شوید، دیگر زیر شریعت نخواهید بود.
۱۹اعمال نَفْس روشن است: بی‌عفتی، ناپاکی، و هرزگی؛ ۲۰بت‌پرستی و جادوگری؛ دشمنی، ستیزه‌جویی، رشک، خشم؛ جاه‌طلبی، نفاق، دسته‌بندی، ۲۱حسد؛ مستی، عیاشی و مانند اینها. چنانکه پیشتر به شما هشدار دادم، باز می‌گویم که کنندگان چنین کارها پادشاهی خدا را به میراث نخواهند برد.
۲۲امّا ثمرۀ روح، محبت، شادی، آرامش، صبر، مهربانی، نیکویی، وفاداری، ۲۳فروتنی و خویشتنداری است. هیچ شریعتی مخالف اینها نیست. ۲۴آنان که به مسیحْ عیسی تعلّق دارند، نَفْس را با همۀ هوسها و تمایلاتش بر صلیب کشیده‌اند. ۲۵اگر به روح زیست می‌کنیم، به روح نیز رفتار کنیم.